Του Θάνου Τζήμερου

Μια από τις λίγες φορές που η χώρα λειτούργησε σοβαρά, ήταν ο διαγωνισμός για την ανέγερση του Μουσείου της Ακρόπολης. Η προκήρυξη ήταν περίπου 750 σελίδες τεχνικών προδιαγραφών. Οι 12 κορυφαίες μελετητικές ομάδες απ’ όλον τον κόσμο που είχαν προσκληθεί να συμμετάσχουν έπρεπε να παραδώσουν σχέδια έτοιμα για υλοποίηση. Εκτός από την αρχιτεκτονική πρόταση με κατόψεις, τομές, όψεις, κ.λπ. τα σχέδια έπρεπε να περιλαμβάνουν δομοστατική πρόταση, γιατί το κτήριο έπρεπε να "πατήσει" σε αρχαιολογικό χώρο χωρίς να τον καταστρέψει, ηλεκτρομηχανολογικές λύσεις (κλιματισμός, φωτισμός, συνθήκες συντήρησης αρχαιοτήτων) οπτική σχέση με την Ακρόπολη, μουσειογραφικό "αφήγημα" (πώς θα εκτίθενται τα γλυπτά, πώς θα κινείται ο επισκέπτης) και φυσικά λεπτομερές κόστος. Ευτυχώς, γιατί έτσι αποκτήσαμε επιτέλους μουσείο.

Φανταστείτε μια… πολιτική παραλλαγή του διαγωνισμού. Να μην παίρνουν μέρος αρχιτέκτονες και μηχανικοί, αλλά όποιος θέλει. Και οι προτάσεις να μην λαμβάνουν υπόψη την προκήρυξη, αλλά να είναι ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή. Έρχεται λοιπόν η ημερομηνία υποβολής των προτάσεων και ο εκπρόσωπος της πρώτης ομάδας εμφανίζεται στην επιτροπή. Είναι κουλ, έχει τα χέρια στις τσέπες, δεν κρατάει κανέναν φάκελο, και λέει με στόμφο: "Άμα δώσετε σε μας τη δουλειά, θα σας φτιάξουμε ένα μουσείο σούπερ ουάου!". "Κάποιο σχέδιο, έχετε να δούμε; Κάποιον προϋπολογισμό;" ρωτάει η Επιτροπή. "Μ’ αυτά θα ασχολούμαστε; Σημασία έχει να είσαι με το γλυπτό! Εμείς στηρίζουμε τις αρχαιότητες και θα σταθούμε δίπλα τους!" Σκάει μύτη ο δεύτερος, επίσης χωρίς σχέδια.  "Δώστε τη δουλειά σε μας. Θα γίνει ένα μουσείο τζιτζί. Το καλυτερότερο. Τύφλα να ’χει το Λούβρο." 

Το ίδιο κάνουν όλοι. Τελειώνει η υποβολή των προτάσεων, χωρίς η επιτροπή να πάρει στα χέρια της ούτε ένα χαρτί, ούτε ένα σκίτσο βρε αδερφέ, για το πώς διάολο θα είναι αυτό το μουσείο. Μάλιστα, κάποιοι διαγωνιζόμενοι ήταν ειδικές περιπτώσεις. Μια ομάδα δήλωσε ότι, αν της ανατεθεί η δουλειά, όχι μόνο δεν θα φτιάξει μουσείο, αλλά θα γκρεμίσει και την Ακρόπολη γιατί κατασκευάστηκε από χρήματα που οι ιμπεριαλιστές Αθηναίοι έκλεψαν από τους συμμάχους τους. Ένας άλλος είχε χειρόγραφη συστατική επιστολή από τον Ικτίνο. Ένας τρίτος είχε γραφείο που το έκλεισε, όταν το μόνο κτίσμα που ανέλαβε, γκρεμίστηκε πριν ολοκληρωθεί. Αλλά το ξανάνοιξε πρόσφατα, ψάχνοντας καινούργιους πελάτες, και για να δικαιολογηθεί έγραψε ένα βιβλίο κατηγορώντας όλους τους παλιούς του συνεργάτες: πόσο άσχετος ήταν ο μηχανικός, πόσο κουκουρούκου ο εργοδηγός, πόσο μπουνταλάδες οι καλουπατζήδες, πόσο σκάρτο το μπετόν κ.λπ. Μια άλλη που δεν είχε χτίσει ποτέ τίποτε, μπήκε φουριόζα και φώναζε καταγγέλλοντας την όξινη βροχή που καταστρέφει το μάρμαρο ως επονείδιστη και επαχθή. Εμφανίστηκε και μια τελευταία. Ούτε κι αυτή ήξερε από κτήρια και το είπε στην επιτροπή, αλλά, αφού διηγήθηκε μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία της, έβγαλε ένα χαρτί και άρχισε να διαβάζει κάτι ανάμεσα σε ευχές και σε λεύκωμα μαθήτριας 4ης Δημοτικού και να χειροκροτεί τον εαυτό της. Ήρθαν και κάποιοι που αυτοδιαφημίστηκαν ως έμπειροι κατασκευαστές. Όμως δεν είχαν να δείξουν ούτε ένα κτήριο που να βγήκε από τα χέρια τους και να στέκεται όρθιο. Όλα, είτε την ώρα που χτιζόντουσαν είτε λίγα χρόνια μετά, είχαν σωριαστεί σε ερείπια. Και τα γραφεία τους ήταν χρεωμένα ως τον λαιμό, από κακή διαχείριση. 

Σκέψου λοιπόν, μετά από όλα αυτά, να συνεδριάσει κανονικά η επιτροπή για να επιλέξει τον… καλύτερο, και κάθε μέλος της να παραθέτει τα επιχειρήματα υπέρ της προτίμησής του. "Εμένα μου άρεσε αυτός με το σούπερ ουάου" να λέει ο ένας. "Εγώ προτιμώ εκείνον με το Λούβρο. Είχε περισσότερη αυτοπεποίθηση" να λέει ο άλλος. "Εγώ ψηφίζω την τελευταία κυριούλα" να λέει ο τρίτος. "Ήταν σεμνή και τουλάχιστον παραδέχθηκε ότι είναι άσχετη."

Τι συμπέρασμα θα έβγαζες για όλους, διαγωνιζόμενους και επιτροπή; Είναι στα καλά τους ή όχι; Και, κυρίως, θα περίμενες, με τέτοια διαδικασία, να χτιστεί ποτέ μουσείο;

Θα ανέθετες, αγαπητέ αναγνώστη, σε κάποιον να σου φτιάξει το σπίτι ή έστω μια αποθήκη, χωρίς να είναι μηχανικός, χωρίς να σου πει το παραμικρό για το τι υλικά θα χρησιμοποιήσει και πόσο θα κοστίσει, επειδή φοράει ωραίο κοστούμι, επειδή είναι fit, επειδή είσαστε κοντοχωριανοί, επειδή ο παππούς του ήταν φίλος με τον παππού σου, επειδή έχει ωραίο χαμόγελο, ή είναι γνωστός της κουμπάρας του μπατζανάκη σου; Η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ πιο σύνθετο project από το χτίσιμο ενός σπιτιού, ακόμα και του Μουσείου της Ακρόπολης, διαφωνεί κανείς; Γιατί δεχόμαστε ως φυσιολογική μια "διαδικασία ανάθεσης", που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα την απορρίπταμε ως ακραία παράλογη, εγκληματικά ανεύθυνη και νομοτελειακά καταστρεπτική; 

"Και τι προτείνεις;" θα ρωτήσετε.

