Εορτασμός 109ης Επετείου της μάχης του ΡΑΒΙΝΕ, στο Χαμηλό.

Το μνημείο στην κορυφή του λόφου Ραβινέ

ΧΑΜΗΛΟ, το μοναδικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, 

δυτικά του Αξιού, ακριβώς επάνω στα σύνορα.

  Η πρώτη Μεγάλη Νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των "Παιδιών της Εθνικής Αμύνης" στο πλευρό των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π. (1914-1918), έγινε εκεί ψηλά στα σύνορα μας στο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο ακριτικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, στο ΧΑΜΗΛΟ.

Ο ιστορικός λόφος Ραβινέ

  Η κατάληψη του λόφου του Ραβινέ από τους ήρωες του 2ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος της Μεραρχίας των Σερρών, με επικεφαλής τον ήρωα Γρηγόριο Γουλιανό (με καταγωγή από τον Παλαμά της Καρδίτσας) έγινε την 1η / 14η Μαΐου του 1917

   Δεκάδες οι ήρωες "ΑΘΑΝΑΤΟΙ" νεκροί, εκεί στον αιματοποτισμένο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο παλιό χωριό "Αλτσάκ" , το σημερινό Χαμηλό.

  Μετά την αιματηρή μάχη και την κατάληψη του Ραβινέ το ηθικό και το γόητρο του Ελληνικού Στρατού στα ύψη, η νίκη αυτή άνοιξε το δρόμο για την επόμενη μεγάλη, κοσμοϊστορική, νικηφόρο μάχη του Σκρά, της 17 Μαΐου το 1918, ένα χρόνο μετά και 16 ημέρες.

 Αυτά τα ιστορικά γεγονότα πριν 109 χρόνια, συνέβησαν εδώ στον τόπο μας, στα ακριτοχώρια του Δήμου μας, δυτικά του Αξιού.

Άνδρες της Μεραρχίας Σερρών

Πηγή: Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Τα παιδιά της "Εθνικής Αμύνης" στα μέρη μας εκείνη την εποχή.

Φωτογραφία από άρθρο του δικού μας κ. Χρήστου Ίντου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Μαχητής του Κιλκίς" την 11η Μαΐου 2023, με τίτλο "Η μάχη του Ραβινέ 1/14 Μαΐου 1917"  

  Αυτούς τους ήρωες μας θα τιμήσουμε την Κυριακή 3 Μαΐου 2026 στο χωριό ΧΑΜΗΛΟ και στον λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα του Δήμου μας, της Δ.Ε. Αξιούπολης και της Κοινότητος Ειδομένης.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ 

Βασίλης Αθανασιάδης

Σε όλα τα θέματα η ίδια συνταγή: στα Ελληνοτουρκικά, στους 89χρονους πιστολέρο, στην ενεργειακή κρίση και τις κυβερνητικές λοβιτούρες πρέπει να ακούμε παρουσιαστές εκπομπών να απεραντολογούν!

Του Παναγιώτη Λιάκου

Πρέπει να είναι πάααααρα πολύ μεγάλο το (έμμεσο ή άμεσο) οικονομικό όφελος από μια εμφάνιση στην τηλεόραση. Δεν εξηγείται αλλιώς η υπομονή πάμπολλων καλεσμένων* σε εκπομπές, που εμφανίζονται από την ΕΡΤ μέχρι τα ιδιωτικά κανάλια, παρκάρονται σε άβολες καρέκλες και περιμένουν υπομονετικά μήπως και μιλήσουν. Οι πιο τυχεροί εξ αυτών, που είναι απελπιστικά λίγοι, κατορθώνουν όχι μόνο να μιλήσουν αλλά και να αρθρώσουν μια δυο ολοκληρωμένες σκέψεις. Το πολύ το μπούγιο, όμως, καταδέχεται και πάει εκεί για να παραμένει παρκαρισμένο στις άβολες καρέκλες (οι πιο σαδιστές σκηνοθέτες τοποθετούν υπερυψωμένα καθίσματα, όπου η σαβούρδα είναι εύκολη) επί μισή ώρα και βάλε για να φτάσουν στο τέλος να πουν δυο προτάσεις. Σε όλα τα θέματα η ίδια συνταγή: στα Ελληνοτουρκικά, στους 89χρονους πιστολέρο, στην ενεργειακή κρίση και τις κυβερνητικές λοβιτούρες καλεσμένοι και τηλεθεατές πρέπει να ακούν παρουσιαστές εκπομπών να απεραντολογούν!

Η ψυχολογική και συμπεριφορική συχνότητα που εκπέμπεται από τα τηλεοπτικά στούντιο είναι αβυσσαλέα χαμηλή και εντελώς ακατάλληλη για σκεπτόμενους ανθρώπους, με στοιχειώδη καλλιέργεια και αίσθημα αυτοσεβασμού. Ο οικοδεσπότης σχεδόν πάντοτε νιώθει την ακατανίκητη ανάγκη να πετάγεται σαν την @#$##! (λέξη που κόπηκε από την αυτολογοκρισία) κάθε λίγα δευτερόλεπτα για να διακόψει τον ειρμό της σκέψης του καλεσμένου / των καλεσμένων, βγάζοντας ένα λογύδριο εμποτισμένο στο πάμπικρο δηλητήριο της κοινοτοπίας, της πολιτικής ορθότητας και των φτωχούλικων ελληνικών που κουτσόμαθε κατά τη διάρκεια της ενδόξου σταδιοδρομίας του στον χώρο των ΜΜΕ.

