Η γυναίκα στη φωτογραφία είναι η 30χρονη Φατμανούρ Τσελίκ (Fatmanur Çelik). Όταν ήταν 14 ετών βιάστηκε από τον Αϊχάν Σενγκιουλέρ (Ayhan Şengüler), διευθυντή στο "Ίδρυμα για την Υπηρεσία του Κορανίου" (στα τουρκικά Kuran'a Hizmet Vakfı ή Hizmet Vakfı). Πρόκειται για ένα θρησκευτικό ίδρυμα που ιδρύθηκε το 1973 στην Τουρκία, με σκοπό την έκδοση και διανομή υψηλής ποιότητας αντιτύπων του Κορανίου και άλλων θρησκευτικών κειμένων. Μεταφράζει και εκδίδει το Κοράνι σε ξένες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, κινεζικά, ελληνικά, κουρδικά) και συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίου.

Ο διευθυντής του, λοιπόν, εμφορούμενος από τις ιδέες του Κορανίου για τον ρόλο των γυναικών στον πλανήτη, βίασε τη Φατμανούρ Τσελίκ και την άφησε έγκυο. Η οικογένειά της την εξανάγκασε να τον παντρευτεί, μολονότι ήταν ήδη μεσήλικας, μη τυχόν χάσουν τέτοιο τεφαρίκι γαμπρό, με τέτοια ευυπόληπτη θέση. Όμως το χούι δεν κόβεται και ο Σενγκιουλέρ βίασε και την 3 ετών κόρη τους Hifa İkra Şengüler, πριν από 5 χρόνια. Από τότε η Çelik αγωνίζεται με κάθε τρόπο για να τιμωρηθεί ο καθ' έξιν βιαστής αλλά ο Σενγκιουλέρ έβρισκε τρόπο να ξεφεύγει. Και, φυσικά, όπως γίνεται και στην Ελλάδα, κυκλοφορούσε ελεύθερος εν αναμονή της δίκης τον Μάιο του 2026.

Η Φατμανούρ Τσελίκ πριν 15 μέρες ξεκίνησε να διαμαρτύρεται έξω από δικαστήριο, για την προκλητική στάση της Δικαιοσύνης, και εξέφραζε ταυτόχρονα τον φόβο της διότι δεχόταν απειλές, λέγοντας: «Αν μου συμβεί κάτι, μην πείτε ότι αυτοκτόνησα».

Η Μπούσε Ναζ Γκιουνές, μέλος του Συνδέσμου «Παιδιά και Γυναίκες Πρώτα» και δικηγόρος της Τσελίκ, δήλωσε ότι το παιδί βρισκόταν σε σοβαρή ψυχολογική κατάσταση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η Güneş δήλωσε ότι η Çelik είχε υποβάλει αίτηση σε πολλά νοσοκομεία γύρω από το Çekmeköy για εισαγωγή, αλλά δεν έγινε δεκτή.

Στις 3 Μαρτίου 2026, το πτώμα της Τσελίκ και το πτώμα της 8χρονης κόρης της βρέθηκαν να επιπλέουν στη θάλασσα του Μαρμαρά κοντά στην ακτή Zeytinburnu. Η κηδεία τους έγινε στις 4 Μαρτίου, με γυναίκες να μεταφέρουν τα φέρετρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Η Γενική Εισαγγελία του Μπακίρκιοϊ εξέδωσε εντολή εμπιστευτικότητας και απαγόρευση δημοσίευσης για την έρευνα που διεξάγει.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Του Μανώλη Κοττάκη 

Όταν έχεις περάσει πολύ χρόνο στην εξουσία, μοιραία έχεις ένα μειονέκτημα: Γίνεσαι προβλέψιμος. Επαναλαμβάνεσαι. Η επόμενη κίνησή σου είναι αναμενόμενη. Δύσκολα προκαλείς την έκπληξη. Δεν έχεις πια τη φαντασία και την ορμή που είχες στην αφετηρία σου.

Από τον κανόνα αυτόν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση ο πρωθυπουργός. Τόσο στην πρωτολογία του όσο και στη δευτερολογία του χθες στη Βουλή εφάρμοσε πιστά αυτό που οι τεχνοκράτες αποκαλούν στις κλειστές συσκέψεις αγγλιστί «manual». Το εγχειρίδιο των κρίσεων.

