Είναι πολλές ημέρες που μείνανε χαραγμένα τα λόγια πολύ καλού μου  φίλου που συζητώντας για τις αλήθειες που πρέπει να λέγονται, είναι λόγοι διχαστικοί, λόγοι αλήθειας ή λόγοι εξωτερίκευσης της ανάγκης να δικαιολογήσω την στάση μου απέναντι σε κάποιους ανθρώπους που κατά κοινή ομολογία κάνανε λάθη, κάνανε εγκλήματα και ποτέ, μα ποτέ δεν στάθηκαν απέναντι στον καθρέφτη τους ή απέναντι στην αλήθεια και να απολογηθούνε τουλάχιστον στους εαυτούς τους;

Όπως προανέφερα τα «λόγια της αλήθειας» τα οποία εγώ λέω με αποδείξεις, δεν θεωρούνται λόγοι ειλικρινείς, από τον φίλο μου, αλλά λόγοι    δ  ι  χ  α  σ  τ  ι  κ  ο  ί! Διότι, όπως είπε, πρέπει να ξεχνάμε τα λάθη, τις ατιμίες, τα δυσάρεστα, τα εγκλήματα και να κοιτάμε μπροστά. Εγώ είμαι της γνώμης πως τα παθήματα πρέπει να μας γίνουν μαθήματα και να μη τα ξεχνάμε, έτσι ώστε να βλέπουμε μπροστά και καθαρά.

Χωρίς θύμησες ούτε μαθαίνουμε, ούτε γινόμαστε καλύτεροι, χωρίς αναγνώριση των αρίστων και χωρίς σύγκριση με τους εκμεταλλευτές και τους εγκληματίες!

Για εμένα δεν υπάρχει διχαστικός λόγος, όταν βλέπεις με θάρρος και τιμιότητα την αλήθεια! Όταν αναγνωρίζεις τα λάθη σου και όταν προπάντων δεν συνεχίζεις να διαιωνίζεις και δηλητηριάζεις τις επόμενες γενιές! Εκτός και αν αυτοί που συνεχίζουν να υπερασπίζονται τα εγκλήματά τους θέλουν τον λαό διχασμένο και εχθρό μεταξύ του. Εκτός και εάν το μίσος τους για την πατρίδα είναι τόσο μεγάλο που θα ήθελαν μία ημέρα να μην υπάρχει ούτε σαν Έθνος ούτε σαν Πατρίδα. Ε τότε αυτοί είναι όχι οι οποίο εκπέμπουν διχαστικό λόγο αλλά κάνουν έργα διχαστικά με την ανοχή του επίσημου κράτους.

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Αδέσμευτος Δημοσιογράφος από το 1973

Από το 1973 άρχισα να ασχολούμαι με την αθλητική δημοσιογραφία στις εφημερίδες ΑΘΛΗΤΙΚΆ ΝΕΑ της Θεσσαλονίκης, του Καμπάνη. Κατόπιν με την εφημερίδα ΑΘΛΗΤΙΚΉ ΗΧΩ των Αθηνών και τέλος με την Αθλητική ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, την Δευτεριάτικη αθλητική εφημερίδα της  Εφημερίδας Μακεδονίας.

Συντάκτης της εφημερίδος «ΜΑΧΗΤΗΣ»  1979-1980

Συνεργάτης των εφημερίδων «ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ»,  ¨ΧΡΟΝΟΣ» και «ΓΝΩΜΗ ΚΙΛΚΙΣ – ΠΑΙΟΝΙΑΣ»

Δημιουργός της “gnomi web tv”  «kilkiswebtv” και  «kilkiswebnews.press»

Ραδιοφωνικός παραγωγός  στο «εναλλακτικό ραδιόφωνο» στο Κιλκίς 1989 και ραδιοφωνικός παραγωγός στο «Ράδιο Σύνορα» στο Πολύκαστρο Κιλκίς του Θεόφιλου Μασμανίδη.

Ο μοναδικός Διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο ΝΑΤΟ και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, από το Ν. Κιλκίς.

