Η αγωνιώδης έκκληση διαχρονικού συνεργάτη του Πρωθυπουργού και της οικογένειας Μητσοτάκη σε πολύωρη συνάντηση στο Μαξίμου

27|09|2026 

Δεύτερες σκέψεις γιά τόν χρόνο τῶν ἐκλογῶν καί τυχόν ἐπίσπευσή τους – Τελεσίγραφο Ντίλιαν γιά λύση μέχρι τήν ἡμέρα ἑορτασμοῦ τῆς ἐπετείου ἱδρύσεως τῆς ΝΔ – Ἀντιπερισπασμός Μητσοτάκη μέ διαρροές γιά ἀποχώρηση καί μετακίνηση στήν θέση τῆς Λαγκάρντ στήν ΕΚΤ γιά νά κοπάσει ἡ ἐσωτερική ἀμφισβήτηση ἀπό τούς δελφίνους – Ἐκρηκτικό κλῖμα σέ Κυβέρνηση, Κοινοβουλευτική Ὁμάδα καί κόμμα – Διαρροές σέ ψηφοφορίες στήν Βουλή, γκάφες, παραλείψεις καί τροπολογίες-σκάνδαλο γιά τόν ΟΠΕΚΕΠΕ στό Ὑπουργικό, συγκρούσεις Κυρανάκη μέ ἱστορικά στελέχη τῆς Πειραιῶς – Βγαίνουν μπροστά Δένδιας, Πιερρακάκης, Κικίλιας, Ἄδωνις, Κεραμέως, Χατζηδάκης – Γιατί ὁ Πρωθυπουργός ἀνέβαλε ἐκδήλωση πρός τιμήν τοῦ πατρός του Κωνσταντίνου μέ ὁμιλητή τόν Μίμη Ἀνδρουλάκη δύο φορές

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη 

Ἡ πολιτική συζήτηση στό περιθώριο κοινωνικῆς ἐκδήλωσης σέ γνωστό πριβέ club πλουσίων στά Βόρεια Προάστια εἶχε φουντώσει. Κορυφαῖος ὑπουργός συζητοῦσε μέ διαχρονικό συνομιλητή καί συνεργάτη τοῦ Πρωθυπουργοῦ (τήν γνώμη τοῦ ὁποίου ὁ κύριος Μητσοτάκης ἄλλοτε ἀποδέχεται καί ἄλλοτε ἀπορρίπτει, ἀλλά σίγουρα ὑπολογίζει) καί τό ἐνδιαφέρον τους εἶχε ἐπικεντρωθεῖ στόν χρόνο διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν.

«16 Μαΐου εἶναι ὁ πιθανώτερος, μέ αὐτό τό σενάριο ἐργαζόμαστε» εἶπε μέ κατηγορηματικότητα ὁ ὑπουργός καί «ἔβρεξε» τά χείλη του μέ ἕνα ποτήρι Μαλαγουζιά Γεροβασιλείου. «Μήν εἶσαι καί τόσο βέβαιος» τοῦ ἀπάντησε, χαμογελαστός, ὁ συνομιλητής του καί φίλος τοῦ κυρίου Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος ἄρχισε τήν πολυκύμαντη διαδρομή του ἀπό τήν ΚΝΕ, ἔστω καί ἄν οἱ γονεῖς του στήν δικτατορία εἶχαν ὑπερσυντηρητικές τάσεις. «Τί ἐννοεῖς; Ἀπρίλιο;» ἐπανῆλθε χαλαρός ὁ ὑπουργός.

Πάλι χαμογέλασε ὁ διαχρονικός συνεργάτης, πού ἐπανέκαμψε πρόσφατα στό Μέγαρο Μαξίμου μετά ἀπό μία περίοδο ἀναγκαστικῆς ἀποστρατείας λόγῳ ἀνωτέρας βίας. «Ψάξ’ το!» ἀπάντησε χαϊδεύοντας τό μουστάκι του καί παρ’ ὀλίγον νά πνιγεῖ ὁ ὑπουργός ἀπό τήν ἔκπληξή του. Ἡ ἐντολή ἐξετελέσθη! Τό ἔψαξε.

Στό Μέγαρο Μαξίμου ἐπανεξετάζουν αὐτό τόν καιρό τά νέα δεδομένα καί στελέχη του προβληματίζονται πλέον γιά τό ἄν ἡ ἀπόφαση Μητσοτάκη νά προσδιορίσει τόν χρόνο τῶν ἐκλογῶν γιά τήν «βαθιά» ἄνοιξη εἶναι ἡ σωστή. Ἄν καί θά ἦταν καταστροφή γιά τήν ὅποια ἀξιοπιστία του νά τήν ἀλλάξει (ὡς γνωστόν, σέ αὐτά «στρίβει» πιό ἀργά καί ἀπό τόν «Τιτανικό»), διατυπώνονται δειλά-δειλά στό ἐπιτελεῖο του καί δεύτερες σκέψεις. Μήπως νά τό ξαναδοῦμε;

Δέν εἶναι μόνο ἡ ἔκρηξη τῶν τιμῶν τῆς ἐνέργειας πού ὀξύνει τό κλῖμα τῆς κοινωνικῆς δυσαρέσκειας σέ ὅλο τό κοινωνικό φάσμα, ἀπό τίς λαϊκές τάξεις καί τίς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις μέχρι τούς βιομήχανους (πού διαμαρτύρονται γιά τήν ἐξαίρεση τμήματος αὐτῶν ἀπό τίς ἐνισχύσεις γιά τήν αὔξηση τοῦ κόστους παραγωγῆς) καί τούς ἐπιχειρηματίες πού ὕψωσαν μπαϊράκι μέ τίς ἐπιθετικές δηλώσεις τοῦ προέδρου τοῦ ΕΒΕΑ καί τέως ὑφυπουργοῦ Γιάννη Μπρατάκου γιά τίς ἀνακοινώσεις τῆς ΔΕΘ. Δέν εἶναι μόνο οἱ μετρήσεις (ΑLCO, MRB, Metron Analysis) πού δείχνουν στασιμότητα, καθοδική τάση, ὑπόγεια ἐκρηκτική ἄνοδο Σαμαρᾶ καί κατά βάθος ἀναγωγή πέριξ τοῦ 25-26%.

