Του Strange
Attractor
Σε μια χώρα όπου η
λέξη «σταθερότητα» έχει καταντήσει να σημαίνει «κρατηθείτε γερά, να προλάβουμε
να φάμε κι άλλα, κι όπου βγει», η κυβέρνηση συνεχίζει απτόητη το έργο της. Να
πείθει δηλαδή τους μελανιασμένους πολίτες ότι όλα βαίνουν καλώς, ενώ ταυτόχρονα
οι δικογραφίες στοιβάζονται πιο γρήγορα κι από τα άπλυτα σε φοιτητικό σπίτι
μετά από εξεταστική…
Οι υπουργοί,
άνθρωποι της «αριστείας» όλοι τους, με πλούσια εμπειρία και προσφορά, κυρίως σε
υπόγειες διαδρομές χρήματος, εμφανίζονται καθημερινά στα κανάλια με ύφος
σοβαρό, σχεδόν πατρικό.
«Η χώρα χρειάζεται
σταθερότητα», δηλώνουν με νηφαλιότητα, ενώ πίσω τους περνάει διακριτικά ένας
μετακλητός με έναν φάκελο που γράφει απ’ έξω «Επείγον – Νέα Καταγγελία δι’
υμάς».
Δεν είναι σαφές αν
πρόκειται για σκάνδαλο, ή για πρόγραμμα ανάπτυξης. Στην πράξη, η διαφορά είναι
λεπτή. Η μασαμπούκα όμως ίδια…
Το εντυπωσιακό είναι
ότι η κυβέρνηση δεν αρνείται καν τις κατηγορίες. Αντίθετα, φαίνεται να τις έχει
ενσωματώσει πλήρως στη λειτουργία της. «Ναι, υπάρχουν κάποιες εκκρεμότητες, που
τις εξετάζουμε», λένε με χαμόγελο, σαν να πρόκειται για λογαριασμό ΔΕΗ, που
απλώς άργησε να πληρωθεί.
Η διαφθορά έχει
μετατραπεί από πρόβλημα σε… διοικητική λεπτομέρεια.
Και ενώ όλα αυτά
συμβαίνουν εντός των συνόρων, ο κόσμος έξω φλέγεται. Δύο μεγάλοι πόλεμοι
μαίνονται, οι ειδικοί μιλούν για γεωπολιτική αστάθεια, για κίνδυνο γενικευμένης
σύρραξης, για κρίσεις που θα αλλάξουν την ανθρωπότητα.
Η κυβέρνηση,
ωστόσο, παραμένει ψύχραιμη. Όχι γιατί έχει σχέδιο, αλλά γιατί δεν έχει χρόνο να
ασχοληθεί. Οι προτεραιότητές της είναι σαφείς, πρώτα η καρέκλα, ύστερα το
μπαγιόκο, και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Μάλιστα, σε μια
σπάνια στιγμή ειλικρίνειας, ένας ανώνυμος κυβερνητικός αξιωματούχος φέρεται να
δήλωσε: «Αν ξεσπάσει παγκόσμιος πόλεμος, είμεθα έτοιμοι… θα το αντιμετωπίσουμε.
Αρκεί να μη γίνει πριν τις εκλογές».
Η δήλωση
διαψεύστηκε, αλλά όχι με ιδιαίτερη πειστικότητα, ειδικά όταν αποκαλύφθηκε πως ο
εν λόγω είχε ήδη στείλει την οικογένειά του, και ειδικό συνεργείο καθαρισμού
στην έπαυλή του στη Γενεύη.
Κι εκεί που λες
πως το πολιτικό τοπίο δεν μπορεί να γίνει πιο σουρεαλιστικό, εμφανίζεται ξανά
στο προσκήνιο μια γνώριμη φιγούρα. Ένας πρώην πρωθυπουργός, «ο φάρος της
Αριστεράς», όπως τον αποκαλούσαν, που κάποτε υποσχόταν τα πάντα στους πάντες
και τελικά παρέδωσε μια χώρα που έμοιαζε με πλοίο χωρίς πυξίδα, και που τώρα
επιστρέφει, και δείχνει να είναι και… αγριεμένος.
Με νέο κόμμα που
ετοιμάζει, με νέα συνθήματα, με νέους συνεργάτες, και το σημαντικότερο; Με την
ίδια παλιά αυτοπεποίθηση, που υπογραμμίζει τόσο τη γενική του ημιμάθεια, όσο
και το θράσος σε συνδυασμό με την άγνοια κινδύνου που τον χαρακτηρίζει γενικώς…
Αμετανόητος
δηλαδή, πλην όμως δηλώνει πως επιστρέφει «με επίκεντρο τον άνθρωπο»,
«ανανεωμένος», «διδαγμένος από τα λάθη», και «έτοιμος να προσφέρει ξανά στην
προκοπή του τόπου».