Οι προσκεκλημένοι δεν προλαβαίνουν να σταυρώσουν λέξη. Οι παρεμβάσεις του εκπομπάρχου τούς υποχρεώνουν να πετούν από το ένα θέμα στο άλλο σαν τα κολιμπρί που αλλάζουν ανθό μόλις τελειώσει το νέκταρ του λουλουδιού, που τρυγούσαν. Επίσης, με τον τρόπο τους ενθαρρύνουν και το ξέσπασμα ομηρικών, ανούσιων και χαμηλοτάτου επιπέδου σκυλοκαβγάδων μεταξύ των καλεσμένων. Ο ένας μιλάει πάνω στον άλλον. «Αφήστε με να ολοκληρώσω», «σας παρακαλώ επιτέλους!», «να ανακαλέσετε!» είναι οι ιαχές από το πεδίο της τηλεοπτικής μάχης στο οποίο ουδείς στέφεται νικητής (μια και η ξεφτίλα δεν είναι δα και κάνα σπουδαίο τρόπαιο). Μεγάλος χαμένος είναι το κοινό, που έχει σκοτώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά την ώρα του παρακολουθώντας θεάματα που το εκβαρβαρώνουν.   

Στη συνέχεια υποχρεωτική διακοπή για διαφημίσεις. Παντόφλες (προσφορά, δύο ζευγάρια στην τιμή του ενός), φίλτρα νερού, συστήματα αυτόματου ποτισμού, αντικολλητικά τηγάνια, στόκοι για τις διαρροές ύδατος, συμπληρώματα διατροφής και δεν συμμαζεύεται. Κι οι διαφημίσεις μεγαλώνουν. Όσο μικραίνει η απήχηση της παραδοσιακής τηλοψίας, μεγαλώνουν οι διαφημίσεις, γαρ. Μετά τις διαφημίσεις του στιλ τηλεμάρκετινγκ, επιστροφή στα ληγμένα προϊόντα της πολιτικής και της ραγδαία παρακμάζουσας καλλιτεχνίας. Κι οι οικοδεσπότες, αντί να ερωτήσουν και να περιμένουν μήπως και ακούσουν καμιά απάντηση, συνεχίζουν να εκφωνούν λόγους επί παντός επιστητού: πολιτική, θέατρο, ιατρική, σεισμολογία, «γεωπολιτική» (άλλο ανέκδοτο τούτο, είναι λέξη που χρησιμοποιείται αντί των διεθνών σχέσεων), αθλητισμός και διεθνή. Πολλά διεθνή. Έχουν αναγορευτεί σε «διεθνείς» ειδήσεις μικρά χαζά βίντεο με γατάκια, σκυλάκια, τούμπες και γκάφες που κυκλοφορούν σε ψηφιακές ρουφήχτρες χρόνου σαν το TikTok. 

Μόλις τελειώσουν τις δημηγορίες τους οι επιφανείς της τηλοψίας, τελειώνει κι η εκπομπή. Καληνύχτα σας κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούργια ημέρα για να τη χαραμίσετε κι αυτήν βλέποντας αηδίες στην τηλεόραση. 

*Ο λόγος δεν γίνεται για υπουργούς, πρωθυπουργό και αρχηγούς κομμάτων (τουλάχιστον των μεγάλων). Αυτοί βρίσκονται στο στούντιο μόνοι τους με τους δημοσιογράφους και αερολογούν με σχετική ελευθερία. Κι αυτοί διακόπτονται από τις νερόβραστες και άχρηστες παρεμβάσεις των οικοδεσποτών, αλλά κατά τι λιγότερο από την «πλέμπα». 

Ο αυριανός εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι καλή αφορμή να αναλογιστούμε τις… εκπτώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μας έχει απομείνει η γιορτή, όχι όλα όσα συμβολίζει και αυτά για τα οποία πάλεψαν και παλεύουν οι άνθρωποι του μόχθου. 

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για κάθε μικρή αύξηση του κατώτατου μισθού, παρουσιάζοντάς την ως ιστορική κατάκτηση. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οι αυξήσεις αυτές δεν καλύπτουν ούτε το κλάσμα των ανατιμήσεων στο κόστος διαβίωσης. Tα είδη πρώτης ανάγκης, τα καύσιμα, τα ενοίκια, τα δίδακτρα στα φροντιστήρια – όλα έχουν σκαρφαλώσει στα ουράνια, ενώ οι αμοιβές των Ελλήνων έχουν κατρακυλήσει στα Τάρταρα.

Με μέσο ετήσιο μισθό γύρω στα 18.000 ευρώ, η Ελλάδα παραμένει δεύτερη από το τέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με λιγότερο από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου (39.800 ευρώ κατ’ έτος). Οι όποιες «θεσμοθετημένες» αυξήσεις εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό στα τρόφιμα, στην ενέργεια και τη στέγαση. Ο εργαζόμενος βλέπει τα έσοδά του να… εξατμίζονται πριν καν φτάσει στο τέλος του μήνα, ενώ η κυβέρνηση διαφημίζει μια «ανάπτυξη» που δεν αγγίζει την τσέπη του.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελλάδα συγκλίνει πλέον επικίνδυνα με χώρες που παλιά ανήκαν στο ανατολικό μπλοκ. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, με ταχύτερους ρυθμούς αύξησης μισθών τα τελευταία χρόνια, τείνουν να μας πλησιάσουν ή και να μας ξεπεράσουν σε ορισμένους δείκτες. Η Αλβανία, εκτός Ε.Ε. ακόμα, δείχνει ανάλογη δυναμική. Χώρες που πριν από λίγες δεκαετίες θεωρούνταν «πίσω» μας, σήμερα μας κοιτάζουν στα μάτια ή μας προσπερνούν σε απολαβές, ενώ εμείς παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε μια μνημονιακή λογική χαμηλών μισθών και υψηλών φόρων.

