Η σπουδαία ηθοποιός που έφυγε σήμερα από τη ζωή αφηγήθηκε τη ζωή της στη LifO.

Η πρώτη μου ταινία ήταν τα Κίτρινα Γάντια του Σακελάριου. Εμείς του θεάτρου σνομπάραμε τον κινηματογράφο. Ήταν, βέβαια, ένας τρόπος να βγάζεις λεφτά, ιδιαίτερα για μένα που δεν ήμουν πλούσια. Όταν είπα στον Χορν ότι θέλω να γίνω Βουγιουκλάκη, μου είπε «Ευχή και κατάρα σου δίνω να μη γίνεις λαϊκό είδωλο. Φωτο: Freddie F. / LIFO

εννήθηκα στο Κουκάκι, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, όπου είχε πάει η μητέρα μου επίσκεψη και την έπιασαν οι πόνοι. Αρχικά, ζούσαμε στον Πειραιά, αλλά επειδή ο πατέρας μου ήταν φυματικός, μου απαγορευόταν να τον βλέπω. Πέθανε όταν ήμουν δύο ετών και μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή μου και τη μητέρα μου, που έπιασε αμέσως δουλειά στο υπουργείο Παιδείας, μετακομίσαμε στη γιαγιά.

Το Κουκάκι τότε ήταν μια γλύκα: υπήρχαν μυρωδιές, όλα τα σπίτια μονά ή διπλά με κήπους, γύρω μας ζούσαν υπέροχες οικογένειες, οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν πάντα ανοιχτά. Γείτονές μας ήταν η οικογένεια του Μάριου Πλωρίτη, η φίλη μου Κατερίνα Γιουλάκη, παραπάνω έμενε η Νάνα Μούσχουρη.

• Από μικρή ζούσα σε έναν κόσμο δικό μου. Τεσσάρων χρόνων άφησα το χέρι της μητέρας μου μες στην εκκλησία, έβγαλα τα παπούτσια μου και άρχισα να χορεύω ξυπόλυτη, υπό τις ψαλμωδίες, στο κόκκινο χαλί. Μονίμως χόρευα μπροστά σ' έναν καθρέφτη και ονειρευόμουν ότι μια μέρα θα γινόμουν μεγάλη χορεύτρια. Στο γυμνάσιο ήμουν αθλήτρια και κολυμβήτρια και επειδή ήμουν πολύ ζωηρή κι έκανα παρέα με αγόρια με έγραψαν στο κατηχητικό. Παράλληλα με το γυμνάσιο παρακολουθούσα τη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα στο Κολωνάκι.

• Παρόλο που κέρδισα μια υποτροφία χορού για τη Γερμανία, η μητέρα μου απέκλεισε το ενδεχόμενο, λέγοντάς μου ότι θα έπρεπε να εργαστώ, όπως και η αδελφή μου, στην Εθνική Τράπεζα. Στις εξετάσεις έγραψα πάνω στο χαρτί «Δεν μ' ενδιαφέρει να προσληφθώ, με πιέζουν, ευχαριστώ». Το έμαθαν σπίτι κι έγινε μέγας καυγάς.

• Συμμετείχα στις οντισιόν του Ροντήρη, ως απόφοιτη της Πράτσικα, για τον χορό αρχαίας τραγωδίας. Από τις 60 που δώσαμε μείναμε 20, ανάμεσά τους κι εγώ μαζί με τη Μαίρη Χρονοπούλου. Η γιαγιά μου υποδέχτηκε το νέο ότι με πήραν στο Εθνικό με τη φράση «φτου σου, πουτανάκι»! Αν και μορφωμένη Σμυρνιά, ήταν συντηρητική. Εκείνη η φράση της επηρέασε από τη συμπεριφορά μου μέχρι το ντύσιμό μου για χρόνια. Βλέπεις, τότε είχαμε τις αρχές που παίρναμε από το σπίτι μας.

Συμμετείχα στην πρώτη παράσταση των Επιδαυρίων το 1954, τον Ιππόλυτο. Έμεινα στο Εθνικό τεσσερισήμισι χρόνια και ήταν μεγάλο σχολείο. Καθημερινά δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως η Παξινού, ο Μινωτής, η Συνοδινού και πόσοι άλλοι. Τα καλοκαίρια Επίδαυρο, τους χειμώνες πλαισιώναμε παραστάσεις.

• Μόλις πήρα την άδεια ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο, άρχισαν οι προτάσεις από το ελεύθερο θέατρο. Πήγα αρχικά στον Δημήτρη Μυράτ και πληρώθηκα για μια παράσταση, η οποία δεν έγινε ποτέ. Τελικά, ακολούθησα με πρωταγωνιστικό ρόλο τον Ντίνο Ηλιόπουλο σε μια μεγάλη περιοδεία. Αμέσως μετά γνωρίστηκα με τον Δημήτρη Χορν. Δεν είχα καμία αυτοπεποίθηση, αλλά χάρη στη μεγάλη του επιμονή με έκανε συμπρωταγωνίστριά του στο Ρομανσέρο του Ζακ Ντεβάλ. Έμεινα μαζί του για τρεις σεζόν, μέχρι την Οδό Ονείρων.

• Στην Οδό Ονείρων συναντήθηκα με την αφρόκρεμα της εποχής: Χατζιδάκις, Σολομός, Γκάτσος. Έπαιζαν ο Χορν, η Βλαχοπούλου, η Κρούσκα, ο Κωνσταντίνου, ο Μαρίνος. Στη γενική, επειδή ένιωσα ριγμένη, καθώς δεν είχα δικό μου νούμερο, αλλά μόνο τραγούδια, έφυγα. Γύρισα όταν μου είπαν ότι ο Μάνος έγραψε κάτι για μένα.