Τό Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν εἶναι πάντως ἕτοιμο γιά ἐκλογές. Ἔχει ἤδη συστήσει, πρωτοφανές στά χρονικά, ἐκλογικά τμήματα σέ 129 χῶρες πρίν προκηρυχθοῦν οἱ ἐκλογές!

Στήν ἐξίσωση περιλαμβάνονται πλέον:

* Ἡ ἀναταραχή πού ἐπικρατεῖ στίς σχέσεις Ἑλλάδος καί Τουρκίας, πού, παρά τό θεώρημα Φλωρίδη γιά τό «ντού» στήν ἀστάθεια, αὐτές μπορεῖ νά προκαλέσουν θερμό ἐπεισόδιο στήν σταθερότητα. Οἱ Τοῦρκοι ἔκαναν στήν ἄσκηση «Θαλασσόλυκος» προσομοίωση κατάληψης ἑλληνικοῦ νησιοῦ καί γιά πρώτη φορά τήν ἔδωσαν στήν δημοσιότητα.

* Ἡ φθίνουσα πορεία τῆς Κυβέρνησης. Αὐτή τήν ἑβδομάδα ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Παῦλος Μαρινάκης δεχόταν διαρκῶς ἐρωτήσεις γιά ὑπουργούς πού ἔπρεπε νά καλύψει, μέ πρώτους τούς Ἄδωνι Γεωργιάδη καί Θάνο Πλεύρη, ἐνῷ σίγουρα ταλαιπωρήθηκε ἀπό τίς δηλώσεις τῆς Ντόρας Μπακογιάννη γιά τούς ἀλαζόνες ὑπουργούς καί γιά τό θέμα πού ἄνοιξε ὁ ἴδιος μέ τήν κατάργηση τοῦ ἐπιδόματος ἀνεργίας. Σέ σημεῖο πού τόν «ἄδειασε» ὁ Πρωθυπουργός στήν συνέντευξή του στήν ΕΡΤ.

* Ἡ αἴσθηση πού προεκλήθη ἐσωκομματικά ἀπό τίς ἀποκλειστικές πληροφορίες τῆς «Ἑστίας» ὅτι ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ἀπάντησε ὁριστικά «ὄχι» στό αἴτημα τῆς Ντόρας Μπακογιάννη νά μετακινηθεῖ στό ψηφοδέλτιο Ἐπικρατείας τῆς ΝΔ ἀπό τό ψηφοδέλτιο τοῦ Νομοῦ Χανίων. Ὁ οἰκογενειακός ἐμφύλιος ἐπεκτείνεται καί σέ θέματα προστασίας τῆς μνήμης τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ὁ Πρωθυπουργός ἀκύρωσε δύο φορές ἐκδήλωση στήν μνήμη του μέ ὁμιλητή τόν Μίμη Ἀνδρουλάκη, μέ τήν δικαιολογία ὅτι ἑτοιμάζει κάτι στό Πανεπιστήμιο Στάνφορντ τῆς Καλιφόρνιας, ὅπου καί ἡ ὁμώνυμη ἕδρα Μητσοτάκη, τόν Ἰανουάριο τοῦ 2027.

* Ἡ ἀνταρσία στήν Κοινοβουλευτική Ὁμάδα τῆς ΝΔ στίς ψηφοφορίες γιά τήν ἄρση τῆς ἀσυλίας τῶν κυρίων Λαζαρίδη καί Αὐγενάκη. Ἑπτά βουλευτές τῆς ΝΔ ἀπεῖχαν ἤ δήλωσαν «παρών» καί στό τσάκ γλύτωσαν τήν παραπομπή στήν Ποινική Δικαιοσύνη δι’ ὑπόθεσίν τους οἱ κύριοι Αὐγενάκης καί Λαζαρίδης.

* Τό κυριώτερο: Τό τελεσίγραφο τοῦ συνταγματάρχη Ντίλιαν γιά ἐξεύρεση νομικῆς λύσης στό θέμα τῆς ποινικῆς περιπέτειάς του γιά τίς ὑποκλοπές. Ἡ δίκη στό Ἐφετεῖο ἔχει προσδιοριστεῖ γιά τόν Δεκέμβριο καί ὁ κύριος Μητσοτάκης δηλώνει ὅτι τό ζήτημα «δέν μέ ἀφορᾶ», ἀλλά ὁ καταδικασθείς, παρά τίς περί τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις πού τοῦ εἶχαν δοθεῖ, ἔχει στείλει μήνυμα στό Μέγαρο Μαξίμου. Θά περιμένει μέχρι τίς ἀρχές Ὀκτωβρίου, πού εἶναι καί τά γενέθλια γιά τήν συμπλήρωση 52 ἐτῶν ἀπό τήν ἵδρυση τῆς ΝΔ. Μετά τόν ἑορτασμό (ὁ ὁποῖος θά γίνει σέ… ἁμαξοστάσιο λεωφορείων τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς μέ παλαιές σκονισμένες σημαῖες πού βγῆκαν ἀπό τίς ἀποθῆκες τοῦ κόμματος μέ ἔμβλημα τόν ξεχασμένο πυρσό τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ), ὁ συνταγματάρχης τοῦ Predator δέν δεσμεύεται γιά τίποτε. Διαμηνύει ὅτι θά… ἁρπάξει τόν «πυρσό» καί μέ τήν φλόγα του θά βάλει… φωτιά στά τόπια. Δέν ξεχνᾶ πώς κάποιοι τόν διαβεβαίωναν ὅτι θά ἀθωωθεῖ ἡ σύζυγός του καί ὅτι ἐκεῖνος θά πέσει στά μαλακά, καθώς ὄντως δέν προσδιόρισε αὐτός τά πρόσωπα-στόχους τῶν ὑποκλοπῶν. Θά ἐπανέλθει στήν στρατηγική «ὁ Μητσοτάκης εἶναι Νίξον» καί, σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες πού ἔχει στήν διάθεσή του τό Μέγαρο Μαξίμου, θά ἀρχίσει νά δίνει στήν δημοσιότητα συμβάσεις ὑπουργείων καί τῆς ἑταιρείας του γιά τήν προμήθεια τοῦ παράνομου λογισμικοῦ ἀκροάσεων. Στοχεύοντας συγκεκριμένα πρόσωπα γιά ἀρχή, ὅπως ἤδη ἔχει ἐνημερωθεῖ τό Μαξίμου.

