Η εκδημία της Μαρινέλλας θύμισε σε όλους τι μπορεί να καταφέρει η ήσυχη, βαθιά πίστη στην αξία του δικού μας πολιτισμού, που εκφράζεται μέσα από σκληρή δουλειά και πηγαίο ταλέντο, χωρίς ανάγκη για μιμήσεις και δανεικά πρότυπα.

Η σπουδαία ερμηνεύτρια «έφυγε». Μαζί της σίγησε μια φωνή που για δεκαετίες υπήρξε η ίδια η ψυχή του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Για να καταλάβουμε τη σημασία του περάσματός της από το ελληνικό πεντάγραμμο δεν χρειάζεται να αναλογιστούμε μόνο τις μεγάλες επιτυχίες της. Αυτό που μένει είναι το παράδειγμα που άφησε πίσω της για το τι σημαίνει αληθινή εθνική αυτοπεποίθηση. Η Μαρινέλλα δεν αναζήτησε επιβεβαίωση από έξω. Δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να «κατακτήσει» το εξωτερικό. Δεν κυνηγούσε διεθνή καριέρα με αγγλικούς στίχους ή στιλ που να μιμούνται τα αμερικανικά πρότυπα. Απευθύνθηκε στους Έλληνες, με ελληνικούς στίχους, με αυθεντική λαϊκή έκφραση, χωρίς στιλιστικές υπερβολές και χωρίς τον παραμικρό… πιθηκισμό. Και ακριβώς γι’ αυτό κέρδισε τις καρδιές μας. Η φωνή της, γεμάτη πάθος και αυθεντικότητα, μίλησε κατευθείαν στην ψυχή του κόσμου, γιατί έβγαινε από βαθιά μέσα της και από την παράδοση που υπηρετούσε με σεβασμό και αφοσίωση.

Αυτή η στάση της αποκαλύπτει την ουσία της εθνικής αυτοπεποίθησης: την ικανότητα να πιστεύεις ότι αυτά που έχεις να δώσεις, η γλώσσα σου, η μουσική σου, η κουλτούρα σου, έχουν από μόνα τους αρκετή δύναμη για να αγγίξουν, να συγκινήσουν και να μείνουν. Δεν χρειάζεται να ντύνεσαι με ξένα ρούχα για να φανείς σημαντικός. Η Μαρινέλλα κατόρθωσε με τη φωνή και τη σκληρή, αθόρυβη δουλειά της όσα οι περισσότεροι μιμητές ξένων προτύπων δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν. Εκείνοι που σήμερα ξοδεύουν ενέργεια σε κουτοπονηριές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε επιδεικτικές «στρατηγικές» και σε επιφανειακές μιμήσεις μένουν τελικά μικροί. Γιατί η αυθεντικότητα δεν διαφημίζεται. Κατακτιέται με χρόνο, ιδρώτα και πίστη στο δικό σου.

Η εθνική αυτοπεποίθηση γεννιέται όταν πιστεύεις τόσο πολύ στα καλλιτεχνικά μονοπάτια της πατρίδας σου, ώστε να μη χρειάζεσαι να γίνεις κάτι άλλο για να σε σεβαστούν. 

Και η Μαρινέλλα αγαπήθηκε γιατί εκπροσωπούσε ακριβώς αυτό που ήταν και είμαστε: ψηφία του εκθαμβωτικού ελληνικού ψηφιδωτού.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Του Μανώλη Κοττάκη

Η πολιτική καταιγίδα θα έρθει αργά ή γρήγορα κι ας μπήκαμε στην άνοιξη. Η κυβέρνηση απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί την καταιγίδα και να την τοποθετήσει σε έναν χρόνο που θα συμβαδίσει με τις όποιες επιδιώξεις της. Και να την αποσυνδέσει, αν είναι δυνατόν, από την οικονομική καταιγίδα του πολέμου ο οποίος θα διαρκέσει.

