O Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία  Ν. Κιλκίς «ΒηματίΖΩ»  για τις ανάγκες του, ζητά να προσλάβει 

Με σύμβαση εργασίας πλήρους απασχόλησης, αορίστου χρόνου, 

·        Έναν (1) Φυσιοθεραπευτή

Οι ενδιαφερόμενοι/ες καλούνται να υποβάλουν τις αιτήσεις τους έως και την Παρασκευή 14/08/2026 στη Γραμματεία του Συλλόγου, με τα ακόλουθα 

απαραίτητα δικαιολογητικά :

1. Αίτηση.

2. Βιογραφικό Σημείωμα.

3. Αντίγραφο πτυχίου.

4. Αντίγραφο άδειας ασκήσεως επαγγέλματος.

5. Βεβαίωση προϋπηρεσίας και συστατικές επιστολές όπου υπάρχουν.

Θα δοθεί προτεραιότητα στους υποψήφιους με:

• Εξειδίκευση / Πιστοποίηση στη μέθοδο Bobath (Νευροεξελικτική Αγωγή).
• Αποδεδειγμένη εμπειρία στην αποκατάσταση Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ).

 Έπειτα από την πρώτη επιλογή που θα βασίζεται στα παραπάνω δικαιολογητικά, όσοι επιλεγούν θα κληθούν σε προσωπική συνέντευξη από τριμελή επιτροπή.

Θα συνεκτιμηθούν 

• στοιχεία προσωπικότητας 
• Ακεραιότητα χαρακτήρα και ισχυρή επαγγελματική ηθική.
• Κοινωνική ευαισθησία, ενσυναίσθηση και σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Οι ενδιαφερόμενοι/ες καλούνται να υποβάλουν τις αιτήσεις τους καθημερινά από 11.00 π.μ. έως 15:00, στα γραφεία του Συλλόγου ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο email: info@vimatizo.gr

Για περισσότερες πληροφορίες και το έντυπο της αίτησης απευθυνθείτε στην ιστοσελίδα μας http:///www.vimatizo.gr και στην κα  Βουμβουράκη στα τηλέφωνα: 23410 76549,  καθημερινά από 09:30 π.μ. μέχρι 14:00.

Η αίτηση με όλα τα δικαιολογητικά μπορούν να υποβληθούν ιδιοχείρως, ταχυδρομικώς ή με υπηρεσία ταχυμεταφοράς (courier) στη διεύθυνση του φορέα.

 Για τον Σύλλογο γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ Ν. Κιλκίς

                                                              «ΒηματίΖΩ»

                                                               Ο Πρόεδρος

                                                                  Στυλιανός Μανουσακίδης

Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη, αλλά αυταρχική

Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*

Ο Σουηδός Chistian Zodig, 32 ετών, δολοφονήθηκε από μετανάστη παρακολουθώντας ποδοσφαιρικό αγώνα στην Κοπεγχάγη. Δύο κοριτσάκια δεν θα ξαναδούν τον προστάτη τους. Η παράλογη εκτέλεση έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες δολοφονίες γηγενών Ευρωπαίων από μετανάστες, για τις οποίες δεν θα μάθετε ούτε θα ακούσετε ποτέ.

Στην Ελλάδα ο Καντάρης που δολοφονήθηκε από Αφγανούς την ημέρα της γέννησης του παιδιού του δεν άφησε δύο παιδιά ορφανά, άφησε τέσσερα και μετά ξεχάστηκε. Γιατί λοιπόν υπάρχουν διαρκή εγκλήματα που αποκτούν τεράστια δημοσιότητα και άλλα που εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως από τη δημόσια συζήτηση; Οταν ένας πολίτης δολοφονείται, όταν μια οικογένεια διαλύεται και παιδιά μένουν χωρίς γονείς, η κοινωνία οφείλει να απαιτεί αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή του θύματος ή του δράστη. Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί η εγκληματικότητα σε φυλετικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ανεξέλεγκτη μετανάστευση, αποτυχημένη ένταξη, γκέτο, παραβατικότητα, θρησκευτικός εξτρεμισμός, υποβάθμιση των πόλεων και διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Οποιος θέτει αυτά τα ερωτήματα βαφτίζεται «ακροδεξιός» και «εχθρός της δημοκρατίας».

Πρόκειται για πολιτική υποκρισία . Αντί να απαντήσουν γιατί οι γειτονιές έχουν γίνει αφιλόξενες για τις οικογένειες, γιατί η ασφάλεια υποχωρεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να κάνουν παιδιά και να αποκτήσουν σπίτι, οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη συζήτηση. Η Ευρώπη και η Ελλάδα απειλούνται επειδή οι ηγεσίες της έπαψαν να πιστεύουν ότι τα σύνορα, η ασφάλεια, η κοινή γλώσσα, η παιδεία, η εργασία και η πολιτισμική συνέχεια αποτελούν θεμέλια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας. Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη.