Εἰσήγηση γιά ἀλλαγή στρατηγικῆς 

Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι αὐτή τήν στιγμή δέν ὑπάρχει ὑπουργός «καμικάζι» γιά νά ἀναλάβει τήν πολιτική εὐθύνη μιᾶς τυχόν νομοθετικῆς ρύθμισης. Ὁ ὑπουργός Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης εἶναι πρόθυμος γιά ἄλλα, ὡστόσο ἔχει πεῖ κατηγορηματικά «ὄχι» σέ ρύθμιση ἀθώωσης πού θά φέρει τήν ὑπογραφή του.

Ὁ γενικός γραμματέας τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου Στέλιος Κουτνατζῆς, πού γνωρίζει ὅτι τυχόν ἀμνηστία συνιστᾶ «κατάχρηση ἐξουσίας», ἄγχεται νά μήν τοῦ ζητηθεῖ νά συγγράψει τέτοια διάταξη.

Ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Γιῶργος Γεραπετρίτης, στά… βαθιά ἄδυτα τῶν ἐπικοινωνιῶν τοῦ ὁποίου φαίνεται νά εἰσέβαλε τό Predator, φέρεται νά ἔχει δηλώσει κομψά δημοσίως ὅτι διαφωνεῖ.

Κάπως ἔτσι ἀρχίζει καί ἐμφανίζει ρωγμές ἡ θεωρία ὅτι πρέπει ἡ δίκη τοῦ Δεκεμβρίου νά διεξαχθεῖ πρίν τίς ἐκλογές, γιά νά εἶναι ἡ ΝΔ στήν Κυβέρνηση καί νά μπορεῖ νά ἐπηρεάσει τίς ἐξελίξεις στήν κατεύθυνση πού ἐπιθυμεῖ αὐτή. Ἡ πίεση νά βγεῖ ὁ φάκελλος τῶν ὑποκλοπῶν ἀπό τό ἀρχεῖο αὐξάνεται.

Στό πλαίσιο αὐτό, ὁ διαχρονικός συνεργάτης τοῦ Πρωθυπουργοῦ (πού ἐπανέκαμψε προσφάτως στό Μαξίμου καί εἶχε μιά μακρᾶς διαρκείας συζήτηση μέ τόν κύριο Μητσοτάκη) φέρεται νά εἰσηγήθηκε ἀλλαγή στρατηγικῆς: «Φύγε ὅσο εἶναι καιρός, γιατί θά ἔχεις περιπέτειες μέ τίς ὑποκλοπές καί τό Predator» τόν συμβούλευσε, σύμφωνα μέ πληροφορίες, καί κατά τοῦτο τόν προβλημάτισε γιά τόν χρόνο διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν.

Ἄν καί ὁ Πρωθυπουργός θεωρεῖ ὅτι τό πρόβλημα αὐτό μέ τόν συνταγματάρχη μπορεῖ νά ἐπιλυθεῖ σέ ἐπίπεδο κορυφῆς καί δέν ἀποκλείεται νά ἐθίγη στήν συνάντηση πού εἶχε στήν Νέα Ὑόρκη μέ τόν Πρωθυπουργό τοῦ Ἰσραήλ (ὁ ὁποῖος ὅμως ἔχει ἐκλογές μπροστά του καί οἱ τυχόν ὑποσχέσεις του τελοῦν ὑπό αἵρεση), ἐν τούτοις ὁ πονοκέφαλος παραμένει πονοκέφαλος.

Γι’ αὐτό καί ὁ διαχρονικός συνεργάτης τοῦ Πρωθυπουργοῦ καλεῖ τούς ὑπουργούς πού τοῦ μιλοῦν γιά τόν χρόνο τῶν ἐκλογῶν μέ τό ρῆμα «Ψάξ’ το!».

Ὁ μόνος λόγος γιά νά ἀποδράσει ἀπό τήν ἡγεσία μέ ἐκλογές ὁ Πρωθυπουργός εἶναι νά πειστεῖ ὅτι ἡ φλόγα τοῦ… «πυρσοῦ» τοῦ Ντίλιαν πλησιάζει τήν αὐλή του. Τότε, ναί, θά ἀκούσει τόν συνεργάτη του, θά φύγει καί ἡ διαδοχή θά εἶναι σχετικῶς βελούδινη.

Προσπαθεῖ νά κερδίσει χρόνο 

Γιά τήν ὥρα, ὁ Πρωθυπουργός δείχνει ὅτι ἐπιθυμεῖ νά κερδίσει χρόνο. Γνωρίζει, εἶναι παλαιά τακτική τῆς ΚΝΕ καί τοῦ ΚΚΕ, πῶς νά κερδίσει χρόνο, ἠρεμία καί ἀνακωχή: μέ διαρροές ὅτι «φεύγει». Ὅταν ὑπάρχει ἡ αἴσθηση, ἡ ἐντύπωση ὅτι φεύγεις, παύουν νά σέ κτυποῦν.

Κορυφαῖος ὑπουργός τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΝΕ στά νιᾶτα του, πού εἶχε ἀρχηγικές φιλοδοξίες, διέρρεε στά ΜΜΕ τό 2018 ὅτι ἔχει πρόβλημα ὑγείας γιά νά σταματήσουν ὁ Τσίπρας καί οἱ συνεργάτες του νά τόν πετροβολοῦν λόγῳ φιλοδοξιῶν. Τό κόλπο ἀρχικῶς ἔπιασε, ἀλλά ἡ συνέχεια δέν ἦταν ἀνάλογη. Τόν «ξήλωσαν» μαεστρικά.

Τό ἴδιο ἐπιχειρεῖ τώρα ὁ κύριος Μητσοτάκης. Γραφίδες πού εἶναι σέ ἀνοικτή γραμμή μέ τόν Πρωθυπουργό διακινοῦσαν αὐτή τήν ἑβδομάδα τό σενάριο μετακίνησής του στήν θέση τοῦ προέδρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας τήν ἄνοιξη, στήν θέση τῆς Κριστίν Λαγκάρντ, ἡ ὁποία θά εἶναι ὑποψήφια Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας στίς προεδρικές ἐκλογές τοῦ 2027.