Το αποτέλεσμα είναι μαζική φυγή νέων στο εξωτερικό, δημογραφική κατάρρευση και μια κοινωνία όπου η εργασία δεν εξασφαλίζει πια ούτε τα βασικά. Η κυβέρνηση συνεχίζει τον… χαβά της. Πορεύεται με αυξήσεις «ψίχουλα» και με επικοινωνιακά τρικ, ενώ οι Έλληνες εργαζόμενοι παραμένουν οι φτωχοί συγγενείς της Ευρώπης.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Συνεχίζεται η ένταση στον απόηχο της ανοιχτής επιστολής των «πέντε» κατά του επιτελικού κράτους. Κόντρα σε δημόσια θέα και μεταξύ Ταχιάου – Γιόγιακα

Σκηνικό εκτεταμένου αντάρτικου στο εσωτερικό της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία θυμίζει καζάνι που βράζει, στον απόηχο της ανοιχτής επιστολής πέντε βουλευτών κατά του επιτελικού κράτους, αλλά και με το βλέμμα στραμμένο στην ολοένα εντεινόμενη δυσαρέσκεια προς το Μέγαρο Μαξίμου και τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς.

Οι βουλευτές πλέον δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τους χειρισμούς από τα «κεντρικά» της κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του σαμαρικού Μίλτου Χρυσομάλλη, ο οποίος παραδέχτηκε νέτα σκέτα πως η Ν.Δ. αυτή τη στιγμή δεν είναι ενωμένη. Ερωτηθείς ειδικότερα για το εάν υπάρχει ενότητα, απάντησε: «Δεν θα μπορούσε να το ισχυριστεί κάποιος αυτό, από τη στιγμή που υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις, καταρχήν από τους δύο πρώην προέδρους και δύο πρώην πρωθυπουργούς, αλλά και από πάρα πολλά στελέχη. Και αυτά είναι προβλήματα που πρέπει να τα δούμε» ανέφερε χαρακτηριστικά ο βουλευτής.

Αιχμηρό σχόλιο

Την ίδια στιγμή, ένας από τους πέντε βουλευτές που δημοσίευσαν την ανοιχτή επιστολή, ο Ξενοφών Μπαραλιάκος, σχολίασε αιχμηρά πως «όσοι επιλέγονται από τον πρωθυπουργό πρέπει να είναι πιο κοντά σε μας». «Καλό είναι να λείπει η αφ’ υψηλού κριτική, όλοι είμαστε μέσα στη μάχη της καθημερινότητας, δεν διεκδικούμε όλοι σταυρό, αλλά είμαστε όλοι μαζί, μια ομάδα», όπως τόνισε, αφήνοντας εκ νέου αιχμές προς τον Ακη Σκέρτσο.

Την ίδια στιγμή, ο Ανδρέας Κατσανιώτης, επίσης ένας εκ των «πέντε», σχολίασε πως οι βουλευτές δεν είναι αντάρτες, αλλά ανησυχούντες. «Κανείς από εμάς δεν ζήτησε να πάμε σε καινούργια φέουδα στη διακυβέρνηση της χώρας» ανέφερε, ενώ, ερωτηθείς για τον υπουργό Επικρατείας Ακη Σκέρτσο, είπε ότι «δεν είναι μια κοινωνική συζήτηση με τον κ. Σκέρτσο, είναι μια συνομιλία με τους πολίτες που μας εκλέγουν. Η πολιτική είναι διάλογος με τους πολίτες και όχι κοινωνική συζήτηση. Νομίζω ότι κάνει καλό στην κυβέρνηση το άρθρο. Η Ν.Δ. έχει στόχο και αυτός είναι η αυτοδυναμία. Εμείς χτυπάμε ένα πολύ μικρό κουδουνάκι πριν χτυπήσει καμπάνα από τους πολίτες» ανέφερε.

Πάντως, η εσωκομματική ένταση μεταφέρθηκε και στην Ολομέλεια, όπου οι «γαλάζιοι» Νίκος Ταχιάος και Βασίλης Γιόγιακας είχαν κόντρα σε δημόσια θέα. Αφορμή στάθηκε η χρηματοδότηση του οδικού άξονα Ηγουμενίτσα – Σαγιάδα – Μαυρομάτι, με τον βουλευτή Θεσπρωτίας να καταγγέλλει πως η πόλη δεν διαθέτει περιφερειακό οδικό άξονα και τον υφυπουργό Υποδομών να υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν τα 300 εκατ. που απαιτούνται για να προχωρήσει το έργο.

«Τα χρηματοδοτικά εργαλεία δεν ακολουθούν τον εκλογικό κύκλο που προφανώς φέρνει μια εντατικοποίηση των τοπικών θεμάτων στο τέλος κάθε τετραετίας» ανέφερε ο Νίκος Ταχιάος και προκάλεσε την οργή του βουλευτή. «Ειλικρινά, με εκπλήσσετε με την τοποθέτησή σας. Εμείς στην Ηπειρο, στη Θεσπρωτία, δεν είμαστε Ελλάδα. Με εκπλήσσετε και λυπάμαι ειλικρινά. Περίμενα κάτι διαφορετικό σήμερα στην απάντησή σας. Εσείς τα ισοπεδώσατε όλα» σχολίασε ο Βασίλης Γιόγιακας, με τον Νίκο Ταχιάο να ανταπαντά: «Δεν θα πέσουμε στον λαϊκισμό το να πάμε και να υποσχεθούμε σε κάθε τόπο την κάθε ανάγκη του. Δεν είναι εφικτό». Είναι μια ωραία παρέα εκεί στη Ν.Δ.