Ο μόνος δημοσιογράφος με τις περισσότερες αποκλειστικές συνεντεύξεις με αρχηγούς κομμάτων, υποψηφίων Ευρωβουλευτών, εκλεγμένων Ευρωβουλευτών, Υπουργών Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, Υφυπουργών, βουλευτών και πολιτικών μη Κιλκισιωτών, καθηγητές πανεπιστημίων, μεγάλοι αθλητές, συγγραφείς που τα βιβλία τους έγιναν  μπεστ σέλερ. Πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, ηθοποιούς, καθηγητές δημοσιογραφίας και  δημοσιογράφους παγκοσμίως γνωστούς, καθώς και ζωγράφους γνωστούς στο Πανελλήνιο.

Επίσης στρατηγούς, στρατάρχες, Μητροπολίτες, ηγούμενους κ.λ.π.  Και φυσικά πρόσωπα της Κιλκισιώτικης κοινωνικής,  πολιτικής, αθλητικής, επιστημονικής ζωής.

Γαλ. Δ΄16 «Ώστε εχθρός υμών γέγονα αληθεύων υμίν»

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: «Ώστε τώρα έγινα εχθρός σας, επειδή σας λέω την αλήθεια;»

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ: Θα λέμε την αλήθεια χωρίς καμία προσπάθεια να συμβιβαστούμε με την σκέψη των πολλών ή ακόμη και των ισχυρών. Όσο δε στα θέματα ηθικής και ειλικρίνειας, θα λέμε το σωστό και το πρέπον.

Ρήση του Τζορτζ Όργουελ: «Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν. Όλα τα άλλα είναι Δημόσιες Σχέσεις»

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: «Ο Εθνικισμός είναι μορφή της ενέργειας. Η ενέργειά μου με κάνει Εθνικιστή»

«Όταν σωπαίνεις, εκεί που πρέπει να μιλήσεις, τότε και τον Θεό θα τον κάνεις εχθρό σου και τον αδελφό σου θα βλάψεις.» - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΕΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Από το 1962 γράφω ποιήματα και στίχους κατά προτίμηση σατιρικού περιεχομένου. Μέχρι σήμερα ο αριθμός των ποιημάτων μου υπερβαίνει τις 15.000+ 

Διαιτητής ποδοσφαίρου Α΄ Εθνικής, πρώτος στις εξετάσεις το 1983. Τιμήθηκα από την Σύνδεσμο Διαιτητών  Ποδοσφαίρου Κιλκίς για την 1^η θέση που κατέλαβα στις εξετάσεις για την Α΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου σε όλη την Ελλάδα.

Τιμήθηκα για την δημοσιογραφική προσφορά μου από την 71^η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία που εδρεύει στην Ν. Σάντα Κιλκίς.

Τιμήθηκα ως διακεκριμένος manager  της ασφαλιστικής εταιρίας Nationale Nederlanden και ήμουν εκπαιδευτής ασφαλιστών ζωής και γενικών ασφαλίσεων.

Επιβλέπων Μηχανικός των Δημοτικών σχολείων Πολυκάστρου, 4^ου, 2^ου δημοτικού σχολείου Κιλκίς, Δημοτικού σχολείου Γρίβας και Μυριοφύτου

  Των Γυμνασίων Πολυκάστρου, Βαπτιστή καθώς και του Γυμνασίου Σ.Σ. Μουριών.   

Των Λυκείων 2^ου Κιλκίς, Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου Κιλκίς, ΤΕΛ Αξιούπολης και Γενικού Λυκείου Πολυκάστρου.

Τέλος έργα οδοποιϊας, ύδρευσης, αποχέτευσης και μικρά τεχνικά έργα στην Δ.Τ.Υ. Ν. Κιλκίς και  ΤΥΔΚ Ν. Κιλκίς, από τις 16 Απριλίου του 1973 έως 16/4/2008.