Ἔχει ἐπίσης διακινηθεῖ στό πρόσφατο παρελθόν –ἔχει γράψει καί ἡ «Ἑστία» γι’ αὐτό– τό σενάριο μετακίνησης τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν θέση τῆς Προέδρου τῆς Κομμισσιόν κυρίας φόν ντέρ Λάυεν, ἡ ὁποία φιλοδοξεῖ νά ἐκλεγεῖ Πρόεδρος τῆς Γερμανίας μετά τήν λήξη τῆς θητείας Στάινμαϊερ τό 2027.

Τά σενάρια αὐτά μπορεῖ νά εἶναι ἀληθῆ, ἀλλά μπορεῖ καί νά εἶναι προπέτασμα καπνοῦ γιά νά ἀγοράσει χρόνο ὁ Πρωθυπουργός μέχρι τήν ἄνοιξη καί νά ἀνασυνταχθεῖ. Καί ἀληθῆ νά εἶναι ὅμως, μέ ἀνοικτό τό θέμα τῶν ὑποκλοπῶν εἶναι στόν «ἀέρα». Πρόκειται γιά τήν ἀχίλλειο πτέρνα του. Γι’ αὐτό, ὑπό τό κράτος τοῦ τρόμου γιά τίς ἀποκαλύψεις τοῦ Ντίλιαν, ἀκούει ξανά τίς εἰσηγήσεις γιά ἐκλογές νωρίτερα καί κάνει δεύτερες σκέψεις.

Τό μέγα θέμα γιά ἐκεῖνον εἶναι ὅτι, ἀκόμη καί ἄν κάνει τέτοια σχέδια αἰφνιδιασμοῦ μέ σημαία τήν «πατριωτική ὄξυνση» στίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, οἱ Τοῦρκοι τά «καῖνε». Εἶναι πρωτοφανές, ἀλλά ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν καί ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν τόν κατήγγειλαν, μέ ἀφορμή τά σχέδια γιά τό καλώδιο, ὅτι μετατρέπει τίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις σέ «ἀντικείμενο προεκλογικῆς ἐκμετάλλευσης»!

Οἱ δελφῖνοι ἑτοιμάζονται 

Προϊόντος τοῦ χρόνου ἡ κατάσταση στήν Κυβέρνηση καί τό κόμμα ἀρχίζει νά «ξεφτίζει». Οἱ δελφῖνοι ἀνοίγουν βηματισμό, ἐνῷ μιά ντουζίνα ὑπουργοί ἀπολογοῦνται κάθε μέρα στά ΜΜΕ. Στό κόμμα, ὁ γραμματέας τῆς ΝΔ Κωνσταντῖνος Κυρανάκης συγκρούεται σφοδρά μέ ἐμβληματικούς συνεργάτες τοῦ Προέδρου τῆς ΝΔ, ὅπως ὁ χαίρων καθολικοῦ σεβασμοῦ γραμματέας Ὀργανωτικοῦ Στέλιος Κονταδάκης.

* Ὅσον ἀφορᾶ τούς δελφίνους: Ὁ Νῖκος Δένδιας διοργανώνει μεγάλη συγκέντρωση πολιτικῶν του φίλων τήν προσεχῆ Παρασκευή σέ κέντρο τῶν Νοτίων Προαστίων μέ τό ἀξιοπρόσεκτο σύνθημα, συνᾶδον μέ τήν ἀτζέντα θωράκισης τοῦ Αἰγαίου 2030, «Ἑλλάδα δυνατή». Ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Κυριάκος Πιερακάκης ὀργάνωσε ἄφοβα συγκέντρωση 50 βουλευτῶν τῆς ΝΔ στήν «Διαγώνιο» τῆς Θεσσαλονίκης δηλώνοντας ξεκάθαρα τίς φιλοδοξίες του. Συνάδελφοί του στό Ὑπουργικό Συμβούλιο τοῦ κάνουν ἀνοίγματα. Ὁ ὑπουργός Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας ἐργάζεται μεθοδικά καί ἀθόρυβα γιά τήν ἑπόμενη μέρα δίδοντας ἔμφαση στήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ Λιμενικοῦ στό μεταναστευτικό. Ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης, ἐκτός ἀπό τό νά «πουλᾶ» πραγματική τρέλλα, ἀξιοποιεῖ τίς ἐπιρροές τοῦ Γρηγόρη Δημητριάδη στά ΜΜΕ, εἰδικῶς στό διαδίκτυο, γιά νά προκαλεῖ τήν δημοσιότητα. Ἡ Νίκη Κεραμέως, πού περνᾶ κάτω ἀπό τά ραντάρ, ἄρχισε νά βγαίνει μπροστά μέ συνεντεύξεις κάνοντας τόν ἀπολογισμό της στό Ὑπουργεῖο Ἐργασίας. Ὁ ἀντιπρόεδρος Κωστῆς Χατζηδάκης, παρά τά προβλήματα.… εὐεξίας πού ἔχει ἡ ὑποψηφιότητά του λόγῳ τῆς δράσης τῆς συζύγου του καί τό ἄγριο ἐπεισόδιο πού φέρεται ὅτι εἶχε μέ γνωστό ἐκδότη σέ ἀσανσέρ ξενοδοχείου στήν Θεσσαλονίκη,… δέν ἀπελπίζεται. Ὅλοι κινοῦνται γιά τήν ἑπόμενη μέρα.

