kilkis web tv

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Σήμερα, η στήλη αφήνει το τελείως σοβαρονοσταλγικολαογραφικό της ύφος και θα ασχοληθεί με κάτι πιο ανάλαφρο.

Πρόκειται για το περιοδικό «Χτυποκάρδι». Όλοι το θυμόμαστε. Ήταν το περιοδικό, το οποίο με την ύλη του τάραξε όχι μόνον τα νερά του εγχωρίου τύπου, αλλά και τα ήθη της εποχής.

Στο μπλογκ Seleo.gr News, διαβάζουμε σχετικώς τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:

«Στις αρχές του 1957 συνέβη κάποιο παράξενο -ιατρικώς- γεγονός: Μεγάλη μερίδα του (ανδρικού) πληθυσμού της χώρας, παρουσίασε συμπτώματα έντονης ταχυκαρδίας! Αιτία ήταν ένα εβδομαδιαίο περιοδικό της εποχής, το πρώτο πραγματικά ερωτικό έντυπο, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Είχε εξώφυλλα με ημίγυμνα μοντέλα σε προκλητικές στάσεις, κάτι που ανέβαζε τους καρδιακούς παλμούς των αναγνωστών, και 84 σελίδες με ιδιαίτερα τολμηρό περιεχόμενο που ανέβαζαν ακόμα περισσότερο τους χτύπους της καρδιάς! Το «Χτυποκάρδι», με εκδότη τον Μιχάλη Σαλίβερο (γνωστό για τις «λαϊκές» εκδόσεις του), εμφανίστηκε στα περίπτερα αρχές του 1957 δημιουργώντας πάταγο! Είχε το προνόμιο, βλέπετε, να εισάγει στα εγχώρια (αυστηρά, σε βαθμό ασφυξίας) ήθη τη μόδα των ερωτικών περιοδικών, που ήδη αποτελούσαν… καθεστώς σε πολλές άλλες χώρες.

«Το “Χτυποκάρδι” θέλει να ξεχωρίζει από τ’ άλλα περιοδικά», έγραφε το εισαγωγικό σημείωμα του πρώτου τεύχους. «Τον Έρωτα θα τον υπηρετήσει, χωρίς την προσποιητή σεμνοτυφία των αρσακειάδων της παλιάς εποχής. Η ύλη του, διαλέγεται από τα αριστουργήματα της παγκοσμίου ερωτικής φιλολογίας και ελέγχεται με σύγχρονο πνεύμα». Από τις σελίδες του περιοδικού παρέλασαν νουβέλες όπως «Η καμαριέρα μου η Ροζίνα» του Γκυ Ντε Μοπασάν («Η Μαργκώ γνώρισε απ’ το απαλό χάδι μιας κοπέλλας, τη μεγαλύτερη ερωτική συγκίνηση»).

Δημοσιεύονταν, επίσης, κείμενα κάποιων διεθνώς… αγνώστων συγγραφέων (συχνά, Έλληνες συνεργάτες του περιοδικού με ξενικά ψευδώνυμα). Όπως ο Λέο Στίβενς, που ανέβαζε την ταχυκαρδία των – αρρένων – αναγνωστών με περιγραφές όπως η ακόλουθη: «… Με το πρόσωπο βυθισμένο μέσα στις πτυχές της μεταξωτής νταντέλας, ανάσαινα, μαζί με το άρωμα του γαρύφαλλου, την άχνα που ανάδινε το κορμί της κι ένιωθα τα ζωντανά παλλόμενα και σφιχτά στήθη της κάτω από το μετάξι. Ξαφνικά, τα δυο της χέρια γαντζώθηκαν στους ώμους μου κι άρχισε να κολλάει μικρά γρήγορα φιλιά στο σβέρκο μου, στ’ αυτιά μου, στο πηγούνι μου… Ξεκούμπωσε μόνη τα κουμπάκια στις μανσέτες της. Ύστερα, για να φτάσει τις κόπιτσες στην πλάτη, σήκωσε τα δυο της μπράτσα κι ανάγειρε έτσι, που αναπήδησαν και…

Αυτολογοκρισία. Είπαμε αλλά να μην το παρακάνουμε!

Την ύλη του περιοδικού συμπλήρωναν αναγνώσματα σε συνέχειες («Ο άνδρας που έγινε γυναίκα – Η αληθινή ιστορία της ζωής του Δανού ζωγράφου Εϊναρ Βέγκενερ που άλλαξε φύλο»), σκανδαλιστικά άρθρα («Ανταλλαγή συζύγων», «Μπορεί μια κοπέλλα να πάρει πρωτοβουλία στον έρωτα;»), εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες («Ξέρετε ποιός είναι ο εφευρέτης του φιλιού;»), «Οι ωραιότερες ερωτικές επιστολές των αναγνωστών μας» κ.λπ. Μεγάλο σουξέ είχε η σελίδα συμβουλών της «Σίβυλλας», με απαντήσεις διόλου… σιβυλλικές σε ερωτικά ζητήματα που απασχολούσαν τους αναγνώστες, όπως: «Ατίθασο Νεύρο (Καβάλα): Τι να σου πω νεαρέ μου φίλε, έτσι που τα κατάφερες; Έπεσες με τα μούτρα στην απόλαυση του έρωτα και το αποτέλεσμα είναι πως την έπαθες από το ελεεινό γύναιο που διάλεξες για να σε μυήσει στα μυστήρια της αγοραίας Αφροδίτης! Λυπούμαι για το πάθημά σου, μα ελπίζω να σου γίνει μάθημα στη ζωή. Στο μεταξύ, σου συνιστώ να τρέξεις αμέσως σε κάποιον καλό γιατρό, για να σε απαλλάξει από τα “άνθη του κακού” με τα οποία σε… φιλοδώρησε η ξελογιάστρα σου!»

Στους συνεργάτες του περιοδικού συγκαταλέγονταν γνωστοί συγγραφείς (πολλοί δημοσίευαν τα κείμενά τους ανυπόγραφα ή με ψευδώνυμο για… ευνόητους λόγους), όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Μανώλης Σκουλούδης, ο Θέμος Ποταμιάνος, ο Δημήτρης Γιανουκάκης, ο Νίκος Τσιφόρος που έγραφε σε συνέχειες τη ζωή του Τζιάκομο Καζανόβα, ο αρχισυντάκτης του αστυνομικού ρεπορτάζ των «Αθηναϊκών Νέων» του Λαμπράκη, Νίκος Μαράκης, που έγραφε – επίσης σε συνέχειες – για τα «Κολ Γκερλ» της Αθήνας κ.ά.