Μολονότι θεωρώ το πολίτευμα της "Πελατειακής Παρασιτοκρατίας" το οποίο κατ’ ευφημισμό αποκαλούμε "Κοινοβουλευτική Δημοκρατία" ως απολύτως ξεπερασμένο και εντελώς ακατάλληλο για να απαντήσει στις ανάγκες διακυβέρνησης του 21ου αιώνα (το τι προτείνω σε αντικατάστασή του, θα αποτελέσει το θέμα ενός άλλου πονήματος), με την παρακάτω πρόταση, την οποία διατυπώνω από το 2012, θα κοβόταν μαχαίρι η πιο επικίνδυνη έκφανσή του, ο λαϊκισμός: 

"Για να εγκριθεί η συμμετοχή ενός κόμματος στις εκλογές, θα πρέπει να έχει καταθέσει στον Άρειο Πάγο 10 τουλάχιστον νομοσχέδια, σε τελική μορφή, τα οποία δεσμεύεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή τις πρώτες 100 μέρες της διακυβέρνησής του, αν σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας." 

Δεν έχει σημασία αν το κόμμα είναι μικρό ή μεγάλο, "ιστορικό" ή πρωτοεμφανιζόμενο. Παίρνει μέρος στις εκλογές, ζητώντας το τιμόνι της χώρας. Πρέπει να αποδείξει όχι προθέσεις, αλλά ικανότητες. Τα νομοσχέδια θα κρίνονται ως προς την τεχνική τους αρτιότητα από την Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής η οποία θα δημοσιοποιεί το πόρισμά της, και σε περίπτωση που επισημαίνει τεχνικές ελλείψεις ή αοριστίες θα ζητάει από τα κόμματα προσθήκες και διορθώσεις. Όσα εμπεριέχουν οικονομικά στοιχεία θα προωθούνται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το οποίο θα τα προσδιορίζει με αριθμούς. Δεν θα υπάρχει κανένας περιορισμός ως προς τη θεματολογία, ούτε ως προς την ιδεολογική κατεύθυνση. Κάθε κόμμα θα αποφασίζει ποια 10 θέματα είναι τα πιο σημαντικά για τις αλλαγές που ευαγγελίζεται, εκ των οποίων τα 6 θα τα χαρακτηρίζει "κύρια". Θα σας εξηγήσω παρακάτω γιατί. 

Παράδειγμα: ανακάλυψες, μικρέ τυμπανιστή των αγορών, ότι υπάρχει πλούτος που θα φορολογήσεις και θα μοιράσεις στους φτωχούς, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν τον φορολόγησες την Πρώτη Φορά Αριστερά; Μπράβο. Πρέπει να μας πεις όμως πώς θα γίνει αυτό. Ποιους θεωρείς πλούσιους; Με ποια κριτήρια; Εισοδηματικά; Περιουσιακά; Με συνδυασμό τους; Πόσα θα τους πάρεις; Για πόσον καιρό; Θα στρωθείς λοιπόν στη δουλειά και θα φτιάξεις ένα νομοσχέδιο που θα λέει: "επιβάλλεται πρόσθετος φόρος τόσο τοις εκατό για εισοδήματα που αποκτήθηκαν από τότε μέχρι τότε, και είναι πάνω από τόσες χιλιάδες ευρώ". Θα συμπεριλάβεις και την περιουσία; Θα προβλέπεις μειώσεις για προστατευόμενα τέκνα, αναπηρίες, παραμεθόριες περιοχές; Εξαιρέσεις λόγω θεομηνιών, δανειακών υποχρεώσεων, επαναπατρισθέντων κ.λπ.; Εν πάση περιπτώσει, δικό σου θέμα το τι θα γράψεις. Αλλά θα το γράψεις, με κάθε λεπτομέρεια! Και μετά θα μας πεις τι θα κάνεις και με τις εταιρείες. Γιατί η στρακαστρούκα που πέταξες στο Χαλάνδρι δεν ήταν και πολύ διαφωτιστική: "Οι 20 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις έχουν το 80% της συνολικής κερδοφορίας όλων των επιχειρήσεων στη χώρα. Εκεί είναι η απάντηση για το πού θα βρούμε τα λεφτά.". Αφού ξέρεις λοιπόν την απάντηση πες την να την μάθουμε κι εμείς. Τι θα λέει ο νόμος; Φορολογούνται οι πρώτες 20 πιο κερδοφόρες εταιρείες; Και τι σημαίνει "πιο κερδοφόρες"; Σε απόλυτους αριθμούς ή βάσει ποσοστών; Βέβαια, οι περισσότερες από αυτές είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και έχουν εκατοντάδες χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες μετόχους οι οποίοι περιμένουν μέρισμα και φυσικά δεν θέλουν να δουν την τιμή της μετοχής στα τάρταρα μετά το δικό σου γιουρούσι. Αλλά αυτή είναι πολιτική συζήτηση, για μετά. Τώρα θέλουμε να μας πεις το τεχνικό μέρος. Ο νόμος θα πρέπει να ορίσει πώς υπολογίζεται το "μεγάλο" κέρδος. Ως ποσοστό επί των ιδίων κεφαλαίων (ROE - Return On Equity); Επί των συνολικών κεφαλαίων (ROA - Return On Assets); Ή επί των επενδεδυμένων κεφαλαίων (ROIC, Return On Invested Capital); Ευκαιρία να μάθεις εκτός από βασικά οικονομικά και άγνωστες αγγλικές λέξεις. Με ποιον συντελεστή θα τις φορολογήσεις; Από ποιο ποσοστό κέρδους και πάνω; Θα φορολογήσεις και τον καφετζή που σε σχέση με τα λεφτά που έριξε στο μαγαζί έχει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους από τη χαλυβουργία; 

Αν έπρεπε, ο κάθε χουβαρδάς με τα λεφτά των άλλων, για να έχει δικαίωμα να μιλάει, να έχει καταθέσει νομοσχέδιο στον Άρειο Πάγο, θα τις ξέραμε τις απαντήσεις. Και θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και το κρατικό έσοδο. (Για την πρώτη χρονιά, γιατί το τι καταφέρνει μακροπρόθεσμα σε μια οικονομία η υπερφορολόγηση είναι γνωστό.) Όμως θα ξέραμε και πόσα (θεωρητικώς) χρήματα θα είχε για να μοιράσει στους φτωχούς. Διότι ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο θα έπρεπε να ορίσει ποιοι θεωρούνται δικαιούχοι και τι θα πάρει ο καθένας. Και θα το έστελνε ο Άρειος Πάγος στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους, για να βλέπαμε αν τα δύο ποσά "ματσάρουν". Έτσι θα μπορούσαμε να συζητάμε για πραγματική κοστολόγηση προεκλογικών προγραμμάτων και όχι για κατά φαντασίαν κοστολόγηση ευχολογίου. Θα μπορούσαμε να πιθανολογήσουμε και πόσοι θα μείνουν στη χώρα να παράγουν, αν η φορολογία τους ξεσκίσει. 