Γίνεται πιο αυταρχική. Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Cui bono?» τέθηκε το ουσιώδες ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από τη λαθρομετανάστευση;» Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Κερδίζουν εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν την εργασία σε φθηνό και αναλώσιμο κόστος, να υποκαθιστούν την κοινωνική πολιτική με επιδόματα και να αποφεύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών τους, δηλαδή η ελίτ και οι πολιτικοί. Η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων καταρρέει από οικονομική εξάντληση, κοινωνική ανισότητα, διαφθορά, δημογραφική αδυναμία και από μια πολιτική ηγεσία που βλέπει την Ενωση ως μηχανισμό ιδιωτικού πλουτισμού.

Σήμερα η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη φορολογείται υπερβολικά, στεγάζεται ακριβά, εργάζεται με ανασφάλεια και βλέπει τα παιδιά της να έχουν λιγότερες ευκαιρίες από εκείνες που είχε η ίδια. Οι πόλεις μετατρέπονται σε τόπους επιτήρησης, φόβου και απομόνωσης. Η παιδεία υποχωρεί, η αισθητική εγκαταλείπεται, η κοινωνική άνοδος γίνεται εξαίρεση μόνο για πολιτικούς εξουσίας και η εξάρτηση από επιδόματα παρουσιάζεται ως πρόοδος. Αυτό είναι πρεκαριοποίηση, εξαθλίωση. Οταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι το κράτος τούς προστατεύει, τότε το κενό θα καλυφθεί από ισχυρότερες και συχνά πιο επιθετικές μορφές συλλογικής ταυτότητας, όπως το Ισλάμ, ή εθνοτικές συμμορίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Είτε θα ανακτήσει την έννοια του έθνους-κράτους με σύνορα, νόμους, ασφάλεια, ισονομία και πολιτισμική αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική και εξαρτημένη από μια υπερεθνική γραφειοκρατία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Το έθνος-κράτος δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας. Είναι η πολιτική μορφή μέσα στην οποία η δημοκρατία μπορεί να έχει λαό, ευθύνη και λογοδοσία, διαφορετικά η ελευθερία καταλήγει έρμαιο της δικτατορίας των πολιτικών. Και χωρίς ασφάλεια, παιδεία, εργασία και οικογένεια καμία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με συνθήματα «προόδου» και μητσοτακικού «αντινατιβισμού» και «συμπερίληψης». Η επιλογή λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στην «ανεκτικότητα» και στο «μίσος». Είναι ανάμεσα σε μια Ευρώπη που θα προστατεύει τους πολίτες της και σε μια Ευρώπη όπου η τάξη των πολιτικών και η ελίτ θα συνεχίζουν να πλουτίζουν από την ενθάρρυνση του εγκλήματος.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Πηγή: dimokratia.gr

Στον πλούσιο καμβά της ετήσιας έκθεσης της Φωτογραφικής Ομάδας οι φωτογραφίες δρόμου συναντώνται με τοπία και αρχιτεκτονικά οικοδομήματα, οι συνδυασμοί της άγριας φύσης και των ταξιδιωτικών φωτογραφιών συναρπάζουν και κάθε είδος αποτύπωσης, από τα πορτρέτα, τις minimal, τις macro, τις studio  φωτογραφίες, έχοντας τον ανάλογο φωτισμό, αιχμαλωτίζει το βλέμμα.      

Τα εγκαίνια της πολυθεματικήςέκθεσης φωτογραφίας, με την οποία ολοκληρώνεται αισίως το πρόγραμμα των φετινών Ελευθερίων του Δήμου Κιλκίς, πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Παρασκευή, με τους Κιλκισιώτες καλλιτέχνες να βρίσκονται στο πρώτο πλάνο και να απολαμβάνουν την κοινή φωτογραφική τους συνύπαρξη.

 Ο Δήμαρχος Κιλκίς Δημήτρης Κυριακίδης, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κιλκίς Αναστάσιος Καζαντζίδης και ο Αντιδήμαρχος Θεμιστοκλής Κοσμίδης ήταν εκεί και συνεχάρησαν τους δημιουργούς για την έμπνευση και τις εντυπωσιακές φωτογραφικές λήψεις.    

Η έκθεση φωτογραφίας είναι επισκέψιμη για το κοινό έως την Τετάρτη 8 Ιουλίου. 

Ώρες λειτουργίας: 18:00 – 22:00. 

Ο Δήμος Κιλκίς ενημερώνει τους πολίτες για το πρόγραμμα των ψεκασμών ακμαιοκτονίας αυτής της εβδομάδας σε περιοχές του Δήμου Κιλκίς, το οποίο υλοποιείται για την καταπολέμηση των κουνουπιών.

Ψεκασμοί ακμαιοκτονίας έχουν προγραμματιστεί 

- την Τρίτη 7 Ιουλίου σε Άνω, Μέσους, Κάτω Αποστόλους και Ανθόφυτο 

- την Τετάρτη 8 Ιουλίου σε Δροσάτο, Μυριόφυτο, λίμνη Δοϊράνης, λίμνη Πικρολίμνης, Ξυλοκερατιά, Μπακάϊκα, Παντελεήμονα 

- την Πέμπτη 9 Ιουλίου σε Αργυρούπολη, Τέρπυλλο, Διπόταμο και Κιλκίς 

και την Παρασκευή 10 Ιουλίου σε Ηλιόλουστο, Σταυροχώρι, Μεταλλικό και Κολχίδα. 