Το «Χτυποκάρδι» με τα τολμηρά εξώφυλλα (σας δίνουμε μια ιδέα), τα προκλητικά κείμενα και τις «πιπεράτες» γελοιογραφίες από τον Αρχέλαο και τον Βασίλη Χριστοδούλου ήταν μεγάλο αγκάθι για την υπερσυντηρητική κοινωνία της εποχής εκείνης. Οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις το αποκάλεσαν «αισχρούργημα» και, επικαλούμενες το σχετικό νόμο που απαγόρευε την κυκλοφορία «ασέμνων» αναγνωσμάτων, άρχισαν να βομβαρδίζουν τον εκδότη με μηνύσεις. Έτσι, ένα χρόνο μετά την έκδοσή του, το «Χτυποκάρδι» αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοσή του. Πρόλαβε, ωστόσο, να ανοίξει το δρόμο σε άλλα περιοδικά όπως το… συναφές «Καρδιοχτύπι», το «Στριπ-Τιζ», το «Μόνο για άνδρες» κ.ά.

Αυτά τα ωραία συνέβαιναν εκείνη τη μακρινή και μακάρια εποχή του 1957. Τώρα βέβαια αν το «Χτυποκάρδι» κυκλοφορούσε σήμερα, μπορεί και να το μοίραζαν στα σχολεία…

Και να κλείσουμε τη σημερινή περιήγησή μας στο «τότε» με μερικά ακόμα θέματα.

Το φανάρι, το οποίο δεν έχει σχέση με τη φράση «κρατάω φανάρι», επειδή εδώ δεν κρατάμε φανάρι αλλά το φανάρι κρατούσε. Είναι η κατασκευή που βλέπετε δίπλα και χρησίμευε για τη διατήρηση των τροφίμων. Κάτι σαν ψυγείο δηλαδή, αλλά στο πολύ πολύ light.

Φυσικά η διάρκεια διατήρησης των τροφίμων δεν έφθανε σε… ζηλευτά επίπεδα, αλλά αυτό είχαμε με αυτό βολευόμαστε.

Εκείνο όμως για το οποίο παρείχε 100% προστασία το φανάρι, ήταν οι μύγες. Κάτι ήταν κι΄ αυτό εκείνους τους δύσκολους χρόνους.

Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.

§. Διαβάζω σε απογευματινή φιλοκυβερνητική εφημερίδα: «Εάν ο Αντώνης Σαμαράς είναι τόσο ιδεαλιστής και πατριώτης, λέγοντάς μας ότι ένας πολιτικός που νοιάζεται για τον τόπο του δεν βγαίνει ποτέ στη σύνταξη, θα μπορούσε κάλλιστα να αποποιηθεί όλα τα προνόμια που του προσφέρει η Πολιτεία όσο συμμετέχει στα κοινά. Και να αποδείξει στον κόσμο ότι όντως δεν ζει από την πολιτική, αλλά πολιτεύεται ανιδιοτελώς και για την… ψυχή της φουκαριάρας της Ελλάδος. Εφόσον με τη δραματική έγνοια που προβάλλει, παριστάνει τον άγρυπνο φρουρό της πατρίδας, θα περίμενε κανείς και τον μισθό του να τον προσφέρει στις Ένοπλες Δυνάμεις ή σε οικογένειες που φυλάνε Θερμοπύλες στα ακριτικά νησιά. Ο δόλιος ο Ντε Γκολ, τον οποίο επιχειρεί να μιμηθεί, ακόμη και ως πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας, έπαιρνε μόνο τη στρατιωτική του σύνταξη, ενώ η ιστορία τον έχει καταγράψει ως ‘’φτωχό πλην τίμιο’’». Με τη λογική της εφημερίδας, να υποθέσω ότι όλοι οι υπουργοί, βουλευτές και ο πρωθυπουργός έχουν ήδη αποποιηθεί των προνομίων τους, αφού ΟΛΟΙ δηλώνουν «πατριώτες» (τα εισαγωγικά μην ξεχάσουμε κ.κ. διορθωτές…). Συμβαίνει αυτό; Μάλλον όχι. Και κάτι ακόμα. Η οποιαδήποτε σύγκριση των δικών μας με το μέγεθος που ονομάζεται «Στρατηγός Ντε Γκωλ», είναι καθαρή ιεροσυλία και πιθανόν να επισύρει και ποινικές ευθύνες…

§. Με τον κίνδυνο να χαρακτηρισθώ άκρως σωβινιστής, ενώ δεν είμαι «άκρως»… θα πω ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα είχαν πει όλα. Ένα απ’ όλα είναι και το «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη», που θα πει «έκαστος εις το είδος του», που θα ξαναπεί ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του. Όμως ο Εμπαπέ ως Γάλλος, με καταγωγή από Αλγερία και Καμερούν, αντί να περιορισθεί στις γνωστές δηλώσεις «κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο», θέλησε να το παίξει πολιτικός αναλυτής και δήλωσε: «Ξέρω τι σημαίνει και τι συνέπειες μπορεί να έχει για τη χώρα μου όταν άνθρωποι σαν κι αυτούς έρχονται στην εξουσία», εννοώντας την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Ο αντιπρόεδρος του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά άφησε αιχμές κατά του Εμπαπέ: «αποχώρησε από την Παρί Σεν Ζερμέν το 2024 για να αγωνιστεί στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την ομάδα του Παρισιού να κατακτά το Champions League την επόμενη κιόλας χρονιά». Πάντως και η Ρεάλ δεν είναι καθόλου ενθουσιασμένη από την απόδοση του Εμπαμπέ, που τον πήρε για σέντερ φορ και της βγήκε… αναλυτής. Μάλιστα οι οπαδοί της ομάδας μαζεύουν υπογραφές (έχουν ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο) για να φύγει από τη Μαδρίτη. Πώς το είπαμε λοιπόν; «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη»! Α, ναι. Τον φίλησε και η κα Μακρόν. Καλό Μουντιάλ…