Όταν άρχισε να μου διαβάζει τη «Μαύρη Φορντ», γραμμένη πάνω σ' ένα κουτί άφιλτρα, έβαλα τα κλάματα, δεν μου άρεσε καθόλου. Έρχεται ο Χορν και μου λέει: «Δεν έχεις ιδέα! Από την Οδό Ονείρων θα μείνουν η "Μαύρη Φορντ" και το "Ηθοποιός σημαίνει φως", που λέω εγώ». Μέχρι σήμερα ακούγεται με τη φωνή μου από το ραδιόφωνο και όταν, πριν από μερικά χρόνια, κάναμε δυο βραδιές με τον Κραουνάκη στο Ηρώδειο, με τις πρώτες νότες σηκωνόταν όλο το θέατρο.

• Η πρώτη μου ταινία ήταν τα Κίτρινα Γάντια του Σακελάριου. Εμείς του θεάτρου σνομπάραμε τον κινηματογράφο. Ήταν, βέβαια, ένας τρόπος να βγάζεις λεφτά, ιδιαίτερα για μένα που δεν ήμουν πλούσια. Όταν είπα στον Χορν ότι θέλω να γίνω Βουγιουκλάκη, μου είπε «Ευχή και κατάρα σου δίνω να μη γίνεις λαϊκό είδωλο. Μπορείς να παίζεις μέχρι τα 80 σου σε ωραίες δουλειές; Αυτό είναι ηθοποιός!». Δόξα τω θεώ, εκεί πάω, όπως φαίνεται.

• Παντρεύτηκα τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος, Αριστείδη Καρύδη-Φουξ. Καθίσαμε μαζί μερικά χρόνια, χωρίσαμε κάποια στιγμή και διατηρήσαμε μια ωραία φιλία. Ήταν ένα ευτυχισμένο διαζύγιο. Τα τελευταία χρόνια, που ήταν βαριά άρρωστος, τον είχα στο σπίτι μου. Του στάθηκα γιατί ήμασταν φίλοι και η πρώτη μου αγάπη.

• Την παρακμή του κινηματογράφου το '70 τη θεώρησα πολύ φυσική, δεν με ξένισε. Όλα στην τέχνη παρουσιάζουν κάποτε μια κάμψη, διεθνώς. Υπάρχει μια δεκαετία ακμής και μετά ακολουθεί η πτώση. Μετά από αυτό είχα μόνο το θέατρο. Ως επί το πλείστον, κωμωδίες. Υπέροχα έργα που δεν τα σνομπάρω καθόλου. Δεν σνομπάρω καθόλου ούτε Τσιφόρο-Βασιλειάδη, ούτε Γιαλαμά-Πρετεντέρη, ούτε Ψαθά. Κάναμε ουρές με αυτά. Ήμουν συνθιασάρχισσα άλλοτε με τον Κωνσταντάρα, άλλοτε με τον Βουτσά ή τον Κωνσταντίνου.

• Καθώς άλλαζε η Ελλάδα, βίωνα τη μετάβαση όπως οι περισσότεροι Έλληνες. Μεταξύ αγωνίας, άγχους και απορίας. Εγώ συνέχισα να κάνω θέατρο, συμμετείχα στο Τι είδε ο Γιαπωνέζος με τον Λαζόπουλο, που λατρεύω το χιούμορ του - κάναμε και μια περιοδεία μαζί. Ακολούθησαν κάποιες θεατρικές βλακείες, κάτι επιθεωρήσεις που δεν μου άρεσαν, και είπα στοπ. Είπα, δεν θα ξανακάνω τα ίδια.

Ξαφνικά θέλησα να βγω από το χρυσό μου κλουβί και να βρεθώ με τον κόσμο. Έτσι, πήγα στον Δήμο Αθηναίων, όπου έζησα επτά συναρπαστικά χρόνια δίπλα στον Δημήτρη Αβραμόπουλο, και μετά, με την επιμονή του Έβερτ, συμμετείχα στις εκλογές με τον Κώστα Καραμανλή.

• Η Βουλή για μένα ήταν μια απογοήτευση, λόγω της εσωστρέφειας των πολιτικών. Νόμιζα ότι το να είσαι πολιτικός σήμαινε να κάνεις ό,τι μπορείς για τους άλλους. Αυτό έκανα ως πρόεδρος του 9,84, αυτό έκανα ως πρόεδρος στο Μητέρα, όπου με τοποθέτησαν. Δεκαεννέα μήνες στη Βουλή ένιωθα ξένο σώμα. Υπάρχουν και εξαιρέσεις με ιδανικά, αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά η πλειονότητα έχει τις δικές της φιλοδοξίες.

• Δεν στέκομαι καθόλου στο παρελθόν. Είμαι με το ένα πόδι εδώ και το άλλο στο μέλλον. Τα παλιά τα θεωρώ ντεμοντέ. Λατρεύω τους νέους. Καθετί νέο με απασχολεί, μ' ενδιαφέρει, ζητάω το ανανεωτικό.