* Στό Ὑπουργικό Συμβούλιο καί στήν Κοινοβουλευτική Ὁμάδα, ἡ κατάσταση δέν εἶναι καλή. Ὅλο τόν Σεπτέμβριο ἡ Κυβέρνηση ἀπολογεῖται γιά τούς «μπάφους» καί τό «ἀκαθόριστο φῦλο» τοῦ Ἄδωνι Γεωργιάδη, γιά τήν συνεργασία τοῦ Θάνου Πλεύρη μέ τούς ἰατρούς-«βαμπίρ» τοῦ Μαζωνάκη, γιά τίς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ γιά τά μή κρατικά ΑΕΙ καί τά φιλο-ΛΟΑΤΚΙ σχολικά βιβλία τῆς Σοφίας Ζαχαράκη, γιά τήν κατάργηση τοῦ ἐπιδόματος ἀνεργίας τοῦ Παύλου Μαρινάκη, γιά τίς ἀπ’ εὐθείας ἀναθέσεις στήν SingularLogic καί τίς ἀμήχανες ἀντιδράσεις Λιβάνιου, γιά τά «ντού» τοῦ Φλωρίδη, γιά τίς τρεμάμενες διαβεβαιώσεις Σχοινᾶ ὅτι δέν ἀθωώνει μέ τό Ἄρθρο 74 τοῦ νομοσχεδίου του τούς παράνομους ἀγρότες τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ (ἡ ἀστάθεια στήν χροιά τῆς φωνῆς του καί ἡ ἀναστάτωσή του ὅταν ἀπαντοῦσε στίς εὐθεῖες βολές τῆς Ζωῆς Κωνσταντοπούλου δείχνει πώς ἐκτελοῦσε ἀπρόθυμα ἐντολές), γιά τά 63 ἑκατ. εὐρώ τῆς UNICEF καί τήν διαχείρισή τους ἀπό τήν ἀναπληρωτῆ ὑπουργό Ὑγείας Εἰρήνη Ἀγαπηδάκη, γιά τίς ἀποφάσεις τοῦ ὑφυπουργοῦ Τσάφου πού ὑπονομεύουν τίς ἐπενδύσεις γιά τήν ἀποθήκευση ἐνέργειας ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ πετρελαίου καί τοῦ φυσικοῦ ἀερίου, γιά τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Γεραπετρίτη πού ἔχει χάσει τόν ἔλεγχο τῶν ἐξελίξεων στό Σινᾶ καί δήλωσε τό πρωτοφανές, ὅτι ἡ Ἑλλάδα δέν ἔπρεπε νά διεκδικήσει τήν θέση τοῦ μή μονίμου μέλους τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας κ.ο.κ. Δέν πρόκειται γιά Κυβέρνηση, πρόκειται γιά ἀτύχημα!

* Στό κόμμα, γίνεται χαμός. Τό κλῖμα εἶναι ἄσχημο. Ὁ γραμματέας τοῦ κόμματος Κωνσταντῖνος Κυρανάκης συγκρούστηκε μέ τόν στενώτατο συνεργάτη τοῦ Προέδρου, τόν σεμνό Στέλιο Κονταδάκη, γιά τόν χειρισμό ἑνός θέματος κομματικῆς ὀργάνωσης στά Ἰόνια νησιά καί ὑπάρχει προσωρινή ψυχρότης. Ἀντιθέτως, βελτίωσε τίς σχέσεις του μέ τόν γενικό διευθυντή Γιάννη Σμυρλῆ, μέ τόν ὁποῖο ἐπίσης τά εἶχε «τσουγκρίσει»… «Ὡραία ἀτμόσφαιρα», πού θά ἔλεγε καί ὁ ἡρωικός Ντῖνος Ἠλιόπουλος.

Δημοσιεύεται στην «Εστία της Κυριακής»

 

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις.

Στην πολιτική ζωή, η πελατειακή λογική έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα. Ρουσφέτια, κομματικές εξυπηρετήσεις, διορισμοί, «δικά μας παιδιά», μηχανισμοί προστασίας, άνθρωποι που επιβιώνουν όχι επειδή είναι ικανοί, αλλά επειδή γνωρίζουν ποιον πρέπει να πάρουν τηλέφωνο.

Δεν είναι όλοι έτσι. Και αυτό πρέπει να λέγεται…

Υπάρχουν πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστικοί, γιατροί, εκπαιδευτικοί, και επαγγελματίες που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους.

Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα πολύ συχνά δεν προστατεύει αυτούς.

Προστατεύει τον επιτήδειο! Τον καπάτσο…

Ο εργατικός και φιλότιμος γίνεται «κορόιδο». Ο ευσυνείδητος, με ανατροφή από το σπίτι,  φορτώνεται τη δουλειά του αδιάφορου.

Ο άνθρωπος που αρνείται να παρακάμψει τη διαδικασία θεωρείται δύσκολος. Εκείνος που έχει «γνωριμίες» βρίσκει λύση…

Και κάπως έτσι δημιουργείται μια κοινωνία στην οποία η αρετή γίνεται μειονέκτημα, και η εξυπνάδα ταυτίζεται με την ικανότητα να ξεγλιστράς, και να περνάς στη τούφα.

Και τώρα, βλέπουμε πως το περίφημο κράτος δικαίου, το επιτελικό, εκείνο των «αρίστων»,  συναντά την ιδιωτική υγεία, την οποία σιγοντάρει και στηρίζει παντοιοτρόπως οκτώ χρόνια τώρα.

Η υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη δεν είναι απλώς μία τραγωδία που απασχολεί τη Δικαιοσύνη. Είναι και μια αφορμή να κοιτάξουμε κατάματα ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα…

Ποιος ελέγχει εκείνους που ασκούν ιατρικές πράξεις πίσω από κλειστές πόρτες;

Οι δύο γιατροί έχουν προφυλακιστεί αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες, τις οποίες αρνούνται, και η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτά είναι τα γεγονότα που πρέπει να διερευνηθούν μέχρι τέλους.

Όχι οι υποκριτικές τηλεοπτικές κραυγές. Όχι οι πρόχειρες ετυμηγορίες ασχέτων, ή μίσθαρνών. Όχι η ανθρωποφαγία…

Η Δικαιοσύνη (λέμε τώρα) πρέπει να κάνει τη δουλειά της. Και να την κάνει μέχρι τέλους.

Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που αφορά όλους μας.

Αν ένας χώρος μπορούσε να λειτουργεί και να πραγματοποιούνται εκεί ιατρικές πράξεις για τις οποίες τίθενται σήμερα σοβαρά ζητήματα αδειοδότησης και ελέγχου, πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πριν συμβεί η τραγωδία; Χμ;

Αυτό είναι το κύριο ερώτημα.

Γιατί ο έλεγχος που έρχεται μετά τον θάνατο δεν είναι πρόληψη.

Είναι καθυστερημένη αντίδραση.

Και η καθυστερημένη αντίδραση, όσο αυστηρή κι αν είναι, δεν ξαναφέρνει κανέναν πίσω.

Το ελληνικό «δεν βαριέσαι», ή «πάμε κι όπου μας βγάλει» μπορεί να γίνει θανατηφόρο

Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η διαφθορά.

Είναι η κουλτούρα της ανοχής.

Το «έλα μωρέ».

Το «έτσι γίνεται».

Το «μην μπλέκεις».