§. Κυριαρχεί η άποψη ότι ο λαός μας είναι πάνσοφος (εκτός από όταν ψηφίζει), η δε σοφία του απεικονίζεται στις λαϊκές παροιμίες. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Θέλετε απόδειξη; Αμέσως. Τι λέει ο «σοφός» λαός; «Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι΄ ο Θεός». Και ξανά ουδέν ψευδέστερον τούτου. Διαβάζω στη «δημοκρατία» μας: «Διπλασίασαν τον μισθό τους, ενώ οι απλοί ιερείς παίρνουν ψίχουλα, Αυξήσεις πρόκληση στους αρχιερείς. Οι αποδοχές τους είναι πλέον υψηλότερες και από ανωτάτους δικαστικούς και στρατιωτικούς…». Τώρα τι λέτε; Μάλλον το πολύ το «Κύριε ελέησον» αποδίδει. Βέβαια εξαρτάται ποιος το λέει. Αν το λέει ο παπά Γιώργης της Άνω Κάτω Ραχούλας, με το τριμμένο ράσο, μάλλον δεν πιάνει. Αν το λέει όμως κάποιος αρχιερέας, τότε το πράγμα αλλάζει. Τώρα το Ευαγγέλιο λέει ο «ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι». Από τη άλλη πάλι λέει: «Tα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Διλλήματα. Βέβαια εδώ τον ρόλο του Θεού παίζει ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος, πρωθυπουργός είναι, έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι και μάλλον παρά τα όσα του είπε η ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη), πάμε για εκλογές; Συνεπεία τούτου, ο Κύριος ελέησε…

§. «Μετά είκοσι έτη», λέγεται το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου Δουμά, μετά ενάμιση έτος λέγεται το… έργο του ΕΣΡ, αφού αυτά, μόνο στην Ελλάδα μπορούν να συμβούν. Διαβάζω: «Ενάμιση χρόνο μετά τον τραγικό θάνατο του Τζορτ Μπάλντοκ το ΕΣΡ κατέληξε σε επιβολή προστίμου 20.000 ευρώ στον ΑΝΤ1 για την εκπομπή «Το Πρωινό» του Γιώργου Λιάγκα και ακόμη 20.000 ευρώ στο Star για την εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» της Ζήνας Κουτσελίνη. Η απόφαση κάνει λόγο για «μετάδοση γεγονότων χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», για προβολή στοιχείων που δεν χρειάζονταν για την ενημέρωση του κοινού και καταλήγει ότι όλα έγιναν για εντυπωσιασμό και αύξηση της τηλεθέασης. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι για την εκπομπή «Το Πρωινό» η ψηφοφορία ήταν 4 προς 4 ισοπαλία (!) αλλά πέρασε με την ψήφο της προέδρου, ενώ για τις «Αλήθειες με τη Ζήνα» η απόφαση πέρασε με 5 υπέρ και 3 κατά». Δηλαδή το ΕΣΡ χρειάστηκε ενάμιση χρόνο για να καταλάβει ότι οι δύο εκπομπές μετέδωσαν το γεγονός «χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», τη στιγμή που αμέσως μόλις βγήκαν στον αέρα, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών, αφού αντί ν’ ασχοληθούν με αυτό καθ’ αυτό το τραγικό συμβάν του θανάτου του ποδοσφαιριστού, ασχολήθηκαν με το διαμέρισμα, στο οποίο διέμενε. Δε βαριέσαι το Αιγάλεω να κερδάει, που έλεγε και κάποιος…

Ε ρε γλέντια…

«…Να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός, κουμπάρος και κουμπάρα (δις)…»

Θα περιμένεις πολύ ακόμα…

Τι θέτε;

Το αποκηρύσσω. Όχι εγώ ο Άδωνις

Όμως η προσπάθεια συνεχίζεται…

Το χαμόγελο της Τζοκόντας

Τα… προηγούμενα:

– Περασμένα και μισοξεχασμένα – 1

– Περασμένα και μισοξεχασμένα – 2

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Δ.Ε.Ε.Π. Ν. ΚΙΛΚΙΣ

Ο Δήμος Κιλκίς θα δεχθεί την επίσκεψη του Υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση την ερχόμενη Δευτέρα 22 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια της οποίας θα ανακοινωθούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα επηρεάσουν με

πολύ θετικό τρόπο τις δημοτικές αθλητικές υποδομές και την αθλητική ζωή του τόπου.

Ο Υπουργός Αθλητισμού θα συνοδεύεται από κορυφαίους αθλητές που κράτησαν την Ελλάδα στην κορυφή του κόσμου και αποτελούν πρότυπα για τους νέους ανθρώπους:

τον Πύρρο Δήμα, τετράκις ολυμπιονίκη στην άρση βαρών, τη Χριστίνα Σιούτη, παγκόσμια πρωταθλήτρια στην υδατοσφαίριση και κάτοχο Champions League με τον Ολυμπιακό, τον Ζαννή Αλαφραγκή, παγκόσμιο πρωταθλητή υδατοσφαίρισης και τον Νίκο Γέμελο, διακεκριμένο προπονητή κολύμβησης, κάτοχο ολυμπιακού μεταλλίου και Πρόεδρο του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Κολύμβησης – Υδατοσφαίρισης - Συγχρονισμένης Κολύμβησης Καταδύσεων.

Κατά την επίσκεψή του στο Κιλκίς ο κ. Βρούτσης θα συναντηθεί με τον Δήμαρχο Κιλκίς Δημήτρη Κυριακίδη και με παράγοντες του τοπικού μας αθλητισμού.

Το πλήρες πρόγραμμα της επίσκεψης του κ. Βρούτση αναλυτικά:

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026

- 11:30 Επίσκεψη Υπουργού στις εγκαταστάσεις του χώρου, δίπλα στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο, όπου πρόκειται να κατασκευαστεί το Δημοτικό Κολυμβητήριο, συνοδεία του Δημάρχου Κιλκίς Δημήτρη Κυριακίδη, του Αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων, βουλευτή Κιλκίς Γιώργου Γεωργαντά και υπηρεσιακών παραγόντων

- 12:00 Επίσκεψη στο Δημαρχείο Κιλκίς

-12:30 Συνάντηση με τα Αθλητικά Σωματεία του Δήμου Κιλκίς στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κιλκίς.

Σε μια ομιλία με έντονο πατριωτικό χαρακτήρα και βαθύ συμβολισμό, ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραμανλής, έθεσε στο επίκεντρο τα εθνικά ιδεώδη και την ιστορική κληρονομιά της χώρας. Μιλώντας στην τελετή αποφοίτησης του Αριστοτελείου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης το βράδυ της Τετάρτης 17 Ιουνίου 2026, ο κ. Καραμανλής επέλεξε να παραμερίσει την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, εστιάζοντας στην ανάγκη διατήρησης της εθνικής συνείδησης σε μια εποχή παγκόσμιας ρευστότητας.