Ωστόσο, όσο προχωράμε στην καρδιά της πολιτικής καταιγίδας τόσο συνειδητοποιούμε αθέατες πτυχές της παρά το γεγονός ότι για λίγο η προσοχή μας αποσπάται από σπασμωδικές ενέργειες της κυβερνήσεως.

Όπως αυτή με την τοποθέτηση των συγγενών θυμάτων Τεμπών σε άλλο όροφο από την αίθουσα της κύριας δίκης (χυδαία πράξη προσβολής της μνήμης τους) και με τη θρασύτατη επιχειρηματολογία του υπουργού Δικαιοσύνης ότι δεν προβλέπεται ειδική θέση για υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων. Την οποία υιοθέτησε και ο πρωθυπουργός.

Θα τολμούσαν ποτέ να κάνουν το ίδιο στη Μάγδα Φύσσα; Να τη στείλουν να παρακολουθεί τη δίκη του δολοφόνου του γιου της σε άλλον όροφο; Θυμηδία. Και πάλι όμως η ανοησία τους τούς καθιστά χορηγούς επικοινωνίας του κόμματος Καρυστιανού.

Ωστόσο, όλα αυτά τα σπασμωδικά, τα ανόητα και τα χαζά που θα έχουν ως αποτέλεσμα να πάρουν ξανά την ανηφόρα τα ποσοστά του κόμματος αυτού πριν καν γεννηθεί δεν μας αποσπούν από το κύριο θέμα. Από τις αθέατες πτυχές της υπόθεσης των υποκλοπών που αρχίζουν να αναδύονται και δίνουν νέα διάσταση στην υπόθεση.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι τέσσερα αδικήματα σε ένα.

Το πρώτο είναι αυτή καθαυτή η διάπραξη του αδικήματος της παράνομης ακροάσεως. Το δεύτερο είναι τα τυχόν αδικήματα υπουργών που φέρεται ότι προκύπτουν από την ακρόαση των επικοινωνιών και συγκαλύφθηκαν. Ήδη έχει γραφτεί στον Τύπο ότι έναν τον γύρισαν πίσω στην Αθήνα όταν τον βρήκαμε στον δρόμο για τη Λάρισα όπου μετέβαινε μυστικώς και εν αγνοία του αρχηγείου για να εισπράξει μίζες την περίοδο της πανδημίας.

Το τρίτο ειδικότερο αδίκημα στο οποίο θα σταθούμε σήμερα είναι η υπονόμευση της εθνικής ανεξαρτησίας όπως προκύπτει από την παράνομη ακρόαση των επικοινωνιών των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, καθώς και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι κύριοι Δένδιας και Παναγιωτόπουλος, καθώς και ο κύριος Φλώρος συνομιλούσαν ως όφειλαν την επίμαχη περίοδο με ομολόγους τους από όλες τις χώρες της Δύσης, οι οποίοι είναι σύμμαχοί μας και οι οποίοι μαζί με τους δικούς μας υπουργούς παρακολουθούνταν επίσης.

Και δεν παρακολουθούνταν μόνο από έναν από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών αλλά, επειδή στο παιχνίδι ήταν ιδιώτης αλλοδαπός από χώρα της περιοχής, παρακολουθούνταν από δύο. Και πιθανόν να άκουγαν δύο. Όχι μόνο εμείς.

Αυτό ανοίγει ένα τεράστιο νομικό ζήτημα, καθώς έχει παραβιαστεί και η έννομη τάξη σύμμαχων κρατών, με συνέπεια να έχουν διαπραχθεί αδικήματα παρακολούθησης επικοινωνιών υπουργών ξένων κυβερνήσεων και σε άλλες επικράτειες.

Υπό κανονικές συνθήκες και από τη στιγμή που θα επιβεβαιωθεί αυτό που υπαινίσσεται ο κύριος Ντίλιαν, δηλαδή η σύνδεση ιδιωτικής εταιρίας και κρατικών υπηρεσιών με σύμβαση, τότε θεωρητικά είναι πιθανό να ασκηθούν διώξεις και στις χώρες αυτές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βρετανία, στη Γερμανία, στη Γαλλία, παντού.