Εκτός Δημοσίου: Εργοταξιάρχης "Ανακαίνισης ενός εκ των διαδρόμων  του αεροδρομίου Ελληνικού" 1972-73

Εργοταξιάρχης "Εξωτερικό δίκτυο ύδρευσης Καστοριάς" από  όρος Βίτσι (Βυσινιά - Οξυά)

Εργοταξιάρχης 'Ασφαλτόστρωση δρόμου προς Παναγία Σουμελά και ασφαλτόστρωση οδών εντός της πόλεως της Βέρροιας.

Τεχνικός Σύμβουλος εκτέλεσης των στρατιωτικών κατοικιών στο Πρωτοκκλήσι Σουφλίου Έβρου  1989.

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Η Ιστορία δεν είναι πεδίο επιλεκτικής μνήμης, αλλά ούτε και εργαλείο ιδεολογικής προπαγάνδας. Οφείλει να καταγράφει αυστηρά τα γεγονότα και τις συνέπειές τους και να αποδίδει ευθύνες. Έτσι, όταν αναφερόμαστε στα τραγικά χρόνια του συμμοριτοπολέμου, δεν είναι αποδεκτό να τα παρουσιάζει κάποιος ως «ένδοξες σελίδες» ή να προβαίνει σε… εορτασμούς!

Η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), από το ΚΚΕ, προφανώς και δεν ήταν πράξη «αντίστασης» ή «λαϊκού αγώνα», όπως επιχειρείται σήμερα, έπειτα από 80 χρόνια, να παρουσιαστεί. Ήταν απλώς η κορύφωση μιας συνειδητής επιλογής ένοπλης σύγκρουσης απέναντι στη νόμιμη κυβέρνηση της πατρίδας για την ανατροπή της. Και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ελλάδα προσπαθούσε να συνέλθει από τις πληγές της Κατοχής και να διεκδικήσει τα δίκαιά της στο πλευρό των νικητών του Πολέμου.

Το ΚΚΕ, όμως, επέλεξε τον δρόμο της βίας, του διχασμού και της αιματοχυσίας, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες νεκρών, κατεστραμμένα χωριά, διαλυμένες οικογένειες. Η ευθύνη των μητραλοιών εκείνης της εποχής δεν είναι δυνατόν να αποσιωπηθεί και να εξωραϊστεί, όπως γίνεται όλα αυτά τα χρόνια, τόσο από τους επιγόνους των αυτουργών των γεγονότων όσο και από αυτούς που το ανέχονται όλο αυτό.

Ογδόντα χρόνια μετά όταν εξυμνείς έναν στρατό που έστρεψε τα όπλα εναντίον της πατρίδας μας, όταν το παρουσιάζεις αυτό ως αγώνα κοινωνικής δικαιοσύνης, τότε δεν τιμάς την Ιστορία, αλλά την παραχαράσσεις, δηλητηριάζοντας ταυτόχρονα τη συλλογική κοινωνική και εθνική συνείδηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις γιορτές μίσους που διοργανώνει το ΚΚΕ φέτος ανά την Ελλάδα και μάλιστα σε περιοχές που δοκιμάστηκαν ιδιαίτερα από τις τότε συμμορίες του, όπως το Λιτόχωρο, η Φλώρινα κ.ά.

Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή αναγνώριση λαθών, χωρίς καμιά συγγνώμη για τις τραγικές συνέπειες ή διάθεση να ειπωθεί η αλήθεια χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως για το μέλλον. Όταν ένα πολιτικό κόμμα επιμένει να επενδύει στον διχασμό, να αναμοχλεύει τα πάθη και να καλλιεργεί ένα συγκρουσιακό κλίμα, τότε λειτουργεί ως παράγοντας αποσταθεροποίησης. Και φυσικά οδηγείται στην αυτοαπονομιμοποίησή του. Η κοινωνία και η πατρίδα δεν έχουν ανάγκη από νέες γραμμές αντιπαράθεσης, αλλά από ενότητα και νηφαλιότητα.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν μπορεί να πορεύεται με τα φαντάσματα του παρελθόντος, ούτε να παρακολουθεί αδιάφορα την προσπάθεια εξωραϊσμού μιας τόσο σκοτεινής περιόδου και των πρακτικών των εγκληματιών εκείνης της εποχής. Η ευθύνη φυσικά βαραίνει και όσους σιωπούν, όσους επιλέγουν να μην αντιδρούν, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η ανοχή απέναντι στην παραχάραξη της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη από την ίδια την παραχάραξή της.