Απευθυνόμενος στη νέα γενιά που ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα της βήματα, ο πρώην πρωθυπουργός την κάλεσε να ανοίξει τα φτερά της προς το μέλλον, χωρίς όμως να αποκοπεί από τις ιστορικές της καταβολές. Με φόντο την αλλοίωση των παραδοσιακών δεσμών, υπογράμμισε ότι η ελληνική ταυτότητα αποτελεί προνόμιο αλλά και βαριά ευθύνη. Στο πιο φορτισμένο εθνικά κομμάτι της παρέμβασής του, τόνισε με έμφαση:

«Ανοίξτε τα φτερά σας, σπουδάστε, ταξιδέψτε, γνωρίστε τον κόσμο. Κρατήστε όμως γερές τις ρίζες σας. Κλείστε για πάντα στην καρδιά σας την Ελλάδα. Νιώστε το! Πρώτα και πάνω απ’ όλα, είμαστε Έλληνες. Είμαστε και είστε τιτλούχοι, κληρονόμοι ενός οικουμενικού πολιτισμού. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό σε έναν κόσμο που οι εθνικές ταυτότητες ρευστοποιούνται», είπε.

Συνεχίζοντας στον ίδιο έντονο ρυθμό, ο κ. Καραμανλής έκανε ειδική αναφορά στη γεωγραφική και ιστορική ταυτότητα της περιοχής, στέλνοντας σαφές μήνυμα κατά του ιστορικού αναθεωρητισμού και υπέρ της αδιαπραγμάτευτης αλήθειας για τη Μακεδονία:

«Είμαστε Μακεδόνες! Γνήσιοι Μακεδόνες. Εδώ που πατάμε σήμερα το 1912 -με όρους ιστορίας μόλις χθες- το έδαφος δεν ήταν ελληνικό. Η πατρίδα μας ήταν υπό μακρά κατοχή. Δεν χάσαμε την ταυτότητά μας στην τυραννία. Μην την χάσουμε σε συνθήκες ελευθερίας», τόνισε.

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, η διατήρηση της παράδοσης και της ιστορικής μνήμης είναι ζήτημα επιβίωσης για τον ελληνισμό, φέρνοντας ως παράδειγμα τη ζωντανή πολιτιστική συνέχεια των χορών και την προσφορά του προσφυγικού στοιχείου:

«Οφείλουμε να διατηρούμε την παράδοσή μας. Όγδον-ό,τι ξεριζώνεται δύσκολα ξαναριζώνει. Κάθε φορά που χορεύουμε έναν συρτό μακεδονίτικο, έναν Κότσαρη, μια Μπαϊντούσκα, χορεύει μαζί μας ο παππούς μας, η γιαγιά μας. Οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες που έφτασαν με κάρα στην Θεσσαλονίκη και την έκαναν σπουδαία».

Η παιδεία απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη και οι αξίες ζωής

Πέρα από τα εθνικά ζητήματα, ο Κώστας Καραμανλής ανέλυσε τις σύγχρονες προκλήσεις της ψηφιακής εποχής και της τεχνητής νοημοσύνης. Επεσήμανε ότι η υπερπληροφόρηση δεν ταυτίζεται με τη γνώση και κάλεσε τους αποφοίτους να αναπτύξουν κριτική σκέψη για να αποφύγουν τις επιφανειακές αναλύσεις, αντιμετωπίζοντας τις αποτυχίες ως μαθήματα.

Θέλοντας να καθοδηγήσει τους νέους προς μια αυθεντική στάση ζωής, μακριά από τον υλισμό και την έπαρση, τους προέτρεψε να συμμετέχουν στα κοινά, υπενθυμίζοντας τη συλλογική ευθύνη απέναντι στη χώρα: «Η Ελλάδα σας χρειάζεται. Έχει ανάγκη τη φρεσκάδα σας, τις ιδέες σας, την ορμή σας. Ζούμε, είναι αλήθεια, σε καιρούς μη ηρωϊκούς. Καλό είναι, λοιπόν, να θυμόμαστε ότι η πατρίδα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς».

Η αναφορά στον Λουκιανό Κηλαηδόνη και η εθνική υπερηφάνεια

Το κλείσιμο της ομιλίας του επιφύλασσε μια απροσδόκητη αλλά απόλυτα στοχευμένη κίνηση, καθώς επιστράτευσε τη μουσική κληρονομιά της δεκαετίας του 1980 για να μιλήσει στη γλώσσα των νέων. Απαγγέλλοντας στίχους του Λουκιανού Κηλαηδόνη, συνέδεσε την ανάγκη για προσωπική ανεξαρτησία με την εθνική υπερηφάνεια, καταχειροκροτούμενος από το κοινό:

«Φίλες και Φίλοι,

Μού έρχονται στο μυαλό κάποιοι διάσπαρτοι στίχοι μιας μεγάλης μουσικής επιτυχίας του μοναδικού Λουκιανού Κηλαηδόνη από τη μακρινή για σας δεκαετία του 1980:

‘Στους εντάξει λέμε ναι,
στις πλάκες και τα πάρτυ λέμε ναι,
στους σκύλους και τις γάτες λέμε ναι,
στη δράση λέμε ναι.
Όχι λέμε στην ηρωίνη και την εξάρτηση,
όχι λέμε στους άσχετους,
όχι στους ξενέρωτους
όχι στους κυριλέ’.

Με άλλα λόγια αγαπήστε τη ζωή και τη φύση. Τα ελληνικά βουνά, τα δάση και τις θάλασσες, τα ζώα και προπαντός τους ανθρώπους. Ιδίως τους ζεστούς, ντόμπρους, δοτικούς συνανθρώπους μας. Το νου σας σε όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, με το χρήμα, με την εξουσία.

Και αν αισθανθείτε ένα σκίρτημα στην ψυχή σας, ένα σιωπηλό δάκρυ να κυλάει, ακούγοντας ‘σε γνωρίζω από την κόψη’ , ή ‘η Υπερμάχω Στρατηγώ το νικητήρια’, μην ντραπείτε, μην αισθανθείτε ντεμοντέ, ξεπερασμένοι. Τιμή σας και καμάρι σας. Είστε πιο in από τον καθένα!».

Εδώ ολόκληρη η ομιλία του Κώστα Καραμανλή

Πηγή: dimokratia.gr

Του Strange Attractor

Αφορμή για το παρακάτω «παραλήρημα» αποτέλεσε αυτό που άκουγα σήμερα το πρωί από «δημοσιογράφο» σε Ρ/Σ του Βελό στη Θεσσαλονίκη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Σαμαράς ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός που πέρασε ποτέ από το 1974 και μετά… και έχει το θράσος να θέλει να κάνει και κόμμα!

Κάτι που μου θύμισε τον μακαρίτη Τράγκα, το 2012, τότε που κάθε πρωί τον άκουγα (πηγαίνοντας στη δουλειά) να ωρύεται: «Αντωνάκη, πες αλεύρι… το γελαστό παιδί σε γυρεύει… μπου χα χα χα»…

Και στις δυο περιπτώσεις, μιλάμε για ανεξάρτητη δημοσιογραφία υψηλού επιπέδου.