Γιατί η Κύπρος δεν πρόκειται να γίνει Σιγκαπούρη της Μεσογείου; Απάντηση από τον Λι Κουάν Γιου: «Αν η Σιγκαπούρη ήταν παιδί, θα ήμουν περήφανος που φρόντιζα και ανέθρεφα αυτό το παιδί», έγραψε στα απομνημονεύματά του. Ποιος πολιτικός ηγέτης της Κύπρου μπορεί να πει, να εννοεί και να πράξει το ίδιο;

Ηιστορία είναι γνωστή: Πριν και μετά την εκλογή του στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Γ. Βασιλείου υποσχέθηκε πως θα μετέτρεπε την Κύπρο σε Σιγκαπούρη της Μεσογείου. Δεν εξήγησε, όμως, ποτέ στους Κυπρίους τι ήταν η Σιγκαπούρη, γιατί εξελίχθηκε σε μια ραγδαιότατα αναπτυσσόμενη χώρα και γιατί η Κύπρος δεν μετατράπηκε, τελικά, σε αυτό που εξήγγειλε.

Η Σιγκαπούρη, αυτή η πόλη-κράτος, το 1963 σχημάτισε συνομοσπονδία με τη γειτονική Μαλαισία. Δύο χρόνια αργότερα, το 1965, αποχώρησε εξαιτίας εντάσεων στο Κοινοβούλιο και εθνοτικών ταραχών, που οδήγησαν, στις 9/8/1965, στην έξοδό της από τη συνομοσπονδία και στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της.

Το νεοϊδρυθέν κράτος βρέθηκε αντιμέτωπο με σημαντικές προκλήσεις: Υψηλή ανεργία, εθνοτικές εντάσεις, έλλειψη πρώτων υλών και στέγης. Ο τότε Πρωθυπουργός, Λι Κουάν Γιου, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα κανονικό και βιώσιμο κράτος, επενδύοντας σε σταθερούς θεσμούς: Κράτος δικαίου και αξιοκρατίας και κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας.

Η Σιγκαπούρη είχε ήδη ένα σημαντικό λιμάνι-κόμβο στη Ν.Α. Ασία, ένα λειτουργικό βρετανικό δικαιϊκό σύστημα, ενώ η γεωγραφική θέση της ήταν ιδεώδης για εμπορικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες. Πρώτα απ’ όλα, όμως, ο Λι Κουάν Γιου πάταξε διά ροπάλου τη διαφθορά, την ευνοιοκρατία και την πελατειακή κομματοκρατία.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του (1959-1990), ο Λι Κουάν Γιου πέτυχε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων της Σιγκαπούρης. Επίσης, δημιουργήθηκε ένα ανεξάρτητο εθνικό σύστημα άμυνας με υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άντρες. Η πολιτική ζωή ποδηγετείται από ένα μόνο κόμμα. Γι’ αυτό η Σιγκαπούρη κατηγορείται ότι είναι μια αυταρχική «δημοκρατία» ή «φωτισμένη δεσποτεία».

Η Σιγκαπούρη έχει ανεπτυγμένη οικονομία της αγοράς εξαιρετικά φιλική στις επιχειρήσεις. Με το Χονγκ Κονγκ, τη Ν. Κορέα και την Ταϊβάν θεωρείται ως μια από τις «ασιατικές τίγρεις» αλλά με υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα από τις άλλες. Επίσης είναι μια από τις πιο ελεύθερες, καινοτόμες, ανταγωνιστικές και φιλικές προς τις εταιρείες, χώρα του κόσμου.

Ας προσεχθεί τούτο: Η Σιγκαπούρη κατατάσσεται ανάμεσα στις χώρες με τη λιγότερη διαφθορά, μαζί με τη Νέα Ζηλανδία και τις Σκανδιναβικές χώρες. Διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εκατομμυριούχων στον κόσμο, με ένα στα έξι νοικοκυριά να έχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ αναλώσιμο πλούτο.

Και πότε; Όταν το 1965, το κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν μόλις 500 δολάρια ετησίως. Ο πληθυσμός της Σιγκαπούρης ξεπερνά τα έξι εκατομμύρια (κατά πλειοψηφία Κινέζοι) σε μια έκταση 744 τ. χλμ., δηλ. η μισή έκταση της επαρχίας Πάφου αλλά με πυκνότητα 8.200 κατοίκων ανά τ. χλμ.

Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά τζόγου-καζίνο, το τρίτο μεγαλύτερο κέντρο διύλισης και εμπορίας πετρελαίου, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής πλατφορμών πετρελαίου και κύριος κόμβος επιδιόρθωσης πλοίων, καθώς και ο μεγαλύτερος κόμβος παγκοσμίως για logistics (Πληροφορίες και από τη Βικιπαίδεια).