• Η πιο ωραία πλευρά της πόλης είναι το σπίτι μου. Τη στιγμή που βάζω το κλειδί στην πόρτα νιώθω την ελευθερία να είμαι ξυπόλυτη ή αχτένιστη. Κάνω χίλια δυο: ζωγραφίζω –έχω κάνει και μια έκθεση–, μαγειρεύω, ασχολούμαι με τις γλάστρες μου. Διατηρώ φιλίες πενήντα χρόνων και μαζί με αυτούς τους φίλους κάνω και τις διακοπές μου και τα πάντα. Τώρα αισθάνομαι την Ελλάδα ταπεινωμένη και δεν μ' αρέσει καθόλου. Φοβάμαι μήπως σφαχτούμε.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ 15.7.2026

 

Στην Αλεξία Ιωαννίδου διηγείται η Ελένη Τσιφτσόγλου-Παπαδοπούλου

Προσθέστε την «δημοκρατία» ωςπροτιμώμενη πηγή στην Google

«Υπάρχουν ήχοι που δεν χάνονται ποτέ. Μένουν φυλαγμένοι κάπου βαθιά στην ψυχή και χρόνια αργότερα αρκεί μια μυρωδιά, μια εικόνα ή ένα πέρασμα από έναν γνώριμο δρόμο για να ξαναζωντανέψουν» μας λέει η  Ελένη Τσιφτσόγλου-Παπαδοπούλου, συνταξιούχος μαία από το Νέο Γυναικόκαστρο Κιλκίς. Η κυρία Ελένη εδώ και χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με τη λαογραφία μαζεύοντας υλικό από το νομό Κιλκίς, «ανασταίνοντας» πρόσωπα που εάν δεν υπήρχε κάποιος σαν αυτήν να μας τους ξαναθυμίσει ή να τους συστήσει στους νεότερους Κιλκισιώτες, θα είχαν παραδοθεί στη λήθη.

Η καταγωγή των προγόνων της ήταν από την Ανατολική Θράκη, από το χωριό Όκλαλι της Επαρχίας Τσατάλτζας της νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως, αλλά αγαπάει πολύ τους Ποντίους γιατί… αγάπησε και παντρεύτηκε Πόντιο!

«Νομίζω ότι είμαι πιο Πόντια από τους Πόντιους γιατί εκ-ποντίστηκα (κατά το εξελληνίστηκα), ούσα 50 χρόνια νύφη των Ποντίων» δήλωσε στο pontosnews.gr γελώντας και «σπάζοντας τον πάγο» της πρώτης γνωριμίας!

Είναι διαχειρίστρια της σελίδας neoginekokastro.gr η οποία σαν χρονοκάψουλα κρατάει ζωντανή τη μνήμη των Mικρασιατών και Ανατολικοθρακιωτών προσφύγων κατοίκων του Νέου Γυναικόκαστρου Κιλκίς. Την ίδια σημαντική δουλειά όμως έχει κάνει και για το χωριό του ανδρός της, το Μαυρονέρι Κιλκίς (mavronerikilkis.gr) όπου κατέφυγαν και έχτισαν από την αρχή τη ζωή τους, πρόσφυγες από τον Καύκασο και τον Πόντο!

Η ζωή των Κιλκισιωτών είναι συνυφασμένη με την αγροτιά, άλλωστε το λέει και το αγαπημένο μας τραγούδι, ο «ύμνος του Κιλκίς» το «Κιλκίς πατρίδα μ’ έχω εσέν», που σε μια στροφή του αναφέρει χαρακτηριστικά: «εδούλευανε οι χωρέτ’ και έτρωεν η Αθήνα, και σα χωρία σο Κιλκίς περισανλούκ και πείνα» (δούλευαν οι αγρότες και έτρωγε η Αθήνα, και στα χωριά του Κιλκίς δυστυχία και πείνα)!

Ήμουν ένα κοριτσάκι δέκα ή έντεκα χρόνων, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν μαζί με τον πατέρα μου, τον Τάσο, πήγαινα στο Κιλκίς για να πουλήσουμε τα καρπούζια μας.

Η Ελένη Τσιφτσόγλου την εποχή που πουλούσε καρπούζια με τον μπαμπά της και τώρα (φωτ.: Αρχείο Ελένης Τσιφτσόγλου)

Στο χωριό μας, το Νέο Γυναικόκαστρο ή Νέα Δήμητρα, η γη ήταν η ζωή μας. Τα δέκα στρέμματα ποτιστικό χωράφι πρώτης κατηγορίας μάς χάριζαν κάθε χρόνο καρπούζια ξακουστά για τη νοστιμιά τους.

Ήταν τα «αμερικάνικα» καρπούζια όπως τα λέγαμε τότε. Μακρόστενα, μεγάλα σαν μπουκάλες, τόσο που μια παιδική αγκαλιά ίσα που τα χωρούσε. Μαζί με τα καρπούζια φορτώναμε και τα καβούνια, τα πεπόνια, όπως τα ονομάζαμε στην τοπική διάλεκτο.

Η προετοιμασία ήταν ολόκληρη τελετουργία. Και οι τέσσερις αδελφές βοηθούσαμε στο φόρτωμα.

Ανάμεσα στα άχυρα πάνω στην καρότσα που κρατούσαν τα καρπούζια ασφαλή στον δρόμο, βρισκόμουν κι εγώ. Ένα μικρό κορίτσι με κοντά μαλλιά και χέρια που είχαν μάθει να βοηθούν. Κάποιες φορές ένιωθα πως ο πατέρας μου έβλεπε σε μένα το αγόρι που ίσως είχε ονειρευτεί και δεν απέκτησε.