Πάμε λοιπόν…

Όλοι (μιας ηλικίας και πάνω) θυμόμαστε τη μαύρη περίοδο της κρίσης.

Τότε, που από την τεχνητή κι επίπλαστη ευμάρεια των «διακοποδανείων», που αφήναμε τις Καγιέν μας (των 72 δόσεων) ξεκλείδωτες, περάσαμε στο κατώφλι της… αβύσσου.

Φλερτάροντας με τη χρεοκοπία, και τα συσσίτια του ΟΗΕ.

Εκείνη λοιπόν η περίοδος υπήρξε μία από τις πιο κρίσιμες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Η χώρα βρισκόταν στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης, με την ανεργία να καλπάζει, τις αγορές κλειστές για την Ελλάδα, και τη συζήτηση περί εξόδου από το ευρώ να κυριαρχεί στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με ουκ ολίγους συνέλληνες να σιγοντάρουν, αγνοώντας πως ακόμη και στην «περήφανη» δραχμή να επιστρέφαμε, τα τεράστια χρέη που είχαμε συσσωρεύσει θα παρέμεναν, τοκιζόμενα, και μάλιστα σε ευρώ παρακαλώ…

Μέσα λοιπόν σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον, η κυβέρνηση Σαμαρά ανέλαβε την ευθύνη να κρατήσει τη χώρα όρθια, και να αποκαταστήσει σταδιακά την εμπιστοσύνη στο ελληνικό κράτος.

Έχοντας απέναντί της την τρόικα, το ΔΝΤ, τους αγαναΧτιστές, τον Σύριζα, κλπ. κλπ.

Και να ήταν μόνο αυτοί;

Όχι… ο Σαμαράς είχε να παλέψει και με τους συγκυβερνώντες του, τον Μπένι και τον κυρ Φώτη, οι οποίοι σε πολλά θέματα έπαιζαν τον ρόλο του πεμπτοφαλαγγίτη, με τον δεύτερο μάλιστα να παραιτείται τελικά για τους… μοντέρ της ΕΡΤ.

Χώρια οι εσωκομματικές φατρίες της ΝΔ, με τους μητσοτακικούς, και τους ντορικούς να πριονίζουν την καρέκλα του, και με διάφορους άλλους καιροσκόπους να σπεύδουν στους ΑνΕλ, κι αργότερα στο Ποτάμι.

Όλοι αυτοί δηλαδή, που σήμερα μελάνιασαν να χειροκροτούν τον Κυριάκο, και που βρίζουν τον Σαμαρά ως «προδότη» της παράταξης.

Τέλος πάντων…

Ένα από τα σημαντικότερα, κατ ‘εμέ, επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σαμαρά ήταν η αποτροπή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το αν τελικά αυτό ήταν καλό ή κακό (μακροπρόθεσμα) θα το κρίνει το μέλλον. Εκείνη όμως την εποχή, η επιστροφή στην ανυπόληπτη δραχμή θα ήταν αυτοκτονία.

Σε μια εποχή λοιπόν, που πολλοί διεθνείς αναλυτές θεωρούσαν πιθανή, μέχρι και απαραίτητη, την αποχώρηση της χώρας μας (που τη θεωρούσαν βαρίδι της ΕΕ) από το κοινό νόμισμα, ο Σαμαράς κατάφερε να διατηρήσει την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, και να εξασφαλίσει την πολιτική και οικονομική σταθερότητα που απαιτούνταν για την αναγκαία ανάκαμψη.

Παράλληλα, η οικονομία άρχισε να παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης. Μετά από χρόνια συνεχούς ύφεσης, το 2014 καταγράφηκε θετικός ρυθμός ανάπτυξης, ενώ επιτεύχθηκε και πρωτογενές πλεόνασμα στα δημόσια οικονομικά.

Μάλιστα, ούτε χρειάστηκε ο Σαμαράς να κλείσει τις τράπεζες, ούτε να επιβάλει κάπιταλ κοντρόλς, ούτε να πάρει ακόμη και τα παράβολα από τις απανταχού πρεσβείες μας (το θυμόσαστε;) για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, όπως έκανε μετά ο σωτήρας Αλέξης με τον «γκουρού» της οικονομίας Δρα Μπαρουφάκη, υποστηρικτή της «ελεγχόμενης» χα, χα, χα, χρεοκοπίας….

Η εξέλιξη λοιπόν αυτή θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έδειχνε ότι η χώρα μπορούσε πλέον να καλύπτει τις βασικές τις υποχρεώσεις χωρίς νέο δανεισμό για τις τρέχουσες δαπάνες του κράτους.

Ιδιαίτερη σημασία είχε επίσης η επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές το 2014, μετά από πολυετή αποκλεισμό. Η έκδοση ελληνικού ομολόγου θεωρήθηκε τότε ψήφος εμπιστοσύνης προς τη χώρα, και ένδειξη ότι η ελληνική οικονομία μπορούσε να επανασυνδεθεί με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κοινότητα.

Στο μέτωπο της δημόσιας ασφάλειας και της μεταναστευτικής πολιτικής ( ο εμφύλιος στη Συρία ξεκίνησε το 2011), η κυβέρνηση Σαμαρά υιοθέτησε μια σχετικά αυστηρή προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στον έλεγχο των συνόρων, και στην αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης.

Παράλληλα, προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις για την καταπολέμηση (και τελικά φυλάκιση) της Χρυσής Αυγής (3^ο κόμμα στη Βουλή παρακαλώ) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, επιβεβαιώνοντας ότι η δημοκρατία, ακόμη και σε κρίσιμη κατάσταση, διαθέτει τα μέσα να αμύνεται απέναντι στον ακραίο εξτρεμισμό, αρκεί να έχει ικανό ηγέτη.

Προσωπικά, θεωρώ ότι η κυβέρνησή του Σαμαρά παρέδωσε μια χώρα η οποία, παρά τις δυσκολίες, είχε αρχίσει να βγαίνει από το τούνελ της κρίσης σχετικά αλώβητη.

Η αλλαγή όμως της πολιτικής πορείας το 2015, μας ξαναέβαλε σε τούνελ, με τους ανερμάτιστους Συριζανέλ, που ήρθαν αγριεμένοι (και άσχετοι), ανέκοψε τη διαδικασία ανάκαμψης που είχε ήδη ξεκινήσει, και τελικά κόστισε πολύ ακριβά στην ελληνική οικονομία, και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα.