Ο πρώτος Πρωθυπουργός, Λι Κουάν Γιου, με τη συνέργεια του πρώτου Προέδρου, Γιουσόφ μπιν Ισάκ, έφτιαξε κυριολεκτικά ένα κράτος από το μηδέν. Ένωσε τις διάφορες εθνοτικές ομάδες, έχτισε μια κοινή ταυτότητα και επίλυσε τα προβλήματά τους. Προπάντων συνέτριψε τη διαφθορά, την ευνοιοκρατία και τις πελατειακές συναλλαγές και ανέδειξε την αξιοκρατία και την ικανοκρατία.

Αυταρχικό κράτος, μεν, η Σιγκαπούρη, αλλά λειτουργικό, αναπτυσσόμενο και σεβαστό από τους γείτονες και τους Μεγάλους. Ο Λι Κουάν Γιου ήταν ο εξ απορρήτων σύμβουλος του αναμορφωτή της Κίνας, Ντενγκ Χσιάο Πινγκ. Αυτό λέγει πολλά για το πολιτικό ανάστημα του Λι Κουάν Γιου και την παρούσα κατάσταση πραγμάτων στη Σιγκαπούρη, την οποία χιλιάδες Κύπριοι επισκέπτονται κάθε χρόνο. Και εκστασιάζονται.

Ας έρθουμε, τώρα, στη δύστηνη Κύπρο, που ΘΑ μετατρεπόταν σε… Σιγκαπούρη της Μεσογείου από τον Γ. Βασιλείου. Γιατί δεν πέτυχε να μετατρέψει την Κύπρο σε σιγκαπουρέζικο πρότυπο; Διότι πρώτα έπρεπε ν’ αναμετρηθεί και να συντρίψει τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας της διαφθοράς, του νεποτισμού, της λεηλασίας και της καταλήστευσης δημόσιων πόρων και πλούτου από διορισμένους επιτήδειους και κομματόσκυλα.

Δεύτερο, ο Βασιλείου όφειλε ν’ αποκόψει τον ομφάλιο λώρο της πελατειακής και ρουσφετολογικής συναλλαγής μεταξύ κομμάτων και πολιτών. Αδύνατον! Διότι υποστηριζόταν από κόμματα που ζούσαν και ανέπνεαν, όπως και τα υπόλοιπα, από την ευνοιοκρατία και τις ψηφοθηρικές δοσοληψίες με τους πολίτες. Τρίτο, δεν τόλμησε να καθιερώσει και να επιβάλει την αξιοκρατία και την ικανοκρατία ως πρότυπα για τον τόπο. Το απαγόρευαν τα κόμματα που τον στήριξαν.

Η διαφθορά στην Κύπρο είναι διαχρονικό φαινόμενο. Εκδηλώθηκε, επεκτάθηκε, κατακυρίευσε τον κοινωνικό ιστό και κατατρώγει κάθε ικμάδα του κράτους. Η πρώτη ολέθρια επίπτωση είναι η απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς. Πρόσφατα, η Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς εξέδωσε το πόρισμά της με αφορμή ισχυρισμούς που περιέχονται σε βιβλίο με τίτλο: «Κράτος-μαφία».

Σε αυτό καταγγέλλονται πρόσωπα και θεσμοί ως κατ’ ισχυρισμόν διεφθαρμένοι. Γίνεται αναφορά στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδη, σε τέως υπουργό, βουλευτή, πρώην Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα, δικαστή, κ.λπ. Διαδικτυακή ιστοσελίδα ρώτησε τους αναγνώστες της αν πιστεύουν, μετά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος, ότι θα αποδοθεί Δικαιοσύνη. Πέραν του 87% δεν πιστεύουν ότι κάποιοι, επιτέλους, θα τιμωρηθούν.

Γιατί; Διότι μέχρι σήμερα, μόνο μερικές… μαρίδες τιμωρήθηκαν, όχι οι μεγαλοκαρχαρίες. Στην Κύπρο ισχύει μια γελοία αντίδραση: Όταν δημόσιο πρόσωπο σφάλλει, παρανομεί, βλάπτει το κράτος και αποκαλύπτεται, πώς απαντά; «Αναλαμβάνει την ευθύνη», λεκτικά, όχι έμπρακτα. Παραμένει στη θέση του και συνεχίζει ως εάν να μη συμβαίνει τίποτε.

Σε άλλες, σοβαρές χώρες, πολιτικοί υποβάλλουν την παραίτησή τους για ασήμαντες αφορμές ή κάνουν χαρακίρι, όπως στην Ιαπωνία. Στην Κύπρο, περιπαίζουν χοντρά τους πολίτες. Το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς ξανάφερε στην επικαιρότητα το μέγα ζήτημα της ατιμωρησίας και της περίεργης, συχνά, αδυναμίας της Δικαιοσύνης να στοιχειοθετεί υποθέσεις, που να καταλήγουν σε τιμωρία ενόχων.