Είναι όμως θεωρητικά πιθανόν και κάτι άλλο: Να μην ασκηθούν διώξεις, αλλά σε αντάλλαγμα γι’ αυτό να μας ζητηθεί να κάνουμε πέντε βήματα πίσω σε μεγάλα θέματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Ιδού η υπονόμευση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Επειδή, επίσης, εγείρεται θεωρητικά ζήτημα διάπραξης κατασκοπίας, πρέπει να επισημανθεί ότι από το περιεχόμενο των παράνομων επισυνδέσεων υπονομεύεται και η προσωπική ανεξαρτησία πολιτικών προσώπων, και μάλιστα υπουργών στην πατρίδα μας.

Έχει κάθε λόγο να δηλώνει αδιάφορο κάθε πολιτικό πρόσωπο με τη συνέχιση της υπόθεσης αυτής όταν γνωρίζει πως πράγματα που έλεγε σε τηλέφωνα για κρατικές υποθέσεις ή για την ιδιωτική του ζωή δεν τα γνωρίζει μόνο η κυβέρνησή του αλλά, μέσω του ιδιώτη, τυχόν και άλλες κυβερνήσεις. Ελπίζω να αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα της υποθέσεως.

Και, τέλος, υπάρχει ένα τέταρτο αδίκημα στην υπόθεση αυτή, το αδίκημα Νίξον. Η συγκάλυψη. Δεν είναι πολιτικό αδίκημα, είναι παρεμπόδιση της Δικαιοσύνης. Είναι νομικό αδίκημα και εμπλέκονται πολλοί. Πιθανόν βουλευτές και δικαστές.

Αν ανασυρθεί από το αρχείο το πόρισμα και προλάβει και πιάσει ξανά δουλειά εξεταστική επιτροπή στη Βουλή, αν δεν προκηρυχθούν προηγουμένως εκλογές, είναι ηλίου φαεινότερον ότι θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους θεσμούς αυτοί που προσπάθησαν να κρύψουν αυτά τα αδικήματα.

Η συγκάλυψη είναι το αδίκημα του αδικήματος. Και όσοι μετείχαν συμπτωματικά προήχθησαν σε υπουργούς ή σε βαθμίδες της Δικαιοσύνης.

Η κυβέρνηση, βεβαίως, προσπαθεί να διαχειριστεί τον χρόνο για να προλάβει να ελέγξει τις εξελίξεις και σ’ αυτό βολεύεται και από το γεγονός ότι η δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ καθυστερεί κι άλλο. Θα φτάσει στη Βουλή μετά το Πάσχα.

Ωστόσο, φαίνεται να υποτιμά κάτι το Μαξίμου.

Ότι όλες αυτές οι υποθέσεις, ακόμα κι αν κλείσει ξαφνικά τη Βουλή ένα βράδυ, θα κυριαρχήσουν την περίοδο των εκλογών.

Πήραμε μια γεύση από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ χθες.

Οπότε, όπως τα έκαναν, «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».

Η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση των ενοικιαστών έχουν χτύπησε κόκκινο! Οι υψηλές τιμές και η έλλειψη χώρου πλήττουν κυρίως τις νεότερες γενιές

Με δεδομένες την ολοένα αυξανόμενη ακρίβεια και την ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια που επικρατεί σε ό,τι αφορά τις τιμές των ενοικίων στην Ελλάδα, δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται στον πάτο της Ευρώπης και στο ποσοστό ικανοποίησης στις συνθήκες στέγασης.