Θέλετε δυο-τρία παραδείγματα; Ο Μπαρουφάκης, ο «πλειμπόι» της καταστροφής, ο Κατρούγκαλος, ο προστάτης Άγιος των συνταξιούχων, και ο Παρασκευόπουλος, ο προστάτης Άγιος των πάσης φύσεως κακοποιών… χώρια η κυρά Τασία, η Βαλαβάναινα, ο Μουζάλας, ο Χαϊκάλης, κι όλοι εκείνοι οι σαμποτέρ της χώρας.

Σήμερα, περισσότερο από μία δεκαετία αργότερα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει διαφορετικές, αλλά εξίσου σοβαρές προκλήσεις.

Οι συνεχείς αποκαλύψεις για υποκλοπές, στρεβλή διαχείριση δημόσιου χρήματος, υποθέσεις μαϊμού επιδοτήσεων σε ημέτερους, κυκλώματα διαφθοράς σε δημόσιες υπηρεσίες, και γενικότερα η αίσθηση ότι η σήψη έχει διεισδύσει σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου, ακόμη και της δικαιοσύνης, έχουν ενισχύσει τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο ανέκαθεν σαθρό πολιτικό μας σύστημα. Ανεξάρτητα από τις δικαστικές εξελίξεις κάθε υπόθεσης, η κοινωνία εμφανίζεται ολοένα και πιο απογοητευμένη από τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, και από την επικρατούσα σκανδαλολογία, χώρια τον άνομο πλουτισμό των κυβερνώντων (και καλά) «αρίστων»

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, αρκετοί πολίτες εκτιμούν ότι υπάρχει πολιτικό κενό στον χώρο του πατριωτικού κέντρου, και της παραδοσιακής κεντροδεξιάς, την οποία έπαψε να εκπροσωπεί η ΝΔ του Κυριάκου, με τον εναγκαλισμό της woke ατζέντας, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους γάμους των γκέηδων, τις εθνικές υποχωρήσεις και «μειοδοσίες», τις νομιμοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων «προσφύγων πολέμου» από χώρες χωρίς πόλεμο, την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, τα σκάνδαλα, κ.ο.κ.

Προσωπικά, αν και υπάρχουν 30 και πάνω κόμματα (νέα και παλιά) θεωρώ ότι λείπει ένα. Λείπει δηλαδή μια πολιτική φωνή, μια δύναμη, που να συνδυάζει τον πατριωτισμό με την εντιμότητα, τη θεσμική σοβαρότητα, την εθνική αυτοπεποίθηση, και την αδιαπραγμάτευτη προσήλωση στη διαφάνεια.

Για τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, ακόμη και αν είμαστε λίγοι μιας και οι περισσότεροι «νοικοκύρηδες» βολεύτηκαν με τον έναν ή άλλον τρόπο με τον «υπαρκτό μητσοτακισμό», άλλος ως μετακλητός, κι άλλος ως επιδοματούχος, ο Σαμαράς αποτελεί ένα πολιτικό πρόσωπο με εμπειρία, γνώσεις, διεθνές κύρος, και σαφές ιδεολογικό στίγμα, το οποίο θα μπορούσε να εκφράσει μια τέτοια προσπάθεια.

Πιστεύω δηλαδή, ότι η σημερινή δυσμενής συγκυρία απαιτεί μια νέα πολιτική πρωτοβουλία, που θα δώσει φωνή σε όσους αισθάνονται πολιτικά προδομένοι, πολιτικά άστεγοι, και θα επαναφέρει στο προσκήνιο αξίες όπως η εντιμότητα, η λογοδοσία, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, η εθνική αξιοπρέπεια, και κυρίως η ηθική στην πολιτική.

Πράγματα που εδώ και 7 χρόνια δεν υπάρχουν.

Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί με αυτή την άποψη, γεγονός παραμένει ότι η ελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον όσοι ασχολούνται ακόμη, και δεν τα έχουν παρατήσει όλα στον αυτόματο, αναζητά απαντήσεις στα προβλήματα της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, και της αποξένωσης των πολιτών από το πολιτικό σύστημα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μέσα σε αυτή τη δυστοπία, πολιτική και οικονομική, μπορεί να αναδειχθεί μια νέα ρεαλιστική πολιτική πρόταση, που δεν υπόσχεται «παππάδες», και που θα μπορούσε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, και να δώσει ξανά προοπτική στη χώρα, η οποία όλο αυτό το τελευταίο διάστημα κάνει ένα βήμα μπροστά και… τρία πίσω.

Υποψήφιοι υπάρχουν πολλοί, π.χ. ο Ανδρουλάκης, η Καρυστιανού, ο Βελόπουλος, ο Κασελάκης, ο Μπαρουφάκης, η Ζωζώκα, η Λατινοπούλου, ακόμη και ο αμετανόητος σαμποτέρ του έθνους Αλέξης, που επέστρεψε ανερυθρίαστος για… να μας ξανασώσει.

Για μένα όμως, ένα είναι το όνομα, που συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις: Αντώνης Σαμαράς!

Τέλος…

ΥΓ- Επειδή δεν έχουν όλοι την ίδια μνήμη, και επειδή βλέπω ξανά χειροκροτήματα για τον Αλέξη, να θυμίσω πως τις δυο τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ιδιωτική τηλεόραση, και η τεχνητή ευμάρεια σε συνδυασμό με την απόλυτη ισοπέδωση στα πάντα, δημιούργησαν έναν Έλληνα, ημιμαθή, καλοπερασάκια, κενό, και άλλα πολλά…

Άρα αυτός που θα επιπλέει πολιτικά δεν μπορεί να είναι κάτι το διαφορετικό από τον μέσο ψηφοφόρο. Κατώτερος ναι, ανώτερος όχι.

Γι’ αυτό, και επειδή ο Αλέξης προσωποποιεί τον μέσο καπάτσο ημιαγράμματο, μπαταχτσή νεοέλληνα, που πάντα τα καταφέρνει με φανφάρες, απειλές, φωνές, εκβιασμούς, κούφια λόγια, φρούδες υποσχέσεις, αερολογίες, γλείψιμο, κωλοτούμπες, κλπ… γι’ αυτό και αρέσει.

Άσχετα με τα δεινά που μας επέφερε. Είναι ο καθρέφτης της δικής μας ανεπάρκειας.

Εξ ου και το θράσος του να επιστρέψει. Αμετανόητος.

Εξ ου και τα παλαμάκια, από αμνήμονες…

Του βαράω λοιπόν προσοχή, και αναφωνώ, για μια ακόμη φορά: Ave Alexis, morituri te salutant…

Του Θανάση Κ.