Οι πολίτες τον
ακούν με ενδιαφέρον. Όχι γιατί τον πιστεύουν απαραίτητα, αλλά γιατί η
εναλλακτική είναι οι τωρινοί, που έχουν μετατρέψει τη διακυβέρνηση σε reality
show με τίτλο «Ποιος θα προλάβει να φάει περισσότερα πριν τον πιάσουν».
Η μνήμη, άλλωστε,
είναι περίεργο πράγμα. Ξεθωριάζει εύκολα όταν η καθημερινότητα γίνεται αφόρητη.
Οι ίδιες φράσεις
που κάποτε προκαλούσαν οργή, τώρα ακούγονται σχεδόν παρηγορητικές.
«Τουλάχιστον αυτός
δεν έχει διωχθεί ποινικά», λένε κάποιοι, λες και το να μην απασχολείς τις αρχές
πρόκειται για προσόν προκειμένου να κυβερνήσει κάποιος.
Στα καφενεία, στις
ουρές, στα μέσα μεταφοράς, στα σόσιαλ μύδια, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από
το ίδιο ερώτημα: «Ποιος είναι ο λιγότερο χειρότερος; Ποιος κλέβει τα
λιγότερα;».
Η πολιτική δηλαδή,
στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, έχει κατέβει τόσο χαμηλά, που η φιλοδοξία
δεν είναι πλέον η πρόοδος, αλλά η αποφυγή της καταστροφής.
Και μέσα σε αυτό
το σκηνικό, η λέξη «μέλλον» ακούγεται σχεδόν ειρωνική. Οι πολιτικά απαθείς νέοι
φεύγουν, ή σκέφτονται να φύγουν, και όσοι μένουν προσπαθούν να προσαρμοστούν,
με τη χώρα να μοιάζει να κινείται σε μια περίεργη… ακινησία.
Σαν να τρέχει σε
διάδρομο γυμναστικής, πολλή κίνηση, μηδενική πρόοδος. Ένα βήμα μπροστά, και δυο
πίσω, που έλεγε κι ο Λένιν (αν θυμάμαι καλά).
Η κυβέρνηση όμως
συνεχίζει να μιλά για επιτυχίες (και σταθερότητα, κλασικά).
«Ή εγώ ή το χάος»,
διαμηνύει σε όλους τους τόνους ο πρωθυπουργός, που έχει εθιστεί τόσο πολύ στο
ψέμα, που μάλλον πιστεύει πως λέει την αλήθεια…
Και ο πρώην
πρωθυπουργός, η άλλοτε ελπίδα της πατρίδας, ο «Τσε των Βαλκανίων», όπως τον
αποκαλούσαν οι χαχόληδες που τον ψήφιζαν με δυο χέρια, συνεχίζει να
υπόσχεται (ξανά μανά) σωτηρία και προκοπή.
Και οι
ζαβλακωμένοι από τα αλλεπάλληλα χαστούκια πολίτες συνεχίζουν να ελπίζουν, να
απογοητεύονται, και να ξαναελπίζουν.
Ένας αέναος κύκλος
που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια, σαν κακογραμμένο σενάριο που κανείς
δεν έχει το κουράγιο να αλλάξει.
Και κάπου ανάμεσα
σε σκάνδαλα, μίζες, μεγάλα λόγια, δικογραφίες, πολέμους, και πολιτικές
επιστροφές, η χώρα στέκεται στο ίδιο σημείο, κοιτάζοντας προς έναν σκοτεινό
ορίζοντα. Όχι γιατί δεν υπάρχει φως, αλλά γιατί κανείς από αυτούς που κρατούν
το τιμόνι δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να το ψάξει και να το βρει.
Αλλού είναι τα
μυαλά τους… στη μάσα.
Ίσως, τελικά, η
σταθερότητα που τόσο επικαλούνται να είναι ακριβώς αυτό. Η σταθερή πορεία
δηλαδή προς την αστάθεια… προς το άγνωστο.
Με πλήρωμα που
μαλώνει για το ποιος θα κρατήσει το ταμείο, όχι το πηδάλιο, ενώ το καράβι
μπάζει από παντού νερά.
Και οι επιβάτες;
Ψάχνουν να βρουν «μπρατσάκια» και πλαστικά σωσίβια, τα οποία όμως είναι
δυσεύρετα και πανάκριβα… λόγω Χούθι, όπως λένε οι κυβερνώντες…
Δεν υπάρχουν σχόλια