Του Μανώλη Κοττάκη

Οι λέξεις είναι σφαίρες και γι’ αυτό θα πρέπει να προσέχει πάρα πολύ κανείς πώς τις χρησιμοποιεί στον δημόσιο λόγο. Η καλύτερη συνταγή είναι «με φειδώ». Όταν ωστόσο η πραγματικότητα είναι αδήριτη και αδιαμφισβήτητη, δεν θα πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις. Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν το Μέγαρο Μαξίμου και η κυβέρνηση σε δύο γεγονότα των τελευταίων εικοσιτετραώρων δεν συνιστά απλώς καθεστωτική πρακτική. Αποτελεί δυστυχώς συμπεριφορά καθεστώτος. Αυτή είναι η δύσκολη λέξη που είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε σήμερα έπειτα από πολλή περίσκεψη: Καθεστώς!

Τα γεγονότα είναι δύο: Η άρνηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών και η πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, το πρώτο. Η δημόσια διαφοροποίηση πέντε βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας για το επιτελικό κράτος με επιστολή που έστειλαν στην εφημερίδα «Τα Νέα», το δεύτερο. Και στα δύο το Μέγαρο Μαξίμου αντέδρασε με συμπεριφορά καθεστώτος. Αξημέρωτα χθες το πρωί άκουσα από εκλεκτούς συναδέλφους σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό την πληροφορία ότι η κυβέρνηση εξετάζει την πιθανότητα να επικαλεστεί συγκεκριμένο άρθρο του κανονισμού της Βουλής περί λόγων εθνικής ασφάλειας και να ζητήσει η ψηφοφορία για την εξεταστική επιτροπή να γίνει με αυξημένη πλειοψηφία. Με 151 ψήφους αντί 120 που προβλέπουν σήμερα το Σύνταγμα και ο κανονισμός της Βουλής. Μετά το δικαστικό πραξικόπημα εν προκειμένω πρόκειται και περί κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος. Ως προς το δικαστικό πραξικόπημα με την αρχειοθέτηση αρκεί η χλιαρότητα στην αντίδραση της Ένωσης Εισαγγελέων στις κριτικές που άσκησε το σύνολο της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η Ένωση Εισαγγελέων αυτήν τη φορά δεν χρησιμοποίησε τους υψηλότατους τόνους της προηγούμενης φοράς, καθώς γνωρίζει ότι η αρχειοθέτηση της υπόθεσης από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στο πρόσωπο του οποίου συνέτρεχαν ρητοί λόγοι εξαιρέσεων (ήταν επόπτης εισαγγελέας στην ΕΥΠ), είναι διάτρητη.

Ως προς το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Πώς είναι δυνατόν να επικαλείται κανείς λόγο εθνικής ασφάλειας και να ζητεί αυξημένη πλειοψηφία 151 βουλευτών για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, όταν η διάταξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που επικαλείται ασμένως η κυβέρνηση υποστηρίζει -με μακρά μάλιστα επιχειρηματολογία- ότι δεν… παραβιάστηκε η νομοθεσία περί κρατικού απορρήτου με τις υποκλοπές; Δεν στέκει το επιχείρημα περί εθνικής ασφάλειας. Αν στέκει το επιχείρημα περί εθνικής ασφάλειας που μελετά να επικαλεστεί η κυβέρνηση, τότε κακώς θέτει στο αρχείο την υπόθεση ο εισαγγελέας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Πέραν αυτού όμως, ακόμη μία φορά η κυβέρνηση δείχνει εμπράκτως ότι αρνείται τον έλεγχο των πεπραγμένων της στο Κοινοβούλιο και ότι όποιες διατάξεις έχει ψηφίσει για τη βελτίωση του κανονισμού της Βουλής είναι προσχηματικές. Ο τότε υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης καμάρωνε το 2019 όταν νομοθετήθηκε στο Σύνταγμα η παροχή δυνατότητας στην αντιπολίτευση να συστήνει εξεταστικές επιτροπές με 120 ψήφους χωρίς τη συναίνεση της κυβέρνησης και επιχειρηματολογούσε ότι αυτό είναι ένα μέτρο διαφάνειας. Πού πήγε όμως η διαφάνεια; Μήπως πήγε περίπατο; Μήπως το καθεστώς που υποκρίνεται την κυβέρνηση στο Μέγαρο Μαξίμου την πάει περίπατο;

Εκτός από τις υποκλοπές, υπάρχει και η υπόθεση των πέντε βουλευτών που με επιστολή τους δημοσίως έθεσαν το ζήτημα του επιτελικού κράτους. Η δημόσια απάντηση της κυβέρνησης από τους κυρίους Μητσοτάκη και Σκέρτσο είναι ότι το επιτελικό κράτος έφερε 38 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης και ότι το συνεργατικό κράτος βοηθάει τους υπουργούς να μην κάνουν ό,τι τους «κατέβει». Η ιδιωτική απάντηση με διαρροές εγκαλούσε τους βουλευτές επειδή λίγο πριν από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας έθεσαν το ζήτημα δημόσια, ενώ θα μπορούσαν να το κάνουν κεκλεισμένων των θυρών και να μην το μάθει κανείς. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η απάντηση του γκαφατζή κυρίου Σκέρτσου δείχνει πόσο πολύ εμπιστεύεται τους υπουργούς και το πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας αυτός ο μέγας μεταρρυθμιστής. Η απάντηση του πρωθυπουργού δείχνει μία σκηνοθετημένη άγνοια, καθώς η προέκτασή της είναι ένα ερώτημα: Πού πήγαν τα 38 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης; Ποιοι πέντε τα έφαγαν με χρυσά κουτάλια; Γιατί η Ευρωπαία εισαγγελέας διεξάγει έρευνα για το Ταμείο Ανάκαμψης: Πόσο επιτελικό και πόσο δημοκρατικό είναι να επιτείνει τις ανισότητες με το επιτελικό κράτος μοιράζοντας σε πέντε διαπλεκόμενους ημετέρους δισεκατομμύρια πίσω από τις κλειστές πόρτες και αξιοποιώντας ελάχιστα για χιλιάδες πολίτες;