Υπάρχει μια λέξη που έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη στον πολιτικό λόγο: η «σταθερότητα».

Όλοι την επικαλούνται. Όλοι την παρουσιάζουν ως “ύψιστο αγαθό”.

Και πράγματι: η πολιτική σταθερότητα είναι πολύτιμη.

Μόνο που υπάρχει μια κρίσιμη διάκριση που συχνά ξεχνιέται:

Άλλο σταθερότητα και άλλο στασιμότητα!

Ένα πολιτικό σύστημα δεν είναι σταθερό επειδή μένει ακίνητο.

Είναι σταθερό όταν μπορεί να αλλάζει χωρίς να διαλύεται.

Όταν μπορεί να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, να διορθώνει τα λάθη του,

και να οδηγεί την κοινωνία σε μεγαλύτερη ασφάλεια και ευημερία.

Γιατί αλλιώς είναι σαν να καμαρώνουμε για μια αμαξοστοιχία που κινείται σταθερά προς τον γκρεμό!

Ή για ένα πλοίο που πλέει σε απαρέγκλιτα “σταθερή πορεία”, ενώ μπροστά του φαίνεται ήδη το παγόβουνο.

* Οι πραγματικά σταθερές πολιτείες έχουν ορισμένες προϋποθέσεις.

— Πρώτα απ’ όλα έχουν την ικανότητα να βλέπουν τον κόσμο όπως αλλάζει και να προσαρμόζονται έγκαιρα. Οι κοινωνίες που αρνούνται τις μεγάλες μεταβολές γύρω τους δεν παραμένουν σταθερές.

Απλώς συσσωρεύουν προβλήματα.

— Έπειτα, δημιουργούν συμμαχίες και σχέσεις που ενισχύουν την ασφάλεια και τις αναπτυξιακές τους δυνατότητες.

Δεν περιμένουν να αλλάξει ο κόσμος για να τον ακολουθήσουν.

— Και τέλος, φροντίζουν η ανάπτυξη να διαχέεται στην κοινωνία.

Γιατί χωρίς ισχυρή μεσαία τάξη, χωρίς κοινωνική κινητικότητα, χωρίς την αίσθηση ότι η συλλογική πορεία βελτιώνει τη ζωή των πολλών, η πολιτική σταθερότητα αρχίζει να διαβρώνεται από μέσα.

— Τέλος, η κοινωνία χρειάζεται να εμπιστεύεται τους θεσμούς της.

Να αισθάνεται ότι το πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει απλώς για να διατηρεί τον εαυτό του, αλλά για να υπηρετεί το συλλογικό συμφέρον της κοινωνίας.

Χωρίς το οποίο δεν υπάρχει “Πολιτεία”…

* Οι ρωγμές της σταθερότητας είναι δύο ειδών: εσωτερικές και εξωτερικές.

— Όταν οι πιέσεις είναι κυρίως εσωτερικές, μια χώρα μπορεί να στηριχθεί σε ένα σταθερό διεθνές περιβάλλον και να αλλάξει πορεία.

— Όταν οι πιέσεις είναι κυρίως εξωτερικές, μπορεί να στηριχθεί στην εσωτερική της συνοχή και να αντέξει.

Το πραγματικά επικίνδυνο είναι όταν συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα: Όταν επικίνδυνες ρωγμές εμφανίζονται και μέσα και έξω….

Όταν δηλαδή μια χώρα βρίσκεται σε ένα διεθνές περιβάλλον μεγάλων ανατροπών, ενώ στο εσωτερικό της συσσωρεύονται κόπωση, δυσπιστία και αίσθηση αδιεξόδου.

Τότε δεν χρειάζεται περισσότερη ακινησία.

Χρειάζεται αλλαγή!

Και στις περιπτώσεις αυτές η άρνηση της αλλαγής στο όνομα της “σταθερότητας”, δηλαδή η στασιμότητα όταν τα πάντα αλλάζουν γύρω, οδηγεί στην πιο δραματική ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ!

Πολλές φορές καθεστώτα που είχαν ήδη αρχίσει να σαπίζουν κατέφευγαν στο σύνθημα της «σταθερότητας».

Υπόσχονταν ότι προστατεύουν την κοινωνία από την “αβεβαιότητα”.

Στην πραγματικότητα όμως, τέτοια καθεστώτα ήταν ανίκανα να διαχειριστούν την αλλαγή που γινόταν όλο και πιο αναγκαία.

Η στασιμότητα βαφτιζόταν σταθερότητα.

Και τελικά η στασιμότητα γεννά την αποσταθεροποίηση.

* Αυτό είναι και το σημερινό παράδοξο στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρουσιάζει τον εαυτό της ως “εγγύηση σταθερότητας”…

Την ώρα που το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται με πρωτοφανείς ρυθμούς – την ώρα που η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα εκφράζεται με ταυτόχρονη υποχώρηση των ποσοστών και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης…

Ωραία… “σταθερότητα”!

Και εδώ εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση.

Η κυβέρνηση κάθεται πάνω σε ένα καζάνι που βράζει.

Και που δημιουργήθηκε από δικές της επιλογές και αδυναμίες….

— Επέλεξε τη λάθος πλευρά στο ενεργειακό – προσχωρώντας στη “βεβιασμένη πράσινη μετάβαση”. Και σήμερα δεν μπορεί να ελέγξει το ενεργειακό κόστος. Που γονατίζει και νοικοκυριά και επιχειρήσεις…

— Επέλεξε τη λάθος πλευρά στις μεταναστευτικές ροές – και σήμερα η πολιτική αυτή αμφισβητείται παντού στην Ευρώπη, αλλά αποσταθεροποιεί κυρίως την Ελλάδα που είναι “χώρα εισόδου”…

— Επέλεξε την πολιτική του Κατευνασμού έναντι της Τουρκίας – ουσιαστικά “ξέπλυνε” την Τουρκία στα μάτια τρίτων. Και σήμερα η Τουρκία, αποθρασυμένη, κλιμακώνει τις προκλήσεις της όσο ποτέ στο παρελθόν.

— Επέλεξε την προσχώρηση στη διεθνή woke agenda του δικαιωματισμού – και σήμερα ομολογεί ότι αυτό οδήγησε σε “ακρότητες” που δεν μπορεί να ελέγξει…

Την ίδια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διεθνές σύστημα που γίνεται όλο και πιο χαοτικό.

Και αυτό επίσης δεν μπορεί να το ελέγξει.

Τα συμπτώματα είναι πλέον ορατά.