Σύμφωνα με στοιχεία της πανευρωπαϊκής έρευνας European Housing Trend Report για το 2025, που πραγματοποίησε το κτηματομεσιτικό δίκτυο REMAX Ευρώπης, το 66% των Ελλήνων δηλώνει ικανοποιημένο με τις συνθήκες στέγασης. Μάλιστα, το ποσοστό αυτό είναι μειωμένο κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το 2024, καταδεικνύοντας ότι χρόνο με τον χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει, με συνέπεια η Ελλάδα να είναι στην προτελευταία θέση, πάνω μόνο από την Ουγγαρία.

Ειδικότερα, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώνεται στο 77%, αυξημένος κατά μία μονάδα μέσα σε ένα έτος. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ολλανδία, με ποσοστό 85%. Στις πρώτες θέσεις της κατάταξης βρίσκονται, επίσης, η Αυστρία, η Ρουμανία, η Ελβετία και το Λουξεμβούργο, χώρες που συγκεντρώνουν από 81%. Αντίθετα, στις χαμηλότερες θέσεις, εκτός της Ελλάδας και της Ουγγαρίας (64%), βρίσκονται η Μάλτα (71%), η Λιθουανία (71%) και η Ιρλανδία (68%).

Οι βασικοί παράγοντες που καθορίζουν το ποσοστό ικανοποίησης των πολιτών για τις συνθήκες στέγασης στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι η ηλικία του ιδιοκτήτη, ο τύπος του ακινήτου, η άνεση που αυτό προσφέρει, ο τόπος όπου βρίσκεται η κατοικία, το κόστος απόκτησης ή διαμονής και το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Σιωπηλή Γενιά

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, η ηλικία φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντίληψη για την κατοικία. Οσοι είναι άνω των 44 ετών είναι πιο πιθανό να αισθάνονται άνετα με το σπίτι τους. Συγκεκριμένα, το 93% της λεγόμενης Σιωπηλής Γενιάς (79-97 ετών), το 84% των Baby Boomers (61-79 ετών) και το 75% της Γενιάς X (45-60 ετών) δηλώνουν ικανοποιημένοι, αποδεικνύοντας ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο υψηλότερη είναι η ικανοποίηση για την κατοικία στην οποία ζούμε.

Στον αντίποδα, σχεδόν ένας στους 10 Ευρωπαίους (9%) δηλώνει ότι είναι δυσαρεστημένος ή πολύ δυσαρεστημένος με την τωρινή του στεγαστική κατάσταση. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι Millennials (29-44 ετών) εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά δυσαρέσκειας (11%), ακολουθούμενοι από τη Γενιά Z (13-28 ετών) με 10%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της REMAX Ευρώπης, οι διαφορές στην ικανοποίηση δεν περιορίζονται μόνο στην ηλικία ή στη χώρα. Ο τύπος κατοικίας και ο τόπος διαμονής φαίνεται να παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο.

Ανεξαρτήτως ιδιοκτησιακού καθεστώτος, τα διαμερίσματα αποτελούν τον κυρίαρχο τύπο κατοικίας στην Ευρώπη. Το 51% των Ευρωπαίων ζει σε διαμέρισμα, με τα υψηλότερα ποσοστά να καταγράφονται στην Τουρκία (77%), στην Ισπανία (71%), στη Βουλγαρία (69%) και την Ελβετία (68%). Οι μονοκατοικίες ακολουθούν, αντιπροσωπεύοντας το 24% των συνολικών κατοικιών και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες στην Ουγγαρία (53%) και τη Σλοβενία (52%).

Οταν, όμως, η κατοικία είναι ιδιόκτητη, το ποσοστό όσων ζουν σε διαμέρισμα μειώνεται στο 44%. Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει τη σημασία του χώρου ως καθοριστικού παράγοντα στις αποφάσεις μακροχρόνιας δέσμευσης σε ένα ακίνητο.

Οσον αφορά τα επίπεδα ικανοποίησης, αυτά εμφανίζονται υψηλότερα σε όσους κατοικούν σε μεζονέτες και μονοκατοικίες (80%) σε σύγκριση με εκείνους που ζουν σε διαμερίσματα (73%). Ιδιαίτερα στους ιδιοκτήτες μονοκατοικιών, το ποσοστό ικανοποίησης φτάνει το 82%, στοιχείο που υποδηλώνει ότι όσο μεγαλύτερο και πιο ευρύχωρο είναι ένα σπίτι τόσο αυξάνεται η αίσθηση ικανοποίησης των κατοίκων του.

Παράλληλα, όσοι ζουν σε πόλεις δηλώνουν χαμηλότερη ικανοποίηση (75%) σε σχέση με όσους ζουν σε μη αστικές περιοχές (78%), στοιχείο που υποδηλώνει ότι η ικανοποίηση τείνει να είναι μεγαλύτερη σε λιγότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές. Στην Ελλάδα, 32% των ερωτηθέντων σκέφτεται να μετακομίσει τους επόμενους 12 μήνες, ώστε να έχει περισσότερο χώρο.

Ομοίως, πάνω από το ένα τρίτο (37%) των Ευρωπαίων που δηλώνουν δυσαρεστημένοι αναφέρουν την έλλειψη χώρου ως αιτία, ποσοστό που αυξάνεται στο 42% μεταξύ της Γενιάς Z και των Millennials. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νεότερες γενιές λόγω της αυξανόμενης απόκλισης μεταξύ των επιπέδων εισοδήματος και των τιμών των ακινήτων.

Το υψηλό κόστος στέγασης αποτελεί τον επόμενο πιο συχνό λόγο δυσαρέσκειας πανευρωπαϊκά, φτάνοντας το 34%. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται σημαντικά σε ορισμένες χώρες, φτάνοντας το 58% στη Μάλτα και το 50% στην Αυστρία. Στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη δυσαρέσκεια οδηγεί το 30% των ερωτηθέντων να σκέφτεται τη μετακόμιση μέσα στους επόμενους 12 μήνες, αναζητώντας πιο οικονομικές λύσεις στέγασης.

Τέλος, το 85% των ιδιοκτητών κατοικιών δηλώνει ικανοποιημένο με τη στεγαστική του κατάσταση, σε σύγκριση με το 61% όσων νοικιάζουν.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού, το 1931 ή 1932 και πέθανε στις 28 Μαρτίου 1957, στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου μεταφέρθηκε πληγωμένος, μετά από μάχη.

·        Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Γονείς του ήταν ο Χριστοφής και η Αθηνά Λένα και μαζί με άλλα έξι αδέλφια του αποτελούσαν την οικογένειά του. Ο Στυλιανός Λένας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στην Λευκωσία.

Έδωσε τον όρκο του Εθνικού Μετώπου Απελευθερώσεως Κύπρου (ΕΜΑΚ) μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Οργάνωσης Νέων (ΟΧΕΝ). Διακρινόταν για την βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του. Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στην Λευκωσία επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά, τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέϊτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος.

Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στην Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στην συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας, τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο.

Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της ΕΟΚΑ είχαν δημιουργηθεί από το Λένα, που θα πάρει το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της ΕΟΚΑ», από το επίθετο του Γερμανού βιομηχάνου.

Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του συνέστησε μάλιστα να περιορίσει την δράση του.

Τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλές καταφύγιο στη ορεινή περιοχή της Γεράσας. Κατόπιν επέστρεψε στον τομέα του με έναν από τους αντάρτες του και διευθέτησε την μεταφορά ολόκληρου του οπλισμού σε νέες κρύπτες. Στην συνέχεια επιδόθηκε πάλι σε επιθέσεις εναντίον των Άγγλων. Στις 17 Φεβρουαρίου 1957 έπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών, έξω από το κρησφύγετό του και πληγώθηκε στην μάχη που ακολούθησε. Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε μετά από 40 μέρες. Τάφηκε από τους Άγγλους στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, για τον φόβο λαϊκών εκδηλώσεων, δίπλα στον Ανδρέα Δημητρίου.