Το πόσο άρρωστη είναι η κατάσταση στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος το δείχνει η διαρροή που έγινε ότι οι βουλευτές έπρεπε να πουν τις απόψεις τους στα όργανα. Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ερώτηση: είναι αλήθεια ή όχι ότι ο τελευταίος βουλευτής που τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. κεκλεισμένων των θυρών, όχι μπροστά στα μικρόφωνα, ο Μάριος Σαλμάς, τιμωρήθηκε με την ποινή της διαγραφής; Και έπειτα από αυτό ζητάτε από τους βουλευτές να τα πουν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα μυστικά χωρίς να γνωρίζει κανείς λόγω έλλειψης δημοσιότητας τι ακριβώς έχουν πει για να είναι πιο ευάλωτοι πολιτικοί στόχοι; Απ’ όσο θυμόμαστε επίσης, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε ανοιχτό προσυνεδριακό διάλογο. Και στον προσυνεδριακό διάλογο τίθενται όλα τα μεγάλα θέματα ανοιχτά από όλους. Αυτό επιτάσσει η εσωκομματική δημοκρατία. Υπάρχει όμως εσωκομματική δημοκρατία στην τάχα φιλελεύθερη και με ανοχή στη διαφορετική άποψη Νέα Δημοκρατία; Μια ματιά στη θεματολογία των συνεδρίων και στις τοποθετήσεις που έγιναν είναι πως όχι μόνο δεν υπάρχει εσωκομματική δημοκρατία, όχι μόνο δεν δόθηκε στους βουλευτές των περιφερειών ο λόγος να τοποθετηθούν, αλλά τα προσυνέδρια είναι ένα διαρκές δοξαστικό προς τον πρωθυπουργό και στην προσέγγισή του για τα πράγματα. Είναι τα προσυνέδρια που ετοιμάζουν το συνέδριο του «δοξάστε με». Το πόσο «δοξάστε με» θα το δείξει η ίδια η ζωή.

Και κάτι τελευταίο, στο οποίο θα επανέλθουμε: Γιατί στις μεταβατικές διατάξεις του επιτελικού κράτους, το οποίο αποτέλεσε τον πρώτο ψηφισμένο νόμο της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας το 2019, περιλαμβάνεται και μία η οποία αντικαθιστά από την επιτροπή ελέγχου Πόθεν Έσχες των πολιτικών που εδρεύει στο Κοινοβούλιο τον Συνήγορο του Πολίτη με εκπρόσωπο της νεοσύστατης τότε Εθνικής Αρχής Διαφάνειας; Μήπως ξέρετε να μας πείτε, κύριε πρωθυπουργέ;

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Σήμερα θα ανατρέξουμε σε παραδείγματα από το παρελθόν, τα οποία όμως διατηρούν τη… φρεσκάδα τους. Σκοπός μας είναι, να αναλύσουμε τις… αναλύσεις.

Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε φίλοι μου, έχουνε μπει για τα καλά στη ζωή μας και εν πολλοίς την καθορίζουν κιόλας, οι αναλύσεις και η κοπροτηλεόραση, των τούρκικων, των πρωινάδικων και των κατευθυνομένων ειδήσεων και των δημοσκοπήσεων.

Ανάλυση επί παντός επιστητού. Δεν κοτάει να σκάσει μια είδηση, είτε αυτό είναι βομβαρδισμός του Κιέβου ή της Γάζας ή το χαστούκι της Μπριτζίτ στο αβρό μαγουλάκι του Εμμανουέλ και αλλοίμονο σ’ εμάς. Πρωινάδικα, Απογευματινάδικα και γενικώς τα πάντα όλα αναλύουν.

Ο πλανήτης προ καιρού ταρακουνήθηκε, διότι η κα Μπριτζίτ Μακρόν έσφιξε μία σφαλιάρα στον Μανωλάκη της. Τα χρηματιστήρια έπαθαν ταράκουλο, μία ετοιμόγεννη, η κυρά Σταθούλα στην Ορεινή Ναυπακτία γέννησε πριν της ώρας της  και ο κ. Μαρινάκης (της ΝΔ όχι του Ολυμπιακού) ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί με προσοχή το γεγονός.

Ο κ. Μακρόν δήλωσε: «Αστειευόμαστε». Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τις δηλώσεις του κ. Μανώλη, που είναι και σύμμαχός μας, αλλά όταν αστειεύεσαι και αμέσως μετά εμφανίζεσαι στην πόρτα του αεροπλάνου, είσαι γελαστός και σχεδόν τραγουδάς το ασμάτιον «Χαρωπά τα δυό χεράκια μου χτυπώ» και δεν είσαι  ρουτζωμένος (κατηφής) ως Μεγάλη Παρασκευή.

Βέβαια απάντηση στο συγκλονιστικό ερώτημα: «Του τη σφύριζε ή χαϊδολογιόντουσαν», ανέλαβαν να δώσουν οι πρωινατζούδες και οι πρωινατζήδες, οι οποίοι με βαθυστόχαστο ύφος και μεταξύ ενός τσιφτετελιού και μια συνταγής της γιαγιάς, για μια λαχταριστή «καρμπονάρα του the black salami», και αφού προβάλλουν πάνω από 137 φορές το γνωστό βίντεο με τον φούσκο, αποφαίνονται ότι δεν κατάλαβαν και πολλά πράγματα. Το ότι ουδείς περίμενε ότι θα καταλάβουν είναι άνευ σημασίας.