— Πρώτον, σκάνδαλα που δεν αποκαλύπτονται από την εσωτερική πολιτική σύγκρουση, αλλά συχνά έρχονται από εξωτερικούς ελέγχους και θεσμούς.

Έχουμε πλέον τα περισσότερα σκάνδαλα από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν….

Τα οποία δεν εκκαθαρίζονται τελικά, κλονίζοντας συνεχώς την εμπιστοσύνη της Κοινωνίας στη Δικαιοσύνη…

Και το σπουδαιότερο: τα τωρινά σκάνδαλα βγαίνουν στη φόρα, όχι από αντιπολιτευόμενα κόμματα κι από τον αντιπολιτευόμενο τύπο, αλλά από διεθνείς παράγοντες.

— Ήταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας που καταγγέλλει την κυβέρνηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

— Ήταν ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκές Ένωσης Σιδηροδρόμων, ο κ. Victor Acu που αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να αλλοιώσει το πόρισμα του ΕΔΟΑΣΑΑΜ για την πυρόσφαιρα που προκλήθηκε κατά τη σύγκρουση των Τεμπών.

— Κι ήταν ο Ισραηλινός κ. Ντίλιαν που αποκάλυψε ότι η εταιρία του πουλούσε το “κακόβουλο λογισμικό” Predator σε κυβερνήσεις και διωκτικές αρχές – όχι σε “ιδιώτες”, όπως ισχυρίζεται ακόμα η κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση βέβαια, αρνείται τα πάντα!

Αρνείται ότι υπήρξε πυρόσφαιρα στα Τέμπη, αρνείται ότι υπήρξε πλήρης κατάρρευση του κράτους δικαίου στην υπόθεση των υποκλοπών (και ενδείξεις κατασκοπείας που επισημαίνει απόφαση του μονομελούς Πρωτοδικείου και η ανώτατη δικαιοσύνη αρνείται να εξετάσει).

Ενώ στην περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ επικαλείται έκθεση της κας Τυχεροπούλου που απαλλάσσει κάποιους ύποπτους για το σκάνδαλο – ξεχνώντας ότι ήταν η κα. Τυχεροπούλου που αποκάλυψε το σκάνδαλο. Και που η κυβέρνηση την τιμώρησε γι’ αυτό – κι ακόμα δεν την αποκατέστησε…

Μέσα σε όλα αυτά τα σκάνδαλα που βοούν από παντού – και που η κυβέρνηση εξακολουθεί να τα αρνείται πεισματικά – εμφανίζει τον εαυτό της ως μοναδική “εγγύηση σταθερότητας”.

Με την Ευρωπαία Εισαγγελέα στον σβέρκο της!

Ωραία “σταθερότητα”…

— Δεύτερον, μια σταδιακή υποχώρηση της χώρας σε σειρά διεθνών κατατάξεων μέσα στην Ευρώπη, σε επίπεδα κάτω κι από την εποχή των μνημονίων! Σήμερα, εφτά χρόνια αφότου βγήκαμε – υποτίθεται – από τα μνημόνια, κι αφού εισέρρευσαν 24 δισεκατομμύρια από το πακέτο Ανάκαμψης,

η Ελλάδα υποχώρησε στην Ευρωπαϊκή κατάταξη παραγωγικότητας της Εργασίας, υποχώρησε στην Ευρωπαϊκή Κατάταξη καθαρού/πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος,

υποχώρησε σε ανταγωνιστικότητα (όπως φαίνεται κι από Εμπορικό έλλειμμα)…

Όντως είμαστε πολύ “σταθεροί”. Πιο κάτω δεν πάει…

— Τρίτον, μια διαρκής κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων σε έκταση και ένταση.

Η κυβέρνηση επικαλείται κάποιους εξοπλισμούς που όντως έκανε. Με τα χίλια ζόρια και μετά από πολλούς δισταγμούς…

Δεν απαντά όμως σε μια κρίσιμη ερωτήση:

— Τι αξία έχει να αγοράζεις φρεγάτες, όταν ο υπουργός σου διακηρύσσει ότι θέλει “συμφωνία με την Τουρκία κι ας τον πουν… μειοδότη” στην Αθήνα.

Και μια ακόμα ερώτηση:

— Αφού εμείς είμαστε πιο εξοπλισμένοι σήμερα, γιατί η Τουρκία είναι σήμερα πιο προκλητική και επιθετική από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν;

* Υπάρχουν δύο ακόμη μετρήσεις, ίσως οι πιο κρίσιμες.

— Η πρώτη είναι πολιτική.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα της κοινωνίας δηλώνει ότι επιθυμεί πολιτική αλλαγή – ποσοστά που ξεπερνούν το 70% μεταξύ όσων απαντούν στις δημοσκοπήσεις.

Που, μάλιστα ΔΕΝ την εισπράττει κανένα κόμμα αντιπολίτευσης!

Αυτό δεν είναι μια απλή κομματική μετατόπιση.

Είναι ένδειξη ευρύτερης κόπωσης.

— Η δεύτερη είναι βαθύτερη.

Είναι η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Και όταν αυτή η κρίση αγγίζει ακόμη και θεσμούς που είχαν διατηρήσει υψηλό κύρος σε πολύ δύσκολες περιόδους, όπως η Δικαιοσύνη, τότε το πρόβλημα γίνεται συστημικό.

Μια κοινωνία δεν σταθεροποιείται μόνο με εμβαλωματικά επιδόματα.

Σταθεροποιείται όταν πιστεύει ξανά ότι υπάρχει σχέδιο, κατεύθυνση και προοπτική.

Και κυρίως όταν η ίδια πιστεύει ότι εκπροσωπείται.

Γιατί σήμερα όλο και λιγότερο νοιώθει να εκπροσωπείται. Πολλοί δεν ψηφίζουν πια. Και πολλοί δηλώνουν πως ψηφίζουν… βρίζοντας μέσα τους!

Και με ποια… “αβεβαιότητα” τους φοβερίζουν;

Όταν τα νοικοκυριά βλέπουν το μηνιαίο εισόδημά τους να εξαντλείται πριν τις 20 του μηνός, δεν φοβούνται πια την αβεβαιότητα.

Ήδη τη βιώνουν…

Η μεγάλη παρεξήγηση είναι αυτή ακριβώς:

Δεν απειλεί η αλλαγή τη σταθερότητα.

Τη σταθερότητα την απειλεί η αδυναμία αλλαγής!

— Η ενεργειακή πολιτική πρέπει και μπορεί να αλλάξει!

— Η φορολογική αφαίμαξη – κυρίως μέσα από το ΦΠΑ και τις επιβαρύνσεις στην Ενέργεια πρέπει να μπορεί να αλλάξει.