Αν κάτι πρέπει να θυμόμαστε από εκείνη την περίοδο δεν είναι οι «στρατοί» και οι «αγώνες» της Αριστεράς, αλλά το κόστος του διχασμού που αυτοί επέφεραν. Και αν κάτι πρέπει να απορρίψουμε  είναι η προσπάθεια της, έστω και συμβολικά, επιστροφής στις «λογικές» εκείνων των ζοφερών ημερών.

Η Ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, αλλά με ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη απαιτεί να λέμε πια τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς ωραιοποιήσεις και ιδεολογικές εκπτώσεις. Και όσοι δεν το κατανοούν αυτό είναι τουλάχιστον επικίνδυνοι και σίγουρα υπόλογοι για την ανοχή τους απέναντι σε φαινόμενα διαλυτικά της εθνικής και κοινωνικής συνοχής.

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», endohora@yahoo.gr

Του Απόστολου Αποστόλου*

Αν η εξουσία είχε φωνή, δεν θα μιλούσε, θα άφηνε απλώς τα πράγματα να συμβαίνουν, όπως πέφτει η σκόνη πάνω στα έπιπλα, αθόρυβα, επίμονα, σχεδόν τρυφερά στην επιμονή της φθοράς. Κι όμως, εδώ, η εξουσία μιλά ασταμάτητα, μιλά για να καλύψει τον ήχο από τα τριξίματα, μιλά για να μη φανεί πως κάτι μέσα της έχει ήδη αρχίσει να αποσύρεται.

Η κυβέρνηση στέκει ακόμη, όπως στέκονται τα κτίρια που έχουν ρωγμές, όρθια, αλλά με μια ανεπαίσθητη κλίση που την αισθάνεσαι περισσότερο παρά τη βλέπεις. Δεν είναι οι αριθμοί που την απειλούν, είναι εκείνο το μικρό, σχεδόν αόρατο κενό ανάμεσα σε ό,τι λέγεται και σε ό,τι πιστεύεται. Εκεί όπου η γλώσσα κουράζεται και η πραγματικότητα δεν την ακολουθεί πια, εκεί όπου η φράση αρχίζει να μοιάζει με υπόσχεση που δεν θυμάται σε ποιον δόθηκε.

Και τότε, σαν μια απρόσκλητη σημείωση στο περιθώριο, έρχεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, όχι ως καταγγελία μόνο, αλλά ως υπενθύμιση πως η σκηνή δεν είναι αποκλειστικά δική μας. Μια δεύτερη δικογραφία,  με αιτήματα άρσης ασυλίας και πρόσωπα που από κύριοι ρόλοι γίνονται ξαφνικά ερωτήματα. Η εξουσία δεν συνηθίζει να την κοιτούν απ’ έξω και όταν  αυτό συμβαίνει, στέκεται αμήχανη, όπως αμήχανος στέκεται  κανείς όταν τον διακόπτουν ενώ εξηγεί τον εαυτό του.

Στη Λάρισα, όμως, δεν υπάρχει αμηχανία, υπάρχει μόνο βαρύτητα. Οι συγγενείς των Τεμπών δεν ζητούν εξηγήσεις, ζητούν χώρο και ο χώρος δεν τους δίνεται. Δύο σειρές καθισμάτων γεμάτες αστυνομικούς τους κλέβουν τον χώρο. Μια διάταξη που μοιάζει με πρόταση χωρίς ρήμα. Η δικαιοσύνη εκεί δεν αρθρώνεται τοποθετείται. Κι εκείνοι (οι συγγενείς) μένουν στο περιθώριο, σαν λέξεις που δεν χώρεσαν στο κείμενο.

Πόσο παράξενο, το κέντρο να είναι γεμάτο από προστασία και η άκρη από απουσία. Σαν να έχει αντιστραφεί η έννοια της προτεραιότητας, σαν να μην ξέρουμε πια ποιος προηγείται, το γεγονός ή η διαχείρισή του. Σαν να γράφεται μια ιστορία όπου οι πρωταγωνιστές στέκονται εκτός σκηνής και οι κομπάρσοι φυλάνε τη θέση τους.

Και μέσα σε όλα, οι υποκλοπές, όχι ως κραυγή, αλλά ως υπόνοια. Σαν κάτι που αιωρείται και  δεν το πιάνεις, αλλά σε ακουμπά. Και όσο δεν λέγεται, τόσο μεγαλώνει, γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν χρειάζονται απόδειξη για να υπάρξουν, αρκεί  μόνο η σκιά τους. Κι αυτή η σκιά μοιάζει να επιμηκύνεται στην πολιτική μας καθημερινότητας.

Εδώ κάπου εμφανίζεται ο κυνισμός. Όχι ο θορυβώδης, αλλά ο ήσυχος κυνισμός εκείνος που κάθεται δίπλα σου και σου ψιθυρίζει: «Έτσι γίνεται» και εσύ δεν αντιδράς, όχι γιατί συμφωνείς, αλλά γιατί κουράστηκες να διαφωνείς χωρίς αποτέλεσμα. Εξάλλου ο κυνισμός δεν επιβάλλεται εγκαθίσταται. Σιγά, σιγά, σαν έπιπλο που πάντα ήταν εκεί, σαν συνήθεια που δεν θυμάσαι πότε την απέκτησες.

Και η κυβέρνηση συνεχίζει να εξηγεί, να μεταφράζει τα γεγονότα σε λόγο, να προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο ένα κείμενο που διαλύεται στις άκρες του. Αλλά η εξήγηση, όταν επαναλαμβάνεται, χάνει τη βαρύτητά της, γίνεται ήχος και ο ήχος, αν δεν έχει νόημα, γίνεται απλώς θόρυβος. Ένας θόρυβος που γεμίζει τα δωμάτια αλλά δεν κατοικεί πουθενά.

Μήπως, τελικά, δεν άνοιξε καμία κουρτίνα; Μήπως απλώς έσβησε το φως που κρατούσε τις σκιές στη θέση τους; Και τώρα βλέπουμε όχι περισσότερα, αλλά πιο καθαρά; Τους διαδρόμους, τις αποστάσεις, τα πρόσωπα που αλλάζουν ρόλους χωρίς να αλλάζουν θέσεις.

Η εξουσία δεν αποκαλύπτεται απότομα, διαρρέει, φεύγει από τις λέξεις της και πηγαίνει αλλού, εκεί όπου δεν υπάρχει ανάγκη να ειπωθεί. Κι εμείς μένουμε να ακούμε τις λέξεις της, προσπαθώντας να καταλάβουμε αν ακόμα σημαίνουν κάτι.

Το ερώτημα δεν είναι αν χάθηκε η νομιμοποίηση, αλλά αν χάθηκε η αίσθηση. Αν μπορούμε ακόμη να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που μας λένε ότι συμβαίνει. Γιατί όταν αυτή η διαφορά μικραίνει υπερβολικά, δεν σημαίνει ότι ταυτίζονται, σημαίνει ότι παραιτούμαστε από το να τη μετρήσουμε.

Και τότε, όλα μοιάζουν τακτοποιημένα, όπως ένα δωμάτιο όπου έχεις κρύψει τη σκόνη κάτω από το χαλί. Δεν φαίνεται. Αλλά είναι εκεί. Και περιμένει. Περιμένει τη στιγμή που κάποιος θα περπατήσει πιο βαριά και θα σηκωθεί λίγη από αυτήν στον αέρα.

Ίσως, στο τέλος, να μη μείνει τίποτα άλλο παρά αυτή η αναμονή, όχι για αποκάλυψη, αλλά για μια μικρή μετατόπιση. Κάτι να αλλάξει θέση, μια καρέκλα, μια λέξη, ένα βλέμμα.

Γιατί καμιά φορά, η μεγαλύτερη ανατροπή δεν είναι η πτώση, αλλά είναι η μετακίνηση.

Και αυτή, όσο μικρή κι αν είναι, αρκεί για να φανεί όλο το δωμάτιο αλλιώς.

*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Θυμάστε που ο Μητσοτάκης απαγόρευε την περιφορά του Επιταφίου, αλλά επέτρεπε την περιφορά της Πρωτοψάλτη σε καρότσα φορτηγού;

Του Παναγιώτη Λιάκου

Όποτε πλησιάζουν οι αναστάσιμες ημέρες, ο νους ημών των αντιδραστικών ταξιδεύει στο πρόσφατο παρελθόν. Τότε που ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαγόρευε την περιφορά του Επιταφίου, αλλά επέτρεπε την περιφορά της Πρωτοψάλτη σε καρότσα φορτηγού. Μέχρι Κούλεως στην Ελλάδα λέγαμε «Χριστός Ανέστη» τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή της Αναστάσεως. Έγινε πρωθυπουργός ο γιος του μπαμπά και φτάσαμε να πούμε «Χριστός Ανέστη» στις 21.00 (προφανώς για να προλάβει ο κορoνοϊός το τελευταίο λεωφορείο). Διότι, ως γνωστόν, ο Covid-19 είχε ωράριο. Και ιδιαίτερη ευαισθησία: κολλούσε στην Ανάσταση και στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι στις πορείες των αναρχικών, των αριστερών, των «αλληλέγγυων».

Η περίοδος εκείνη θα μείνει στην ιστορία ως η εποχή όπου η πίστη μπήκε σε καραντίνα και η λογική σε αναστολή. Οι εκκλησίες έκλεισαν, οι καμπάνες σώπασαν, οι επιτάφιοι έμειναν μέσα, μην τυχόν και ξεφύγει κανένα λιβάνι και μεταλλάξει τον ιό. Οι πιστοί παρακολουθούσαν λειτουργίες από το YouTube, σαν να ήταν συναυλία σε ζωντανή μετάδοση. 

Κι αν ήθελες να κοινωνήσεις; Υπομονή. Η Θεία Μετάληψη μπήκε κι αυτή σε… περιοριστικά μέτρα. Όχι γιατί αποδείχθηκε επικίνδυνη, αλλά γιατί έτσι έκρινε το νέο δόγμα: «Πιστεύω εις έναν ιόν παντοκράτορα». Η επιστήμη (ή μάλλον η επιλεκτική επίκλησή της) έγινε το νέο δυσαγγέλιο (σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο), με απεχθείς ψευδοπροφήτες τους τηλεοπτικούς ιεροκήρυκες της πρωινής ζώνης.

Και ενώ ο πιστός έπρεπε να στείλει sms για να πάει να ανάψει κερί (αν προλάβαινε πριν από τις 21.00), υπήρχαν άλλες τελετουργίες που απολάμβαναν… ιδιαίτερης μεταχείρισης. Οι πορείες. Εκεί, ο ιός έδειχνε αξιοσημείωτη ανοχή. Ειδικά όταν το θέμα ήταν υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα, του ΚΚΕ, της ακρότατης Αριστεράς. Τότε, ο συνωστισμός αποκτούσε σχεδόν… επαναστατική ανοσία.

Στους δρόμους μπορούσες να δεις πλήθη να φωνάζουν συνθήματα, ώμο με ώμο, χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση. Στις εκκλησίες, όμως, ο πιστός των 70 ετών θεωρούνταν υγειονομική βόμβα αν τολμούσε να σταθεί δύο λεπτά παραπάνω μπροστά σε μια εικόνα. Προφανώς, ο ιός είχε ιδεολογική πυξίδα. Απέφευγε τις πορείες και καραδοκούσε στις λειτουργίες. 

Στη γραμμή του κληρονομικού δικαιώματι ηγεμόνος, οι υπουργοί του. Οι ίδιοι που υπέγραφαν υπουργικές αποφάσεις για το κλείσιμο των ναών και δίωκαν ποινικά τους ιερείς που έκαναν το καθήκον τους, εμφανίζονταν λίγο αργότερα να σταυροκοπιούνται με ευλάβεια, να φιλούν εικόνες και να κάνουν βαθιές γονυκλισίες μπροστά στις κάμερες. Σαν να έπαιζαν σε διπλό ταμπλό. Από τη μία ο «προστάτης της δημόσιας υγείας» και από την άλλη ο «ευσεβής ορθόδοξος».

Η πολιτική, βέβαια, πάντα αγαπούσε τα σύμβολα. Αλλά εδώ το πράγμα ξέφυγε. Διότι ήταν η απόλυτη αντίφαση σε πλήρη ανάπτυξη. Από τη μία, «μην πάτε στην εκκλησία, είναι επικίνδυνο». Από την άλλη, «να μια ωραία φωτογραφία με κερί στο χέρι». Από τη μία «ο επιτάφιος δεν θα βγει». Από την άλλη «να μια εικόνα με προσκύνημα για το TikTok».

Και κάπου εκεί ο πολίτης έμεινε να αναρωτιέται τι ήταν πιο επικίνδυνο; Η πίστη ή η υποκρισία; Η απάντηση, φυσικά, δεν βρίσκεται σε καμία υπουργική απόφαση. Διότι οι αποφάσεις εκείνης της περιόδου δεν ήταν υγειονομικές αλλά βαθιά πολιτικές. Και όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, εφαρμόστηκαν με εκείνη τη γνωστή… ελαστικότητα. Άλλοι περιορίζονταν αυστηρά, άλλοι απολάμβαναν μια ιδιότυπη ασυλία.

Τελικά, το πιο ειρωνικό απ’ όλα είναι ότι σε μια χώρα που τόσο συχνά επικαλείται την παράδοση, χρειάστηκε μια πανδημία για να αποκαλυφθεί πόσο εύκολα αυτή γίνεται… διακοσμητικό στοιχείο. Όπως ένα κερί που ανάβει για τις κάμερες και σβήνει μόλις κλείσουν.

Το Δ.Σ. του Ιατρικού Συλλόγου Κιλκίς εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη του στον συνάδελφο Μαργαρίτη Βόινο για την απώλεια της αγαπημένης του μητέρας και του εύχεται κουράγιο στις δύσκολες αυτές στιγμές.

Ο Πρόεδρος

Παναγιωτίδης Βλαδίμηρος

Ο Γ.Γραμματέας

Βαβάκας Αναστάσιος

Η νέα δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αφαιρεί και το τελευταίο φύλλο συκής που κάλυπτε την κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας μία εγκληματική οργάνωση που δρούσε από κοινού και λυμαινόταν ευρωπαϊκά και δημόσια κονδύλια. Επιβάλλει δε άμεσες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες.

Παράλληλα φέρνει και τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη ενώπιον των ευθυνών του, ο οποίος καλείται, αν ευσταθούν οι πληροφορίες για εμπλοκή και μελών του υπουργικού συμβουλίου, να αποπέμψει όσους διερευνώνται.

-  Σε ένα από τα πιο ζωντανά events του bartending community, τα VIKOS premium mixers έδωσαν δυναμικό «παρών» στο Salonica Bar Show, παρουσιάζοντας τη νέα εποχή των mixers μέσα από ένα ολοκληρωμένο premium portfolio.