Ο νόμος που προτείνω θα απαγορεύει κάθε αναφορά σε τομείς για τους οποίους δεν έχουν κατατεθεί νομοσχέδια. Πόσα νομοσχέδια κατέθεσες; 12; Θα αναφέρεσαι σε αυτά τα 12 θέματα και μόνο! Θες να τα κάνεις 13; Θα καταθέσεις ακόμα ένα. Για να δούμε, πόσο σκαμπάζεις από νομοθεσία, πόσο στελεχιακό βάθος και πόση σοβαρότητα υπάρχει στο κόμμα, πόση επιστημονική συγκρότηση και πόση κατανόηση για τα προβλήματα της χώρας. Να σε ορίσουμε νομοθέτη ζητάς. Δείξε μας πώς τη φαντάζεσαι αυτή τη δουλειά. Έτσι θα ξέραμε και τι εννοεί η κυρία που χειροκροτεί τον εαυτό της, με την "προστασία της πρώτης κατοικίας" και με την "δωρεάν πρόσβαση σε όλους στο σύστημα υγείας χωρίς αποκλεισμούς". Πώς τα έχετε σκεφθεί αυτά, δεσποσύνη; Πήρα δάνειο για πρώτη κατοικία, να το πιστολιάσω; Θα ορίσετε εσύ, η δικηγόρος σου κι ο… Ντοστογιέφσκι προϋποθέσεις; Ποιες θα είναι αυτές; Ποιος μηχανισμός θα τις ελέγχει; Πόσο θα κοστίσει; Πόσο θα φρακάρει τη Δικαιοσύνη; Πώς θα εξασφαλίσετε ότι δεν θα "μαγειρεύω" τις προϋποθέσεις για να το παίζω αδύναμος ενώ στην ουσία είμαι ένας στρατηγικός κακοπληρωτής; Και πώς θα καλυφθεί η τρύπα στο τραπεζικό σύστημα; Με έσοδα από συναυλίες; Και τι εννοείτε λέγοντας ότι η υγεία δεν είναι εμπόρευμα και είναι δικαίωμα του καθενός; Να υποθέσω ότι όταν έρχονται ασθενείς στο ιατρείο σας δεν τους παίρνετε λεφτά;

Θα ξέραμε τι εννοούν και όλοι όσοι "προστατεύουν" και "στηρίζουν", και "στέκονται δίπλα", και "παλεύουν" και "είναι με τον άνθρωπο" και τα δίνουν όλα δωρεάν. Διότι αυτή είναι η τροφή του λαϊκισμού: ανέξοδες μπαρούφες που υπόσχονται στους πάντες τα πάντα - και τα αντίθετά τους.

Θα ξέραμε επίσης και ποιο είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα του πρωταθλητή του λαϊκισμού: του ΚΚΕ. Τι θα έκανε η παρέα των βαθύπλουτων προλετάριων του Περισσού, αν έπαιρνε την εξουσία; Προφανώς οι θέσεις του ΚΚΕ που έχει "στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού", δεν μπορούν να εφαρμοστούν στο υπάρχον Πολίτευμα και με το υπάρχον Σύνταγμα. Οπότε, αυτή η απαίτηση της κατάθεσης των νομοσχεδίων θα είχε, στην περίπτωσή του, ιδιαίτερη αξία. Θα ήταν τα "κόκκινα νομοσχέδια" του τύπου: "καταργείται το Σύνταγμα", "καταργούνται οι αστικοί νόμοι", "το Ανώτατο Όργανο της Εργατικής Εξουσίας έχει πλήρεις εξουσίες, νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές", "καταργείται η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής", "διαλύεται ο αστικός Στρατός και τα Σώματα καταστολής, και δημιουργούνται νέοι θεσμοί της σοσιαλιστικής εξουσίας, στη βάση της επαναστατικής πάλης για τη συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών και την υπεράσπιση της Επανάστασης", "επιβάλλεται εργατικός έλεγχος στα εργοστάσια, στις τράπεζες, στην αγροτική παραγωγή", και πολλά τέτοια επαναστατικά με τα οποία θα σας σηκωθεί η τρίχα αν διαβάσετε τις 22 σελίδες του… κυβερνητικού προγράμματος του ΚΚΕ; Ή θα συμβιβαστεί με την αστική τάξη και θα φέρει ρεβιζιονιστικό και λικβινταριστικό λάιτ νομοσχέδιο π.χ. για αύξηση του κατώτατου μισθού (στις… 3.000 ευρώ); 

Αλλά και σε μη οικονομικά θέματα, έχει σημασία, οι φλου, σλογκανοειδείς διακηρύξεις να έχουν την μορφή νόμου. Είσαι υπέρ της πάταξης της εγκληματικότητας; Θα μας πεις τι σκοπεύεις να κάνεις με τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση της αστυνομίας, τους κανόνες εμπλοκής, τις κάμερες σε στολές, σε περιπολικά και σε δημόσιους χώρους, με τη χρήση αποτρεπτικών ή και θανατηφόρων όπλων, με το δικαίωμα υπεράσπισης του ασύλου της κατοικίας, με την προφυλάκιση, την έκτιση της ποινής, τις συνθήκες κράτησης, τα ισόβια, την ποινή επί υποτροπών, την υφ’ όρον απόλυση και με ένα σωρό άλλα που δημιουργούν τη χαώδη διαφορά ανάμεσα στο κράτος ευνομίας και ευταξίας και στο νεοελληνικό μπάχαλο. 

Έτσι θα κοπεί και η άγρα συντεχνιακών ψήφων. Διότι σήμερα διάφορες ομάδες συμφερόντων, προσεγγίζουν τα κόμματα προεκλογικώς για να αποσπάσουν υποσχέσεις. Τα κόμματα, για να μη χάσουν πελάτες, "δεσμεύονται" πως θα ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους, που τα θεωρούν συλλήβδην δίκαια. Με τον ίδιο τρόπο "δεσμεύονται" και στην αντίπαλη, επαγγελματικά ή ιδεολογικά, ομάδα. Ναι στις εταιρείες αιολικής ενέργειας, ναι στα ιχθυοτροφεία, ναι και στους τοπικούς συλλόγους που δεν θέλουν τίποτε από αυτά. Όχι, λεβέντες! Θα στρώσετε τον πισινό σας κάτω και θα μετρήσετε το συνολικό συμφέρον της κοινωνίας - ή το κομματικό το δικό σας, δεν σας εμποδίζει κανένας. Αλλά από αυτή τη διαδικασία θα διαπιστώσετε ότι πολιτική είναι η διαχείριση πόρων σε ανεπάρκεια. Ποτέ δεν φτάνουν για όλους. Για να δούμε πόσο δίκαιοι είσαστε στη μοιρασιά: ευθυνών και δικαιωμάτων. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο οι προεκλογικές συζητήσεις θα αποκτήσουν ουσία, αλλά θα απαλλαγούμε και από δεκάδες γραφικούς που ιδρύουν κόμμα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές και γράφουν στο πρόγραμμά τους τις πιο απίθανες ανοησίες. 