————————————————————————————————-

Ο φίλος ιατρός κ. Φώτιος Μιχαήλ μας έστειλε το παρακάτω κείμενο του πατρός Θεοδώρου Ζήση, ομοτίμου καθηγητού Πατρολογίας του Α.Π. Θεσσαλονίκης:

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

… Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις. … Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνσιμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.

Ὁ σημερινός δυτικός πολιτισμός, ὅπως τόν ἐκφράζει ἡ Εὐρώπη, δέν ἔχει σχέση μέ τήν ὀρθοδοξία. Οἰκοδομήθηκε πάνω στόν κοσμικό Ἑλληνισμό. Ὁ κοσμικός Ἑλληνισμός προσπάθησε νά μετατοπίσει τόν Χριστιανισμό ἀπό τήν ἐμπειρἰα, τήν πράξη, τή θέα τοῦ Θεοῦ, στό λόγο, στή διανόηση, στή φιλοσοφία.

… Ἀντέδρασε ὅμως ἀποτελεσματικά σ’ αὐτὀ ἡ Ἐκκλησία καί ἀπό τήν ἀντίδρασή της αὐτή προεκλήθησαν οἱ μεγάλες σύνοδοι, ἀνεδείχθησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καί διδἀσκαλοι, διετυπώθησαν τά σύμβολα καί τά δόγματα.

Οἱ ἀγῶνες ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού διεξήγαγαν μέ ἐπιτυχία οἱ μεγάλες πατερικές μορφές, δέν ἦσαν ἁπλές φιλολογικές διαμάχες γιά τήν ἔννοια αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ ὅρου, γιά τό νόημα αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ χωρίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐπεδίωκαν νά ἀφήσουν ἀνοικτούς τούς οὐρανούς πού τούς ἐκλειναν οἱ αἱρετικοί μέ τήν παρεμβολή τῶν ἀνθρωπίνων συστημάτων τους, νά διασφαλίσουν στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα νά ὑπερβεῖ τήν φύση του καί τήν κοσμική του ὀντότητα, νά μετάσχει τῆς θείας φύσεως, νά θεωθεῖ.

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ‘’ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ- ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ’’, σελ. 17, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

-Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019).

§. Διαβάζω στις εφημερίδες της 20ης Μαρτίου τ.ε.: «Το πράσινο φως έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για την αναγνώριση δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, καθώς κρίθηκε ότι αυτό ‘’δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού’’, ενώ παράλληλα έκρινε ότι ο γάμος μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ και δεν θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας σχετικά με την τέλεση γάμου και δημιουργία οικογένειας, η τήρηση των οποίων εξακολουθεί να επαφίεται στην ελεύθερη συμμόρφωση των πιστών Χριστιανών Ορθόδοξων πολιτών».

Δηλαδή ρε παιδιά για να καταλάβω. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι δεν θίγονται οι κανόνες και οι παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας; Και η καθ’ ύλην αρμόδια Εκκλησία; Αυτή δεν έχει γνώμη; Μάλλον όχι. Κι΄ εγώ πώς νόμιζα ότι η Εκκλησία ρυθμίζει τα του Οίκου της; Επλανήθην πλάνην οικτράν… Τούτων δοθέντων δεν αποκλείεται την Μεγάλη Εβδομάδα να δούμε και να ακούσουμε συμβούλους του ΣτΕ να ψάλουν τα «Εγκώμια» και Δεσποτάδες να αποφασίζουν αν το «ντου» στα δημοσιογραφικά της Τούμπας ήταν γιούργια για φάπες ή απλώς φραστική επίθεση…

§. Από τον Μάρτιο του 1967 είχε καθιερωθεί η τέλεση μνημόσυνου για τα 12 θύματα της επίθεσης των κομμουνιστών στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου στις 31 Μαρτίου 1946. Μετά την μεταπολίτευση και με την… συνδρομή του ΠΑΣΟΚ, η τελετή καταργήθηκε, αλλά συνέχισε να την πραγματοποιεί η ΤΟ της ΝΔ, η οποία στα πλαίσια του εκδημοκρατισμού απεσύρθη (έπεσα απ’ τα σύννεφα…) σεμνά και ταπεινά για να φθάσει η διοργάνωση στην Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Χωροφυλακής (ΕΑΑΧ), που για φέτος, είχε προγραμματισθεί για την Κυριακή 29 Μαρτίου.