Με σύγχρονη αισθητική και ξεκάθαρο premium χαρακτήρα, τα VIKOS premium mixers διαμορφώνουν μια νέα, φρέσκια εμπειρία για το σύγχρονο drinking culture, με έμφαση στην ποιότητα, την καθαρότητα και την ισορροπία. Με επιλογές όπως τα VIKOS Indian Tonic, VIKOS Soda, VIKOS Pink Grapefruit, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται δυναμικά και η zero sugar πρόταση του brand. Στο επίκεντρο βρέθηκαν τα προϊόντα Zero Phenomenon, μια νέα προσέγγιση που αποδεικνύει ότι το zero sugar αποτελεί εξέλιξη: μια επιλογή που συνδυάζει 0% ζάχαρη με 100% γεύση, αντανακλώντας τη σύγχρονη ανάγκη για ισορροπία ανάμεσα στην απόλαυση και το wellness. 

Την εμπειρία απογείωσαν δύο ξεχωριστά take overs από κορυφαία bars της Αθήνας. Στις 31 Μαρτίου, το Barro Negro Athens, ένα από τα πιο αναγνωρισμένα cocktail bars της χώρας με σταθερή παρουσία στη λίστα των The World’s 50 Best Bars, ανέλαβε το Zero Phenomenon Bar και παρουσίασε τη signature Paloma του, αναδεικνύοντας τον χαρακτήρα του VIKOS Pink Grapefruit μέσα από μια σύγχρονη, refined εκδοχή ενός κλασικού cocktail.

Την 1η Απριλίου, τη σκυτάλη πήρε το The Bar in Front of the Bar, ένα από τα πιο δημιουργικά bars της Αθήνας και Νο. 47 των The World’s 50 Best Bars, δημιουργώντας μοναδικά cocktail serves, όπου τα VIKOS Zero Sugar Mixers λειτούργησαν ως ο ιδανικός καμβάς για ισορροπημένες, πολυεπίπεδες γεύσεις, αποδεικνύοντας πως η καινοτομία ξεκινά από τη λεπτομέρεια.

Με τα VIKOS premium mixers, το σύγχρονο drinking culture αποκτά νέο χαρακτήρα, πιο καθαρό, πιο τολμηρό και πιο γευστικό. Ένα portfolio σχεδιασμένο για όσους αναζητούν όχι απλώς ένα mixer, αλλά μία εμπειρία που κάνει κάθε cocktail να ξεχωρίζει.

Λίγα λόγια για την Ηπειρωτική Βιομηχανία Εμφιαλώσεων Α.Ε.   

Η Ηπειρωτική Βιομηχανία Εμφιαλώσεων Α.Ε., από το 1990, δραστηριοποιείται δυναμικά στον κλάδο του φυσικού μεταλλικού νερού και των αναψυκτικών στην Ελλάδα, αποτελώντας έναν από τους πλέον αξιόπιστους και αναπτυσσόμενους επιχειρηματικούς οργανισμούς του κλάδου.

Διαθέτοντας 7 πηγές φυσικού νερού, 4 υπερσύγχρονες μονάδες παραγωγής και συνολική δυναμικότητα 677.200 φιαλών ανά ώρα, η εταιρεία επενδύει διαχρονικά στην τεχνολογία και την καινοτομία, διασφαλίζοντας υψηλά πρότυπα ποιότητας σε όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας.

Το φυσικό μεταλλικό νερό ΒΙΚΟΣ, προερχόμενο από προστατευόμενη περιοχή NATURA,  αποτελεί την #1 επιλογή στην ελληνική αγορά και τα φυσικά νερά ΜΙΤΣΙΚΕΛΙ και ΙΡΙΣ συμπληρώνουν το χαρτοφυλάκιο προϊόντων, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα καταναλωτικών αναγκών.

Με στρατηγικό προσανατολισμό στην ποιότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την κοινωνική υπευθυνότητα, η Ηπειρωτική Βιομηχανία Εμφιαλώσεων Α.Ε. συνεχίζει να ενισχύει την παρουσία της στην ελληνική και διεθνή αγορά, θέτοντας τη φύση και την υγεία στο επίκεντρο της επιχειρηματικής της δραστηριότητα