Γιατί όμως κανένα κόμμα εξουσίας μέχρι σήμερα δεν έχει φέρει τέτοιο νομοθετικό πλαίσιο; Διότι θα υποχρεωνόταν και το ίδιο να μην ψαρεύει ψήφους σε θολά νερά με χαμόγελα και υποσχέσεις. Θα υποχρεωνόταν να διατυπώνει συγκεκριμένες λύσεις που θα ήταν ταυτόχρονα και δεσμευτικές στην εφαρμογή τους. Τις πρώτες 100 μέρες. Όχι σε "βάθος τετραετίας"!

Και τι θα συμβεί αν δεν το κάνουν; Γράφω τις προτάσεις μου και τις θέτω σε… δημόσια διαβούλευση! Αν ζούσαμε στην Ελβετία θα ξεκινούσα συλλογή υπογραφών για να περάσει αυτό το νομοσχέδιο υποχρεωτικά από τη Βουλή – να ένας εξαιρετικός θεσμός των "κουτόφραγκων" που θα έπρεπε να μπει στο υπό αναθεώρηση Σύνταγμα.

-  Εάν το κυβερνών κόμμα φέρει λιγότερα νομοσχέδια προς ψήφιση, στις πρώτες 100 ημέρες, από όσα κατέθεσε στον Άρειο Πάγο, του επιβάλλεται πρόστιμο 200.000 ευρώ ανά νομοσχέδιο, με την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον τα 6 κύρια νομοσχέδιά του θα ψηφισθούν. 

- Εάν από τα 10 νομοσχέδια ψηφισθούν μόνο τα 5, ο ΠτΔ παύει την κυβέρνηση, προκηρύσσονται ξανά εκλογές και το κόστος διενέργειάς τους καταλογίζεται στο κόμμα που τις προκάλεσε με την ανεπάρκειά του.

- Σε κυβέρνηση συνασπισμού, θα πρέπει τα κόμματα που συμμετέχουν να αποδέχονται, το καθένα, τα "κύρια" νομοσχέδια των άλλων. Έτσι θα αποφευχθούν ευκαιριακές συμμαχίες με μοναδικό στόχο τη νομή της εξουσίας και του κρατικού κορβανά. Ο χρόνος εφαρμογής τους θα παρατείνεται κατά 10 ημέρες ανά νομοσχέδιο, πέραν των πρώτων 10.

- Τα κόμματα απαγορεύεται να συμμετέχουν σε δημόσιες συζητήσεις για θέματα που δεν περιλαμβάνονται στα κατατεθέντα νομοσχέδια. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό, τιμωρούνται για κάθε παράβαση με πρόστιμο 10.000 ευρώ το κόμμα και 5.000 ευρώ ο εκπρόσωπος που παρέβη την απαγόρευση. Το πρόστιμο θα βεβαιώνεται με διαπιστωτική πράξη του Αρείου Πάγου, μετά από αναφορά οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου, που θα συνοδεύεται από αποδεικτικό υλικό. Από το πρόστιμο, τα 1000 ευρώ δίδονται ως αμοιβή σε όποιον πρώτος επεσήμανε την παράβαση. 

- Νομοσχέδια μπορούν να κατατίθενται οποιαδήποτε χρονική στιγμή, ανεξαρτήτως του αν είμαστε σε προεκλογική περίοδο ή όχι, μέχρι 10 μέρες πριν τις εκλογές. Η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής οφείλει να γνωμοδοτεί για την τεχνική τους αρτιότητα, μέσα σε 10 μέρες από την κατάθεσή τους. Ο χρόνος αυτός γίνεται 5 μέρες, σε προεκλογική περίοδο.

- Από την υποχρέωση κατάθεσης νομοσχεδίων εξαιρείται το κυβερνών κόμμα, εάν διαθέτει αυτοδυναμία, για το οποίο η δέσμευση ισχύει αντίστροφα και διαρκεί ένα έτος: εάν δεν καταθέσει κανένα νομοσχέδιο στον Άρειο Πάγο, δεν θα μπορεί, το πρώτο έτος διακυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση κανένα νομοσχέδιο. Στις δημόσιες συζητήσεις θα μπορεί μόνο να υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο, χωρίς να υπόσχεται αλλαγές ή βελτιώσεις νόμων. Θα μπορεί να το κάνει μόνον εάν τις έχει καταθέσει με μορφή νομοσχεδίου στον Άρειο Πάγο. 

Φαντάζεστε τι θα είχαμε αποφύγει εάν ο Τσίπρας (και ο προηγηθείς Σαμαράς εν Ζαππείω) εξηγούσε πώς η χώρα θα κάλυπτε τις δανειακές της υποχρεώσεις χωρίς τη δανειακή σύμβαση; Τι θα έλεγε αυτό το περιώνυμο ένα άρθρο του ενός νόμου με το οποίο ο μικρός τυμπανιστής των αγορών θα έσκιζε το μνημόνιο, και θα μας έβγαζε από την κρίση, φεσωμένους ως τα μπούνια; Αν το διαβόητο "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης" έπρεπε να μεταφρασθεί σε νομοσχέδια, θα έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα το 2015; Θα έπαιρνε ο ομαδάρχης των "αρίστων" το ποσοστό του 2019, αν κατέγραφε σε νομοσχέδιο ποιες θα ήταν τελικά οι αρμοδιότητες της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας; Θα έπαιρνε το ποσοστό του 2023, αν το "κύριο" νομοσχέδιο που θα κατέθετε στον Άρειο Πάγο ήταν το πώς ο Μήτσος θα γίνει μανούλα; 

Οι πολίτες είναι οι αναθέτοντες. Και οι πληρώνοντες, βεβαίως βεβαίως. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που θέλουν να αναλάβουν το έργο. Θες να χτίσεις το σπίτι μου, πολιτικέ μου, μηχανικέ μου; Θα μου δείξεις μέχρι και το σχέδιο για τα κάγκελα. Αλλιώς δεν την παίρνεις τη δουλειά. 

