Ο πρώτο παραγωγός που συναντήσαμε μας «πούλησε» εξυπνάδες, επειδή τον ρωτήσαμε, πως γίνεται να πουλάει 0,50 Ευρώ το κιλό  τις πατάτες και μας απάντησε ότι τις κλέβει! Το ξαναρωτήσαμε από πού έρχεται και μας απάντησε «από τα Καμένα βούρλα»! Μπορεί κάποιος να έχει εμπιστοσύνη σε ένα μικροπωλητή στην λαϊκή αγορά του Κιλκίς που νομίζει ότι κοροϊδεύει τους πολίτες λέγοντας ‘ότι το εμπόρευμά του το κλέβει την νύχτα και το πουλάει την ημέρα στην μισή τιμή από ότι όλοι οι άλλοι;

Οι ψαράδες είχαν αρκετά χαμηλές τιμές. Καμία σχέση με όσα ακούσαμε και είδαμε στην Βαρβάκειο αγορά των Αθηνών.

Τα υπόλοιπα δείτε τα στο  βίντεο που ακολουθεί.

https://www.youtube.com/watch?v=Lv-1muybkB4

 

Ο διωγμός που υφίσταται το χριστιανικό στοιχείο στη Συρία αποκαλύπτεται με τον πιο ωμό και αμείλικτο τρόπο. Το πιο πρόσφατο περιστατικό που ήρθε στο φως από συριακά μέσα και επιβεβαιώθηκε από το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αφορά τη βίαιη δράση μισθοφόρων τζιχαντιστών, κυρίως Ουζμπέκων, οι οποίοι έχουν επιβάλει έναν σκληρό και απάνθρωπο νόμο της σαρίας σε ιστορικές χριστιανικές περιοχές.

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, ένοπλες φατρίες ασιατικών εθνοτήτων, που ελέγχουν σημεία στη δυτική ύπαιθρο της Χομς, σταματούν τους πιστούς και με την απειλή των όπλων τούς διατάζουν να αφαιρέσουν σταυρούς και κάθε χριστιανικό σύμβολο από τα αυτοκίνητά τους. Αυτή η πράξη αποτελεί μια κραυγαλέα επίδειξη θρησκευτικού μίσους και αυθαιρεσίας, με στόχο τον απόλυτο εξευτελισμό της χριστιανικής πίστης.

Στο επίκεντρο αυτής της βίας βρίσκεται το ιστορικό χωριό Αγιούν αλ-Σάρα, στην περιοχή Ταλ Καλάχ, κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο. Οι κάτοικοι ζουν καθημερινά σκηνές αληθινού τρόμου, καθώς οι ξένοι ένοπλοι έχουν μετατραπεί σε «αστυνομία ηθικής», επιβάλλοντας περιορισμούς που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές σελίδες του Μεσαίωνα. Οι μαρτυρίες προκαλούν φρίκη, καθώς αποκαλύπτουν πως οι Ουζμπέκοι μαχητές δεν αρκούνται στην αφαίρεση των χριστιανικών συμβόλων, αλλά προχωρούν και σε βίαιους εξισλαμισμούς, εκμεταλλευόμενοι το χάος και την πλήρη απουσία νόμου.

Στη φυλακή

Την ίδια στιγμή η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ζοφερή με τις καθημερινές συλλήψεις χριστιανών, που οδηγούνται σε φυλακές χωρίς καμία νομική διαδικασία ή γνωστή κατηγορία. Το Αγιούν αλ-Σάρα, λόγω της στρατηγικής του θέσης, έχει μετατραπεί σε στόχο συστηματικών εκβιασμών και εκτοπισμών, με απώτερο σκοπό την πλήρη εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου από την περιοχή. Η κυριαρχία αυτών των παράνομων φατριών στη συνοριακή ζώνη αποκαλύπτει την πλήρη κατάρρευση κάθε έννοιας δικαίου υπό το καθεστώς Αλ Σάρα.

Η σιωπηρή απουσία της Δαμασκού λειτουργεί ως άτυπη έγκριση των ενεργειών των Ουζμπέκων τζιχαντιστών, δίνοντας ουσιαστικά το πράσινο φως για την εξόντωση μιας κοινότητας που αρνείται να λυγίσει μπροστά στον θρησκευτικό φανατισμό. Η διεθνής κοινότητα, που εξακολουθεί να στηρίζει το καθεστώς Αλ Σάρα, οφείλει να αντικρίσει κατάματα την αλήθεια: οι χριστιανοί της Συρίας βρίσκονται στο έλεος των τζιχαντιστών, ζώντας έναν εφιάλτη που απειλεί να σβήσει την ιστορική τους παρουσία.

 

Αναφορές σε εξωτερικούς εχθρούς και «αγέλες από ύαινες με προβιές που στήνουν παγίδες» στην Τουρκία

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια ομιλία με έντονο εθνικιστικό χρώμα και σκληρή ρητορική κατά των εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, απευθύνθηκε σε οικογένειες πεσόντων και βετεράνων κατά τη διάρκεια του πρώτου προγράμματος Ιφτάρ στην Άγκυρα. Ο Τούρκος Πρόεδρος εστίασε στην «ιστορική αντοχή του τουρκικού έθνους» και στην αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την κυριαρχία του σε μια εποχή παγκόσμιας πολιτικής ανακατάταξης. Δεν παρέλειψε δε αναφερθεί και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο ως παράδειγμα του τουρκικού μαχητικού πνεύματος.

Ιστορική αναδρομή και «πνεύμα αντίστασης»

Ο Ερντογάν συνέδεσε τις σημερινές προκλήσεις με τις ιστορικές δοκιμασίες της Τουρκίας, κάνοντας αναφορές από τις Σταυροφορίες μέχρι τη σύγχρονη ιστορία. «Ό,τι και να έκαναν, δεν μπόρεσαν να μας ξεριζώσουν από αυτά τα εδάφη», δήλωσε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η χώρα δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την απώλεια της ανεξαρτησίας της.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις στρατιωτικές επιτυχίες που, κατά τον ίδιο, πηγάζουν από το ίδιο πνεύμα:

Την εισβολή στην Κύπρο που… «σταμάτησε τη αιματοχυσία».
Την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.
Τον 50ετή αγώνα κατά της «τρομοκρατίας» του PKK.

Σκληρή επίθεση στη Δύση και τις «ύαινες»

Ο Τούρκος Πρόεδρος εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στους διεθνείς δρώντες που επικρίνουν την Τουρκία, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς. «Γνωρίζουμε καλά τα παιχνίδια που παίζονται, τις παγίδες που στήνονται και τις αγέλες από ύαινες με προβιές που στήνουν αυτές τις παγίδες», ανέφερε, ενώ πρόσθεσε με νόημα: «Γνωρίζουμε για αγέλες από ύαινες μεταμφιεσμένες σε πρόβατα».

Συνεχίζοντας την κριτική του προς τη Δύση, χαρακτήρισε τον σύγχρονο πολιτισμό ως ένα «τέρας με ένα δόντι», υποστηρίζοντας ότι οι έννοιες της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων χρησιμοποιούνται ως όπλα από εκείνους που θέλουν να υπονομεύσουν την Τουρκία.

Εξοπλιστικά επιτεύγματα και Συρία

Ο Ερντογάν υπογράμμισε την αμυντική αυτονομία της χώρας, αναφέροντας την παραγωγή UAV, πυραύλων και αρμάτων μάχης, ενώ προανήγγειλε την κατασκευή μαχητικών αεροσκαφών και αεροπλανοφόρων. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις εξελίξεις στη Συρία, σημειώνοντας ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία για την επίλυση της σύγκρουσης χωρίς περαιτέρω αιματοχυσία, ενώ τόνισε την πρόοδο της αποστολής «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία».

Εθνικιστική συσπείρωση

«Όσοι ευδοκιμούν στο αδιέξοδο, όσοι βασίζονται στην ένταση και τη σύγκρουση, όσοι δεν θέλουν η Τουρκία να απελευθερωθεί από τα αιματηρά δεσμά που την κρατούν, μπορεί να μην βλέπουν την ειλικρίνειά μας, αλλά εσείς τη βλέπετε. Θα παραμείνουμε σε εγρήγορση και δεν θα δώσουμε κανένα πλεονέκτημα σε όσους προσπαθούν να σπείρουν διχόνοια ανάμεσά μας», ανέφερε σε άλλη μία προσπάθεια επιστράτευσης «εξωτερικών εχθρών» προκειμένου να κινητοποιήσει εθνικιστικά αντανακλαστικά συσπείρωσης.

 

Της Μαρίας Δεναξά

Προτού ακόμη καταλαγιάσει ο θόρυβος για τη διπλωματία του μυξομάντιλου με το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταπείνωσε τον ελληνικό λαό μπροστά στον Ταγίπ Ερντογάν, ο Έλληνας πρωθυπουργός μας χάρισε άλλη μια στιγμή… αηδίας. Αυτήν τη φορά στη Σύνοδο Κορυφής για τον αντίκτυπο της Τεχνητής Νοημοσύνης που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί, όπου ο πρωθυπουργός μας έδωσε το «παρών» μαζί με κορυφαίους CEOs και ηγέτες εταιριών A.I./tech και περισσότερους από 20 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων.

Κατά τη διάρκεια της σημαντικής συνόδου, ο Κυριάκος δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από… ανασκαφές στη μύτη του. Δεν γνωρίζω αν αυτή η ενασχόληση είναι νευρικό τικ ή συνειδητή στρατηγική για να γίνει viral με τον χειρότερο τρόπο. Δεν ξέρω αν αυτό το ζωτικό για τον άνθρωπο όργανο είναι το φετίχ του Έλληνα πρωθυπουργού… ή απλώς του διαφεύγει η βασική έννοια της δημόσιας εικόνας. Ενώ ο Σαμ Άλτμαν μιλούσε για το μέλλον της ανθρωπότητας, ο κυπριακής καταγωγής Ντέμης Χασάμπης αναφερόταν στο επόμενο άλμα της Τεχνητής Νοημοσύνης και ο Μόντι πόζαρε ως παγκόσμιος ηγέτης της AI εποχής, ο δικός μας πρωθυπουργός… σκάλιζε τη ρινική του κοιλότητα σαν να έψαχνε τον χαμένο θησαυρό.

Δεν γνωρίζω επίσης αν το κάνει επίτηδες κάθε φορά που εστιάζουν σ’ αυτόν οι κάμερες για να μας κάνει διεθνώς ρεζίλι ή αν, στην τελική, έχουμε να κάνουμε με απροσάρμοστο που για πολλοστή φορά επιλέγει να απαξιώνει τη σοβαρότητα της παρουσίας του ως εκπρόσωπος μιας χώρας, ενός λαού, ενός έθνους, με μια χειρονομία που κάθε άλλο παρά αξιοπρέπεια εκπέμπει.

Ίσως, βέβαια, απλώς να ήθελε να δείξει στους big tech ότι η Ελλάδα έχει πρωτοποριακή προσέγγιση στην «εξόρυξη δεδομένων», σε μια σύνοδο όπου όλοι, πλην του ιδίου, προσπάθησαν να δείξουν σοβαρότητα, όραμα και αυτοπεποίθηση.

Όπως και να έχει, ο ελληνικός λαός δεν αξίζει έναν πρωθυπουργό που, μεταξύ άλλων, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, αντί να μιλάει για καινοτομία και μέλλον, φυσάει ξεδιάντροπα τις μύξες του ή κάνει ρινικές εξορύξεις. Είναι καιρός εκεί στου Μαξίμου να καταλάβουν οι συνεργάτες του και πάνω απ’ όλα ο ίδιος ότι η δημόσια εικόνα του δεν είναι σέλφι με φίλτρο, αλλά έχει καταντήσει διεθνής διασυρμός!

Βεβαίως, δεν είμαστε ο μόνος λαός της Ευρώπης που έχει για πρωθυπουργό έναν κοινωνιοπαθή. Από προχθές οι Γάλλοι παραμιλούν με τον Μακρόν, ο οποίος βρέθηκε κι αυτός στην Ινδία κι ενώ είχε πολλά σημαντικά πράγματα να κάνει, όπως, για παράδειγμα, να επισκεφτεί εργοστάσια ή ερευνητικά κέντρα γαλλικών συμφερόντων, επισκέφτηκε με την Μπριζίτ τον ναό Gurdwara Bangla Sahib στο Νέο Δελχί.

Ο Γάλλος πρόεδρος επέλεξε αυτόν τον ιδιαίτερο ναό του σιχισμού, με τις ιδιαίτερες ενδυματολογικές υποχρεώσεις όπως είναι το καλυμμένο κεφάλι και τα γυμνά πόδια, για να κάνει τουρισμό, μην έχοντας καταλάβει, όπως και ο Κυριάκος, τη διαφορά μεταξύ ενός αρχηγού κράτους που πρέπει να διατηρεί πάντα την αξιοπρέπεια του αξιώματός του κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στο εξωτερικό κι ενός αδαούς ή επιδειξιμανούς τουρίστα σε στιγμές που απαιτούν σοβαρότητα και ευπρέπεια.

 

Του Strange Attractor

Σε μια (φανταστική) χώρα όπου οι μίζες πέφτουν σαν χαλάζι, και η κυρίαρχη νοοτροπία είναι αυτή του ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος), η ραγδαία άνοδος του Χαμερπή Μακρυχέρη (φανταστικός χαρακτήρας) στην πρωθυπουργία δεν εξέπληξε κανέναν, εκτός ίσως από όσους δεν πίστευαν ότι κάτι τέτοιο μπορεί ποτέ να γίνει τόσο φανερά.

Ο Μακρυχέρης γεννήθηκε κλέφτης, όπως π.χ. άλλοι γεννιούνται Χριστιανοί.

Οι γονείς του ήταν θρύλοι του υπόκοσμου, που δεν έκλεβαν από ανάγκη αλλά από πεποίθηση. «Η κλοπή είναι τέχνη», έλεγαν…

Κατά την άποψη του μπαμπά του μάλιστα, ο πλούτος θα έπρεπε να αναδιανέμεται, κυρίως προς τον ίδιο…

Από μικρό παιδί λοιπόν ο Μακρυχέρης μεγάλωσε μαθαίνοντας την τέχνη της κλοπής και της απάτης. Και ήταν καλός σε αυτό. Άνοιγε κλειδαριές πριν μάθει να διαβάζει, και κορόιδευε γέροντες παίρνοντάς τους ό,τι είχαν πάνω τους. Με τους γονείς του περήφανους για το ιδιαίτερο ταλέντο του μονάκριβού τους…

Όμως ο Μακρυχέρης είχε και κάτι άλλο, που οι γονείς του δεν είχαν. Είχε φιλοδοξία!

Ως έφηβος άρχισε να αναρωτιέται γιατί οι δικοί του να ρισκάρουν τη σύλληψη, ή και τη φυλάκιση για ψίχουλα, την ώρα που άλλοι πιο επιτήδειοι έκλεβαν μέρα μεσημέρι ως πολιτικοί τα δημόσια ταμεία, με την αστυνομία να τους συνοδεύει και να τους προστατεύει, και με τον λαό να τους χειροκροτεί.

Άνθρωποι δηλαδή, που δήλωναν υπηρέτες του λαού, μισθωτοί παρακαλώ, που ζούσαν όμως σε πολυτελείς βίλες, και έστελναν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, και σε πανάκριβα πανεπιστήμια της Αμερικής.

Παρατήρησε επίσης το πώς δουλεύει η οικονομία σε ένα τέτοιο σαθρό καθεστώς παρασιτικού καπιταλισμού με την επίφαση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αρκεί να είσαι πολιτικός.

Αναθέσεις έργων σε κολλητούς υπουργών, τα οποία ποτέ δεν ολοκληρώνονταν, άσχετα αν τελικά κόστιζαν ακόμη και είκοσι φορές περισσότερο απ’ ό,τι αν φτιάχνονταν στην… Ιαπωνία, κ.ο.κ.

Έτσι, στα 18 του περίπου αντιλήφθηκε τη μεγάλη αλήθεια, η οποία τον σημάδεψε για πάντα.

Κατάλαβε δηλαδή πως στη συγκεκριμένη χώρα, τη Σομαλία του Βορρά, όπως την αποκαλούσε, οι πραγματικοί κλέφτες δεν φοράνε μάσκες και κουκούλες, αλλά ακριβά κοστούμια με σινιέ γραβάτες.

Έτσι, αποφάσισε να σοβαρευτεί, και γράφτηκε (για να ζυμωθεί) σε κόμμα της «αριστερής» αντιπολίτευσης. Ο λόγος ήταν να αποκτήσει κονέ και τεχνογνωσία, ειδικά στο πώς να μπει στο πανεπιστήμιο και να πάρει πτυχίο χωρίς ποτέ να πατάει σε αυτό. Καλύτερα αφισοκολλητής έλεγε, παρά να διαβάζω από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Και τα κατάφερε. Μετά από 5 μόλις χρόνια, στα οποία δεν άνοιξε βιβλίο, κατάφερε μέσα από τις κομματικές γνωριμίες και ζυμώσεις, να γίνει εξπέρ σε θέματα πολιτικής καπατσοσύνης, και ολίγον τι δημόσιας διοίκησης, και με λίγο σπρώξιμο (από το κόμμα) να πάρει και πτυχίο!

Τότε ήταν που κατάλαβε πως η διαφθορά, σε αντίθεση με τις ληστείες και τις διαρρήξεις, δεν χρειάζεται να γίνεται στα κρυφά, ούτε στα σκοτάδια. Το μόνο που χρειάζεται για να πετύχει είναι οι συμμαχίες και οι γνωριμίες. Κυρίως οι πολιτικές.

Με το που πήρε το πτυχίο του λοιπόν, ξεγράφτηκε από το κόμμα, και άρχισε τις δημόσιες σχέσεις με υπουργούς, βουλευτές, πολιτευτές, και γενικά με όποιον είχε κάποια έστω αμυδρή σχέση με την εξουσία. Ακόμη και δημοσιογράφους πλησίασε, πουλώντας εκδουλεύσεις.

Μια χάρη εδώ, ένα ρουσφέτι εκεί, και μια διακριτική μίζα λίγο παραπέρα.

Με τον καιρό έγινε όχι μόνο καλός στη δουλειά του, σύμβουλος δήλωνε, αλλά και απαραίτητος.

Στα 30 κάτι του είχε καταφέρει να κτίσει ένα ολόκληρο και δαιδαλώδες δίκτυο εξυπηρετήσεων. Με διάφορους μεγαλόσχημους να τον αποκαλούν φίλο τους, και να τον καλούν ακόμη και στο σπίτι τους για ένα ποτάκι…

Έτσι άνοιξε ο δρόμος για να μπει και αυτός στην πολιτική.

Αυτοπαρουσιαζόμενος μάλιστα ως «μεταρρυθμιστής».

Έβγαζε πύρινους λόγους ελεγχόμενης οργής, καταδικάζοντας την πολιτική και οικονομική διαφθορά, την οποία όμως υπηρετούσε με ζήλο.

Μιλούσε για διαφάνεια, την ώρα που ήταν μπλεγμένος σε χίλιες δυο υποθέσεις παράνομων επιδομάτων, μαϊμού δανείων, κλπ.

Υπόσχονταν λογοδοσία, την ώρα που έκρυβε στοιχεία, και εκβίαζε τους πάντες.

Και ο λαός; Ο πάντα σοφός λαός τον λάτρευε. Έβλεπε στο πρόσωπό του έναν Αρχάγγελο της πολυπόθητης κάθαρσης, που με τη ρομφαία του θα καθάριζε την κόπρο της διαβλητής πολιτικής σκηνής…

Ένας λαός που κουρασμένος από δεκαετίες ψεύτικων υποσχέσεων, από πολιτικάντηδες λαμόγια, από σκάνδαλα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, έψαχνε πώς και πώς έναν νέο αυτοδημιούργητο, και πάνω απ’ όλα άφθαρτο, και έντιμο ηγέτη.

Και τον βρήκε στο πρόσωπο του… Μακρυχέρη!

Οι γονείς του ήταν τώρα ακόμη πιο περήφανοι. «Κλέβεις και σε χειροκροτούν» του έλεγε η μάνα του, ενώ ο μπαμπάς του συγκινημένος, όταν τον έβλεπε στην τηλεόραση να ξεδιπλώνει το όραμά του για «πολιτική εντιμότητα παντού», δάκρυζε και μονολογούσε «αυτός είναι ο μονάκριβός μου…».

Και με όλα αυτά τα προσόντα, όλη αυτή την τεχνογνωσία, με τον Μακρυχέρη να ξέρει πλέον πολύ καλά πως η πολιτική αφοσίωση όχι μόνο εξαγοράζεται, αλλά νοικιάζεται κιόλας, εξελέγη παμψηφεί!

Και όχι μόνο χάρη στην άδολη αγάπη του λαού, αλλά και χάρη σε κάτι «χάρες» εδώ κι εκεί, σε κάτι χρωστούμενα από δημόσιους λειτουργούς (εφοριακούς, αστυνομικούς, δικαστικούς, κλπ.) που φρόντισε να έχει στο τσεπάκι του, και τέλος σε κάτι ξαφνικούς ελέγχους, ή απαγγελίες κατηγοριών σε πολιτικούς του αντιπάλους. Έλεγχοι και διώξεις που όμως ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν… πλην όμως έδωσαν το προβάδισμα στον Μακρυχέρη να γίνει κι αυτός εθνοπατέρας.

«Σάμπως οι τραγουδιάρες και οι ποδοσφαιριστές καλύτεροι είναι;» έλεγε από μέσα του ο Μακρυχέρης.

Με τα πολλά, σε λίγα χρόνια, στα 50 του, ο Μακρυχέρης έγινε και πρωθυπουργός! Και μάλιστα με μεγάλο ποσοστό τσακίζοντας τους αντίπαλους του δίχως να μπορεί να πιστέψει ότι θα ξεζουμίσει τη χώρα χωρίς την παραμικρή αντίσταση.

Οι κάμερες τον κυνηγούσαν, οι δημοσιογράφοι τον έγλειφαν (χάρη σε κάτι δωράκια-λίστες), και ο λαός (να το ξαναπούμε) τον λάτρευε.

Η διαφορά μεταξύ ενός πολιτικού και ενός διαρρήκτη, σκέφτονταν, είναι απλά θέμα κλίμακας.

Και τώρα που είχε στα χέρια του κοτζάμ εθνικό προϋπολογισμό, «οι ουρανοί είναι δικοί μου» έλεγε (από μέσα του πάντα).

Γι’ αυτό και υπό την πρωθυπουργία του η διαφθορά συστηματοποιήθηκε.

Τα μεγάλα έργα, οι απ’ ευθείας αναθέσεις, και όλα εκείνα που σου αποδίδουν μίζα, διανέμονταν πλέον στρατηγικά, και όχι άναρχα.

Οι γλείφτες και οι σύμμαχοι ανταμείβονταν, και όσοι τον πολεμούσαν κυνηγιόντουσαν.

ΜΜΕ που τολμούσαν να κάνουν αντιπολίτευση ξαφνικά έμεναν χωρίς κρατική αλλά και ιδιωτική διαφήμιση (μόνο αυτός το κατάφερε), ενώ εκείνα που εξυμνούσαν το μεταρρυθμιστικό του έργο, έπαιρναν όχι μόνο διαφημίσεις, αλλά και έκτακτες ενισχύσεις…

Οι δήθεν ανεξάρτητες αρχές, που θα μείωναν τον δημόσιο τομέα, γεμάτες με μετακλητούς υπαλλήλους (που πληρώνονται από τον δημόσιο κορβανά) ήταν ιδιαίτερα αυστηρές όταν ασχολούνταν με πολιτικούς αντιπάλους, και όλως χαλαρές όταν ήταν να ελεγχθούν φίλοι κρατικοδίατοι επιχειρηματίες, κ.ά.

Και όμως, ο λαός τυφλός απέναντι σε αυτά που γίνονταν, εξακολουθούσε να λατρεύει τον Μακρυχέρη. «Νέο Τζένγκις Χαν», τον αποκαλούσαν κάποιοι, ουκ ολίγοι ευνοημένοι και μη.

Με τον Μακρυχέρη να φροντίζει τεχνηέντως να μοιράζει και λίγα ψίχουλα προς τα κάτω, υπό μορφή επιδομάτων επί παντός επιστητού. Και να κάνει μεγάλα έργα, όπως ανακαινίσεις νοσοκομείων, νέα μετρό, τηλεδιοικήσεις σιδηροδρόμων, ραντάρ αεροδρομίων, και άλλα τέτοια πολλά τα οποία βοηθούσαν όχι μόνο τους πολίτες, όχι μόνο τους φίλους εργολάβους, αλλά και όλους εκείνους τους κολλητούς του πολιτικούς φίλους, που με πρώτο τον Μακρυχέρη έβλεπαν τις καταθέσεις τους σε φορολογικούς παραδείσους να αυγατίζουν.

«Είμαι ο μοναδικός πραγματικός φίλος του λαού», έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου «ένας μεταμοντέρνος Ροβεσπιέρος»…

Οι γονείς του, απόμαχοι της ζωής και του «μεροκάματου» πλέον, ζούσαν ήσυχα και πολυτελώς σε μια βίλα ενός νησιού, χωρίς να χρειάζεται να σπάνε κλειδαριές, και να κλέβουν γιαγιάδες. Ο γιος τους ήταν πια ο μεγάλος «Κλειδοφύλακας», που κρατούσε στα χέρια του το κλειδί του μεγαλύτερου χρηματοκιβωτίου: Του εθνικού κουμπαρά!

Και υπήρχαν νύχτες που ο Μακρυχέρης, αφότου τσέκαρε επί ώρες τους διάφορους τραπεζικούς λογαριασμούς του, και τις επενδύσεις του, δεν τον έπιανε ύπνος, αναλογιζόμενος την όλη ειρωνεία της ζωής.

Ότι δηλαδή οι γονείς του ρίσκαραν τα πάντα για δυο τρία ρολόγια, και ίσως κανένα κολιέ, ενώ αυτός δεν ρίσκαρε τίποτα, και είχε δισεκατομμύρια!

Ότι οι γονείς του φοβόνταν την αστυνομία, ενώ ο ίδιος διόριζε τον υπουργό Δημόσιας Τάξης!

Όμως η εξουσία, και δη η απόλυτη, όπως και η κλοπή, έχει τις συνέπειές της.

Κάποια ραγίσματα δεν άργησαν να φανούν πάνω στο σαθρό οικοδόμημα που είχε κτίσει.

Κάποιοι ξένοι επενδυτές άρχισαν να είναι πιο υποψιασμένοι.

Κάποιοι μελανιασμένοι πολίτες, που δεν έβλεπαν φως άρχισαν να γκρινιάζουν.

Μια νέα γενιά, με λιγότερη υπομονή, και σαφώς πιο ενημερωμένη και «δικτυωμένη» άρχισε να βάζει ενοχλητικά ερωτήματα.

Κάποιοι δημοσιογράφοι, που ήταν χρόνια στην απ’ έξω, άρχισαν να ψάχνουν, και το κυριότερο να βρίσκουν διαρροές και ντοκουμέντα για το εν εξελίξει πάρτι των ημετέρων.

Στοιχεία έβγαιναν στο φως για περίεργες εμπορικές συναλλαγές, και για περίεργες αλληλένδετες, κυρίως εξωχώριες εταιρίες, με αμφίβολα αντικείμενα, που άγγιζαν στενούς συνεργάτες του «μεταρρυθμιστή» και πάνω απ’ όλα έντιμου πρωθυπουργού.