Όταν δεν φόρτωνε την καρότσα της «Λάικας» με καρπούζια ο Τάσος Τσιφτσόγλου, εξυπηρετούσε τους συγχωριανούς του μεταφέροντάς τους στο Κιλκίς (φωτ.: Αρχείο Ελένης Τσιφτσόγλου)

Η Λάικα ήταν κάτι περισσότερο από ένα όχημα. Ήταν μέλος της οικογένειας. Ένα αυτοσχέδιο τρακτέρ φτιαγμένο με φαντασία και ανάγκη. Είχε μηχανή από υδραυλικό σύστημα ποτίσματος, τέσσερις ρόδες, μια καρότσα και ένα απλό σκέπαστρο για τον οδηγό και τον συνοδηγό. Όταν έπαιρνε μπρος με τη μανιβέλα, ακουγόταν από μακριά ο χαρακτηριστικός της ήχος και όλοι καταλάβαιναν πως ο Τάσος ο καρπουζάς ξεκινούσε για την πόλη.

Το όνομά της το είχε πάρει από τη Λάικα, τη μικρή αδέσποτη σκυλίτσα από τη Ρωσία που ταξίδεψε στο διάστημα. Ο πατέρας μου ήξερε την ιστορία της και ίσως τον συγκινούσε η ιδέα ενός πλάσματος που πρόσφερε, χωρίς να ζητήσει τίποτα.

Το ζεύγος Φωτούλας και Τάσου Τσιφτσόγλου (αρραβωνιασμένοι τότε) μια Πρωτομαγιά της δεκαετίας του 1960. Το όμορφο φουστάνι που φοράει η Φωτούλα το μεταποίησε αργότερα φτιάχνοντας φουστανάκια για τις κόρες της. Τα φουστανάκια αυτά τα φορούσαν τα κορίτσια όταν ντύνονταν «Σουλιώτισσες» και έλεγαν τα ποίηματά τους στις εθνικές γιορτές των σχολείων τους (φωτ.: Αρχείο Ελένης Τσιφτσόγλου)

Κάθε απόγευμα που ανηφορίζαμε προς το Κιλκίς, ο δρόμος γινόταν ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες. Αφήναμε πίσω μας το Νέο Γυναικόκαστρο και περνούσαμε από το Αβρέτ Χισάρ (Παλιό Γυναικόκαστρο), το Νταουτλί (Δαφνοχώρι), το Δουρασανλή (Μεσιανό) και το Ασικλί (Λεβεντοχώρι), όπως τα έλεγε ο πατέρας μου.

Στα δεξιά μας έμενε το Σαρίγκιολ, η σημερινή Κρηστώνη και ύστερα η πόλη άνοιγε μπροστά μας.

Η Ελένη Τσιφτσόγλου (η μικρή στη φωτογραφία) με την αδελφή της και την μαμά τους στο πανηγύρι του χωριού τους (φωτ.: Αρχείο Ελένη Τσιφτσόγλου)

Ο πατέρας μου δεν είχε ανάγκη τη ζυγαριά. Δεν χρησιμοποιούσε την παλάντζα όπως άλλοι παραγωγοί. Κοίταζε το καρπούζι, το ζύγιζε με το μάτι και όλοι τον εμπιστευόταν. Η τιμιότητά του ήταν η καλύτερη διαφήμιση.

Μόλις οι νοικοκυρές άκουγαν το γνώριμο πατ-πατ της Λάικας, έβγαιναν στις πόρτες και περίμεναν. Θυμάμαι την κυρά Λίτσα στην είσοδο της πόλης, την κυρά Ωραία, την κυρά Παναγίλα. Θυμάμαι τον κυρ Γιώργο τον Πανίδη, τον Δάμο τον Μιχαηλίδη, τον κυρ Παύλο τον Ποζίδη, τον κυρ Ιάκωβο Σιδηρόπουλο, τον θυρωρό του Νοσοκομείου, τον Γιάννη Κεσίδη εισπράκτορα στο ΚΤΕΛ και την γυναίκα του την κυρά Άννα.

Ο Τάσος Τσιφτσόγλου, με το προσωνύμιο Τσάκος, όταν δεν ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες έπαιζε ακορντεόν. Ήταν τόσο περιζήτητος στην περιοχή που τον καλούσαν σε γάμους. Μάλιστα έπαιζε και ποντιακούς σκοπούς γι’ αυτό τον προτιμούσαν οι Καυκάσιοι Πόντιοι στα γλέντια και τις χαρές τους (φωτ.: Ελένη Τσιφτσόγλου)

Τα καρπούζια έφευγαν ένα-ένα από την καρότσα και μαζί τους έφευγε και λίγη από την κούραση της ημέρας. Εγώ έσπρωχνα με τα μικρά μου χέρια τα μεγάλα καρπούζια και κοιτούσα τον πατέρα μου να χαμογελά. Ένα ξύλινο κασελάκι δεχόταν τις δραχμές, τα δεκάρικα και τα εικοσάρικα. Ήταν ο κόπος μιας ολόκληρης χρονιάς κλεισμένος μέσα σε λίγα κέρματα.

Η Λάικα συνέχιζε να περνά από τα στενά της πόλης, ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια. Εγώ διάβαζα τις πινακίδες των δρόμων και τις κρατούσα μέσα μου: Παπαλουκά, Καραγιαννοπούλου, Δοϊράνης. Δεν ήξερα τότε πως αυτοί οι δρόμοι θα γίνονταν κομμάτια της ζωής μου.