Πάντως όλη η ιστορία θυμίζει ένα τραγουδάκι το «Φιρί φιρί το πας» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Αλέκου Σακελλάριου που το τραγούδησε η Σούλη Σαμπάχ στη ταινία «Η καφετζού». Για διαβάστε λίγους στίχους:

Άσ’ τα παιδιαρίσματα, σου το ‘χω ξαναπεί

πως δεν μπορεί με πείσματα να γίνει προκοπή

άσε πια τη ζήλεια σου, το ύφος το βαρύ

γιατί για τα σκαμπίλια σου το πας φιρί φιρί

Φιρί φιρί το πας κι άλλο δε θ’ αντέξω

φιρί φιρί το πας κι ας λες πως μ’ αγαπάς

φιρί φιρί το πας και θα σου τις βρέξω

στα νεύρα με χτυπάς φιρί φιρί το πας.

Και κάτι ακόμα, το οποίο χρήζει εμπεριστατωμένης αναλύσεως από ομάδα διακεκριμένων αναλυτών, ψυχαναλυτών, στρατηγιστών (νέα επιστημονική κοινότητα αυτή…), υπολογιστών, μαγείρων και σέντερ φορ…

Όταν οι παίκτες της περσυνής πρωταθλήτριας Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν πήγαν για να τους συγχαρεί ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, εκείνο που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν το επίμονο βλέμμα του μπακ της Παρί Ασράφ Χακίμι προς την κα Μακρόν.

Αρκετοί ήταν εκείνοι που ισχυρίστηκαν πως το βλέμμα του παίκτη είχε να κάνει με τη διαφορά ηλικίας του Εμανουέλ και της Μπριζίτ Μακρόν (τον περνά 25 χρόνια). Ήταν δηλαδή αποτέλεσμα ηλικιακού ρατσισμού.

Υπήρξαν όμως και ορισμένοι που ισχυρίστηκαν πως όλοι οι παίκτες της Παρί Σεν Ζερμέν είχαν στο μυαλό τους την (υποτιθέμενη;) σφαλιάρα που έδωσε η Μπριζίτ στον σύζυγό της πριν από μερικές ημέρες την ώρα που αποβιβάζονταν από το προεδρικό αεροπλάνο στο Βιετνάμ. «Όλοι τους σκέφτονταν εκείνο το χαστούκι που του έδωσε» ανέφερε ένα σχόλιο με δεκάδες άλλους να γράφουν από κάτω.

Το σχετικό βίντεο του Paris Match συγκέντρωσε πληθώρα σχολίων. Πολλά από αυτά είχαν να κάνουν με τις τρελές θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν κύκλοι συνωμοσιολόγων λέγοντας το απίστευτο ψεύδος ότι η Μπριζίτ Μακρόν έχει γεννηθεί… άνδρας, μια αδιανόητη θεωρία συνωμοσιολόγων τους οποίους έχει οδηγήσει και δικαίως, η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας στα δικαστήρια. Τις χρησιμοποίησαν ωστόσο και στα σχόλια για το εν λόγω βίντεο: «Ο Χακίμι θέλει να βεβαιωθεί εάν οι φήμες αληθεύουν» έγραψε κάποιος με έναν άλλον να προσθέτει: «Ο Χακίμι θέλει να τσεκάρει κάτι».

Είδατε λοιπόν φίλοι μου τι σοβαρά θέματα προκύπτουν καθημερινώς και ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας. Μέχρι και το Paris Match ασχολήθηκε με το βλέμμα του Χακίμι, που, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν απολύτως δικαιολογημένο για πολλούς λόγους.

Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.

§. Διαβάζω: «Επεισόδιο μεταξύ δύο μαθητών και καθηγητή σημειώθηκε χθες το μεσημέρι (9/3) σε γυμνάσιο των Άνω Λιοσίων. Μάλιστα, στο οικείο αστυνομικό τμήμα παρουσιάστηκαν ο 62χρονος καθηγητής του σχολείου και η 57χρονη υποδιευθύντρια. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, μετά από επεισόδιο που είχαν μεταξύ τους ο 14χρονος γιος του καθηγητή και μαθητής του σχολείου με έναν συμμαθητή του, ο πρώτος τραυμάτισε στο πρόσωπο τον δεύτερο με γροθιές και ο αδελφός του ανήλικου θύματος πήγε στο σχολείο και γρονθοκόπησε τον καθηγητή και πατέρα του 14χρονου». Αν και με τα 62χρονα και τα 14χρονα δεν καταλαβαίνεις και πολλά πράγματα, αντιλαμβάνεσαι όμως πολύ καλά, ότι το μπάχαλο στα σχολεία όσο πάει αντρειεύει και θεριεύει. Αν σ΄ αυτά τα καθημερινά προσθέσεις και τον τραγικό θάνατο της άτυχης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, που σχεδόν αβοήθητη από όλους αφέθηκε έρμαιο στις ορέξεις των «μαθητών», τότε έχεις ακόμα μία πλήρη εικόνα της καταστάσεως που επικρατεί σήμερα στο Ελληνικό σχολείο. Μάλλον όχι πλήρη, διότι θα πρέπει να προστεθεί  και το είδος και η ποιότητα της ανύπαρκτης διδασκαλίας. Και η κα Υπουργός μελετά τρόπους να αποδυναμώσει ή και να καταργήσει τα Φροντιστήρια. Αφήστε τα κυρία μου, μπας και μάθουν καμιά στάλα γράμματα τα παιδιά, που πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία. Δεν έχουν όλοι χρήματα να πάνε στα Κολλέγια κα υπουργέ!

§. Εάν κάποιος έχει το κουράγιο να «σερφάρει» στις ιστοσελίδες του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη», θα δει έναν οργασμό κατασκευής μνημείων, που ανεγείρουν σε όλη την Ελλάδα οι σύντροφοι για να θυμούνται την… ήττα τους. Στήνουν μνημεία με κάθε πρόφαση. Ακόμα και επειδή συνετρίβησαν, π.χ. στη Φλώρινα! Ακόμα και υπαίθρια έκθεση του Νοσοκομείου τους στον Γράμμο δημιούργησαν. Και όλα βρίσκονται, προς τιμή τους, σε άριστη κατάσταση. Στον αντίποδα, η από ’δω πλευρά, έχει κι αυτή βεβαίως τα μνημεία της, και όλα βρίσκονται, προς όνειδός της, σε επιεικώς κακή κατάσταση. Το ερώτημα είναι το εξής. Είναι δεδομένο ότι τα μνημεία της από ‘δω πλευράς έχουν ανεγερθεί με έγκριση του Κράτους. Τα μνημεία που ανεγείρει συνεχώς και  σε κάθε σημείο του Ελλαδικού χώρου το «τιμημένο», έχουν έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και εγκρίσεις από τα οικεία Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων, στους οποίους ανήκουν οι χώροι τοποθέτησής τους; Κάποτε ο αείμνηστος πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, διαμαρτυρήθηκε στον Κων. Τσάτσο για τη βία κατά των αριστερών φοιτητών από τη δεξιά Εθνική Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών. Ο «Τσάτσος του είπε: «…Έχετε αλώσει τη νεολαία. Ηλία, δεν έχουμε άλλο τρόπο. Και δεν πρόκειται να παραδοθούμε. Θα σας ταράξουμε στο ξύλο». Και ο Ηλιού απάντησε: «Και μεις θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Το ΚΚΕ μας ταράζει σήμερα στη νομιμότητα;

§. Το 1968 η κινηματογραφική εταιρία Κλακ Φιλμ, κυκλοφόρησε μία ταινία με τίτλο «Ξεριζωμένη γενιά» σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου. Πρωταγωνιστής ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο αποκληθείς και «το παιδί του λαού», διότι πάντα έπαιζε ρόλους που «έβγαιναν» μέσα από τη ζωή του απλού λαού. Πότε φτωχός εργάτης, πότε πρόσφυγας πότε ναυτικός, ο Νίκος Ξανθόπουλος είχε κατακτήσει αυτό που, μάλλον περιφρονητικά, οι διανοούμενοι αποκαλούν «λαϊκά στρώματα» και οι οποίοι είχαν χαρακτηρίσει τις ταινίες του… «treς banal». Μια τέτοια ταινία ήταν και η «Ξεριζωμένη γενιά», η οποία όμως ήταν η ιστορία της τραγωδίας της Μικράς Ασίας. Χωρίς εξωραϊσμούς και… «συνωστισμούς»,  περιέγραφε τα πάθη του Ελληνισμού εκεί και το εν συνεχεία δράμα τους εδώ. Τότε που κάθε ξεριζωμένος Έλληνας προσπαθούσε να βρει την οικογένειά του, που είτε είχε χαθεί κάτω από το μαχαίρι των Τούρκων, είτε η μοίρα την είχε ρίξει μίλια μακριά. Αυτή η ταινία, όπως και άλλες με πρωταγωνιστή τον Νίκου Ξανθόπουλο, όπως «Εσένα μόνο αγαπώ» ή «Ο αετός των σκλαβωμένων», πρέπει να προβάλλονται στα σχολεία μια και η ιστορία μας έχει εξοβελισθεί από αυτά, μπας και γιγαντώσει καμιά σπίθα που τυχόν σιγοκαίει στα στήθια των Ελληνόπουλων. Αλλά πού!…

§. Θα σας έχει τύχει ασφαλώς να παρακολουθήσετε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και θα έχετε επίσης ασφαλώς αντιληφθεί το άγχος των παρουσιαστών να καλύψουν την τρίωρη εκπομπή τους, όχι επειδή δεν τους φτάνει ο χρόνος, αλλά αντιθέτως επειδή τους περισσεύει. Αρχίζουν λοιπόν με τις… «καλημέρες», στις οποίες περιλαμβάνουν όλους τους νομούς και τις πόλεις της χώρας: «Καλημέρα στην όμορφη Καλαμάτα», «στη λεβεντογέννα Κρήτη», «στη μαγευτική Θεσσαλονίκη μας» και τράβα κορδόνι. Και συνεχίζουν με «καλημέρα στην Ελένη από την Κέρκυρα», «τη Νίκη από την Καβάλα, τη γυναικάρα απ’ το Κιλκίς» και αραδιάζουν καμμιά εκατοστή υπαρκτές και ανύπαρκτες… καλημεροδέκτες! Ακολουθεί τραγούδι μακράς διαρκείας και μόλις τελειώνοντας νάτην πάλι η χαρούμενη φωνή. «Φίλοι μας το τηλεφωνικό μας κέντρο πάει να σπάσει από τα μηνύματά σας. Μπούρδες. Στη χάση και στη φέξη αν παίρνει κανένας. Μετά περνάμε στα ευχαριστήρια. «Ευχαριστούμε τον Αλέκο από τη Ρόδο για τα καλά του λόγια», «την Αρετή από τους Αμπελοκήπους για το όμορφο ποίημα που μας έστειλε», «τον Στράτο από το Λεβερκούζεν, που μέσα από την εκπομπή μας χαιρετάει τους δικούς του στο χωριό (εδώ μπορεί να παίζει σιγά – σιγά  και το «Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν»), «ο Ντίνος από το Ναϊρόμπι στέλνει τους χαιρετισμούς του στην πατρίδα του την Καλαμάτα (εδώ πιά το «μαντήλι Καλαματιανό», δικαιωματικά ξεσηκώνει) και μετά… «Αυτά για σήμερα. Τα λέμε αύριο πάλι».