Το «ξέρεις ποιος είναι αυτός;».

Το «βρες έναν γνωστό».

Το «κάνε τα στραβά μάτια».

Το «μην είσαι υπερβολικός».

Αυτές οι μικρές φράσεις είναι τα λιθαράκια από τα οποία χτίζεται η μεγάλη θεσμική παρακμή.

Γιατί η διαφθορά δεν αρχίζει πάντοτε με έναν φάκελο γεμάτο χρήματα.

Αρχίζει όταν κάποιος παρακάμπτει έναν κανόνα και κανείς δεν αντιδρά.

Συνεχίζεται όταν ο αρμόδιος βλέπει και σιωπά.

Μεγαλώνει όταν ο προϊστάμενος γνωρίζει, και δεν θέλει να μπλέξει.

Και ολοκληρώνεται όταν η κοινωνία συνηθίζει τόσο πολύ την παρανομία, ώστε να θεωρεί ύποπτο εκείνον που ζητά απλώς να εφαρμοστεί ο νόμος.

Το κράτος δεν μπορεί να είναι παρόν μόνο στις κηδείες

Αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα.

Όχι ποιο κόμμα θα κερδίσει τις εντυπώσεις από την επόμενη καταγγελία.

Αλλά αν το κράτος μπορεί να λειτουργήσει πριν από την τραγωδία.

Να ελέγξει πριν.

Να πιστοποιήσει πριν.

Να απαγορεύσει πριν.

Να επιβάλει κυρώσεις πριν.

Να κλείσει μια επικίνδυνη δραστηριότητα πριν υπάρξει θύμα.

Αυτό σημαίνει κράτος.

Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.

Γιατί αν ένας πολίτης πρέπει πρώτα να πεθάνει για να ανακαλύψουμε ότι ένας χώρος δεν είχε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, τότε κάτι έχει αποτύχει πολύ πριν από τη στιγμή του θανάτου.

Και η ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται μόνο στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας.

Πρέπει να εξετάζεται ολόκληρη η αλυσίδα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «σωτήρες»

Χρειάζεται κάτι πολύ πιο πεζό και πολύ πιο δύσκολο… κανόνες που εφαρμόζονται.

Ίδιους για όλους.

Για τον πολιτικό, και τον ψηφοφόρο του.
Για τον ισχυρό, και τον ανώνυμο.
Για τον επώνυμο γιατρό, και τον άγνωστο ασθενή.
Για τον κομματικό φίλο, και τον πολίτη που δεν έχει κανέναν να τηλεφωνήσει.

Μια χώρα δεν κρίνεται από το πόσους νόμους έχει.

Κρίνεται από το αν ο ισχυρός φοβάται πραγματικά ότι θα υποστεί τις συνέπειες όταν παραβιάσει τον νόμο.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αποτυχία της μπανανίας μας.

Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία όπου πάρα πολλοί άνθρωποι φοβούνται τον νόμο, ενώ κάποιοι άλλοι  δεν φοβούνται τίποτα.

Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατική κανονικότητα, είναι θεσμική ανισότητα.

Και όσο συνεχίζουμε να ανεχόμαστε την αργομισθία, το ρουσφέτι, την ευνοιοκρατία, την κομματοκρατία, τις κλίκες, την παραβίαση των κανόνων, και τον ανεπαρκή έλεγχο, θα συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε σκάνδαλα αφού πρώτα έχουν γίνει καταστροφές.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία τριμελή επιτροπή (από 5-6 ειδικούς που έλεγε κι ο Βαμβακούλας) που θα συνεδριάσει κατόπιν εορτής.

Δεν χρειάζεται άλλη μία τηλεοπτική παράσταση δήθεν αγανάκτησης.

Δεν χρειάζεται άλλους πολιτικάντηδες, που θα δηλώσουν με στόμφο ότι «θα χυθεί άπλετο φως».

Χρειάζεται το αυτονόητο. Τι; Έλεγχο πριν από την τραγωδία, λογοδοσία μετά την παράβαση, και κανέναν υπεράνω του νόμου.

Γιατί μια χώρα όπου ο τίμιος πρέπει συνεχώς να προσέχει, ενώ ο επιτήδειος συνεχώς ψάχνει την τρύπα του συστήματος, την βρίσκει, και την εκμεταλλεύεται, δεν είναι απλώς μια χώρα με προβλήματα.

Είναι μια χώρα που θεωρεί τα προβλήματά της φυσιολογικά.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στάδιο της παρακμής… όταν η κοινωνία δεν αγανακτεί με την αδικία, αλλά μαθαίνει να ζει μαζί της.

Κι όπου την βγάλει…

 

Του Θανάση Κ.

Ο Τσίπρας σε προχθεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη έριξε το σύνθημα:

– Ή εμείς ή κανείς!

Δηλαδή ή στις προσεχείς εκλογές θα κερδίσει το κόμμα του – το ΕΛ.Α.Σ – ή θα υπάρξει ακυβερνησία!

Πέρα από τον παραλογισμό (αφού το ΕΛ.Α.Σ είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και πέφτει)
και πέρα από την αλαζονεία (μόνο εμείς υπάρχουμε, κι άλλος κανείς) σας θυμίζει τίποτα;

Το αντίστοιχο σύνθημα που είχε πέσει πριν λίγο καιρό από την κυβερνητική πλευρά:

— Μητσοτάκης ή Χάος!

Περιέργως, ακριβώς το ίδιο λένε.

Κι ίσως δεν είναι και τόσο “περίεργο”.

Παραδοσιακά οι ολοκληρωτικής νοοτροπίας αποτυχημένοι ηγέτες λένε ακριβώς το ίδιο.

— Αν δεν κυβερνήσουμε εμείς, θα υπάρξει ακυβερνησία και χάος.

Δεν τους κατηγορώ ότι είναι “ολοκληρωτιστές”. Δεν χρειάζεται…

Επισημαίνω μόνο τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα αυτού του ισχυρισμού.

Δεν προσπαθούν να πείσουν για την ορθότητα των επιλογών τους.

Δεν προσπαθούν να δείξουν ότι αυτοί έχουν καλύτερο σχέδιο από όλους τους άλλους.

Δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες να τους ψηφίσουν και προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν!