Θυμάμαι πρόσωπα αγαπημένα. Την κυρά Φανή και την κυρά Μάγδα, τις νοσοκόμες. Τον Ζάχο τον Ορφανίδη που ερχόταν στο χωριό μας για τα στάρια. Τους Τζεβελέκηδες, τους Μιχαηλίδηδες, την Τσιτάκαινα.

Θυμάμαι τον ωρολογά Νίκο Χαραλαμπίδη, τον Καντίδη με την κυρία Σίτσα, τους Φελέκηδες και τον Τηλέμαχο.

Οι αγρότες με το χαμόγελο στα χείλη δουλεύουν στα σταροχώραφά τους στο Κιλκίς κάτω από τον καυτό ήλιο (φωτ.: Αρχείο Ελένης Τσιφτσόγλου)

Και όταν τελείωνε η δουλειά, άρχιζε η δική μου μικρή γιορτή.

Ο πατέρας μου με πήγαινε στου Μπακόπουλου για σουτζουκάκια και ύστερα στου Νούρη για γιαούρτι με μέλι. Για ένα παιδί εκείνης της εποχής, αυτές ήταν στιγμές ανεκτίμητες!

Μόνο ένα πράγμα με είχε στενοχωρήσει τότε. Όταν ο πατέρας μου φώναζε στους μαχαλάδες «εγγυημένα καρπούζια», εγώ μη γνωρίζοντας καλά τη λέξη, νόμιζα πως έλεγε «έγκυα».  Ντρεπόμουν χωρίς να ξέρω γιατί. Όταν το είπα στη μητέρα μου, μού εξήγησε και κατάλαβα το παιδικό μου λάθος.

«Εδούλευανε οι χωρέτ’ και έτρωεν η Αθήνα, και σα χωρία σο Κιλκίς περισανλούκ και πείνα» (φωτ.: Αρχείο Ελένης Τσιφτσόγλου)

Οι διαδρομές εκείνες με τον καρπουζά πατέρα μου ήταν το πρώτο μου μάθημα ζωής. Με έμαθαν να αγαπώ τους ανθρώπους, να επικοινωνώ, να νιώθω τον παλμό μιας πόλης. Εκεί γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να ζήσω κάποτε στο Κιλκίς.

Χρόνια αργότερα, μετά το Δημοτικό στο Νέο Γυναικόκαστρο και το Εξατάξιο Γυμνάσιο της αγαπημένης μου πόλης, σπούδασα Μαιευτική. Έγινα μαία, δημιούργησα την οικογένειά μου και υπηρέτησα με αγάπη το Νοσοκομείο του Κιλκίς.

Κι όμως, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, κάθε φορά που περνώ από εκείνα τα στενά, δεν βλέπω μόνο δρόμους και σπίτια. Βλέπω ένα μικρό κορίτσι με κοντά μαλλιά, ακούω τη Λάικα να ανεβαίνει γεμάτη καρπούζια και νιώθω δίπλα μου τον πατέρα μου. Οι αναμνήσεις είναι οι ρίζες μας. Και το παλιό Κιλκίς ζει ακόμη μέσα μου.

ΠΗΓΗ: pontosnews.gr

 

Η Ομερτά έχει γίνει μέγιστος θεσμός του κράτους φαμίλια. Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα που σημαίνει έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο ΠΘ έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους».

14 Ιουλίου, 2026 Από Καλλιόπη Σουφλή

Η Δικαιοσύνη, αντί να λειτουργεί γρήγορα και αμερόληπτα, περιμένει εντολές ή κλείνει τα μάτια όταν ο «ανιψιός» μιλάει δημοσίως για σφαίρες και σιωπή.

Δεν μας χρειάζονται σοβαροί πολιτικοί. Αποφασισμένοι… μας χρειάζονται… και “5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!”

Όταν η δικαιοσύνη γίνεται η θεραπαινίδα των πολιτικών, ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ…

ΕΝΑΝ ΗΡΑΚΛΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΤΑΒΛΩΝ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ”…

ΠΕΝΤΕ ΤΣΕΒΑΔΕΣ  ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΝΤΕ ΜΑΡΙΕΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΘΑ ΞΕΒΡΩΜΙΖΕ Ο ΣΤΑΒΛΟΣ ΤΗΣ Α-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Καλλιόπη Σουφλή

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

Από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανονική κυβέρνηση.

Υπάρχει μόνο η φαμίλια Μητσοτάκη, οι κολλητοί, οι μπροστινοί και οι… κονσιλιέρε της.

Αυτό το οικογενειοκρατικό καθεστώς «ζωγράφισε» στην συνέντευξή του ο ανιψιός του ΠΘ και πρώην παντοδύναμος ρυθμιστής του «επιτελικού κράτους».

Ο Δημητριάδης δημόσια βάφτισε το παρακράτος των παρακολουθήσεων «εθνικό καθήκον» για να καλύψει το αφεντικό.

Μας εξήγησε πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας.

Mας εξήγησε ωμά ποια είναι η πραγματική λογική της εξουσίας. «Έφαγα σφαίρα για να μείνει το αφεντικό» είπε, με κώδικες Κόζα Νόστρα. Όχι ως πρώην δημόσιος λειτουργός, αλλά ως πιστός στρατιώτης που θυσιάστηκε για τον… νονό.

Η φρασεολογία του ανιψιού είναι απόδειξη μιας νοοτροπίας που έχει διαβρώσει κάθε θεσμό.