Όμως το ΚΚΕ αιφνιδίως ανακοίνωσε ότι την ίδια μέρα και ώρα θα πραγματοποιήσει εκδήλωση επίσης στο Λιτόχωρο, για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του «ΔΣΕ», ο οποίος σημειωτέον ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1946, δηλαδή 7 μήνες μετά… Θα περίμενε κάποιος, τόσο η Αστυνομική Διεύθυνση Πιερίας όσο και το τοπικό συμβούλιο του Δήμου Λιτοχώρου να απευθυνθούν στο ΚΚΕ και να ζητήσουν να μετατεθεί η ημερομηνία της εκδήλωσής τους Και όμως η Αστυνομική Διεύθυνση Πιερίας, μάλλον περιδεής ή κατόπιν «άνωθεν εντολών», πίεσε την ΕΑΑΧ να μεταθέσει την ημερομηνία της εκδήλωσης. Οι άνθρωποι επειδή είναι νομιμόφρονες, με βαριά καρδιά πήγαν την ημερομηνία του μνημοσύνου μια ημέρα ενωρίτερα, το Σάββατο 28 Μαρτίου. Ποιος είπατε ότι κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ελλάδα 2.0. Βλέπετε κάναν καλύτερο;

§. Για να δούμε μερικά πράγματα αγαπητοί μου φίλοι πριν τρελαθούμε εντελώς. Όταν με ένα ξύλο δέρνεις κάποιον τι του δίνεις; Ξυλιές. Όταν χτυπάς με μαχαίρι κάποιον τι του δίνεις; Σαφώς μαχαιριές. Θυμάστε και το σίριαλ «Της αγάπης μαχαιριά;» Όταν πας κυνήγι με το τουφέκι και πατάς την σκανδάλη σ’ ένα κοπάδι πέρδικες τι έχεις; Σίγουρα μία τουφεκιά. Όταν τις Απόκριες με τα πλαστικά ρόπαλα χτυπάς τα κεφάλια των φίλων σου τι έχεις; Βεβαιότατα ροπαλιές.

Γιατί λοιπόν οι αγαπητοί αθλητικοί συντάκτες έχουν καθιερώσει τις «μεγάλες μπάλες»; «Διεκδικούν όλες τις στημένες μπάλες» ή «προσπαθεί με ψηλές μπάλες» ή «μακρινές μπάλες». Πολύ τα βρήκαν όλα αυτά; Είναι βέβαιο ότι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το παιχνίδι παίζεται με μία μπάλα, η οποία δεν είναι ούτε ψηλή, ούτε μεγάλη, ούτε στημένη, ούτε μακρινή. Είναι η γνωστή μας διαμέτρου περίπου 70 εκατοστών. Μάλιστα όταν μερικοί έξυπνοι για να κάνουν καθυστέρηση και να κερδίσουν χρόνο ρίχνουν και δεύτερη μπάλα μέσα στο γήπεδο, το παιχνίδι διακόπτεται αμέσως για να απομακρυνθεί. Άρα ΜΙΑ μπάλα. Είναι βέβαιον ότι ουδείς θα συγκινηθεί από το σημείωμα αυτό και ο όλοι θα συνεχίσει το χαβά τους και θα μιλούν για… μπάλες. Ε τι να πούμε. Καθένας κάνει κακό των… κεφαλιών του.

—————————————————————————————————-

Φίλοι μου σας εύχομαι Χαρούμενη Ανάσταση και Καλό Πάσχα.
Ξανά μαζί, την Δευτέρα 20 Απριλίου