Κάθε φορά που μιλάω για δομικές μεταρρυθμίσεις, ξεπετάγονται οι κομματικοί καλοθελητές, τα παπαγαλάκια της ελώδους στασιμότητας, και επισείουν το φόβητρο της γενικευμένης ταραχής, των εκτρόπων, των πρωτοφανών απαγορεύσεων που φαντάζονται ότι θα πρέπει να επιβληθούν και των κατασταλτικών μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν, για να καταλήξουν στο κλασικό νεοελληνικό συμπέρασμα: "αυτά δεν γίνονται". Γίνονται και παραγίνονται, χωρίς να συγκρουσθείς με κανέναν και χωρίς να ακουστεί "κιχ"! Αρκεί να αλλάξεις τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, αναγκάζοντας τους πολιτικούς να γίνουν επαγγελματίες, όπως τα γραφεία που μελέτησαν το Μουσείο της Ακρόπολης. Θέλετε να κυβερνήσετε; Πείτε μας πώς θα το κάνετε! Τι πιο απλό! Τι πιο στοιχειώδες! Ποιος θα τολμήσει να διατυπώσει αντίρρηση δημοσίως;

Κι επειδή έρχονται εκλογές, και το πολιτικό παραμύθι έχει φτάσει στη στρατόσφαιρα, είναι ευκαιρία να κάνουμε την αρχή τώρα. Ο λαϊκισμός αναπτύσσεται σε οικοσύστημα ασάφειας, ανευθυνότητας και ατιμωρησίας. Θες να πεθάνει, μια και καλή; Σταμάτα να τον τρέφεις. Η πρότασή μου δεν είναι δεξιά ή αριστερή. Είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Πριν αποκτήσουμε μια θέση στο μουσείο των εξαφανισμένων πολιτισμών - με προδιαγραφές που θα γράψουν άλλοι. 

* Ο Θάνος Τζήμερος είναι επιχειρηματίας, πρώην πρόεδρος της "Δημιουργίας Ξανά"

Η επιστολή της Ευρωπαίας εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι στην Κομισιόν λύνει πολλές απορίες για την οικτρή κατάσταση στην πατρίδα μας. Η κυρία Κοβέσι καταγγέλλει ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα. Αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προστατεύει πολιτικά πρόσωπα. Μνημονεύει την τροπολογία Φλωρίδη που βάζει φρένο στις έρευνες. Όπως έγραψε σε πρωτοσέλιδο άρθρο της η «δημοκρατία», η πρόσφατη τροπολογία Φλωρίδη στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας «εισάγει μια ειδική διαδικασία για κακουργήματα που βαραίνουν βουλευτές. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η συγκεκριμένη νομοθετική αλλαγή, σε συνδυασμό με πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις, ναρκοθετεί την ανεξαρτησία του θεσμού και εμποδίζει την αποτελεσματική διερεύνηση οικονομικών αδικημάτων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του στην Ελλάδα».

Επιβάλλεται να επισημανθεί ότι αυτές οι πρακτικές είναι ξεκάθαρα τριτοκοσμικές. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. Θέλει να ελέγξει ακόμα και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Με αυτόν τον τρόπο απομακρύνεται από τα ευρωπαϊκά κεκτημένα.

Λίγο ακόμα και η χώρα μας θα υπαχθεί στην κατηγορία των χωρών με προβληματικούς θεσμούς. Εξελισσόμαστε σε Κολομβία των Βαλκανίων. Διαπλοκή, προστασία των ισχυρών και Δικαιοσύνη στα χέρια της εξουσίας. Αυτή είναι η καθημερινότητά μας τώρα, αυτά βλέπει και καταγγέλλει η κυρία Κοβέσι.

Το πιο εξοργιστικό είναι η υποκρισία. Το ίδιο το καθεστώς Μητσοτάκη καυτηρίαζε για χρόνια τις πρακτικές του πρώην πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, μιλώντας για «αυταρχικές τάσεις» και «εκτροπή από το ευρωπαϊκό ιδεώδες». Σήμερα εφαρμόζει παρόμοιες μεθόδους: ειδικές διαδικασίες για βουλευτές, παρεμβάσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης και προσπάθεια να φιμώσει ελεγκτικούς μηχανισμούς που ερευνούν κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών πόρων. Η διαφορά είναι ότι ο Όρμπαν το έκανε ανοιχτά. Εδώ συμβαίνει υπό τον μανδύα του «ευρωπαϊστή» πρωθυπουργού. Η συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη. Αν δεν υπάρξει άμεση αλλαγή αυτής της πορείας, οι κυρώσεις δεν θα αργήσουν. Ήδη η εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων εταίρων κλονίζεται. Οι επενδύσεις θα φύγουν, τα κονδύλια θα παγώσουν και η διεθνής εικόνα της χώρας θα υποστεί σοβαρό πλήγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που παρουσιάζεται ως «εγγυητής της ευρωπαϊκής πορείας», αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος αποδομητής της.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Ένα πρόσωπο που «δένει» απόλυτα με τη φυσιογνωμία του κόμματος, όπως αυτό έχει εξελιχθεί την περίοδο της προεδρίας του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του Παναγιώτη Λιάκου

Η Ελεονώρα Μελέτη, μια περσόνα που έχει γράψει ιστορία στην ελληνόφωνη τηλοψία, ειρωνεύτηκε τη στελέχωση των προσώπων στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, μνημονεύοντας τον Γιούρι Γκέλερ! Συγκεκριμένα, είπε: «Από τα πρόσωπα που πιστεύω ότι θα παρουσιάσει στη συνέχεια μπορεί να είναι και ο Γιούρι Γκέλερ μέσα, γιατί λογικά χρειάζεται κι έναν άνθρωπο να βγάζει λαγούς από τα καπέλα για να μπορέσει να κάνει όλα αυτά που έχει στο μυαλό της».

Σε αυτό το σημείο η μονομελής επιτροπή επικοινωνίας της στήλης κρίνει σκόπιμο να υπενθυμίσει το δημοσίευμα της 18ης Απριλίου 2024 που είχε τίτλο «Ελεονώρα Μελέτη: κορυφαία επιλογή Μητσοτάκη». Εκεί χαιρετιζόταν η επιλογή Μητσοτάκη να τη χρίσει υποψήφια ευρωβουλευτίνα με τα εξής:

«Η πρωινατζού δικαιωματιστική ιεροκήρυκας είναι πρόσωπο που “δένει” απόλυτα με τη φυσιογνωμία του κυβερνώντος κόμματος.

Είναι εύστοχη η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να εντάξει στις υποψηφίους ευρωβουλευτίνες της Νέας Δημοκρατίας την Ελεονώρα Μελέτη. Είναι, αναμφίβολα, ένα πρόσωπο που “δένει” απόλυτα με τη φυσιογνωμία του κόμματος, όπως αυτό έχει εξελιχθεί την περίοδο της προεδρίας του.

Η πρωινατζού δικαιωματιστική ιεροκήρυκας έχει αφήσει έντονο το στίγμα της (ειδικά σε πολιτισμικό και πνευματικό επίπεδο) και στην τηλοψία αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία έδινε και δίνει… ρέστα.

Ακόμα και σήμερα συζητείται μια ανάρτησή της στο twitter, που είχε κάνει τη Μεγάλη Δευτέρα του 2013, απαντώντας σε σχόλιο χρήστη περί σεμνοτυφίας. Του είχε γράψει τότε η Μελέτη: “Καθόλου σεμνότυφη, καλέ μου. Εγώ τις π@ύτσες δεν τις τουιτάρω. Τις τρώω!” 

Η ανάρτηση της νυν υποψηφίας ευρωβουλευτίνας της Ν.Δ. είχε προκαλέσει αρκετές αντιδράσεις. Ένας χρήστης του twitter της είχε απαντήσει με τα ακόλουθα: “Σαν δεν ντρέπεστε ξετσίπωτες, Μεγάλη Βδομάδα! Τελικά, καλά μας λέγαν στα θρησκευτικά ότι όλοι στη showbiz ανήκετε στη Μασονία!”

Η Ελεονώρα Μελέτη όχι μόνο δεν αρνήθηκε το σχόλιο του χρήστη, αλλά υπερθεμάτισε αναφέροντας με καμάρι την τεκτονική ιδιότητα του παππού της: “ο παππους μου ηταν αρχιμασωνος! Βαθμος 33!!! Γι αυτο σε παρακαλω respect στη μασωνια…”

Όποιος ανατρέξει στους διαδικτυακά προφίλ της γυναίκας, που επιθυμεί να εκπροσωπήσει το ελληνικό έθνος στην Ευρωβουλή, θα ανακαλύψει ένα… χρυσωρυχείο αναλόγων δηλώσεων, σχολιασμών και εκφράσεων. Είναι δε τόσο αυθόρμητο και πηγαίο το στιλ τους, που ωθούν τον αναγνώστη να σκεφτεί ότι η προσωπικότητά της είναι αντίστοιχη, ανάλογη, ομότιμη και ομοταγής με τις αναρτήσεις της. 

Επιπλέον, επειδή κάθε κόμμα και κάθε ηγεσία αξιολογούνται και προσδιορίζονται από τις πράξεις και τις επιλογές τους, πρέπει να σημειώσουμε ότι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι σαν την Ελεονώρα Μελέτη. Και να επιδίωκε κάποιος να αγνοήσει κάποιες από τις πράξεις και τις επιλογές του κόμματος και του αρχηγού, είναι τόσο πολλές, ώστε είναι αδύνατο να προσποιηθεί ότι δεν τις βλέπει. Καλή επιτυχία να ευχηθούμε στην κ. Μελέτη. Να πάει στας Βρυξέλλας να εισπράττει την ευρωβουλευτική μισθουλάρα και να κάνει αναρτήσεις στα διαδικτυακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ψυχαγωγεί τους Ευρωπαίους μερακλήδες»…

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Του Μανώλη Κοττάκη 

Κάποιοι νομίζουν ότι με αυτά που λένε στη Βουλή απευθυνόμενοι προς την τεμπέλικη, ζαλισμένη και ανενημέρωτη αντιπολίτευση θα μας κάνουν κι εμάς να ξεχάσουμε τα νομικά που μάθαμε. Δεν γίνεται. Αυτό που συνέβη στο Κοινοβούλιο στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας με πρωταγωνιστές τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη και τον βουλευτή και πρώην υπουργό της Νέας Δημοκρατίας Μάκη Βορίδη, οι οποίοι αγόρευσαν με νομικά επιχειρήματα για τις υποθέσεις των υποκλοπών και της τροπολογίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (δίκες βουλευτών), συνιστούν ωμή παραβίαση της κοινής λογικής, των γεγονότων αλλά ταυτόχρονα και προκλητική παράκαμψη νόμων, διατάξεων και κανονισμών που ψήφισε στο παρελθόν το ελληνικό Κοινοβούλιο. Με πρώτο το Σύνταγμα. Η «κεντρώα φιλοευρωπαϊκή ΝΔ» του κράτους δικαίου στα καλύτερά της. Οι ίδιοι οι νομοθέτες κατήργησαν με τις ερμηνείες που έδωσαν τους εαυτούς τους. Την ψήφο τους σε νόμους και στην αναθεώρηση του 2019. 

Ξεκινώ από τον ευρωπαϊστή υπουργό Δικαιοσύνης κύριο Φλωρίδη, ο οποίος με την τροπολογία που κατέθεσε για την επιτάχυνση της δίκης των βουλευτών προκάλεσε την αντίδραση της κυρίας Κοβέσι, με συνέπεια το εξής: προκειμένου να αθωωθούν οι βουλευτές με διαδικασίες «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» μέσα σε δύο μήνες θα παγώσουν πιθανώς οι επιδοτήσεις των αγροτών. Η «φιλολαϊκή» ΝΔ στα καλύτερά της. Η τροπολογία αλλάζει τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδικά για τους βουλευτές και τάσσει στη Δικαιοσύνη αποκλειστική προθεσμία δύο μηνών για πλημμελήματα και έξι μηνών για κακουργήματα για την περάτωση των εκκρεμοδικιών.

Ο κύριος Φλωρίδης επικαλέστηκε δήλωση της Ευρωπαίας εισαγγελέως που συμφώνησε επί της αρχής με την επιτάχυνση. Πράγματι, αυτό ισχύει. Αλλά επιτάχυνση δεν σημαίνει νομοθετική παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης ούτως ώστε να αποφασίσει σε χρόνο ρεκόρ υπό ασφυκτική πίεση για ζητήματα που στο πόρισμα της εισαγγελέως περιγράφονται ως απάτες. Θέλω να θυμίσω ότι με τη διάταξη αυτή ουσιαστικά θεσπίζεται ειδική δωσιδικία για Έλληνες πολίτες, καθώς έχει αρθεί η ασυλία των βουλευτών και θα δικαστούν από την τακτική Δικαιοσύνη. Ειδική δωσιδικία με το επιχείρημα ότι οι υποθέσεις πρέπει να εκκαθαριστούν το συντομότερο δυνατόν για να μην είναι όμηροι οι βουλευτές μέχρι τις εκλογές. 

Διερωτήθηκε ποτέ ο κύριος υπουργός αν αντίστοιχο άγχος έχουν απλοί πολίτες, επιχειρηματίες, αγρότες, εργαζόμενοι των οποίων η φήμη μπορεί να έχει αμαυρωθεί από κάποια ποινική εκκρεμότητα που έχουν και να τους διασύρει στις αγορές, στις τράπεζες ή τις τοπικές κοινωνίες; Γι’ αυτούς γιατί δεν θεσπίζεται ειδική δωσιδικία; Μόνο οι βουλευτές έχουν τιμή; Οι λοιποί Έλληνες είναι τίποτε «ξεφτιλισμένοι»; Σε κάθε περίπτωση: Όταν θέτεις με πράξεις ή παραλείψεις τον εαυτό σου σε δύσκολη νομική κατάσταση και, όταν είσαι ο νομοθέτης, δεν μπορείς να επικαλείσαι το επιχείρημα ότι έχεις εκλογές για να δικαστείς σε χρόνο ρεκόρ. Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Δεν είναι δυνατόν να δημιουργείται ελίτ Ελλήνων πολιτών ενώπιον της Δικαιοσύνης. Πόσο μάλλον όταν με την τροπολογία, όπως διαμαρτύρεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μειώνεται, εκτός από τον χρόνο, και η παρέμβασή της στην ανάκριση και δημιουργούνται εύλογες υπόνοιες για το πώς μπορεί να κλείσουν οι υποθέσεις. Για να μην αδικούμε πάντως τον κύριο υπουργό, αυτό δεν αφορά μόνο τον ίδιο αλλά και τον πρωθυπουργό. Αν θέλει να χάσουν τις επιδοτήσεις της επόμενης χρονιάς οι αγρότες για να εκκαθαριστεί το μητρώο των 13 βουλευτών του μέσα σε δύο μήνες, ας προχωρήσει. Ο κόσμος πλέον βλέπει και καταλαβαίνει ότι, εκτός από το Σύνταγμα, γίνεται κάθε μέρα κουρέλι και ο κανονισμός της Βουλής και ο κώδικας ποινικής δικονομίας. Και όσα συνέβησαν με τη δικαστή της Λάρισας (την ειρηνοδίκη που έπρεπε να μάθει ποινικό σε τρεις μήνες, κύριε Φλωρίδη), η οποία κατέβηκε από την έδρα παρανόμως δηλώνοντας αποχή από τη δίκη για τα βίντεο, ωμή παραβίαση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας θεωρείται. Παραιτήθηκε αρεοπαγίτης γι’ αυτήν. Και ο κόσμος πια δικαίως ή αδίκως έχει συγχωνεύσει στο μυαλό του τη Δικαιοσύνη με την εξουσία και τις θεωρεί μία. 

Αλλά το ζήτημα των τροπολογιών Φλωρίδη, με τις οποίες ήδη διασύρεται η Ελληνική Δημοκρατία στις Βρυξέλλες και θα διασυρθεί ακόμα περισσότερο, εάν η Ευρωπαία εισαγγελέας αποφασίσει να στείλει τη χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το άρθρο 86 που δεν της επιτρέπει να ασκεί απευθείας διώξεις σε υπουργούς που διασπαθίζουν το κοινοτικό χρήμα, δεν είναι το μοναδικό νομικό ζήτημα στο οποίο σκόνταψε ο κύριος υπουργός Δικαιοσύνης. Υπάρχει κι άλλο. Επιχειρηματολόγησε στο Κοινοβούλιο ότι από τη στιγμή που είχαν γίνει 100 νόμιμες επισυνδέσεις από την ΕΥΠ, τι χρειάζονταν άραγε οι επισυνδέσεις από το Predator, άρα πώς εμπλέκεται η κυβέρνηση. Τι Κλουζό! Μόνο κάποιος που δεν έχει διαβάσει τον φάκελο ή εσκεμμένα διαστρέφει τα γεγονότα θα μπορούσε να πει κάτι τέτοια νομικά «κικιρίκου», και τον κύριο Φλωρίδη τον έχουμε πολύ έξυπνο και πολύ καταρτισμένο για να κάνει το ένα ή το άλλο. Στην πραγματικότητα την ανάγκη φιλοτιμία εποίησε για χάρη του πρωθυπουργού του. Αυτό το οποίο διέφυγε προφανώς της προσοχής του είναι ότι όσοι πρωταγωνιστούν στο σκάνδαλο των υποκλοπών έστελναν μολυσμένο σύνδεσμο μέσω του παράνομου λογισμικού στα θύματά τους, με πρώτο τον κύριο Νίκο Ανδρουλάκη και, αν εκείνα δεν πατούσαν τον σύνδεσμο και δεν έπεφταν στην παγίδα, τότε όλως συμπτωματικώς διατασσόταν κάποια νόμιμη επισύνδεση της κινητής τηλεφωνίας από την ΕΥΠ. Στη βάση κάποιου πληροφοριακού δελτίου, το οποίο αποτελούσε το ικανόν πρόσχημα για τον αρμόδιο εισαγγελέα, όπως τον κύριο Τζαβέλλα, για να διατάξει την επισύνδεση. Αγαπητέ υπουργέ Δικαιοσύνης, επιχειρήματα σαν κι αυτά που είπατε στη Βουλή να τα λέτε σ’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν. Δυστυχώς για εσάς, ο πολύς κόσμος καταλαβαίνει και παρακαταλαβαίνει πλέον. 

Πάμε τώρα στον έτερο Καππαδόκη κύριο Μάκη Βορίδη, ο οποίος, φουσκώνοντας σαν παγόνι με την άνεση που τον διακρίνει, ανέπτυξε την περασμένη Παρασκευή τη φοβερή επιχειρηματολογία του στο Κοινοβούλιο γιατί η πλειοψηφία πρέπει να πάρει απόφαση με 151 ψήφους για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής: Την επιχειρηματολογία της εθνικής άμυνας και της εθνικής ασφάλειας, κατά το άρθρο 68 του Συντάγματος. Η απόφαση αυτή που ήδη ελήφθη ουσιαστικά αποτελεί ένα μεγαλοπρεπές «άδειασμα» για τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κύριο Τζαβέλλα, ο οποίος έθεσε την υπόθεση εκ νέου στο αρχείο με το επιχείρημα ότι δεν προέκυψαν από τη δίκη στο ακροατήριο στοιχεία που να αφορούν την εθνική ασφάλεια. Και έγραψε και το περίφημο επιχείρημα για τον Φουρθιώτη. Όταν έρχεται το Κοινοβούλιο και ενταφιάζει μία εξεταστική επιτροπή για λόγους εθνικής ασφαλείας, στην ουσία έχει κόψει, έχει σκίσει σε κομματάκια και έχει πετάξει στα σκουπίδια το πόρισμα του κυρίου εισαγγελέα. Μπράβο, κύριε Βορίδη! Πώς το καταφέρατε αυτό; Εύγε! Αφού υπάρχει ζήτημα εθνικής ασφαλείας και άρα κατασκοπίας, ζητήστε του τώρα να το ανασύρει. Όσον αφορά τα ειδικότερα επιχειρήματα του κυρίου Βορίδη γιατί αυτή τη φορά απαιτούνταν 151 ψήφοι για τη σύσταση της εξεταστικής επιτροπής και όχι 120, όπως την προηγούμενη φορά, ένα μόνο. Διδαχτήκαμε στις νομικές σχολές ότι η λέξη «νόμιμον» διαβάζεται και ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή, αλλά υπάρχει και ένα όριο. Ο κύριος βουλευτής είπε ότι το 2022 η Βουλή δεν έλαβε απόφαση επί του προδικαστικού ερωτήματος για το είδος της πλειοψηφίας που χρειάζεται για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής και ότι αυτό δε χρειαζόταν γιατί τότε η Νέα Δημοκρατία ήταν το πρώτον υπέρ της σύστασης εξεταστικής επιτροπής. Ενώ τώρα που ήταν εναντίον της σύστασης εξεταστικής επιτροπής χρειαζόταν να ληφθεί απόφαση στο προδικαστικό ερώτημα. Τέτοια ξεκάθαρη διαστροφή και παραβίαση του ίδιου του Συντάγματος από τους συντάκτες του και νομοθέτες τους δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Ούτε τέτοια ομολογία. Ο κανονισμός της Βουλής για τις πλειοψηφίες αιτημάτων που συνδέονται με το Σύνταγμα εξαρτάται από τα κέφια της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Οι κανόνες δεν είναι σταθεροί! Εύγε, φιλοευρωπαίοι! Η νέα συνταγματική διάταξη, εμπνεύσεως του κυρίου Γεραπετρίτη, ο οποίος, σημειωτέον, σιώπησε σε αυτήν την αντιδικία, όπως και το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, που έχει καταστεί τροχονόμος παρανομιών, καθορίζει ρητώς πλειοψηφία 120 βουλευτών, με εξαίρεση κάποιες περιπτώσεις, όπως η Άμυνα και η εξωτερική πολιτική. Δεν γράφει καν ασφάλεια το Σύνταγμα για τη διερεύνηση από εξεταστική επιτροπή. Η υπόθεση των υποκλοπών δεν εμπίπτει σε αυτές, γιατί το Κοινοβούλιο με την απουσία ερμηνείας διάταξης το 2022 συνηγόρησε ότι εφαρμόζεται για τις υποκλοπές ξεκάθαρα η βασική διάταξη του Συντάγματος του 2019, όχι η εξαίρεση, και ότι δεν χρειάζονται ερμηνεία τα προφανή. Το γεγονός ότι το 2022 η Νέα Δημοκρατία ήταν υπέρ της εξεταστικής (για να χρησιμοποιήσω τη «λογική» Βορίδη) δεν σημαίνει ότι δεν χρειαζόταν προδικαστική απόφαση για το είδος της πλειοψηφίας, 120 ή 151. Εάν χρειαζόταν, πάει να πει ότι το Κοινοβούλιο άσκησε, με τη λογική Βορίδη, πλημμελώς τις αρμοδιότητές του. Αν δια της παραλείψεως ελύθη το θέμα, δημιουργήθηκε τετελεσμένο. Και αν υπήρχε αμφιβολία τώρα, έπρεπε, πάλι με τη «λογική» Βορίδη, το Κοινοβούλιο να αναζητήσει στα πρακτικά την αυθεντική βούληση του συνταγματικού νομοθέτη, όπως διατυπώθηκε από τον υπουργό Γεραπετρίτη και τον εισηγητή της πλειοψηφίας. Και έτσι που ελήφθη τώρα η απόφαση πάλι λάθος ελήφθη. Απορώ τι κάνει εκεί ο πρόεδρος της Βουλής. Μόνο δικολάβοι επαρχιακών δικαστηρίων και αν, θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιου είδους κωμικές νομικές ερμηνείες για ζήτημα προδικασίας και για το είδος της πλειοψηφίας προκειμένου να αποφύγουν το πικρό ποτήριον της εξεταστικής.

Ούτως ή άλλως, προτού μιλήσει ο κύριος Βορίδης, ένας άλλος νομοθέτης, ο κύριος Καιρίδης, αποκάλυψε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι η Νέα Δημοκρατία τάχθηκε κατά της εξεταστικής επειδή δεν ήθελε να υπάρχει εκκρεμοδικία λίγο πριν από τις εκλογές. Ποια εθνική ασφάλεια, ποιες ειδικές πλειοψηφίες, ποιο Σύνταγμα, ποια εθνική άμυνα και ασφάλεια, ποιοι νόμοι. Θα πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσει ο κύριος Βορίδης, ο οποίος επέστρεψε στο Μαξίμου για να παράσχει τις υπηρεσίες του, μολονότι ο πρωθυπουργός τον εξευτέλισε και τον παραίτησε για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι το Κοινοβούλιο δεν είναι επαρχιακό δικαστήριο και ο ίδιος δεν θέτει παρελκυστικώς ως εκπρόσωπος κατηγορουμένου ζητήματα της Ποινικής Δικονομίας. Το Κοινοβούλιο είναι ο ναός της δημοκρατίας για να τον εξευτελίζετε με τόσο φτηνά επιχειρήματα, κύριε. Βεβαίως, δεν έχουμε αυταπάτες ότι όλα αυτά γίνονται αντιληπτά από τις μεγάλες πλειοψηφίες των πολιτών στη λεπτομέρειά τους. Όμως ο κόσμος έχει ένα αλάνθαστο ένστικτο και νιώθει. Σ’ αυτή την τετραετία εξελέγη μονοκομματικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καταργήθηκε το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών επειδή δεν άρεσε στον πρωθυπουργό, κατά δήλωσή του, λειτουργεί το Κοινοβούλιο με σύνθεση τραβεστί 297 βουλευτών αντί 300, βουλευτές ψηφίζουν επιστολικά παραβιάζοντας τη μυστικότητα της ψηφοφορίας, πορίσματα δικαστών για ποινικές ευθύνες υπουργών ρίπτονται στον κάλαθο των αχρήστων, βουλευτές κατηγορούνται για ηθική αυτουργία σε ψευδορκία χωρίς να παραπέμπονται, το Σύνταγμα και οι νόμοι κουρελιάζονται καθημερινώς. Αυτά ο πολίτης δεν τα θυμάται, αλλά πλέον έχει στο μυαλό του τη συνολική γεύση. Είναι αυτό που έλεγε ένας αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος: «Δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη ισούται με τυραννία». Είμαστε σίγουροι ότι η λέξη τυραννία αρέσει στον κύριο Βορίδη. Αλλά δεν αρέσει σε όσους το κόμμα του τυραννά.

Σε χαρμόσυνη ατμόσφαιρα, με τις νέες απόφοιτες και τους νέους απόφοιτους, γεμάτους ενθουσιασμό και συγκίνηση να παραλαμβάνουν το πτυχίο τους για να συνεχίσουν ως επαγγελματίες να δημιουργούν, δίνοντας μορφή στα όνειρά τους, πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Συνεδριακό Κέντρο Κιλκίς η 22η τελετή ορκωμοσίας του Τμήματος Δημιουργικού Σχεδιασμού και Ένδυσης του ΔΙΠΑΕ.  

Την τελετή ορκωμοσίας χαιρέτισε ο Δήμαρχος Κιλκίς Δημήτρης Κυριακίδης, ο οποίος συνεχάρη τους εξήντα δύο αποφοίτους για την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών τους, ευχόμενος να αξιοποιήσουν το ταλέντο και τις δεξιότητές τους στον χώρο του ενδύματος και της μόδας, που εξελίσσεται διαρκώς και απαιτεί δημιουργικότητα, αισθητική αντίληψη, συνέπεια και καινοτόμο σκέψη. 

Ο Δήμαρχος Κιλκίς στάθηκε στην ιδιαίτερη ταυτότητα που διαθέτει το Τμήμα Δημιουργικού Σχεδιασμού και Ένδυσης, ως μοναδικό στο είδος του στη χώρα μας και επισήμανε ότι η συνθήκη αυτή είναι προνομιακή καθώς επιδοτεί με σημαντικά εφόδια και αισιόδοξες προοπτικές τη μελλοντική διαδρομή των αποφοίτων. 

Συνεχάρη, τέλος, τους γονείς για την επιτυχία των παιδιών τους και επαίνεσε το έργο των καθηγητών του Τμήματος, σημειώνοντας ότι με την καθοδήγησή τους οι τελειόφοιτοι ανέπτυξαν τις ικανότητές τους, εξέλιξαν το προσωπικό τους ύφος και απέκτησαν πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες, από τις οποίες θα αντλήσουν θάρρος και έμπνευση στη νέα τους επαγγελματική σταδιοδρομία, που προδιαγράφεται λαμπρή. 

Παρών στην τελετή ορκωμοσίας ήταν και ο Αντιδήμαρχος Θεμιστοκλής Κοσμίδης.