Πάλι καλά…

Όντως ήμαρτον

Ειλικρινέστατος

Όλοι δικαιούμεθα μία δεύτερη ευκαιρία εκτός απ’ αυτόν…

Τι λέει ρε ο άνθρωπος

Τι θες και ρωτάς;

Ντροπής πράγματα… Μορφωμένη κοπέλα

Μπλάκ Φραϊντέϊ παντού

Και μετά σου λένε, ότι οι παραδόσεις είναι για να σπάνε…

Σείστηκε το Κλειστό Γυμναστήριο Κιλκίς, το πρωί από τους πανηγυρισμούς των θεατών για  τις καλαθοσφαιρικές επιδόσεις των παιδιών του ΚΔΑΠ- Αμεα του Δήμου Κιλκίς που έπαιξαν με τους παίκτες της αθλητικής ακαδημίας της ‘’Κούπας’’.  

Ο αγωνιστικός χώρος γέμισε με τη θετική ενέργεια όλων σε ένα παιχνίδι, χωρίς ανταγωνισμούς και αντιπαλότητες, χορταστικό σε εύστοχα σουτ με βασικούς κανόνες τη χαρά της συμμετοχής, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την ομαδικότητα και την ανάπτυξη πνεύματος συνεργασίας, θεμελιώδεις αξίες που προάγει ο αθλητισμός.   

Στον αγώνα μπάσκετ πήρε μέρος και ο Δήμαρχος Κιλκίς Δημήτρης Κυριακίδης, παίζοντας με τη φανέλα του ΚΔΑΠ- ΑμεΑ για να ενισχύσει την προσπάθεια της ομάδας και να διατρανώσει το μήνυμα για μια συμπεριληπτική κοινωνία, με ίσες ευκαιρίες για όλους.

Όταν είμαστε μαζί ως κοινωνία μπορούμε να καταφέρουμε πολλά περισσότερα τόνισε μεταξύ άλλων ο Δήμαρχος Κιλκίς χαιρετίζοντας την εκδήλωση. 

Παίζουμε μαζί και περνάμε όμορφα. Μοιραστήκαμε τη χαρά που δίνει το μπάσκετ και ευχαριστούμε τα παιδιά του ΚΔΑΠ και όλους όσοι ενθάρρυναν τον αγώνα προσέθεσε 

ο Πρόεδρος της ‘’Κούπας’’ Χρήστος Κουτρής. 

Θερμοί υποστηρικτές του φιλικού αγώνα, οι Αντιδήμαρχοι Δημήτρης Θεοδωρίδης και Νικόλαος Γιαρήμαγας καθώς και τα παιδιά του 13ου Νηπιαγωγείου, του Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (ΕΕΕΕΚ), του Κέντρου Κοινωνικής Στήριξης και του 2ου ΕΠΑΛ Κιλκίς, που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό τον αγώνα των πρωταθλητών της ζωής. 

«Ηλεκτροκίνηση Πλατύ–Έδεσσα και ανάπτυξη Προαστιακού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης – Ημαθίας – Πέλλας»

Με ερώτηση προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, που συνυπογράφει ο Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Κιλκίς Στέφανος Παραστατίδης μαζί με άλλους βουλευτές του κόμματος, αναδεικνύεται η στασιμότητα ενός κρίσιμου έργου υποδομής για την Κεντρική Μακεδονία: η ηλεκτροκίνηση της σιδηροδρομικής γραμμής Πλατύ–Έδεσσα και η συνολική ανάπτυξη προαστιακού σιδηροδρόμου που θα συνδέει τη Θεσσαλονίκη με την Ημαθία και την Πέλλα.

Παρά το γεγονός ότι το έργο έχει κατά το παρελθόν εμφανιστεί ως ώριμη παρέμβαση και περιλαμβάνεται ως ενδεικτική δράση στο Πρόγραμμα «Μεταφορές 2021–2027», μέχρι σήμερα δεν υπάρχει σαφής ένταξη, χρηματοδότηση ή χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Την ίδια στιγμή, προωθούνται άλλες προαστιακές παρεμβάσεις στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την ιεράρχηση των αναγκών και τη συνοχή του κυβερνητικού σχεδιασμού.

Η αναβάθμιση της υφιστάμενης γραμμής και η εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης και σηματοδότησης αποτελούν βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία ενός σύγχρονου, αξιόπιστου και περιβαλλοντικά φιλικού προαστιακού δικτύου. Σήμερα, η περιορισμένη συχνότητα δρομολογίων δεν εξυπηρετεί τις καθημερινές ανάγκες μετακίνησης πολιτών, εργαζομένων και φοιτητών, αναδεικνύοντας την ανάγκη άμεσης παρέμβασης.

Το αίτημα για ανάπτυξη προαστιακού σιδηροδρόμου στη συγκεκριμένη γραμμή διαθέτει ισχυρή κοινωνική και αυτοδιοικητική στήριξη, καθώς αποτελεί εργαλείο βιώσιμης περιφερειακής ανάπτυξης, ενίσχυσης της αποκέντρωσης και βελτίωσης της ποιότητας ζωής.

Οι βουλευτές καλούν τον αρμόδιο Υπουργό να απαντήσει με σαφήνεια: ποια είναι η τύχη του έργου, αν έχει ενταχθεί σε συγκεκριμένη χρηματοδοτική πράξη, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και αν υφίσταται συνολικό σχέδιο ανάπτυξης προαστιακού σιδηροδρόμου για την Κεντρική Μακεδονία.

Η ανάγκη για αξιόπιστες, σύγχρονες και προσβάσιμες σιδηροδρομικές μεταφορές δεν μπορεί να παραμένει σε επίπεδο εξαγγελιών. Απαιτούνται συγκεκριμένες αποφάσεις και άμεσες ενέργειες.

Δείτε την ερώτηση εδώ