Βεβαίως, ισχύει πάντα η αρχή ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Ας μην επιδοθεί κανείς σε νέα ανθρωποφαγία και πολιτικό κανιβαλισμό. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω! Είναι πάρα πολλοί που αμάρτησαν και εγκλημάτησαν σε βάρος του κυπριακού λαού και λεηλάτησαν το κράτος και τον τόπο, αλλά… ανταμείβονται με ονοματοδοσία νοσοκομείων, σχολείων, οδών και λεωφόρων!

Η Δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου ήταν οι τελευταίοι πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζονταν οι πολίτες. Όχι πια. Η αξιοπιστία τους έχει διαβρωθεί από διαχρονικά ατιμώρητες εκνομίες και παρανομίες, την ανεπάρκεια των ηγητόρων και από την πολυετή καθυστέρηση απονομής τους. Το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς είναι η τελευταία, ίσως, ευκαιρία να απονεμηθεί Δικαιοσύνη, να τιμωρηθούν πιθανοί ένοχοι και να ανορθωθεί το κύρος της.

Γιατί η Κύπρος δεν πρόκειται να γίνει Σιγκαπούρη της Μεσογείου; Απάντηση από τον Λι Κουάν Γιου: «Αν η Σιγκαπούρη ήταν παιδί, θα ήμουν περήφανος που φρόντιζα και ανέθρεφα αυτό το παιδί», έγραψε στα απομνημονεύματά του. Ποιος πολιτικός ηγέτης της Κύπρου μπορεί να πει, να εννοεί και να πράξει το ίδιο;

Του Μανώλη Κοττάκη 

H Ν.Δ. εξοργίστηκε από τις δολοφονικές επιθέσεις στις οικίες τριών μεσαίων στελεχών της στη Θεσσαλονίκη και δικαίως ήγειρε το θέμα της δημόσιας ασφάλειας. Αλλά σε ποιον το ήγειρε; Στον εαυτό της; Διότι, αν δεν το έχει καταλάβει, αυτή κυβερνά τα τελευταία επτά χρόνια. Αν αλωνίζουν οι γκαζάκηδες, επί των ημερών της αλωνίζουν. Αν κάνει παρέλαση ο Ρουβίκωνας, πάλι επί των ημερών της και με αφορμές που παράγει η πολιτική της παρελαύνει. Πρέπει, λοιπόν, εδώ να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, καθώς, ευρισκόμενοι στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, πρέπει να ειπωθούν μερικές άβολες αλήθειες. Αντιληπτή η αγωνία να αξιοποιηθεί επικοινωνιακά το γεγονός για να βελτιωθεί η συσπείρωση της Ν.Δ. που βρίσκεται σήμερα στο 51% μόλις (μάλλον πενιχρά τα αποτελέσματα της συγκέντρωσης έξω από το Ιπποκράτειο την Πέμπτη), αλλά οι κραυγές και ο φανατισμός σκεπάζουν την ουσία.

Διάβασα μετά προσοχής την ενημέρωση που έκανε στους πολιτικούς συντάκτες στο όνομα του πρωθυπουργού ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε κατάπληξη ήταν η παντελής απουσία αναφοράς του στις επιθέσεις που δέχθηκαν μεταξύ 2020 και 2026 οι βουλευτές Θεσσαλονίκης Στράτος Σιμόπουλος, Κώστας Γκιουλέκας, Δημήτρης Βαρτζόπουλος, Άννα Ευθυμίου και Έλενα Ράπτη.

Γιατί μήπως; Επειδή επί έξι ολόκληρα χρόνια δεν συνελήφθη ούτε ένας «μπαχαλάκιας» που τόλμησε να βάλει γκαζάκι και να προκαλέσει υλικές ζημιές σε γραφείο εκλεγμένου βουλευτή του Κοινοβουλίου; Ποιος νόμος και ποια τάξη, λοιπόν; Η πραγματικότης είναι ότι η Ν.Δ. έφτιαξε έναν αποτελεσματικό μηχανισμό υποκλοπών για να παρακολουθεί τους βουλευτές και τους υπουργούς της, για να διαπιστώνει ο ανασφαλής το loyalty (ειδικώς σε θέματα συνδεόμενα με «λεφτά» αισθήματα), αλλά υπήρξε ανίκανη να φτιάξει έναν μηχανισμό για να προστατέψει από το κοινό έγκλημα τους βουλευτές της.