Ήτοι:

Πρώτον, προσπάθησε, όπως στην πανδημία και στον πόλεμο της Ουκρανίας, να «παγώσει» τον πολιτικό χρόνο και να αναστείλει την κοινοβουλευτική αντιπαράθεση γιατί «το εθνικό συμφέρον προέχει του μικροκομματικού συμφέροντος». Δεδομένου ότι μέσα στην πανδημία εξελίχθηκαν στο παρασκήνιο το σκάνδαλο των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ και μέσα στον πόλεμο το μπάζωμα των Τεμπών, η έκκλησή του αυτή έπεσε στο κενό.

Ο πρωθυπουργός δεν έχει οικοδομήσει εμπιστοσύνη με την αντιπολίτευση στο όνομα του εθνικού συμφέροντος, έχει αρνηθεί να καθίσει στο ίδιο τραπέζι μαζί της στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, τι ανταπόκριση να είχε λοιπόν μια τέτοια έκκληση;

Παρά ταύτα οι τόνοι επί των Εθνικών ήταν χαμηλοί. Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας αποκάλυψε ότι στόχος των ιρανικών ντρόουν που καταρρίφθηκαν πάνω από την Κύπρο ήταν η Σούδα! Μέσα στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών όμως, μακριά από τις κάμερες, όχι στην Ολομέλεια.

Η άρνηση της αντιπολίτευσης να υποταχθεί στο αφήγημα Μητσοτάκη για την «εθνική ενότητα» και την «ενίσχυση της εσωτερικής σταθερότητας» εκνεύρισε τον πρωθυπουργό, που δεν άργησε να αποκαλύψει τα συναισθήματά του.

Στην πρωτολογία του επιτέθηκε αορίστως στους «επαγγελματίες ανησυχούντες» της Αριστεράς, στη δευτερολογία του στους «πατριώτες της φακής της Δεξιάς» (λέγοντας, κρύο χιούμορ, ότι πρόσβαλε τις φακές) και στον ελληνικό λαό!

Είπε ότι, σε αντίθεση με τους απόδημους ομογενείς που έχουν «καθαρότητα» στη ματιά τους, οι Έλληνες του εσωτερικού «είναι εγκλωβισμένοι από την τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης»! Δεν βλέπουν καθαρά το μεγαλείο του για να τον… δοξάσουν. Τι μιζέρια και τι πολιτικός ρατσισμός! Οι κακοί «μέσα» και οι καλοί «έξω»! «Περίπατος» η άσκηση εθνικής ενότητας μέσα σε μια ώρα.

Δεύτερον, ο πρωθυπουργός αλλοίωσε το αρχικό μήνυμα που εστάλη στην Κυπριακή Δημοκρατία με αφορμή την αποστολή δύο φρεγατών και τεσσάρων μαχητικών, που, σύμφωνα με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, είναι ότι «η Ελλάδα θα συμβάλει στην άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας από κάθε απειλή ή παράνομη ενέργεια». Θέση που έχει γενικότερη σημασία έναντι τρίτων, δεν περιορίζεται στο ντρόουν της Χεζμπολάχ.

Ο κύριος Μητσοτάκης μίλησε για αποτροπή απειλητικής ενέργειας «σε βάρος της ανεξάρτητης Κύπρου». Οι επαγγελματίες ενδοτικοί του ακροφιλελεύθερου ρεαλισμού τον έπεισαν να διαγράψει τη φράση «άμυνα της Κύπρου», να μεταχειριστεί τον όρο «ανεξάρτητο κράτος» (δύο ξένοι) και να στείλει μήνυμα στην Τουρκία ότι οι φρεγάτες μας έχουν «αμυντική αποστολή» και όχι να ξεπαγώσουν το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Μη γίνει καμιά παρεξήγηση!

Περιττό να πούμε ότι στην ομιλία του ο πρωθυπουργός έκανε ειδική αναφορά στο υπουργείο Εξωτερικών, στο υπουργείο Μετανάστευσης, στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης αλλά όχι στο υπουργείο Άμυνας που του εισηγήθηκε την αποστολή των φρεγατών και των μαχητικών στη Μεγαλόνησο. Επαγγελματίας της μικρότητας.

Τρίτον, ο πρωθυπουργός τόνισε ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν συμβιβάζεται «με κρεμάλες αθώων πολιτών», στο Ιράν αναφερόταν. Άριστα. Όταν όμως προσφάτως το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε., πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, διακήρυξε με απόφασή του ότι οι Φρουροί της Επανάστασης είναι «τρομοκρατική οργάνωση», η Ελλάδα έμεινε στα μετόπισθεν της ψηφοφορίας, ενδεχομένως να έβαλε αστερίσκο ή να απείχε.

Δεν πρωτοστάτησε, διότι οι Χούθι ελέγχουν τα κομβικά για τα συμφέροντα της ελληνικής ναυτιλίας Στενά του Ορμούζ. Σωστά βεβαίως και πάλι. Πού πήγε όμως τότε η ευαισθησία για τις «κρεμάλες» και τον λαό που, όπως ελέχθη χθες, «καταπιέζεται»;

Τέταρτον, ο πρωθυπουργός χαιρέτισε την καταδικαστική απόφαση του Εφετείου για τη Χρυσή Αυγή με τη φράση ότι η Ν.Δ. «πρωτοστάτησε με τις πρωτοβουλίες της» για τη φυλάκισή τους και χαρακτήρισε τη δράση του κόμματος αυτού «τραυματική περίοδο για τα κοινοβουλευτικά δρώμενα».

Πράγματι, η Ν.Δ. ψήφισε ειδικό νόμο για την απαγόρευση της καθόδου του κόμματος Κασιδιάρη στις εκλογές με τη θεωρία του «αφανούς αρχηγού». Κατέληξε όμως να επιτρέψει την κάθοδό του στις δημοτικές εκλογές για να υπονομεύσει την επανεκλογή του Κώστα Μπακογιάννη στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών.

Σήμερα που μιλάμε τέσσερις βουλευτές των «Σπαρτιατών» είναι ενσωματωμένοι στην πλειοψηφία 160 εδρών (156+4) της Ν.Δ. Το σχέδιο έκπτωσής τους από το αξίωμα, όπως το είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής μετά την ομιλία του αρχηγού των «Σπαρτιατών», μέσω Αρείου Πάγου, ανήκει στην ιστορία. Αν μη τι άλλο συνεπής! Τραυματική περίοδος…

Πέμπτον, ο πρωθυπουργός απέφυγε να κάνει την παραμικρή νύξη στην υπόθεση των υποκλοπών, αν και προκλήθηκε από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος του έκανε τη χάρη να μην καταθέσει χθες που είχε γενέθλια ο κύριος Μητσοτάκης το αίτημα για τη διεξαγωγή προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης της Βουλής.

Περιττό, τέλος, να σας ενημερώσουμε ότι, αν άκουσαν καλά τα αυτιά μας, η Ν.Δ. βλέπει «διπλές εκλογές»…

Του Strange Attractor

Ο πόλεμος με το Ιράν, που θυμίζει παγκόσμιο πόλεμο, δοκιμάζει τη συνοχή της Ευρώπης, και του ΝΑΤΟ. Μια ήδη εύθραυστη συνοχή, αν κρίνω από αυτά που έγιναν όταν η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία.

Ο βασικός λόγος της υστέρησης των Ευρωπαίων στο να ακολουθήσουν τη σημερινή Αμερική είναι οι διαφορές αντίληψης των δυο αυτών συμμάχων όσον αφορά στο ποιες είναι οι προτεραιότητες (στρατηγικές και οικονομικές) του καθενός.

Για την Αμερική, και όχι μόνο επί Τραμπ, το θεοκρατικό Ιράν αποτελεί μια μακροχρόνια και μακροπρόθεσμη πρόκληση, ικανή να αποσταθεροποιήσει τη Μ. Ανατολή (λες και δεν την αποσταθεροποίησε προ πολλού ο Ομπάμα), που απειλεί το Ισραήλ, και που ενδέχεται να γίνει και αυτό μια πυρηνική δύναμη, αν του επιτραπεί.

Οι Ευρωπαίοι όμως δεν έχουν, ή δεν δείχνουν να έχουν την ίδια άποψη, ούτε τους πολυενδιαφέρει το Ιράν και η Μ. Ανατολή γενικότερα, τουλάχιστον στον βαθμό που ενδιαφέρει τους Αμερικανούς.

Γι’ αυτούς ο παραδοσιακός εχθρός παραμένει η Ρωσία, ενώ δευτερευόντως οι ανησυχίες τους επικεντρώνονται στη λαθρομετανάστευση, στην επάρκεια ενέργειας, στην τρομοκρατία, στον οικονομικό ανταγωνισμό της Κίνας, κλπ.

Αυτή η διαφοροποίηση είναι που συμβάλλει στην «ασυνεννοησία» που βλέπουμε σήμερα, με την Αγγλία, την Ισπανία, κ.ά. να μη δείχνουν τον πρέποντα ενθουσιασμό, ή έστω μια κάποια προθυμία να συνδράμουν την Αμερική στον πόλεμό της κατά του Ιράν, όπως έκαναν στο παρελθόν σε άλλες αμερικανικές επεμβάσεις στην περιοχή.

Εν τω μεταξύ, από την πλευρά του ο Τραμπ παραμένει αγέρωχος, και μοιάζει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το τι σκέφτονται, ή το τι κάνουν οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι», προχωρώντας ακόμη και σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς (βλ. Βρετανό πρωθυπουργό) ή απειλές για αύξηση δασμών, και ακύρωση εμπορικών συναλλαγών (βλ. Ισπανό πρωθυπουργό).

Ένας Τραμπ, που στην πρώτη του θητεία ήταν ο μοναδικός πρόεδρος που δεν είχε ξεκινήσει κανέναν πόλεμο από συστάσεως του αμερικανικού κράτους!

Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που όχι μόνο δεν εξελέγη για δεύτερη θητεία, αλλά κόντεψε να πάει και φυλακή. Μάλλον γιατί η «φιλειρηνική» του στάση δεν βόλευε το περίφημο αμερικανικό «στρατιωτικο-βιομηχανικό κατεστημένο».

Αυτή τη φορά ο Τραμπ προεκλογικά υποσχέθηκε να μην κάνει κανέναν πόλεμο, αλλά από τη στιγμή που ανέλαβε και μετά έχει διατάξει και πραγματοποιήσει πιο πολλές στρατιωτικές επιθέσεις και επεμβάσεις από οποιονδήποτε άλλον πρόεδρο, ακόμη και από τον «νομπελίστα Ειρήνης» Ομπάμα που μέσω της αραβικής άνοιξης διέλυσε τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική.

Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι ο «ναρκισσιστής» Τραμπ πιστεύει ότι εκτελεί μια «θεϊκή αποστολή», και να μη σκέφτεται καν τυχόν συνέπειες, αισθανόμενος ως ο «εκλεκτός», και ο «άτρωτος», ειδικά όταν χάρη σε μια ελαφρά κίνηση του κεφαλιού του γλίτωσε από σφαίρα δολοφόνου τον Ιούλιο του ’24, όπως και ο επίσης «εκλεκτός» Χίτλερ είχε γλιτώσει από σφαίρες αστυνομικών, οι οποίες πέρασαν ξυστά δίπλα του, πετυχαίνοντας όμως τον Γκέρινγκ, κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα της μπυραρίας στο Μόναχο το 1923.

Και όπως είπε με το γνωστό του ύφος στη διάρκεια της ορκωμοσίας του, «σώθηκα χάρη στον Θεό, για να κάνω την Αμερική μεγάλη ξανά»!

Σε αυτήν λοιπόν τη δεύτερη του θητεία, ο Τραμπ όντως μοιάζει άτρωτος, και ό,τι πει ή θέλει, του βγαίνει.

Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, άλλο πράγμα η Γροιλανδία, άλλο η Ουκρανία, άλλο η Βενεζουέλα, και εντελώς άλλο πράγμα η Μέση Ανατολή, που στα χιλιάδες χρόνια της ιστορίας της κατάπιε αμάσητους πολλούς «άτρωτους» και άλλους τόσους «εκλεκτούς».

Ειδικά το Ιράν, ή αλλιώς η Περσία, που ήταν ήδη παγκόσμια δύναμη και αυτοκρατορία, όταν η Αμερική δεν υπήρχε, και στη δυτική Ευρώπη έτρωγαν όντως βελανίδια.

Η αντίδραση του οποίου στις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, ήταν και η μεγάλη έκπληξη, καθώς οι Ιρανοί δεν δίστασαν να χτυπήσουν δεξιά κι αριστερά, ακόμη και σε «φίλες» μουσουλμανικές χώρες που ζουν το όνειρο, μην πιστεύοντας ποτέ πως θα αποτελούσαν στόχο ομόθρησκου κράτους.

Οι ιρανικοί πύραυλοι έφτασαν ως και την Κύπρο, απειλούν την Κρήτη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να στείλει δυνάμεις εκεί (που το ’74 κείτονταν μακριά), και με την Τουρκία να σκαρφαλώνει στα κάγκελα, με κίνδυνο να ξεσπάσει έτσι στα ξαφνικά ακόμη και ελληνοτουρκικός πόλεμος!

Όσο για τον Τραμπ, ανάθεμά με αν ξέρει τι θέλει, ή ξέρει τι μέλλει γενέσθαι στο Ιράν, αφού άλλα λέει τη μία κι άλλα την άλλη αναφορικά με το μέλλον της χώρας, για το πώς θα πέσει κι αν θα πέσει, σε περίπτωση που όντως πέσει το θεοκρατικό καθεστώς.

Αυτό που είπε όμως, και μάλιστα με στόμφο, πριν από δυο ημέρες είναι πως «το μεγάλο κύμα δεν ήρθε ακόμη… θα έρθει όμως σύντομα», αφήνοντας τους (ούτως ή άλλως ζαλισμένους) αναλυτές ενεούς, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τι εννοεί ο «εκλεκτός».

Πάντως, το να διαλυθεί στρατιωτικά το ήδη εξαντλημένο Ιράν είναι μια εύκολη υπόθεση για τις δυο υπερδυνάμεις, δηλαδή τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το θέμα είναι τι θα γίνει μετά;

Κάτι σαν αυτό που άφησε πίσω της η αραβική άνοιξη στη Β. Αφρική, και πιο ειδικά στη Λιβύη φερ’ ειπείν;

Κάτι σαν αυτό στη Συρία;

Ή κάτι σαν αυτό που έμεινε στο Ιράκ, μια σκιά του άλλοτε εαυτού του;

Εδώ φτάσανε στο σημείο οι ταλαιπωρημένοι από τους Μουλάδες Ιρανοί, να χαίρονται για τις βόμβες που πέφτουν πάνω τους, και να προσεύχονται να επιστρέψει και να τους κυβερνήσει ο «δημοκράτης» γιος του… Σάχη, τον οποίο έκαναν αμάν να ξεφορτωθούν οι μπαμπάδες και οι παππούδες τους!

Ο Τραμπ λοιπόν μας έβαλε εκόντες άκοντες σε μια νέα περίοδο διπλωματίας και διεθνών σχέσεων, όπου το διεθνές δίκαιο είναι μόνο στα χαρτιά, και απασχολεί μόνο όσους το διδάσκουν, η διπλωματία μοιάζει πλέον άσχετη με την πραγματικότητα που εξελίσσεται στον πλανήτη, και η ωμή δύναμη συνοδευόμενη από σκληρή και αλαζονική ρητορική είναι η νέα κυρίαρχη πολιτική, μια μεταμοντέρνα «διπλωματία των κανονιοφόρων» δηλαδή, αυτή τη φορά στην υπηρεσία της Pax(!) Americana, και της ενός (Αμερικανού) ανδρός αρχή.

Σύμφωνα όμως με τον Μακιαβέλι, ένας «ηγέτης» μπορεί και πρέπει να είναι τολμηρός και επιθετικός, αλλά συνάμα επιβάλλεται να είναι συνετός, στρατηγικός, και πάνω απ’ όλα διορατικός. Κάτι που μάλλον δεν είναι ο Τραμπ, που μόνο συνετό και διορατικό δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς… το αντίθετο θα έλεγα.

Οπότε προσδεθείτε, κι ο Θεός βοηθός…