Είναι “ολοκληρωτικής νοοτροπίας”, γιατί θεωρούν ότι μόνον αυτοί υπάρχουν.

Κι είναι “αποτυχημένοι”, γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να πείσουν.

Απλά φωνάζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι πολύ χειρότεροι…

Το πιο εντυπωσιακό όμως, είναι ότι δεν εκπροσωπούν κάτι διαφορετικό.

Εκφράζουν διαφορετικές παραλλαγές του ίδιου πράγματος.

* Και οι δύο έχουν παραπλήσια οικονομική πολιτική. Βγάζουν υπέρ-πλεονάσματα φορολογώντας τους πάντες, κι ύστερα μοιράζουν αποσπασματικά επιδόματα για να δημιουργήσουν πελατειακές σχέσεις.

Ο Τσίπρας το έκανε με τους άμεσους φόρους. Ο Μητσοτάκης με τους έμμεσους (και τον πληθωρισμό που ενέσκηψε στο μεταξύ, και βοήθησε πολύ την υπέρ-απόδοση εσόδων)…

Ο Μητσοτάκης κατήγγειλε τα υπέρ-πλεονάσματα του Τσίπρα πριν το 2019.

Και τώρα ο Τσίπρας καταγγέλλει τα υπέρ-πλεονάσματα του Μητσοτάκη και ζητά να επανέλθει για να συνεχίσει να βγάζει υπέρ-πλεονάσματα (επιστρέφοντας σε άμεσους φόρους).

Αντί να καταργηθεί αυτή η πολιτική- προσπαθούν να τη διαιωνίσουν.

Και οι δύο.

* Στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης εκπροσωπούν ακριβώς το ίδιο.

Με διαφορετική φρασεολογία, αλλά αν δείτε τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής τους, οι αφίξεις παράνομων και οι άδειες παραμονής εκτοξεύθηκαν επί Τσίπρα και υπερδιπλασιάστηκαν επί Μητσοτάκη.

* Στο θέμα της woke ατζέντας, επίσης το ίδιο.

* Στο θέμα των σκανδάλων, ο Τσίπρας έστησε τη σκευωρία Novartis που αποδείχθηκε μείζων απόπειρα συνταγματικής εκτροπής. Και ο Μητσοτάκης συγκάλυψε αυτούς που την έστησαν! Κι ύστερα προχώρησε κι εκείνος στα δικά τους σκάνδαλα OΠΕΚΕΠΕ, παράνομες υποκλοπές κλπ. Κι ήλθε σε σύγκρουση μέχρι και με την Ευρωπαία Εισαγγελέα…

* Επί κυβέρνησης Τσίπρα σμπαραλιάστηκε η Σύμβαση 717 για τα τρένα, που είχε υπογραφεί επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014, και που όπως παραδέχθηκαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αν είχε εφαρμοστεί δεν θα υπήρχε το φοβερό δυστύχημα. Γιατί η Σύμβαση εκείνη προέβλεπε τηλε-διοίκηση, αυτόματη πέδηση και ενδο-επικοινωνία των συρμών.

Κι ύστερα ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και προχώρησε στην ηλεκτροκίνηση των τρένων – με διπλάσιες ταχύτητες απ’ ό,τι πριν – χωρίς να υπάρχουν οι ασφαλιστικές δικλείδες της τηλε-διοίκησης, την αυτόματης πέδησης και την ενδοεπικοινωνίας. Με αποτέλεσμα το φοβερό δυστύχημα στα Τέμπη δύο 24ωρα πριν τα επίσημα εγκαίνια της “νέας εποχής για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους”! Με 57 νεκρούς…

* Επί κυβέρνησης Τσίπρα υπογράφηκε η Συμφωνία των Πρεσπών για τα Σκόπια.

Και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη ετοιμάζονται οι “Πρέσπες του Αιγαίου” με την Τουρκία.

— Στις “Πρέσπες του Τσίπρα” η Ελλάδα παραιτήθηκε από το μελλοντικό βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Η Βουλγαρία όμως δεν παραιτήθηκε…

— Στις Πρέσπες του Αιγαίου, που ετοιμάζονται τώρα, η Ελλάδα καλείται να παραιτηθεί από κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την

Ανατολική Μεσόγειο, κυριαρχικά δικαιώματα που η Άγκυρα ήδη εμπράκτως καταπατά με το Τουρκολυβικό Μνημόνιο τα θαλάσσια πάρκα που εξαγγέλλει, Νavtex διαρκείας στο Αιγαίο κλπ.

* Επί κυβέρνησης Τσίπρα, όπως παραδέχονται σήμερα στελέχη της τότε κυβέρνησής του, συμπιέστηκε η μεσαία τάξη.

Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως δείχνουν οι αριθμοί, η μεσαία τάξη συμπιέστηκε ακόμα περισσότερο. Παρά την ανάπτυξη που υπήρξε μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Παρά την πρόσθετη ανάπτυξη που υπήρξε με το Ταμείο Ανάκαμψης. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα το μέσο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα της Ελλάδας βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ, μαζί με τη Βουλγαρία! Και πολύ χαμηλότερα απ’ ό,τι ήταν ακόμα και στην περίοδο των μνημονίων.

* Επί κυβέρνησης Σαμαρά εγκαινιάστηκε νέο σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρισμού από εγχώριο λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα. Επί κυβέρνησης Τσίπρα δεν λειτούργησε. Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη έκλεισε οριστικά. Και σήμερα αντικαθίσταται με μονάδα εισαγόμενου φυσικού αερίου!

Στο μεταξύ η Γερμανία εγκαινίασε το 2022 (οκτώ χρόνια μετά της Ελλάδα) μονάδα ίδιας τεχνολογίας με αυτό της Πτολεμαΐδας, με προοπτική χρήσης του ως το 2037. Και δυνατότητα επέκτασης ως το 2042.

* Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη – άλλες φαινομενικές άλλες ουσιαστικές.
Αλλά υπάρχουν και πολλαπλάσιες ομοιότητες.

— Ο Τσίπρας ξεκίνησε διακηρύσσοντας ότι θα “σκίσει τα μνημόνια” και θα “αναγκάσει τις Βρυξέλλες να γονατίσουν”.
Κατέληξε να γίνει η πιο πιστή θεραπαινίδα τους.