Η ΕΥΠ μετατράπηκε σε γραφείο παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων αλλά και συνεργατών της φαμίλιας.

Οι ανεξάρτητες Αρχές κατάντησαν υπάλληλοι της κυβέρνησης.

Η Δικαιοσύνη, αντί να λειτουργεί γρήγορα και αμερόληπτα, περιμένει εντολές ή κλείνει τα μάτια όταν ο «ανιψιός» μιλάει δημοσίως για σφαίρες και σιωπή.

Γιατί, άραγε, μετά από αυτή την προκλητική συνέντευξη ο Δημητριάδης δεν κλήθηκε άμεσα από τη Δικαιοσύνη για εξηγήσεις; Γιατί δεν ζητείται να αποκαλύψει όσα γνωρίζει για το σκάνδαλο των υποκλοπών;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: γιατί η ομερτά έχει γίνει μέγιστος θεσμός του κράτους φαμίλια. Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα που σημαίνει έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο ΠΘ έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους».

Η οικογενειακή αφοσίωση υπερτερεί του δημοσίου συμφέροντος.

Ο ΠΘ παρέδωσε τα κλειδιά του κράτους σε συγγενείς και φίλους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε οικογενειακή επιχείρηση.

Οι θεσμοί έχουν αντικατασταθεί από δίκτυα εξάρτησης και προστασίας.

Όποιος «τρώει σφαίρα» για το αφεντικό, περιμένει και την προστασία του αφεντικού.

Και το αφεντικό, με τη σιωπή του, επιβεβαιώνει ότι η φαμίλια είναι πάνω από το κράτος.

Εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση για τη “Δημοκρατία” που δείχνει πόσο κατεπείγουσα είναι η ανάγκη για ριζική αλλαγή στην πολιτική ζωή του τόπου.

Δεν μας χρειάζονται σοβαροί πολιτικοί, Αποφασισμένοι… μας χρειάζονται… και “5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!” λένε κάποιοι.,,

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

«Οσιομάρτυρας» για τις υποκλοπές, «Όσιος Γρηγόριος» για φίλους που τους έκανε λαμπερούς (Bright) με κρατικό χρήμα, ωφελώντας και μέλλοντες πεθερούς.

Είναι κιμπάρης όμως ο Γρηγόρης και οι ωφελούμενοι ανταποδίδουν…

Έσκασε στη Τζια για Σαββατοκύριακο με πανάκριβο, υπέροχο σκάφος, ο ιδιοκτήτης της Bright, Γιώργος Πουλόπουλος που κάνει χρυσές δουλειές, ο τζίρος της εταιρείας καλπάζει προς τα 200 εκατομμύρια.

Η Bright μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε να αποτελεί έναν από τους βασικούς προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου με την συντριπτική πλειοψηφία του τζίρου της να προέρχεται από δουλειές με διάφορα υπουργεία.

Μέσα στο σκάφος του Πουλόπουλου εθεάθη το Σάββατο κι ο ανιψιός του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης, στενός φίλος και συνεργάτης του ιδιοκτήτη της Bright από την εποχή που διατηρούσε δημόσιο αξίωμα. Και όλα μπερδεύονται γλυκά και τα συμπεράσματα δικά σας. Το μόνο που φαίνεται να μένει από όλα αυτά απ’ έξω είναι η σεμνότητα, η ταπεινότητα και η διαφάνεια, που ζήτησε και για τα οποία δεσμεύτηκε ίσαμε τις 100 φορές, ο Κυριάκος.

Από τη μια ο ανιψιός σου και από την άλλη μια νέα ραγδαία αναπτυσσόμενη εταιρεία με πελάτη το κράτος, μέτοχος της οποίας είναι και ο μελλοντικός συμπέθερος του, ο Κωνσταντίνος Σάκκαρης.

Τόσος πλούτος σε χρόνο ρεκόρ, γεννά υποψίες, παίρνουν μπρος οι κακές γλώσσες που λένε : Ελλάδα από το 2019 η χώρα της μαφίας της ρεμούλας και της διαφθοράς !! 

Δεν μας χρειάζονται καλοί και σοβαροί πολιτικοί. 5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!»…

https://www.in.gr/…/osiomartyras-gia-tis-ypoklopes…/

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Ο Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff) στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας….

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε;

Και βέβαια είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικός ο κώδικας (άλλη μια αγαπημένη λέξη του) που επιλέγει σε σχέση με την άρνησή του να μιλήσει για τις υποκλοπές, πιο σωστά η κατηγορηματική του δήλωση ότι ποτέ δεν θα μιλήσει για αυτό το θέμα, διαβεβαιώνοντας μάλιστα πως δεν τον κάνει «υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Και όσοι με ξέρουνε, ξέρουν ότι και το κουράγιο έχω και το μέταλλο το έχω».

Αυτό θυμίζει την ομερτά, τον άγραφο νόμο της σιωπής των μαφιόζων που ορκίζονται ότι ποτέ δεν θα μιλήσουν ή θα προδώσουν την οικογένειά τους. Άλλο τώρα που στην πραγματική ιστορία της Μαφίας, μια χαρά «κελάηδησαν» ουκ ολίγα πρωτοπαλίκαρά της…

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του.

Γιατί ο Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της ΝΔ». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του ΚυΜ, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κατείχε μια κεντρική θέση στον κυβερνητικό μηχανισμό, από ορισμένες απόψεις πιο σημαντική από ενός υπουργού, αφού ήταν ουσιαστικά ο «αντ’ αυτού» του ΠΘ.