Ο οποίος αντέδρασε όπως ήξερε καλύτερα. Σφίγγοντας κι άλλο τα λουριά, και αυξάνοντας τις διώξεις σε όσους τον κακολογούσαν.

Φέρνοντας νομοσχέδια, όχι μόνο υπέρ των φίλων του εργολάβων, αλλά κατά της ελευθερίας του λόγου, και της σκληρής κριτικής.

Και όλα αυτά στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.

«Ή εγώ, ή το χάος» έγινε το σύνθημά του, με τους επαγγελματίες κλακαδόρους του να το επαναλαμβάνουν παντού, κατηγορώντας κάθε πολιτικό, και όχι μόνο, αντίπαλο ως σαμποτέρ της προόδου.

Όλα αυτά όμως χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Ο λαός είχε κουραστεί. Δεν οργίζονταν πια από την εκτεταμένη διαφθορά, αλλά είχε εξαντληθεί από αυτήν.

Το «ας κλέβουν αυτοί, τουλάχιστον να μας δίνουν κι εμάς κάτι» δεν αρκούσε πια. Ο Μακρυχέρης έπρεπε να φύγει. Έστω ζάπλουτος, αλλά να φύγει…

Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις σε φιλικό κανάλι, ο Χαμερπής Μακρυχέρης μίλησε για την ανάγκη σταθερότητας, και για την πρόοδο που είχε φέρει. Επανέλαβε τα περί χάους, αν φύγει από την πρωθυπουργία. Ζήτησε από τους πολίτες να εκτιμήσουν όλα όσα έκανε για αυτούς.

Όμως δεν είχε ζέση, και τα λόγια του δεν είχαν πάθος.

Ήταν πια τόσο χορτάτος, που είχε χάσει την πειθώ του.

Μάλιστα, βλέποντάς τον από τη βίλα τους στο νησί, οι γονείς του ανησύχησαν. «Δεν είναι πια ο ίδιος», είπε ο μπαμπάς του, «τώρα κλέβει με τα λόγια…».

«Κι αφήνει παντού δακτυλικά αποτυπώματα» συμπλήρωσε η μαμά του, απογοητευμένη.

Το αν τελικά έπεσε ο Μακρυχέρης τόσο δραματικά όσο αναδύθηκε, μας είναι άγνωστο.

Σε μια χώρα όπου η πολιτική λογοδοσία δεν υπάρχει ως έννοια, κανείς δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι με τους Μακρυχέρηδες. Το πιο πιθανό είναι να ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα ως «μπρούκληδες», άσχετα αν ο καθείς μας ξέρει πόσα έφαγαν στις πλάτες μας.

Ο Μακρυχέρης όμως θα μείνει στην ιστορία. Όχι γιατί ήταν ο μόνος που έκλεβε τα δημόσια ταμεία, ούτε επειδή αποδείχτηκε ο μαέστρος της μίζας, αλλά επειδή όλα όσα έκλεψε τα έκλεψε στα φανερά, και μέρα μεσημέρι.

Έκανε την τέχνη της κλοπής τέχνη της πολιτικής, και «θεσμοθέτησε» τη διαφθορά.

Καταφέρνοντας κάτι μοναδικό: Να αποδείξει ότι καλός και πετυχημένος κλέφτης δεν είναι αυτός που κλέβει τα περισσότερα, αλλά αυτός που πείθει τους πάντες ότι δεν εκλάπη τίποτα… και να επανεκλέγεται ως μονοκράτορας για να ξανακλέψει αυτή τη φορά ανεμπόδιστα.

Δοξάστε τον!

 

Χθες κουράστηκα να σουτάρω ηλίθιους "σχολιαστές". Το ΣΚ θα συνεχίσω με τους υπόλοιπους. Όμως, αν φτιάχναμε ένα μουσείο αριστερής βλακείας θα έπρεπε να τα κρατήσουμε αυτά τα σχόλια, για να τα παραδώσουμε στη χλεύη των αιώνων, αλλά και να τα μελετούν οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος για να διαπιστώσουν τη μη αναστρέψιμη ζημιά που κάνει στον εγκέφαλο η αριστερίλα. Βεβαίως πρέπει να υπάρχει ένα υπόβαθρο δομικής ανεπάρκειας των νοητικών λειτουργιών αλλιώς δεν γίνεσαι αριστερός.

Βλέπουν λοιπόν οι μετακατσαπλιάδες την ανάρτηση για τον προδοτικό ρόλο του ΚΚΕ και για τον διακαή του πόθο να κάνει την Ελλάδα Σοβιετία. Και δεν σχολιάζουν τίποτε επ' αυτού. Και τι να πουν; Ότι θα ζούσαμε 45 χρόνια τον σταλινικό εφιάλτη για να καταρρεύσουμε το 1990 και να φτάσουμε να εκπορνευόμαστε για μια κόκα-κόλα; Βλέπουν - το ξέρουν άλλωστε - ότι το ΚΚΕ ήθελε να διαμελίσει τη χώρα. Και δεν βγάζουν κιχ επ' αυτού. Τι να πουν; Ότι θα ήμασταν όλες οι βαλκανικές σοβιετικές "Δημοκρατίες" αγαπημένες κάτω από τα φτερά του "πατερούλη" και θα απολαμβάναμε διακοπές στα Γκουλάγκ; Βλέπουν ότι το μοτίβο του ΕΛΑΣ ήταν πανομοιότυπο. Καμμία πραγματική αντίσταση δεν έκανε. Αντίσταση έκαναν όσοι φυγάδευαν πολεμιστές στην Αφρική να συνεχίσουν τις μάχες κατά του Άξονα, όσοι έκρυβαν Εβραίους για να τους γλυτώσουν από τα στρατόπεδα, όσοι έστελναν στρατηγικές πληροφορίες για τα σχέδια των Γερμανών στους Συμμάχους, όσοι έκαναν δολιοφθορές στην πολεμική μηχανή των ναζί. Αντιστασιακοί ήταν ο ασύγκριτος Γιώργος Ιβάνωφ, ο Κώστας Περρίκος, η Λέλα Καραγιάννη, η Ιουλία Μπίμπα, η συνεργάτιδα του Ιβάνωφ Μαριάννα Γιαννάτου, η Ηρώ Κωνσταντοπούλου και εκατοντάδες άλλοι που πλήρωσαν όλοι τη δράση τους με τη ζωή τους - τη δική τους ζωή, όχι των γειτόνων.

Δεν ήταν αντίσταση να σκοτώνεις σε ενέδρα λιανοφάνταρα, τεχνικούς ή και αξιωματικούς, διότι ο στρατηγικός στόχος ήταν να ηττηθεί ο Άξονας, όχι να σκοτωθούν μερικοί Γερμανοί ακόμα, όταν μάλιστα οι κατσαπλιάδες ήξεραν ότι μετά από κάθε τέτοια ενέδρα θα ακολουθούσε λουτρό αίματος. 376 Γερμανούς σκότωσαν οι ΕΛΑΣίτικες κλασομπανιέρες σε ενέδρες, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Από τους 6.800.000 νεκρούς των δυνάμεων του Αξονα, στον Β'ΠΠ οι 376 σκοτώθηκαν σε ενέδρες των κατσαπλιάδων. Τρομερή συμβολή στη νίκη! Τα κουνούπια σκότωσαν περισσότερους. 721 Γερμανοί πέθαναν από ελονοσία στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο.

Κανένας ηρωισμός δεν χρειάζεται για να κρυφτείς πίσω από θάμνους και να σκοτώσεις τους υπάλληλους του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που μαζί με έναν Γερμανό χημικό πήγαιναν στο υδραγωγείο για την καθιερωμένη χλωρίωση του νερού, έγκλημα που προκάλεσε τη σφαγή του Χορτιάτη, τη στιγμή που οι Γερμανοί είχαν χάσει τον πόλεμο και ήδη αποχωρούσαν από τη χώρα. Κάθαρμα χρειάζεται να είσαι όπως ήταν ο κατσαπλιάς του ΚΚΕ που το διέταξε, ο Καπετάν Φλωριάς που διαβεβαίωνε μάλιστα τους κατοίκους του Χορτιάτη ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν, παραδίδοντάς τους στην πυρά και στα γερμανικά πολυβόλα.

Και μόλις σκότωναν τους Γερμανούς οι κατσαπλιάδες, τι έκαναν; Έμεναν μήπως να υπερασπιστούν τους κατοίκους της περιοχής από τα αντίποινα; Όχι βέβαια! Ήθελε κότσια αυτό και οι κιοτήδες Νενέκοι του ΚΚΕ δεν τα έχουν και δεν τα είχαν ποτέ. Την έκαναν με πλάγια πηδηματάκια για τις κοντινές ραχούλες και παρακολουθούσαν με αγαλλίαση την τραγωδία που είχαν προκαλέσει. Γιατί διάλεγαν πού θα χτυπήσουν. Έστηναν τις ενέδρες κοντά σε χωριά στα οποία τα εθνοπροδοτικά σχέδιά τους δεν είχαν και μεγάλη πέραση. Κι έτσι κατάφερναν μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Και να εκτελεστούν οι "αντιδραστικοί" στο ΚΚΕ Έλληνες και να στρατολογήσουν διά της βίας στις τάξεις τους όσους κατάφερναν να φύγουν στα βουνά για να γλυτώσουν.

21.000 χιλιάδες πολίτες προσφέρθηκαν από τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ ως πρόβατα επί σφαγήν στους Γερμανούς. Τεράστιος φόρος αίματος με στρατηγικό αποτέλεσμα το απόλυτο ΜΗΔΕΝ. Αλλά κι αυτοί ήταν οι μισοί από όσους εκτέλεσαν οι ίδιοι οι κατσαπλιάδες. 40.000 άοπλοι πολίτες έχασαν με φριχτό τρόπο τη ζωή τους από τα σταλινοκαθάρματα στον συμμοριτοπόλεμο, πέρα από όσους σκότωσαν στις μάχες.

Κι έχεις τους επιγόνους εκείνων των καθαρμάτων, τους τωρινούς κρατικοδίατους επαναστάτες, την παρέα του καπετάν Χοληστερίνη με την κρατική λιμουζίνα, να σχολιάζουν με το μόνιμο κλισέ "Αν ήσουν στην Κατοχή, θα φορούσες κουκούλα", "Ο παππούς σου ήταν καταδότης". Αν ήμουν στην Κατοχή, θα ήμουν Ιβάνωφ ή Περίκκος αν είχα τόση ψυχική δύναμη. Πάντως φλώρος καπετάν Φλωριάς δεν θα ήμουν. Κι επειδή τα τωρινά καθάρματα έπιασαν στο στόμα τους την οικογένειά μου, ας μάθουν ότι ο παππούς μου (από την πλευρά της μάνας μου) Μικρασιάτης πρόσφυγας από την Προύσα, πολεμιστής στο μέτωπο της Αλβανίας, ήταν αριστερός, πιστεύοντας όπως και πολλοί άλλοι άδολοι άνθρωποι εκείνη την εποχή στην ισότητα και τη δικαιοσύνη που μόστραρε το ΚΚΕ. Έκανε μάλιστα και εξορία. Επειδή, όμως τους γνώρισε από κοντά, τους σιχάθηκε και τον θυμάμαι να τους αποκαλεί "κοπρόσκυλα" και "χαμένα κορμιά". Ο άλλος μου παππούς από την πλευρά του πατέρα μου το 1940 ήταν ήδη 70 ετών. Είχε ζήσει τον πόλεμο του 1897, τους Βαλκανικούς, τον Α'ΠΠ, τη μικρασιατική καταστροφή. Είδε 4 αδέλφια να χάνονται, περιουσίες να καταστρέφονται, σπίτια να καίγονται. Περίμενε κι αυτός, όπως η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, με λαχτάρα την ήττα των ναζί, πιστεύοντας ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος και η ζωή θα ξανάρχιζε σ΄ αυτόν τον όμορφο τόπο. Πού να ήξερε τι σχέδια αιματοκυλίσματος είχαν οι κατσαπλιάδες.

Αλλά ο ατροφικός εγκέφαλος του σταλινίστα δεν μπορεί να καταλάβει τίποτε, αν δεν το μοιράσει σε μανιχαϊκά δίπολα: Δεν είσαι με τους κατσαπλιάδες; Είσαι συνεργάτης των ναζί! Καταλαβαίνω το άχτι τους, γιατί ξεμπροστιάζω τα εγκλήματά τους και ήμουν ο μόνος σε θεσμική θέση που ζητούσε την αποβολή των θιασωτών της δικτατορίας από το πολιτικό σύστημα. Θα το κάνω όσο ζω και θα συνεχίσω να το κάνω και μετά θάνατον, με όσα γραπτά θα αφήσω σ' αυτόν τον κόσμο, όπως τα παρακάτω, τα οποία προκαλώ τα ανυπότακτα τριγλυκερίδια του ΚΚΕ, τις κρατικοδίαιτες κλασομπανιέρες του Περισσού, αν μπορούν να τα αντικρούσουν. Λοιπόν, υλικό για μελέτη:

Το έγκλημα του ΚΚΕ στα Καλάβρυτα:

https://marketnews.gr/kalabryta-1943-ena-akoma.../

Η απάτη της "αριστερής" εθνικής αντίστασης: https://adiotos.wordpress.com/.../20170922-euthini.../

 

«Δεν θα σας αφήσουμε να μας γυρίσετε ξανά πίσω»,

«Σε μια χρονιά που ο τακτικός προϋπολογισμός της Υγείας έχει διπλασιαστεί στα 8  δισ. ευρώ  από τα 4 δισ. ευρώ το 2019 και δεκάδες κέντρα υγείας και νοσοκομεία παραδίνονται ,ανακαινισμένα  ΤΕΠ, όπως  σε  λίγες  ημέρες  και  στο  Κιλκίς  μας, μαζί με σημαντικά αυξημένο υγειονομικό προσωπικό συγκριτικά με το 2019», διερωτώμαι «τι χειρότερο θα έκαναν οι διαδηλωτές, 

αν ο υπουργός Υγείας ήταν εκεί για να ανακοινώσει κάτι αρνητικό, όπως μειώσεις προσωπικού  ή προϋπολογισμού, κλείσιμο δομών υγείας κοκ;». «

Η αντιπολίτευση που νομιμοποιεί αυτές τις απαράδεκτες εκδηλώσεις βίας ως κάτι “κανονικό” οφείλει να κάνει μια σοβαρή ενδοσκόπηση για το τι σημαίνει πρόοδος και τι οπισθοδρόμηση

σε μια δημοκρατία»,

Οι διαφορετικές πολιτικές απόψεις είναι θεμιτές και καλοδεχούμενες σε μια δημοκρατία, αλλά «ας μη γινόμαστε αρνητές της μετρήσιμης και αδιαμφισβήτητης προόδου, όπου αυτή καταγράφεται στη χώρα μας».

 Η κυβέρνηση ξέρει καλά πόσο μας πονάνε όλους και πόσο μας θυμώνουν οι βαθιές παθογένειες που ακόμη μας ταλαιπωρούν. 

Όμως, αυτοί που προπηλάκισαν  τον Άδωνι Γεωργιάδη είναι μέρος αυτής της Ελλάδας που δεν θέλει να αλλάξει και αρνείται την πρόοδο που κάνει καλύτερη και δικαιότερη τη ζωή των πιο ευάλωτων συμπολιτών μας.

«Δεν θα σας αφήσουμε να μας γυρίσετε ξανά πίσω»,

 

Παπαδόπουλος  Μηνάς

π. Πρόεδρος  ΔΕΕΠ Ν.Δ ν. Κιλκίς

 

Ακούσαμε πως «απρόσωπη» προσωπικότητα» βρίσκεται στην λίστα Επστάϊν!

Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο! Όχι πως το Κιλκίς δεν είναι σε όλα μέσα!

 

Επιμέλεια - Μαρία Κολώνα - CNN Greece

 Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2026 14:30

Το περιεχόμενο ενός χειρογράφου που του έδωσε η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, όταν το 2015 αποφάσισε να διεκδικήσει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, μοιράστηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον επικήδειο που εκφώνησε κατά την εξόδιο ακολουθία στη Μητρόπολη για την διακεκριμένη βυζαντινολόγο την Παρασκευή (20/2). «Όταν κυβερνούν οι ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί», του έγραφε,μεταξύ άλλων  η Αρβελέρ.

«Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι στο πολυτονικό, το 2015, όταν με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ», είπε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός.

«Οταν πτωχεύουν οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. 

Κι όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούν για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική» 

ανέφερε μεταξύ άλλων το χειρόγραφο που έδωσε η Αρβελέρ στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έκλεισε τον επικήδειο με τη φράση «"Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη"».