Και θυμήθηκε επ’ ευκαιρία της πορείας του Ρουβίκωνα με ακάλυπτα πρόσωπα, χωρίς κουκούλες, κατά του Ισραήλ να εξαγγείλει μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης την «ενοποίηση των δικογραφιών» για τη συγκεκριμένη οργάνωση. Τώρα; Νωρίς το θυμήθηκαν. Και περιμένουν με φράσεις του τύπου «πρέπει να πάνε όλοι φυλακή» που ακούστηκαν στην ενημέρωση και για «αλήτες» να αποσείσουν τις ευθύνες τους που δεν έκαναν μέχρι τώρα τίποτε;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ταύτισε την Αριστερά με την τρομοκρατία με το επιχείρημα ότι «βασικά της στελέχη πήγαν μάρτυρες σε δίκες τρομοκρατίας» για να υπερασπιστούν δολοφόνους ακόμη και νέων ανθρώπων. Αληθές. Με τη διαφορά ότι και νεοδημοκράτες βουλευτές πήγαν μάρτυρες κατ’ εντολήν του πρωθυπουργού σε δίκες για να καταθέσουν υπέρ πολιτικών που καταδικάστηκαν για παιδεραστία. Για ένα εξίσου ειδεχθές έγκλημα. Με αυτή τη λογική, τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να ταυτίσουμε μια ιστορική παράταξη όπως η Ν.Δ. με το συγκεκριμένο αδίκημα όπως ανοήτως κάνουν οι αντίπαλοι της; Μακριά από εμάς. Γενίκευσις αρχή φασισμού. Η Δεξιά με την οποία μεγαλώσαμε είχε ήθος.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε επίσης την Αριστερά ότι σπεύδει να υπερασπιστεί δολοφόνους. Με βάση την ίδια λογική, μπορεί κανείς να μας πει γιατί δεν συνελήφθησαν και δεν καταδικάστηκαν οι δολοφόνοι δημοσιογράφου που έχασε τη ζωή του επί αυτής της περιόδου; Μπορεί να μας πει κανείς γιατί στο παρελθόν κρατικοί αξιωματούχοι καλούσαν Γενικές Γραμματείες με αίτημα να παρεμβαίνουν μέσα στο σωφρονιστικό σύστημα υπέρ της βελτίωσης των συνθηκών κράτησης κατηγορουμένων που διώκονταν για δολοφονίες; Αν η Αριστερά επέδειξε μέριμνα για την τρομοκρατία, κάκιστα, η ακροκεντρώα Ν.Δ. επέδειξε μέριμνα για συγκεκριμένες συνιστώσες του σκότους. Κάκιστα επίσης. Και αν η κυβέρνηση ψηφίσει στη «ζούλα» και την τροπολογία για την αθώωση καταδικασμένων για τις υποκλοπές, θα έχει κάνει το απόλυτο τζακ-ποτ. Ριφιφί στον νόμο και στο Σύνταγμα.

Κάτι τελευταίο. Έφθασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να ανακαλέσει στην εθνική μνήμη τα γεγονότα του 2008 μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τύποις για να κάνει αυτοκριτική ως Ν.Δ., στην ουσία όμως για να επιρρίψει ευθύνες στον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Προκόπη Παυλόπουλο. Και τούτο επειδή ο Παυλόπουλος μαζί με τον Καραμανλή απέρριψε τότε τις εισηγήσεις να κατεβάσει τον Στρατό στο Σύνταγμα και απέφυγε πάση θυσία την έξωθεν παγίδα για δεύτερο νεκρό και αιματοκύλισμα.

Πέραν του γεγονότος ότι ο Σκυφτούλης δήλωσε αργότερα στο «Πρώτο Θέμα» ότι η αστική τάξη πρέπει να ανάψει ένα κερί στον Παυλόπουλο που δεν έπεσε στην παγίδα του σερίφη που θα αναλάμβανε την ευθύνη του αιματοκυλίσματος, πέραν του ότι και αυτή η κυβέρνηση εφάρμοσε το δόγμα Παυλόπουλου στις πυρκαγιές (προηγείται η ανθρώπινη ζωή, έπονται οι περιουσίες), υπάρχει ένα ερώτημα:

Δεν γνωρίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ότι οι εισαγόμενοι αλλοδαποί διαδηλωτές, σύμφωνα με εκθέσεις αρμοδίων υπηρεσιών που αποκαλύπτω στο βιβλίο μου «Απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή», είχαν ως στόχο το αίμα και την πτώση της κυβέρνησης; Δεν γνωρίζει ότι οι συγκεκριμένες διαδηλώσεις δεν ήταν ένα απλό ζήτημα ασφάλειας και δημόσιας τάξης αλλά ζήτημα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και «αποστέρησης του πρωθυπουργού από την εξουσία του» σύμφωνα με τα οριζόμενα στο βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών για την «Πυθία»;

Πόσο ανόητοι και εμπαθείς πρέπει να είναι κάποιοι για να συγκρίνουν την επταετή αποτυχία τους, για τη σύλληψη των μπαχαλάκηδων που έβαζαν γκαζάκια σε βουλευτές της Ν.Δ. με μια συγκλονιστικής σημασίας εθνική υπόθεση που μεταμφιέστηκε σε αυθόρμητη διαδήλωση;

Και κάτι ακόμη.

Η Ν.Δ. κατάφερε και διέλυσε τις καταλήψεις σε διάφορα δημόσια κτίρια και πανεπιστήμια αυτή την επταετία και της αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτό. Αυτή είναι η μόνη μετρήσιμη επιτυχία της όμως. Γιατί κατά τα λοιπά το οργανωμένο έγκλημα και η μαφία οργιάζουν. Ενώ η Βουλή κατακλύζεται με δικογραφίες για «εγκληματικές οργανώσεις» χωρίς να ντρέπεται κανένας για τα ονόματα που περιλαμβάνονται σε αυτές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι απέτυχε σε ζητήματα δημόσιας τάξης – τρομοκρατίας και ψήφισε τον Ποινικό Κώδικα – σκάνδαλο με την αποχή της Ν.Δ., αλλά και το κυβερνών κόμμα δεν πήγε πίσω όλα αυτά τα χρόνια.

Και απ’ ό,τι φαίνεται έχει μπροστά της πεδίο δόξης λαμπρόν αν ισχύει η πληροφορία ότι ο γίγας Βορίδης, ζηλώσας τη δόξα Παρασκευόπουλου, εισηγείται να ψηφιστεί τροπολογία για να μη φυλακίζονται τα πλημμελήματα ώστε να γλιτώσουν από τον Ισραηλινό.

O Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να επανεξετάσει τον θεσμό της εβδομαδιαίας ανάρτησης για τα πεπραγμένα του. Τα γραπτά τον εκθέτουν ακόμα πιο πολύ από τον προφορικό λόγο. Αυτή την εβδομάδα επέλεξε να κουνήσει το δάχτυλο στην κοινωνία, ισχυριζόμενος ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει μπροστά «ακόμα κι αν κάποιοι αρνούνται να διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος». Εκείνος, δηλαδή, είναι η πρόοδος και οι υπόλοιποι… καθυστερούν κι εκείνον και τη χώρα. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι πότε θα διδαχθεί ο ίδιος από το παρόν της δικής του αποτυχίας. Αντί για ουσιαστικές λύσεις απέναντι στην πρωτοφανή οικονομική εξαθλίωση των πολιτών, παρακολουθούμε ένα ρεσιτάλ επικοινωνιακών ακροβασιών και λεκτικών ωραιοποιήσεων που προκαλούν την κοινή λογική.

Σε μια αποθέωση πολιτικής υποκρισίας, ο πρωθυπουργός δήλωσε στην ανάρτησή του ότι «είχαμε τη δέσμευση της επιχειρηματικότητας». Αλήθεια, από πότε μια αφηρημένη έννοια, όπως η επιχειρηματικότητα, δύναται να δεσμεύεται; Πρόκειται για μια αξιοθρήνητη λεκτική αλχημεία, που επιστρατεύεται με μοναδικό σκοπό να κρύψει την απόλυτη κυβερνητική απραξία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τολμάει καν να κατονομάσει τις συγκεκριμένες φίρμες των πολυεθνικών κολοσσών και των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ που υποτίθεται ότι «δεσμεύτηκαν» να μην προχωρήσουν σε νέες αυξήσεις. Επιλέγει την ανωνυμία των προστατευομένων του Μαξίμου, την ώρα που τα νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά είδη διαβίωσης.

Αποτελεί πραγματική κατάντια για την Ελλάδα να διαθέτει έναν πρωθυπουργό που εμφανίζεται δημόσια και καμαρώνει επειδή απέσπασε μια απλή προφορική υπόσχεση. Μια «υπόσχεση» από εκείνους ακριβώς που, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, ξεζουμίζουν χωρίς έλεος τους Έλληνες με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.

Η κρατική παρέμβαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι δηλώσεις, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και αναρτήσεις χωρίς περιεχόμενο, ενώ οι έλεγχοι στην αγορά αποτελούν προσχηματικά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Η κοινωνία, όμως, που έχει ναυαγήσει σ’ έναν ωκεανό ακρίβειας, δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα με ανέξοδες δεσμεύσεις και αόριστες υποσχέσεις. Έχει ανάγκη από μια κανονική κυβέρνηση που θα ασκεί πολιτική υπέρ των πολλών και όχι για λογαριασμό των λίγων.

Πηγή: dimokratia.gr

Aνακούφιση για περισσότερους από 150.000 δικαιούχους που τα τελευταία χρόνια ζούσαν με την αβεβαιότητα σχετικά με τις συντάξεις χηρείας φέρνει η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε νομο-θετική ρύθμιση, με την οποία καταργείται η πρόβλεψη του νόμου Κατρούγκαλου για περικοπή των συντάξεων χηρείας μετά την πάροδο της τριετίας.

Με τη συγκεκριμένη παρέμβαση η κυβέρνηση επιλύει μια εκκρεμότητα που είχε προ-καλέσει έντονη ανασφάλεια σε χιλιάδες οικογένειες, διασφαλίζοντας τη συνέχιση της καταβολής των συντάξεων χωρίς τη συγκεκριμένη περικοπή.

«Η κυβέρνηση συνεχίζει να κλείνει παλιούς λογαριασμούς με το χθες και να ανοίγει νέους ορίζοντες στο αύριο».

Το ζήτημα δεν ήταν ούτε τεχνικό ούτε δευτε-ρεύον.

Αφορούσε ανθρώπους που είχαν ήδη οργανώσει τη ζωή τους με βάση συγκεκ-ριμένα εισοδήματα και βρίσκονταν μπροστά στον φόβο μιας απότομης μείωσης ή ακόμη και αναδρομικών επιβαρύνσεων.

Το θέμα επανερχόταν διαρκώς στις συζη-τήσεις του ανά την Ελλάδα, κυρίως από γυναίκες που ανησυχούσαν μήπως θα μειωθεί η σύνταξη χηρείας που λαμβάνουν.

Τι αλλάζει με τη ρύθμιση

Με τη νέα παρέμβαση καταργείται η πρόβ-λεψη που οδηγούσε μετά την πρώτη τριετία σε μείωση της σύνταξης χηρείας στο 35%, όπως όριζε ο νόμος Κατρούγκαλου, με  πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα.

Πλέον οι δικαιούχοι θα συνεχίσουν να λαμ-βάνουν το 70% της σύνταξης του θανόντος, χωρίς να κινδυνεύουν με νέα περικοπή.

Ταυτόχρονα λύνεται και το θέμα των αναδ-ρομικών.

Η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει ότι οι δικαιούχοι δεν θα κληθούν να επιστρέψουν ούτε ένα ευρώ.

 Πρόκειται για κρίσιμη λεπτομέρεια, καθώς ένα από τα μεγαλύτερα άγχη των τελευ-ταίων ετών ήταν αν η μη ή η καθυστε-ρημένη εφαρμογή της περικοπής θα μπο-ρούσε να οδηγήσει σε απαιτήσεις επισ-τροφής ποσών.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η πρόβλεψη για όσους λαμβάνουν δύο εθνικές συντάξεις.  

Η ρύθμιση δεν περιορίζεται μόνο στην κα-τάργηση της περικοπής, αλλά δίνει συνο-λική απάντηση σε ένα πλέγμα εκκρεμο-τήτων που επηρέαζε την καθημερινότητα χιλιάδων συνταξιούχων.

 Οι μεταρρυθμίσεις  της  κυβερνήσεις μπο-ρούν και παράγουν  μετρήσιμο αποτέλεσ-μα, το οποίο στη συνέχεια επιστρέφει στην κοινωνία.

Για αυτό και ο πρωθυπουργός αναφέρεται  συχνά στη συνετή οικονομική πολιτική, στη σωστή διαχείριση των εσόδων των ασφα-λιστικών ταμείων και στην Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας.

Όπως υπογραμμίζει, μόνο στο α’ τετράμηνο του 2026 το ασφαλιστικό σύστημα ξεπέ-ρασε τους στόχους του μεσοπρόθεσμου με ωφέλεια 517 εκατ. ευρώ.

Με άλλα λόγια, το μήνυμα είναι σαφές: η κοινωνική πολιτική δεν παρουσιάζεται ως αποσπασματική παροχή αλλά ως αποτέ-λεσμα μιας οικονομικής στρατηγικής που δημιουργεί δημοσιονομικό χώρο.

Η κυβέρνηση  μας δείχνει ότι οι μεταρ-ρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, η καταπο-λέμηση της υποδηλωμένης εργασίας και η αύξηση των ασφαλιστικών εσόδων μπο-ρούν να χρηματοδοτήσουν μόνιμες παρεμ-βάσεις υπέρ των πολιτών.

Μια παρέμβαση με κοινωνικό αποτύπωμα

Η σημασία της ρύθμισης είναι πρωτίστως κοινωνική.

Οι συντάξεις χηρείας δεν είναι απλώς ένας αριθμός στον προϋπολογισμό.

Για πολλούς δικαιούχους αποτελούν βασικό στηριγμα αξιοπρεπούς διαβίωσης, ιδιαίτερα σε ηλικίες όπου η δυνατότητα αναπλήρω-σης εισοδήματος είναι περιορισμένη.

Η κατάργηση της περικοπής μετά την τριετία δίνει σταθερότητα και προβλεψιμό-τητα.

Αφαιρεί έναν φόβο από ανθρώπους που είχαν βρεθεί σε κατάσταση αναμονής και αβεβαιότητας. 

Παράλληλα, κλείνει μια υπόθεση που είχε δημιουργήσει άνιση μεταχείριση και σύγχυ-ση, καθώς η εφαρμογή των προηγούμενων προβλέψεων δεν είχε γίνει με ενιαίο τρόπο.

Σε πολιτικό επίπεδο η κυβέρνηση εμφανίζει τη ρύθμιση ως ακόμη μια διόρθωση παθο-γενειών που κληρονόμησε από την προη-γούμενη περίοδο. 

Η αναφορά μας στον νόμο   Τσίπρα - Κατρούγκαλου δεν είναι τυχαία.

Εντάσσεται στην παρέμβαση σε ένα ευρύ-τερο πλαίσιο αποκατάστασης αδικιών και κλεισίματος παλαιών εκκρεμοτήτων

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  ΜΗΝΑΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΔΕΕΠ  Ν.Δ  Ν. ΚΙΛΚΙΣ