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας.

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει).

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον ανηψιό. Αφορούν τον Θείο.

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον ανηψιό. Αφορούν τον Θείο.

Ο Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου.

Όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του ΚυΜ. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος.

Κοντολογίς, ο ΚυΜ είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας.

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον ΠΘ.

Σε τελική ανάλυση ο ΚυΜ ήταν αυτός που έχρισε τον Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη.

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων.

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής.

https://www.in.gr/…/omerta-typou-koza-nostra-kai…/

 

IN.GR

Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα και έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τα κλειδιά του «ε

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Όπως λέει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης… και τα πέντε μέρη της συνέντευξης είναι ένα δωρεάν εγχειρίδιο προς όλους εκείνους που θέλουν να αγωνισθούν στις εκλογές εναντίον του ΚυΜ… της ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ.

Για να κατανοήσει κανείς την πολιτική κατάσταση στην μπανανία, θα πρέπει να μελετήσει προσεκτικά κάθε λέξη που εκστόμισε ο πρώην chief of stuff της κυβέρνησης -συμμορίας…

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, γρήγορος σαν πολυβόλο, λάτρης του μακιαβέλι και των μεθόδων της μαφίας, και άριστος γνώστης όλων των τεχνικών της προπαγάνδας, γαλουχημένος σχεδόν από τα γεννοφάσκια του με το μικρόβιο της μητσοτακικής πολιτικής, έκανε μια ναρκισσιστική επίδειξη της ευρυγνωσίας του, επικαλούμενος αμέτρητα αποφθέγματα από πλήθος νεοταξίτικων βιβλίων που έχει ρουφήξει.

Εξήγησε πόσο καλά έχει αφομοιώσει τα μυστικά της διακυβέρνησης του όχλου, κάνοντας ένα ταχύρρυθμο μάθημα πρακτικής εφαρμογής των θεωρητικών αρχών που αναλύονται στα διάφορα εγχειρίδια της κοινωνικής μηχανικής.

Εμείς που υποφέρουμε από την δυστοπική μπότα της οργουελικής κυβέρνησης ΚυΜ. πρέπει να αντιληφθούμε πόσο καλά εκπαιδευμένες είναι οι αφανείς έμψυχες τουρμπίνες του ψευτοδημοκρατικού καθεστώτος που έχει κάτσει στο σβέρκο μας επί επτά χρόνια και μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο.

Η παράσταση που έδωσε ο Δημητριάδης είναι το ιδανικότερο παράδειγμα για να συνειδητοποιήσουμε με πόσο επικίνδυνους επαγγελματίες έχουμε να παλέψουμε.

Όλα όσα είπε ο πρώην «αντ’ αυτού» του ΚυΜ συνθέτουν μια «μαγική» (καθότι προπαγανδιστική) και, ταυτοχρόνως, «τρομακτική» εικόνα.

Διότι είναι «τρομακτικό» να ακούει κανείς τον πρωθυπουργικό ανιψιό να επικαλείται τον άγραφο (οιονεί μαφιόζικο) «κώδικα τιμής», προκειμένου να δικαιολογήσει την απόλυτη σιωπή του για το μέγα-σκάνδαλο των υποκλοπών και να αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να φοβάται αυτός τους 5-10 οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες της χώρας αντί να τον φοβούνται εκείνοι!

Ενισχυτικώς «τρομακτικό» είναι να τον ακούς να δέχεται την περιπαικτική ερώτηση αν από τις επισκέψεις του στις φυλακές (δύο την εβδομάδα) χτίσθηκε η σχέση του με τον υπόκοσμο, ακολούθως δε να απαντά με την φράση «και από εκεί!», διευκρινίζοντας, πάντως, ότι απάντησε «σκαμπρόζικα».

Ωστόσο, ένας πολύ σημαντικός Eλβετός συγγραφέας είχε γράψει το 1958 σε ξακουστό θεατρικό του έργο ότι:

«τα αστεία είναι η τρίτη καλύτερη μέθοδος εξαπατήσεως των ανθρώπων».

Η πενταμερής συνεντεύξη είναι γεμάτη «λαβράκια».

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Στην πρώτη τηλεοπτική συνέντευξή του, ο Δημητριάδης εξέπεμψε την ωμή αλαζονεία, τη χυδαιότητα και την αίσθηση ατιμωρησίας που χαρακτηρίζουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Ο άνθρωπος που θα μείνει στη μεταπολιτευτική ιστορία ως «χρυσός» ανιψιός ή αλλιώς ο «εθνικός ωτακουστής», δύο ημέρες μετά το μπλόκο της κυβέρνησης στην κλήτευσή του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας αποφάσισε να μιλήσει δημόσια και να αποκαλυφθεί στην κοινή γνώμη. Μόνο που η γνωριμία του Δημητριάδη με τον ελληνικό λαό ήταν απολύτως χορογραφημένη και γι’ αυτό προδήλως προκλητική. Και χορογράφος δεν ήταν ο κατά τ’ άλλα έμπειρος συνεντευξιαστής Θανάσης Λάλα, αλλά ο ίδιος ο ανιψιός, που φαίνεται πως αισθάνεται ικανός να φέρει εις πέρας τα πάντα, ακόμα και να πείσει έναν δημοσιογράφο να ρωτά μεταξύ τυρού και αχλαδιού και να μην πιέζει για απαντήσεις.

Ηταν παραπάνω από οφθαλμοφανές πως προϋπόθεση της συνέντευξης ήταν να μην υπάρξουν πολλές ερωτήσεις για τις υποκλοπές. Στον λίγο χρόνο όμως που αφιέρωσαν στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, ο Δημητριάδης φρόντισε να εκβιάσει ξανά και σε δημόσια θέα τον θείο του. Ομολόγησε, χρησιμοποιώντας μάλιστα αργκό που θυμίζει μαφία, πως έφαγε τη σφαίρα για να μην την φάει το… αφεντικό. Αποκάλυψε πως έπρεπε να πάρει κάποιος την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο ώστε να συνεχίσει η κυβέρνηση- υπονοώντας, δηλαδή, πως ανέλαβε μια ευθύνη που δεν του αναλογούσε-, ενώ παραδέχθηκε πως γνωρίζει πράγματα για τα οποία δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ. Και το ερώτημα που προκύπτει σχεδόν αβίαστα είναι ένα: θα τον καλέσει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να καταθέσει όσα γνωρίζει ή θα συνεχίσει να κάνει πως δεν ακούει, ακολουθώντας πιστά τα βήματα του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα;

Δυστυχώς, ο έμπειρος Θανάσης Λάλας … ξέχασε να κάνει ερωτήσεις για τα έργα και τις ημέρες του. Αντίθετα σε μια μαραθώνια συνέντευξη ακούγαμε τον Δημητριάδη να μιλά για τη σημασία που έχουν το γέλιο στη ζωή του, η σύζυγος κι ο γιος του και να πασχίζει να εμφανιστεί ως ορίτζιναλ Μητσοτάκης κι «εκλεκτός» του παππού του, που τον είχε τρόπον τινά «ξεχωρίσει». Η «οικογένεια» -Μητσοτάκη κι όχι Δημητριάδη- επαναλαμβανόταν επίμονα κι επιδεικτικά ίσως για να επιτονιστεί πως μπορεί να μην έχει το όνομα αλλά τη χάρη.

Τα ερωτήματα που δεν τέθηκαν

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης των 212 λεπτών ή 3,5 ωρών, ο Λάλας «ξέχασε» να ρωτήσει για τις σχέσεις του Δημητριάδη με την παρακρατική ομάδα της «Ομάδας Αλήθειας», για τη σκοτεινή υπόθεση της ENERGA, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ στον ελληνικό λαό, για τη θέση του στα Ελληνοτουρκικά, που τόλμησε με απύθμενο θράσος να υποστηρίξει πως πρέπει να καταργηθεί το βέτο στην ΕΕ, για το πάρτι των απευθείας αναθέσεων, για τη θεμελίωση του αποτυχημένου και χρεοκοπημένου επιτελικού κράτους και φυσικά για τις πληροφορίες που τον θέλουν να χρηματοδοτεί μια σειρά από παρακμιακά μέσα και… διαδικτυακά κανάλια που σπεύδουν από χθες να τον «πριμοδοτήσουν», γράφοντας μέχρι και τα εξής τραγελαφικά: «Ο Γρηγόρης Δημητριάδης μίλησε για τη φιλοσοφική διάσταση της εξουσίας, τις παθογένειες της ελληνικής και ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, την τοξικότητα της πολιτικής ζωής, τις κόντρες με τους επιχειρηματίες, τη δύναμη των social media, αλλά και τις προσωπικές του αναμνήσεις από τους δύο παππούδες του, με ιδιαίτερη έμφαση στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη».

Ο «κουτσαβακισμός» που σοκάρει

Το εντυπωσιακό είναι πως όταν η συζήτηση έφτασε στον… ανδρισμό του Γρηγόρη Δημητριάδη, ο «χρυσός» ανιψιός ξεπέρασε κάθε όριο υπεραναπλήρωσης. Πού και να μην έκανε ψυχανάλυση δηλαδή… Ο πυγμάχος Δημητριάδης υπερτόνισε πως όλα τα βλέπει ως ρινγκ όταν προσβάλλεται η τιμή του. Βέβαια, στο δικό του ρινγκ ο αγώνας είναι unfair, καθώς ο πυγμάχος Δημητριάδης συνοδεύεται από δεκάδες μπράβους των ΕΚΑΜ. Θα είχε ενδιαφέρον να απαντήσει ο μάχιμος Γρηγόρης γιατί χρήζει τόσο μεγάλης ασφάλειας αλλά και ποιοι πληρώνουν γι’ αυτή; Ομως δεν σταμάτησε εκεί. Ενώ στην αρχή είπε πως νιώθει φόβο παρά το γεγονός πως κυκλοφορεί στο Κολωνάκι νύχτα και μέρα, στη συνέχεια το μετάνιωσε και άλλαξε τροπάρι. «Γιατί με ρωτάτε αν φοβάμαι εγώ και δεν ρωτάτε γιατί δεν φοβούνται αυτοί» αναρωτήθηκε…. επιβεβαιώνοντας όσους έλεγαν πως ο ανιψιός γοητευόταν από την Greek Mafia.

Τι και αν ένα σωρό κακουργήματα τον περιμένουν για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο ανιψιός δεν πτοείται..[..] https://www.dimokratia.gr/…/adistakti-familia-me-oroys…/

 

DIMOKRATIA.GR

Αδίστακτη φαμίλια: Με όρους μαφίας ο Δημητριάδης ομολόγησε τις υποκλοπές

 

Πηγή

Tags: ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, ΚΟΡΥΦΑΙΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