— Ο Μητσοτάκης δεν διεκδίκησε ποτέ τέτοιες “δόξες”

Υπήρξε εξ αρχής απολύτως πιστός στις οδηγίες των Βρυξελλών.

Όταν οι Βρυξέλλες διακήρυσσαν αυτό που αποδείχθηκε αργότερα “βεβιασμένη” πράσινη μετάβαση, ο Μητσοτάκης ευθυγραμμίστηκε πλήρως: κατήγγειλε στα Ηνωμένα Έθνη τις εξορύξεις υδρογονανθράκων ως “ξεπερασμένες” και “αποτυχημένες επενδύσεις”.

Κι ύστερα, όταν φάνηκαν τα αδιέξοδα αυτής της στρατηγικής, όταν εξελέγη ο Τράμπ στις ΗΠΑ κι άρχισαν να αλλάζουν οι πολιτικές ισορροπίες στις Βρυξέλλες, ο Μητσοτάκης “ανακάλυψε” ξανά τους υδρογονάνθρακες. Και έφερε τη Chevron να αρχίσει έρευνες σε ελληνικά οικόπεδα, από τα οποία είχαν απομακρυνθεί προηγουμένως η Γαλλική Τοtal και η Ισπανική Repsol.

* Kαι οι δύο αγωνίζονται να αποδείξουν ποιός εφαρμόζει καλύτερα τις πολιτικές των Βρυξελλών που ήδη αποτυγχάνουν, ήδη προκαλούν “εκρήξεις” σε όλη την Ευρώπη και ήδη αναθεωρούνται.

— Ο Τσίπρας αγωνίζεται να αποδείξει ότι δεν είναι ο ίδιος με πριν.

Γι’ αυτό και έχει απομακρύνει όλα τα βασικά κυβερνητικά στελέχη που ο ίδιος ανέδειξε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του.

Ο Μητσοτάκης αγωνίζεται να αποδείξει ότι ο ίδιος είναι η “συνέχεια” της παράταξής του, όταν έχει διαγράψει τον ένα πρώην αρχηγό του και πρώην Πρωθυπουργό, τον Σαμαρά, κι όταν έχει απομακρύνει τον άλλο πρώην αρχηγό του και πρώην Πρωθυπουργό, τον Κώστα Καραμανλή. Κι όταν έχει χάσει ήδη πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του, από το 2023!

Στην πρώτη περίπτωση ο Τσίπρας προσπαθεί να ξεχαστεί η πρόσφατη ιστορία του. Και να εμφανιστεί ως “μεταλλαγμένος” Κεντροαριστερός.

Στη δεύτερη περίπτωση ο Μητσοτάκης έχει ήδη δημιουργήσει ένα “μεταλλαγμένο” κόμμα, που έχει κόψει τις γέφυρες με την ιστορία της παράταξής του.

Και οι δύο δεν θέλουν να θυμούνται το παρελθόν τους.

Όχι γιατί προσπαθούν να ξεφορτωθούν τα “βαρίδια” τους και να προχωρήσουν σε ένα πιο “ελπιδοφόρο μέλλον”.

Αλλά γιατί και οι δύο συγκλίνουν – από διαφορετικές αφετηρίες – στην ίδια τωρινή παρακμή.

— Ο Τσίπρας έχει αποτινάξει τις φενάκες της “Ριζοσπαστικής Αριστεράς” και προσπαθεί να προσχωρήσει στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Την ώρα που το Κόμμα αυτό αποδυναμώνεται σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Κι όπου δεν αποδυναμώνεται είναι γιατί προσχωρεί στις θέσεις των αντιπάλων του…

Ο Μητσοτάκης παραμένει προσκολλημένος στις ιδεοληψίες μιας Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς που είναι περισσότερο… “ακροκεντρώα” παρά “δεξιά”. Και που παντού συρρικνώνεται! Κι όταν δεν συρρικνώνεται, αυτό συμβαίνει γιατί μετακινείται σαφώς δεξιότερα.
Και οι δύο συγκλίνουν, από διαφορετικές αφετηρίες, στις ίδιες ψευδαισθήσεις, στην ίδια παρακμή, στα ίδια ευρώ-αδιέξοδα.

Την ώρα που παντού οι κοινωνίες αναζητούν εναλλακτική λύση, να βγουν από την Παρακμή…

* Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να αποτελέσει “εναλλακτική λύση” του… εαυτού του!

Και ο Τσίπρας δεν μπορεί να αποτελέσει “εναλλακτική λύση” του Μητσοτάκη.

Δεν είναι “εναλλακτική” – το ίδιο εκπροσωπούν.

Και δεν είναι “λύση” – στα ίδια αδιέξοδα είναι παγιδευμένοι.

* Κι ένα τελευταίο, κοινό που έχουν:

Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα άκρα.

Ο Τσίπρας εξέφραζε και κάλυπτε για χρόνια της άκρα αριστερά.

Και όσον αφορά το άλλο άκρο, την νεοναζιστική “Χρυσή Αυγή”, επί πέντε χρόνια ο Τσίπρας δεν κατάφερε να βρει αίθουσα να τη δικάσει!.

Ο Μητσοτάκης επί εφτά χρόνια δεν κατάφερε να τελεσιδικήσει η καταδίκη του Κασιδιάρη στον Άρειο Πάγο…

* Ο Μητσοτάκης θεωρούσε “ιδανικό αντίπαλο” εκλογικά τον Τσίπρα. “Ιδανικό”, γιατί τον νίκησε ήδη δύο φορές.

Και ακόμα πιο “ιδανικό”, γιατί επί της ουσίας δεν είναι “αντίπαλος”.

Αφού τα ίδια εκπροσωπούν.

Μόνο που το εγχείρημα δεν τραβάει…

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ο Τσίπρας μάλλον χάνει έδαφος, και ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να βγει από τη στασιμότητα.

Το μεγάλο πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε επί Μητσοτάκη, εξακολουθεί να υπάρχει. Και διευρύνεται συνεχώς.

Το δίλημμα “ή εμείς ή κανείς”, δεν πείθει κανένα.

Όπως το δίλημμα “ή εγώ η το χάος”.

Μη τσακώνεστε, παιδιά…

Το χάος εσείς το δημιουργείτε. Και οι δύο!

Λείπει μόνο μια πρόταση που θα βγάλει τη χώρα από αυτή την παρακμή.

Στην οποία την έφεραν και ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης.