Η Ομερτά έχει γίνει μέγιστος θεσμός του κράτους φαμίλια. Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα που σημαίνει έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο ΠΘ έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους».

14 Ιουλίου, 2026 Από Καλλιόπη Σουφλή

Η Δικαιοσύνη, αντί να λειτουργεί γρήγορα και αμερόληπτα, περιμένει εντολές ή κλείνει τα μάτια όταν ο «ανιψιός» μιλάει δημοσίως για σφαίρες και σιωπή.

Δεν μας χρειάζονται σοβαροί πολιτικοί. Αποφασισμένοι… μας χρειάζονται… και “5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!”

Όταν η δικαιοσύνη γίνεται η θεραπαινίδα των πολιτικών, ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ…

ΕΝΑΝ ΗΡΑΚΛΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΤΑΒΛΩΝ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ”…

ΠΕΝΤΕ ΤΣΕΒΑΔΕΣ  ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΝΤΕ ΜΑΡΙΕΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΘΑ ΞΕΒΡΩΜΙΖΕ Ο ΣΤΑΒΛΟΣ ΤΗΣ Α-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Καλλιόπη Σουφλή

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

Από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανονική κυβέρνηση.

Υπάρχει μόνο η φαμίλια Μητσοτάκη, οι κολλητοί, οι μπροστινοί και οι… κονσιλιέρε της.

Αυτό το οικογενειοκρατικό καθεστώς «ζωγράφισε» στην συνέντευξή του ο ανιψιός του ΠΘ και πρώην παντοδύναμος ρυθμιστής του «επιτελικού κράτους».

Ο Δημητριάδης δημόσια βάφτισε το παρακράτος των παρακολουθήσεων «εθνικό καθήκον» για να καλύψει το αφεντικό.

Μας εξήγησε πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας.

Mας εξήγησε ωμά ποια είναι η πραγματική λογική της εξουσίας. «Έφαγα σφαίρα για να μείνει το αφεντικό» είπε, με κώδικες Κόζα Νόστρα. Όχι ως πρώην δημόσιος λειτουργός, αλλά ως πιστός στρατιώτης που θυσιάστηκε για τον… νονό.

Η φρασεολογία του ανιψιού είναι απόδειξη μιας νοοτροπίας που έχει διαβρώσει κάθε θεσμό.

Η ΕΥΠ μετατράπηκε σε γραφείο παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων αλλά και συνεργατών της φαμίλιας.

Οι ανεξάρτητες Αρχές κατάντησαν υπάλληλοι της κυβέρνησης.

Η Δικαιοσύνη, αντί να λειτουργεί γρήγορα και αμερόληπτα, περιμένει εντολές ή κλείνει τα μάτια όταν ο «ανιψιός» μιλάει δημοσίως για σφαίρες και σιωπή.

Γιατί, άραγε, μετά από αυτή την προκλητική συνέντευξη ο Δημητριάδης δεν κλήθηκε άμεσα από τη Δικαιοσύνη για εξηγήσεις; Γιατί δεν ζητείται να αποκαλύψει όσα γνωρίζει για το σκάνδαλο των υποκλοπών;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: γιατί η ομερτά έχει γίνει μέγιστος θεσμός του κράτους φαμίλια. Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα που σημαίνει έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο ΠΘ έδωσε τα κλειδιά του «επιτελικού κράτους».

Η οικογενειακή αφοσίωση υπερτερεί του δημοσίου συμφέροντος.

Ο ΠΘ παρέδωσε τα κλειδιά του κράτους σε συγγενείς και φίλους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε οικογενειακή επιχείρηση.

Οι θεσμοί έχουν αντικατασταθεί από δίκτυα εξάρτησης και προστασίας.

Όποιος «τρώει σφαίρα» για το αφεντικό, περιμένει και την προστασία του αφεντικού.

Και το αφεντικό, με τη σιωπή του, επιβεβαιώνει ότι η φαμίλια είναι πάνω από το κράτος.

Εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση για τη “Δημοκρατία” που δείχνει πόσο κατεπείγουσα είναι η ανάγκη για ριζική αλλαγή στην πολιτική ζωή του τόπου.

Δεν μας χρειάζονται σοβαροί πολιτικοί, Αποφασισμένοι… μας χρειάζονται… και “5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!” λένε κάποιοι.,,

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

«Οσιομάρτυρας» για τις υποκλοπές, «Όσιος Γρηγόριος» για φίλους που τους έκανε λαμπερούς (Bright) με κρατικό χρήμα, ωφελώντας και μέλλοντες πεθερούς.

Είναι κιμπάρης όμως ο Γρηγόρης και οι ωφελούμενοι ανταποδίδουν…

Έσκασε στη Τζια για Σαββατοκύριακο με πανάκριβο, υπέροχο σκάφος, ο ιδιοκτήτης της Bright, Γιώργος Πουλόπουλος που κάνει χρυσές δουλειές, ο τζίρος της εταιρείας καλπάζει προς τα 200 εκατομμύρια.

Η Bright μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε να αποτελεί έναν από τους βασικούς προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου με την συντριπτική πλειοψηφία του τζίρου της να προέρχεται από δουλειές με διάφορα υπουργεία.

Μέσα στο σκάφος του Πουλόπουλου εθεάθη το Σάββατο κι ο ανιψιός του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης, στενός φίλος και συνεργάτης του ιδιοκτήτη της Bright από την εποχή που διατηρούσε δημόσιο αξίωμα. Και όλα μπερδεύονται γλυκά και τα συμπεράσματα δικά σας. Το μόνο που φαίνεται να μένει από όλα αυτά απ’ έξω είναι η σεμνότητα, η ταπεινότητα και η διαφάνεια, που ζήτησε και για τα οποία δεσμεύτηκε ίσαμε τις 100 φορές, ο Κυριάκος.

Από τη μια ο ανιψιός σου και από την άλλη μια νέα ραγδαία αναπτυσσόμενη εταιρεία με πελάτη το κράτος, μέτοχος της οποίας είναι και ο μελλοντικός συμπέθερος του, ο Κωνσταντίνος Σάκκαρης.

Τόσος πλούτος σε χρόνο ρεκόρ, γεννά υποψίες, παίρνουν μπρος οι κακές γλώσσες που λένε : Ελλάδα από το 2019 η χώρα της μαφίας της ρεμούλας και της διαφθοράς !! 

Δεν μας χρειάζονται καλοί και σοβαροί πολιτικοί. 5 καλοί αδιάφθοροι δικαστές και εισαγγελείς χρειάζονται να ξεβρωμίσουμε τον τόπο και μετά να προχωρήσουμε μπροστά!»…

https://www.in.gr/…/osiomartyras-gia-tis-ypoklopes…/

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Ο Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff) στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας….

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε;

Και βέβαια είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικός ο κώδικας (άλλη μια αγαπημένη λέξη του) που επιλέγει σε σχέση με την άρνησή του να μιλήσει για τις υποκλοπές, πιο σωστά η κατηγορηματική του δήλωση ότι ποτέ δεν θα μιλήσει για αυτό το θέμα, διαβεβαιώνοντας μάλιστα πως δεν τον κάνει «υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Και όσοι με ξέρουνε, ξέρουν ότι και το κουράγιο έχω και το μέταλλο το έχω».

Αυτό θυμίζει την ομερτά, τον άγραφο νόμο της σιωπής των μαφιόζων που ορκίζονται ότι ποτέ δεν θα μιλήσουν ή θα προδώσουν την οικογένειά τους. Άλλο τώρα που στην πραγματική ιστορία της Μαφίας, μια χαρά «κελάηδησαν» ουκ ολίγα πρωτοπαλίκαρά της…

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του.

Γιατί ο Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της ΝΔ». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του ΚυΜ, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κατείχε μια κεντρική θέση στον κυβερνητικό μηχανισμό, από ορισμένες απόψεις πιο σημαντική από ενός υπουργού, αφού ήταν ουσιαστικά ο «αντ’ αυτού» του ΠΘ.

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας.

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει).

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον ανηψιό. Αφορούν τον Θείο.

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον ανηψιό. Αφορούν τον Θείο.

Ο Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου.

Όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του ΚυΜ. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος.

Κοντολογίς, ο ΚυΜ είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας.

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον ΠΘ.

Σε τελική ανάλυση ο ΚυΜ ήταν αυτός που έχρισε τον Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη.

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων.

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής.

https://www.in.gr/…/omerta-typou-koza-nostra-kai…/

 

IN.GR

Ομερτά τύπου Κόζα Νόστρα και έμμεση ομολογία ενοχής για τις υποκλοπές από αυτόν στον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τα κλειδιά του «ε

 

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Όπως λέει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης… και τα πέντε μέρη της συνέντευξης είναι ένα δωρεάν εγχειρίδιο προς όλους εκείνους που θέλουν να αγωνισθούν στις εκλογές εναντίον του ΚυΜ… της ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ.

Για να κατανοήσει κανείς την πολιτική κατάσταση στην μπανανία, θα πρέπει να μελετήσει προσεκτικά κάθε λέξη που εκστόμισε ο πρώην chief of stuff της κυβέρνησης -συμμορίας…

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, γρήγορος σαν πολυβόλο, λάτρης του μακιαβέλι και των μεθόδων της μαφίας, και άριστος γνώστης όλων των τεχνικών της προπαγάνδας, γαλουχημένος σχεδόν από τα γεννοφάσκια του με το μικρόβιο της μητσοτακικής πολιτικής, έκανε μια ναρκισσιστική επίδειξη της ευρυγνωσίας του, επικαλούμενος αμέτρητα αποφθέγματα από πλήθος νεοταξίτικων βιβλίων που έχει ρουφήξει.

Εξήγησε πόσο καλά έχει αφομοιώσει τα μυστικά της διακυβέρνησης του όχλου, κάνοντας ένα ταχύρρυθμο μάθημα πρακτικής εφαρμογής των θεωρητικών αρχών που αναλύονται στα διάφορα εγχειρίδια της κοινωνικής μηχανικής.

Εμείς που υποφέρουμε από την δυστοπική μπότα της οργουελικής κυβέρνησης ΚυΜ. πρέπει να αντιληφθούμε πόσο καλά εκπαιδευμένες είναι οι αφανείς έμψυχες τουρμπίνες του ψευτοδημοκρατικού καθεστώτος που έχει κάτσει στο σβέρκο μας επί επτά χρόνια και μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο.

Η παράσταση που έδωσε ο Δημητριάδης είναι το ιδανικότερο παράδειγμα για να συνειδητοποιήσουμε με πόσο επικίνδυνους επαγγελματίες έχουμε να παλέψουμε.

Όλα όσα είπε ο πρώην «αντ’ αυτού» του ΚυΜ συνθέτουν μια «μαγική» (καθότι προπαγανδιστική) και, ταυτοχρόνως, «τρομακτική» εικόνα.

Διότι είναι «τρομακτικό» να ακούει κανείς τον πρωθυπουργικό ανιψιό να επικαλείται τον άγραφο (οιονεί μαφιόζικο) «κώδικα τιμής», προκειμένου να δικαιολογήσει την απόλυτη σιωπή του για το μέγα-σκάνδαλο των υποκλοπών και να αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να φοβάται αυτός τους 5-10 οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες της χώρας αντί να τον φοβούνται εκείνοι!

Ενισχυτικώς «τρομακτικό» είναι να τον ακούς να δέχεται την περιπαικτική ερώτηση αν από τις επισκέψεις του στις φυλακές (δύο την εβδομάδα) χτίσθηκε η σχέση του με τον υπόκοσμο, ακολούθως δε να απαντά με την φράση «και από εκεί!», διευκρινίζοντας, πάντως, ότι απάντησε «σκαμπρόζικα».

Ωστόσο, ένας πολύ σημαντικός Eλβετός συγγραφέας είχε γράψει το 1958 σε ξακουστό θεατρικό του έργο ότι:

«τα αστεία είναι η τρίτη καλύτερη μέθοδος εξαπατήσεως των ανθρώπων».

Η πενταμερής συνεντεύξη είναι γεμάτη «λαβράκια».

Σταύρος Μαρτινιδης ΣΜ

  

Στην πρώτη τηλεοπτική συνέντευξή του, ο Δημητριάδης εξέπεμψε την ωμή αλαζονεία, τη χυδαιότητα και την αίσθηση ατιμωρησίας που χαρακτηρίζουν το καθεστώς Μητσοτάκη. Ο άνθρωπος που θα μείνει στη μεταπολιτευτική ιστορία ως «χρυσός» ανιψιός ή αλλιώς ο «εθνικός ωτακουστής», δύο ημέρες μετά το μπλόκο της κυβέρνησης στην κλήτευσή του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας αποφάσισε να μιλήσει δημόσια και να αποκαλυφθεί στην κοινή γνώμη. Μόνο που η γνωριμία του Δημητριάδη με τον ελληνικό λαό ήταν απολύτως χορογραφημένη και γι’ αυτό προδήλως προκλητική. Και χορογράφος δεν ήταν ο κατά τ’ άλλα έμπειρος συνεντευξιαστής Θανάσης Λάλα, αλλά ο ίδιος ο ανιψιός, που φαίνεται πως αισθάνεται ικανός να φέρει εις πέρας τα πάντα, ακόμα και να πείσει έναν δημοσιογράφο να ρωτά μεταξύ τυρού και αχλαδιού και να μην πιέζει για απαντήσεις.

Ηταν παραπάνω από οφθαλμοφανές πως προϋπόθεση της συνέντευξης ήταν να μην υπάρξουν πολλές ερωτήσεις για τις υποκλοπές. Στον λίγο χρόνο όμως που αφιέρωσαν στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης, ο Δημητριάδης φρόντισε να εκβιάσει ξανά και σε δημόσια θέα τον θείο του. Ομολόγησε, χρησιμοποιώντας μάλιστα αργκό που θυμίζει μαφία, πως έφαγε τη σφαίρα για να μην την φάει το… αφεντικό. Αποκάλυψε πως έπρεπε να πάρει κάποιος την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο ώστε να συνεχίσει η κυβέρνηση- υπονοώντας, δηλαδή, πως ανέλαβε μια ευθύνη που δεν του αναλογούσε-, ενώ παραδέχθηκε πως γνωρίζει πράγματα για τα οποία δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ. Και το ερώτημα που προκύπτει σχεδόν αβίαστα είναι ένα: θα τον καλέσει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να καταθέσει όσα γνωρίζει ή θα συνεχίσει να κάνει πως δεν ακούει, ακολουθώντας πιστά τα βήματα του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα;

Δυστυχώς, ο έμπειρος Θανάσης Λάλας … ξέχασε να κάνει ερωτήσεις για τα έργα και τις ημέρες του. Αντίθετα σε μια μαραθώνια συνέντευξη ακούγαμε τον Δημητριάδη να μιλά για τη σημασία που έχουν το γέλιο στη ζωή του, η σύζυγος κι ο γιος του και να πασχίζει να εμφανιστεί ως ορίτζιναλ Μητσοτάκης κι «εκλεκτός» του παππού του, που τον είχε τρόπον τινά «ξεχωρίσει». Η «οικογένεια» -Μητσοτάκη κι όχι Δημητριάδη- επαναλαμβανόταν επίμονα κι επιδεικτικά ίσως για να επιτονιστεί πως μπορεί να μην έχει το όνομα αλλά τη χάρη.

Τα ερωτήματα που δεν τέθηκαν

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης των 212 λεπτών ή 3,5 ωρών, ο Λάλας «ξέχασε» να ρωτήσει για τις σχέσεις του Δημητριάδη με την παρακρατική ομάδα της «Ομάδας Αλήθειας», για τη σκοτεινή υπόθεση της ENERGA, που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ στον ελληνικό λαό, για τη θέση του στα Ελληνοτουρκικά, που τόλμησε με απύθμενο θράσος να υποστηρίξει πως πρέπει να καταργηθεί το βέτο στην ΕΕ, για το πάρτι των απευθείας αναθέσεων, για τη θεμελίωση του αποτυχημένου και χρεοκοπημένου επιτελικού κράτους και φυσικά για τις πληροφορίες που τον θέλουν να χρηματοδοτεί μια σειρά από παρακμιακά μέσα και… διαδικτυακά κανάλια που σπεύδουν από χθες να τον «πριμοδοτήσουν», γράφοντας μέχρι και τα εξής τραγελαφικά: «Ο Γρηγόρης Δημητριάδης μίλησε για τη φιλοσοφική διάσταση της εξουσίας, τις παθογένειες της ελληνικής και ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, την τοξικότητα της πολιτικής ζωής, τις κόντρες με τους επιχειρηματίες, τη δύναμη των social media, αλλά και τις προσωπικές του αναμνήσεις από τους δύο παππούδες του, με ιδιαίτερη έμφαση στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη».

Ο «κουτσαβακισμός» που σοκάρει

Το εντυπωσιακό είναι πως όταν η συζήτηση έφτασε στον… ανδρισμό του Γρηγόρη Δημητριάδη, ο «χρυσός» ανιψιός ξεπέρασε κάθε όριο υπεραναπλήρωσης. Πού και να μην έκανε ψυχανάλυση δηλαδή… Ο πυγμάχος Δημητριάδης υπερτόνισε πως όλα τα βλέπει ως ρινγκ όταν προσβάλλεται η τιμή του. Βέβαια, στο δικό του ρινγκ ο αγώνας είναι unfair, καθώς ο πυγμάχος Δημητριάδης συνοδεύεται από δεκάδες μπράβους των ΕΚΑΜ. Θα είχε ενδιαφέρον να απαντήσει ο μάχιμος Γρηγόρης γιατί χρήζει τόσο μεγάλης ασφάλειας αλλά και ποιοι πληρώνουν γι’ αυτή; Ομως δεν σταμάτησε εκεί. Ενώ στην αρχή είπε πως νιώθει φόβο παρά το γεγονός πως κυκλοφορεί στο Κολωνάκι νύχτα και μέρα, στη συνέχεια το μετάνιωσε και άλλαξε τροπάρι. «Γιατί με ρωτάτε αν φοβάμαι εγώ και δεν ρωτάτε γιατί δεν φοβούνται αυτοί» αναρωτήθηκε…. επιβεβαιώνοντας όσους έλεγαν πως ο ανιψιός γοητευόταν από την Greek Mafia.

Τι και αν ένα σωρό κακουργήματα τον περιμένουν για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο ανιψιός δεν πτοείται..[..] https://www.dimokratia.gr/…/adistakti-familia-me-oroys…/

 

DIMOKRATIA.GR

Αδίστακτη φαμίλια: Με όρους μαφίας ο Δημητριάδης ομολόγησε τις υποκλοπές

 

Πηγή

Tags: ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, ΚΟΡΥΦΑΙΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

 

Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή η “διαφθορά” είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους “ημετέρους” αυτά τα 7 χρόνια.

Βασίλης Παλιουριώτης

Ενας φίλος κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Εκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!

Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ίσως και λίγο περισσότερα.

Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή η “διαφθορά” είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους “ημετέρους” αυτά τα 7 χρόνια.

Πάμε να απαριθμήσουμε:

2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους.

1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.

2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ.

3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.

4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.

5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου.

6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων.

7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών.

8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες

9. Ασυλία τραπεζικών στελεχών Με αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα δόθηκε ειδική προστασία σε τραπεζικά στελέχη. Το τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίστηκε ως άβατο ευθυνών.

10. Ψεύτικο πτυχίο Διαματάρη Η υπόθεση του υφυπουργού Εξωτερικών Αντώνη Διαματάρη αποκάλυψε την υποκρισία του αφηγήματος περί αξιοκρατίας.

11. Ρουσφετολογικοί διορισμοί διοικητών νοσοκομείων.

12. Novartis – από το σκάνδαλο στη “σκευωρία”. Η κυβέρνηση επιχείρησε να μετατρέψει ένα διεθνές σκάνδαλο φαρμακευτικής διαφθοράς σε δίωξη όσων το ερεύνησαν.

2020:

13. Δόγμα ατομικής ευθύνης στην πανδημία. Η κυβέρνηση μετέφερε την ευθύνη στους πολίτες, ενώ άφησε το ΕΣΥ χωρίς ουσιαστική θωράκιση.

14. Απευθείας αναθέσεις με πρόσχημα την πανδημία. Με ειδικές ρυθμίσεις άνοιξε ο δρόμος για εκτεταμένη χρήση απευθείας αναθέσεων.

15. Σκόιλ Ελικίκου. Το πρόγραμμα τηλεκατάρτισης επιστημόνων κατέληξε σε φιάσκο εκατομμυρίων υπέρ ιδιωτικών ΚΕΚ.

16. Λίστα Πέτσα.

17. Χειραγώγηση ΜΜΕ Η ενημέρωση μετατράπηκε σε πεδίο κυβερνητικής επιρροής. Η χώρα διολίσθησε σε πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας του Τύπου.

18. Απαλλαγή καναλαρχών από δόση τηλεοπτικών αδειών Την ώρα που πολίτες και μικρομεσαίοι ασφυκτιούσαν, οι μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι απολάμβαναν προνομιακή μεταχείριση.

19. Σύμβαση Cisco και προσωπικά δεδομένα μαθητών.

20. Υπόθεση Palantir.

21. Αισχροκέρδεια στα τεστ και στα self test. Η κυβέρνηση άργησε να βάλει πλαφόν και άφησε ιδιωτικά συμφέροντα να κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη προστασίας της υγείας.

22. Εκατομμύρια σε κλινικάρχες. Αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών κλινικών, το Δημόσιο αποζημίωσε γενναιόδωρα ιδιώτες παρόχους υγείας.

23. Ακαταδίωκτο επιτροπής κορωνοϊού. Με νομοθετικές ρυθμίσεις περιορίστηκε η δυνατότητα λογοδοσίας προσώπων που συμμετείχαν στη διαχείριση της πανδημίας.

24. Μεγάλος Περίπατος Με πρόσχημα την πανδημία έγιναν δαπανηρές αναθέσεις για ένα πρόχειρο και αποτυχημένο σχέδιο στο κέντρο της Αθήνας.

25. Φιάσκο με μάσκες και παγουρίνα στα σχολεία.

26. Πτωχευτικός Κώδικας. Καταργήθηκε ουσιαστικά η προστασία της πρώτης κατοικίας και άνοιξε ο δρόμος σε funds και τράπεζες για μαζικούς πλειστηριασμούς.

27. Funds και κίνδυνος απώλειας εκατοντάδων χιλιάδων κατοικιών Η κυβέρνηση προστάτευσε τα funds και όχι τα νοικοκυριά, δημιουργώντας συνθήκες μαζικής στεγαστικής ανασφάλειας.

28. Σταθμός Βενιζέλου – Μετρό Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση του Σταθμού Βενιζέλου στο Μετρό Θεσσαλονίκης αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα υποταγής της πολιτιστικής κληρονομιάς στις εργολαβικές και επικοινωνιακές προτεραιότητες.

29. Τσιμέντωμα Ακρόπολης. Οι επεμβάσεις στον Ιερό Βράχο παρουσιάστηκαν ως έργο προσβασιμότητας για ΑμεΑ, όμως προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις για την αισθητική, την κλίμακα και τη λογική μαζικής τουριστικής διαχείρισης του μνημείου.

30. Ανελκυστήρας Ακρόπολης και προβλήματα λειτουργίας Το περίφημο έργο προσβασιμότητας κατέληξε να συνοδεύεται από επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για βλάβες και αποκλεισμό επισκεπτών με κινητικά προβλήματα.

31. Oruc Reis και κρίση στο Αιγαίο Οι βόλτες του Oruc Reis στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο εξέθεσαν την αντιφατική και φοβική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.

32. Τουρκικές NAVTEX και υποχωρητικότητα.

2021: Ιδιωτικοποιήσεις, εργασιακή απορρύθμιση, καταστολή

33. Κατάργηση οκταώρου – νόμος Χατζηδάκη.

34. Ασφαλιστικό Χατζηδάκη Η επικουρική ασφάλιση παραδόθηκε σε λογικές χρηματιστηριακού τζόγου, με τεράστιο μελλοντικό κόστος για το Δημόσιο.

35. Ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ.

36. Ιδιωτικοποίηση ΔΕΔΔΗΕ. Κρίσιμες ενεργειακές υποδομές πέρασαν σε ιδιωτικά συμφέροντα, αποδυναμώνοντας τη δυνατότητα δημόσιου ελέγχου.

37. Golden boys στη ΔΕΗ και στις τράπεζες. Ενώ οι πολίτες πλήρωναν λογαριασμούς-φωτιά, τα στελέχη απολάμβαναν υψηλές αμοιβές, bonus και προνόμια.

38. Ρήτρα αναπροσαρμογής και προετοιμασία ενεργειακής λεηλασίας. Πριν ακόμη τον πόλεμο στην Ουκρανία, η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είχε στηθεί έτσι ώστε τα νοικοκυριά να πληρώνουν υπέρογκες χρεώσεις.

39. Καρτέλ ενέργειας Η κυβέρνηση επέλεξε την επιδότηση της αισχροκέρδειας.

40. Αύξηση μετοχικού κεφαλαίου Τράπεζας Πειραιώς Η αναδιάρθρωση της Τράπεζας Πειραιώς προκάλεσε τεράστια ζημία για το Δημόσιο, που έχασε αξία υπέρ ιδιωτών.

41. Πόθεν έσχες πρωθυπουργού. Αποκαλύψεις για το πόθεν έσχες του πρωθυπουργικού ζεύγους αντιμετωπίστηκαν με συγκάλυψη και διαδικαστικές υπεκφυγές.

42. “Θάψιμο” πόθεν έσχες. Η διαφάνεια για την περιουσιακή κατάσταση πολιτικών προσώπων υποβαθμίστηκε, ενώ κρίσιμες υποθέσεις δεν διερευνήθηκαν ουσιαστικά.

43. Σοφία Νικολάου – απευθείας αναθέσεις στις φυλακές. Αποκαλύψεις και πορίσματα για υπερκοστολογήσεις και ζημία του Δημοσίου κατέδειξαν το πάρτι αναθέσεων στην Αντεγκληματική Πολιτική.

44. Υπόθεση Φουρθιώτη.

45. “Υπόθεση Λιγνάδη”. Αποκάλυψε τη σκοτεινή πλευρά του πολιτιστικού μηχανισμού της κυβέρνησης.

46. Αστυνομική καταστολή Από πλατείες και πανεπιστήμια μέχρι διαδηλώσεις και γειτονιές, η αστυνομική βία έγινε κανονικότητα.

47. Υπόθεση Σαμπάνη. Ο θάνατος του Νίκου Σαμπάνη από αστυνομικά πυρά έθεσε ξανά το ζήτημα της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της ατιμωρησίας.

48. Θάνατος Ιάσονα έξω από τη Βουλή.

49. Υπόθεση Δολοφονίας Γιώργου Καραϊβάζ. Η δολοφονία του δημοσιογράφου ανέδειξε το ζήτημα της ασφάλειας των ερευνητών δημοσιογράφων και της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα.

50. Μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα. Η μελέτη για τη θνητότητα εκτός ΜΕΘ αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση γνώριζε τις ανισότητες και την κατάρρευση του ΕΣΥ, αλλά συνέχιζε να μιλά για “θωρακισμένο σύστημα”.

51. Υγειονομικοί σε αναστολή. Χιλιάδες υγειονομικοί τέθηκαν σε αναστολή, ενώ το ΕΣΥ είχε ανάγκη προσωπικού.

52. Πρόστιμα για υποχρεωτικό εμβολιασμό.

2022: Υποκλοπές, ακρίβεια, ενεργειακή λεηλασία

53. Σκάνδαλο υποκλοπών και Predator.

54. Παραιτήσεις Δημητριάδη και Κοντολέοντα Οι παραιτήσεις δεν απάντησαν στα ερωτήματα. Αντίθετα, επιβεβαίωσαν ότι η υπόθεση έφτανε στον πυρήνα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

55. Επίκληση απορρήτου. Το απόρρητο χρησιμοποιήθηκε ως τείχος προστασίας των πολιτικών ευθυνών και όχι ως θεσμική εγγύηση εθνικής ασφάλειας.

56. Ντογιάκος και ΑΔΑΕ. Παρεμβάσεις γύρω από τις αρμοδιότητες της ΑΔΑΕ έθεσαν μείζον ζήτημα ανεξαρτησίας των ελεγκτικών αρχών.

57. Απόπειρα υποβάθμισης του Predator σε “ιδιωτική υπόθεση”.

58. Ομάδα Αλήθειας. Η κυβερνητική προπαγάνδα οργανώθηκε σε μόνιμη βάση, με μηχανισμούς παραπληροφόρησης και στοχοποίησης πολιτικών αντιπάλων.

59. Υπόθεση Stern. Η συμφωνία για τη συλλογή 161 κυκλαδικών αρχαιοτήτων του Λέοναρντ Στερν παρουσιάστηκε ως “επιστροφή” αρχαιοτήτων, ενώ στην πράξη επικρίθηκε έντονα ως νομιμοποίηση μιας συλλογής με προβληματική προέλευση και ως μοντέλο που αντί να διεκδικεί άμεση επιστροφή αρχαιοτήτων, αποδέχεται μακροχρόνιους δανεισμούς και ιδιότυπη νομιμοποίηση αμφισβητούμενων συλλογών.

60. Ακρίβεια στα πάντα Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την ακρίβεια με pass και επιδόματα-ψίχουλα, αφήνοντας ανέγγιχτα τα υπερκέρδη.

61. Αισχροκέρδεια στα καύσιμα Η αύξηση τιμών στα καύσιμα αντιμετωπίστηκε με ημίμετρα, χωρίς πραγματικό έλεγχο στην αγορά.

62. Καρτέλ super markets. Οι τιμές στα βασικά αγαθά εκτοξεύθηκαν.

63. Καρτέλ στις επικοινωνίες Οι τηλεπικοινωνίες παρέμειναν ακριβές, με περιορισμένο ανταγωνισμό και ανεπαρκή προστασία των καταναλωτών.

64. Ρήτρα αναπροσαρμογής Η κυβέρνηση αρνήθηκε να χτυπήσει στην καρδιά τον μηχανισμό της αισχροκέρδειας στο ρεύμα και στήριξε επιδοτήσεις που τελικά κατέληγαν στις εταιρείες.

65. Υπερκέρδη εταιρειών ενέργειας. Οι εξαγγελίες για φορολόγηση των υπερκερδών έμειναν ανεπαρκείς, καθυστερημένες και πολιτικά προσχηματικές.

66. Σκάνδαλο Πάτση. Ο βουλευτής της ΝΔ διαγράφηκε μετά τις αποκαλύψεις για business με κόκκινα δάνεια και συμβάσεις με το Δημόσιο.

67. Σκάνδαλο Μαραβέγια.

68. Σκάνδαλο Παπαθανάση.

69. Σκάνδαλο Χειμάρα.

70. Σκάνδαλο Μαντά – offshore.

71. Απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων. Το πάρτι των απευθείας αναθέσεων διογκώθηκε σε πρωτοφανή επίπεδα. Δημόσιο χρήμα διοχετεύθηκε χωρίς ουσιαστικό ανταγωνισμό.

72. Ταμείο Ανάκαμψης. Η διαχείριση των πόρων ευνόησε μεγάλους ομίλους και τράπεζες.

73. Κυρώσεις στη Ρωσία και ακριβό LNG. Η ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης οδήγησε σε ακριβές επιλογές και μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγόμενο LNG.

74. Αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Η κυβέρνηση πήρε αποφάσεις μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας χωρίς επαρκή δημόσιο διάλογο και χωρίς εθνική στρατηγική.

75. Αποδυνάμωση νησιωτικής άμυνας. Η αποστολή οπλικών συστημάτων δημιούργησε εύλογα ερωτήματα για την αμυντική επάρκεια των νησιών.

2023: Τέμπη, Πύλος, θεσμική κατάρρευση

76. Έγκλημα των Τεμπών.

77. Μπάζωμα στα Τέμπη.

78. Ακαταδίωκτο επιτροπών για τα Τέμπη.

79. Εξεταστική και Προανακριτική ως εργαλεία συγκάλυψης Η κυβερνητική πλειοψηφία χρησιμοποίησε κοινοβουλευτικές διαδικασίες όχι για διαλεύκανση, αλλά για περιορισμό της ευθύνης.

80. Δημόσιος σιδηρόδρομος σε εγκατάλειψη. Ιδιωτικοποίηση χωρίς ασφάλεια, καθυστερήσεις στα συστήματα τηλεδιοίκησης, αποδιάρθρωση του ΟΣΕ.

81. Ναυάγιο της Πύλου. Ένα από τα πιο θανατηφόρα ναυάγια στη Μεσόγειο, με 82 επιβεβαιωμένους νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους.

82. Μεταναστευτική πολιτική αποτροπής. Η κυβέρνηση επένδυσε σε μια πολιτική σκληρής αποτροπής, με ανθρώπινο κόστος και διεθνή έκθεση της χώρας.

83. Φαρμακονήσι και καταδίκες/ευθύνες για pushbacks. Η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με ευρωπαϊκές κρίσεις και αποφάσεις για πρακτικές που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών.

84. Έγκλημα Χίου. Υποθέσεις θανάτων και κακομεταχείρισης.

85. Ξυλοδαρμός Μανώλη Ψαρρού. Η βίαιη επίθεση στον αρχαιολόγο Μανώλη Ψαρρό, που χειριζόταν υποθέσεις οικοδομικών αδειών και αυθαιρεσιών στη Μύκονο, αποκάλυψε το σκοτεινό πλέγμα συμφερόντων γύρω από την άναρχη δόμηση, τον τουρισμό πολυτελείας και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

86. Κύκλωμα εκβιαστών και ερωτήματα για υπηρεσιακές διασυνδέσεις. Η υπόθεση κυκλώματος εκβιαστών με εμπλοκή υπαλλήλων δημόσιων υπηρεσιών και υπηρεσιών του ΥΠΠΟ άνοιξε σοβαρά ερωτήματα για το αν η διαφθορά στον έλεγχο καταστημάτων, τραπεζοκαθισμάτων, αδειών και πολεοδομικών παραβάσεων είχε βαθύτερες διασυνδέσεις με μηχανισμούς προστασίας.

87. Πέντε μεγάλα κρατικά μουσεία μετατρέπονται σε ΝΠΔΔ. Αποδυνάμωση δημόσιου χαρακτήρα των μουσείων.

88. Παρατάσεις θητειών και κρίσεις Γενικών Διευθυντών στο ΥΠΠΟ. Καταλαβαίνει κανείς τη σκοπιμότητα σήμερα.

89. Έργα Ταμείου Ανάκαμψης στο ΥΠΠΟ – ανωριμότητα και κίνδυνος μετακύλισης κόστους.

90. Τελεφερίκ Μονεμβασιάς Το έργο του τελεφερίκ στην Άνω Πόλη της Μονεμβασιάς εντάχθηκε στο Ταμείο Ανάκαμψης με επίκληση της προσβασιμότητας. Όμως προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη συμβατότητα με τον χαρακτήρα του μνημειακού τόπου, την ωριμότητα, το κόστος και τη λογική τουριστικής εκμετάλλευσης.

91. Δικταίο Άντρο και ανάλογες παρεμβάσεις Καταγγελίες για αντίστοιχα έργα πρόσβασης σε ευαίσθητους αρχαιολογικούς/φυσικούς χώρους, όπως το Δικταίο Άντρο, δείχνουν μια ευρύτερη τάση αντιμετώπισης των μνημείων ως τουριστικών προϊόντων και όχι ως ευαίσθητων τόπων μνήμης, φύσης και πολιτισμού.

92. Πλημμύρες στη Θεσσαλία. Κατάρρευση κρατικού μηχανισμού.

93. Καταστροφή πρωτογενούς τομέα Πλημμύρες, ακρίβεια, αυξημένο κόστος παραγωγής και έλλειψη στρατηγικής οδήγησαν αγρότες και κτηνοτρόφους σε απόγνωση.

94. Πυρκαγιές – διαρκής κρατική αποτυχία.

95. Νοσοκομεία ερείπια Το ΕΣΥ βγήκε από την πανδημία εξαντλημένο, χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς υποδομές και χωρίς πολιτική ενίσχυσης. Κατάρρευση Δημόσιας Υγείας Ράντζα, ελλείψεις προσωπικού, κλειστές κλίνες και εξουθενωμένοι υγειονομικοί έγιναν μόνιμη εικόνα.

96. 37.000 νεκροί στην πανδημία. Ο βαρύς απολογισμός της πανδημίας δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στον ιό. Συνδέεται με πολιτικές επιλογές, καθυστερήσεις και εγκατάλειψη του ΕΣΥ.

97. Θάνατοι εκτός ΜΕΘ Τα υψηλά ποσοστά θανάτων διασωληνωμένων εκτός ΜΕΘ ανέδειξαν τη δραματική ανισότητα πρόσβασης σε πραγματική εντατική φροντίδα.

98. «Υπόθεση Μίχου» και προστασία παιδιών Η υπόθεση του Κολωνού, με πρωταγωνιστή στέλεχος της ΝΔ, ανέδειξε βαθύτατες αποτυχίες κρατικών μηχανισμών προστασίας παιδιών και ευάλωτων θυμάτων.

99. “220 άφαντοι παιδεραστές” – θεσμική αδράνεια Δημόσιες καταγγελίες για αδυναμία εντοπισμού προσώπων που συνδέονται με κυκλώματα εκμετάλλευσης παιδιών προκάλεσαν οργή και φόβο.

100. Φωτογραφικός νόμος για συνεπιμέλεια τέκνων Η νομοθέτηση με αφορμή επιμέρους υποθέσεις πολιτικών προσώπων ενίσχυσε την εντύπωση κράτους προνομίων.

2024: Κράτος δικαίου, ελευθερία Τύπου, Ευρώπη

101. Ελευθερία του Τύπου. Η Ελλάδα κατρακύλησε διεθνώς στην ελευθερία του Τύπου, με συγκέντρωση ιδιοκτησίας, πολιτική επιρροή και δολοφονία Καραϊβάζ να βαραίνουν το τοπίο. Θέση 89 στην παγκόσμια κατάταξη, τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

102. Χειραγώγηση ενημέρωσης Η συστηματική προβολή κυβερνητικών θέσεων και η απόκρυψη δυσάρεστων ειδήσεων διαμόρφωσαν καθεστώς ενημερωτικής ασφυξίας.

103. Email-gate Ασημακοπούλου. Διαρροή προσωπικών δεδομένων αποδήμων.

104. Παρεμβάσεις σε ανεξάρτητες αρχές Από την ΑΔΑΕ μέχρι άλλες αρχές, η κυβέρνηση επιχείρησε να ελέγξει ή να αποδυναμώσει θεσμούς που όφειλαν να την ελέγχουν.

105. Απόπειρα επηρεασμού Χρ. Τζανερίκου Η δημόσια καταγγελία του πρώην αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου για απόπειρα επηρεασμού αποτέλεσε κορυφαίο θεσμικό ζήτημα.

106. Δικαιοσύνη και πολιτική εξουσία Η επιλογή ηγεσιών, οι καθυστερήσεις και οι επιλεκτικές προτεραιότητες δημιούργησαν αίσθηση εξάρτησης της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία.

107. Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και διασυρμός της χώρας Η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ιδίως σε υποθέσεις ευρωπαϊκών κονδυλίων και πολιτικών προσώπων, εξέθεσε διεθνώς την Ελλάδα.

108. Διατάξεις για επίσπευση δικών πολιτικών προσώπων Νομοθετικές κινήσεις που προκάλεσαν την αντίδραση ευρωπαϊκών θεσμών δημιούργησαν κίνδυνο ακόμη και για ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.

109. ΟΔΑΠ – εμπορευματοποίηση αρχαιολογικών χώρων και μουσείων. Ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων μετατράπηκε σε βασικό εργαλείο οικονομικής αξιοποίησης μνημείων, εισιτηρίων, πωλητηρίων, αναψυκτηρίων και επισκεπτικών υπηρεσιών.

110. Εισιτήρια Ακρόπολης και αρχαιολογικών χώρων Η ηλεκτρονική διαχείριση εισιτηρίων παρουσιάζεται ως εκσυγχρονισμός, αλλά ανοίγει ερωτήματα για το ποιος ελέγχει τα συστήματα, τις αναθέσεις, τα δεδομένα, τα έσοδα και τις μελλοντικές εμπορικές αξιοποιήσεις.

111. Αναψυκτήρια, εκδηλώσεις και “τραπεζώματα” σε αρχαιολογικούς χώρους Η αυξανόμενη χρήση αρχαιολογικών χώρων για εκδηλώσεις, δεξιώσεις, εμπορικές δραστηριότητες και τουριστικά events αλλοιώνει τη σχέση κοινωνίας και μνημείου. Οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι σκηνικά πολυτελείας ούτε χώροι ιδιωτικής επίδειξης.

112. Σπιναλόγκα και διαχείριση επισκεψιμότητας. Η Σπιναλόγκα, τόπος βαριάς ιστορικής μνήμης, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως εισπρακτικός μηχανισμός. Η προστασία, η ερμηνεία και η αξιοπρεπής ανάδειξη του χώρου πρέπει να προηγούνται της εμπορικής του αξιοποίησης.

113. Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο – δεξιώσεις και ιδιωτική χρήση δημόσιου πολιτιστικού χώρου Η παραχώρηση χώρων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για υψηλού συμβολισμού ιδιωτικές κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως γαμήλιες δεξιώσεις, ενισχύει την εικόνα ότι τα δημόσια μουσεία μετατρέπονται σε χώρους κοινωνικής επίδειξης και όχι σε δημόσιους φορείς παιδείας και πολιτισμού.

114. Κλειστά πωλητήρια και δυσλειτουργίες στα Μουσεία-ΝΠΔΔ Οι δυσλειτουργίες μετά τη μετατροπή των πέντε μεγάλων μουσείων σε ΝΠΔΔ έδειξαν ότι ο υποτιθέμενος εκσυγχρονισμός μπορεί να οδηγήσει σε διοικητική απορρύθμιση, εμπορευματοποίηση και υποβάθμιση των δημόσιων λειτουργιών.

115. Χρέη ΝΔ άνω των 500 εκατ. ευρώ Τα τραπεζικά χρέη της ΝΔ παραμένουν σύμβολο άνισης μεταχείρισης. Το κόμμα που κυβερνά ζητά θυσίες από τους πολίτες, αλλά δεν εξυπηρετεί τα δικά του χρέη όπως θα απαιτούσε από κάθε πολίτη.

116. Θαλασσοδάνεια και διαγραφές ισχυρών Υποθέσεις διαγραφών και ευνοϊκής μεταχείρισης επιχειρηματικών χρεών ενίσχυσαν την εικόνα οικονομίας δύο ταχυτήτων.

117. Διαγραφή χρεών Πηλαδάκη. Η υπόθεση προκάλεσε ερωτήματα για το πώς αντιμετωπίζονται οι ισχυροί σε σχέση με τους απλούς δανειολήπτες.

118. Σπίτι Βολταίρου. Υποθέσεις ακίνητης περιουσίας και δημόσιας εικόνας του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος συντηρούν την αίσθηση αλαζονείας και προνομίων.

119. Γενικότερη συμπεριφορά Φλωρίδη. Η πολιτική ρητορική και οι θεσμικοί χειρισμοί του υπουργού Δικαιοσύνης προκάλεσαν αντιδράσεις για αυταρχισμό.

120. Αναξιοπρεπή pass Market pass, fuel pass και λοιπά επιδόματα παρουσιάστηκαν ως κοινωνική πολιτική, ενώ στην πράξη υποκατέστησαν μόνιμες αυξήσεις εισοδημάτων και ελέγχους στις τιμές.

121. Εμπορικό έλλειμμα ρεκόρ. Η παραγωγική βάση της χώρας υποχώρησε, ενώ η οικονομία παρέμεινε εξαρτημένη από εισαγωγές, κατανάλωση και τουρισμό.

122. Εκτόξευση δημόσιου χρέους.

123. Κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων χωρίς δίκαιη μετάβαση Η βίαιη απολιγνιτοποίηση έγινε χωρίς σχέδιο για εργαζόμενους και περιοχές, ενώ η ενεργειακή κρίση έκανε την απόφαση ακόμη πιο προβληματική.

124. Natura και ανεμογεννήτριες Η πράσινη μετάβαση μετατράπηκε συχνά σε πεδίο επενδυτικής λεηλασίας προστατευόμενων περιοχών.

125. Mercosur και στάση ευρωβουλευτών της ΝΔ υπέρ.

2025: ΟΠΕΚΕΠΕ, αγροτική λεηλασία, νέα θεσμική κρίση

126. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.

127. Πλαστές δηλώσεις και ψευδοβοσκοτόπια Δημόσιες εκτάσεις, βοσκοτόπια και ανύπαρκτες δραστηριότητες φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν για παράνομη άντληση ευρωπαϊκών ενισχύσεων.

128. Κομματικό πελατειακό δίκτυο στον αγροτικό τομέα Το σκάνδαλο έδειξε ότι οι αγροτικές ενισχύσεις χρησιμοποιήθηκαν ως πεδίο πελατειακής διανομής, ενώ οι πραγματικοί παραγωγοί ασφυκτιούν.

129. Οι παραιτήσεις υπουργών και στελεχών Οι παραιτήσεις κυβερνητικών προσώπων επιβεβαίωσαν το πολιτικό βάρος της υπόθεσης και διέψευσαν την κυβερνητική γραμμή περί “μεμονωμένων παρατυπιών”.

130. Κίνδυνος απώλειας ευρωπαϊκών πόρων Η χώρα εκτέθηκε στην Ε.Ε., ενώ οι Έλληνες αγρότες κινδυνεύουν να πληρώσουν το κόστος της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης.

131. Παπούρα – το μνημείο κάτω από το ραντάρ. Στον λόφο Παπούρα αποκαλύφθηκε ένα μνημείο που το ίδιο το ΥΠΠΟ χαρακτήρισε μοναδικό για τη μινωική αρχαιολογία. Κι όμως, αντί η προστασία και ανάδειξή του να τεθεί από την πρώτη στιγμή ως αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, το μνημείο βρέθηκε αντιμέτωπο με τις ανάγκες του νέου αεροδρομίου στο Καστέλλι και την εγκατάσταση ραντάρ. Η υπόθεση συμπυκνώνει όλη τη λογική της κυβέρνησης: πρώτα τα έργα, οι εργολαβίες και οι τουριστικές ροές.

132. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΑ. Καταγγελίες για προβληματικές πληρωμές, ελέγχους και διαχείριση κοινωνικών παροχών θέτουν ερωτήματα για το αν ακόμη και η κοινωνική πολιτική έγινε πεδίο πελατειακής διανομής.

133. Σκάνδαλο ΔΥΠΑ Υποθέσεις και καταγγελίες για προγράμματα κατάρτισης, vouchers, αναθέσεις και διαχείριση πόρων θυμίζουν ότι η ανεργία αντιμετωπίστηκε ως πεδίο εργολαβιών και όχι ως κοινωνικό πρόβλημα.

134. “Σπιτάκια Ανακύκλωσης” – ευρωπαϊκοί πόροι, υπερκοστολογήσεις και ερωτήματα διαχείρισης. Το σκάνδαλο με τα λεγόμενα “Σπιτάκια Ανακύκλωσης” εντάσσεται στη μεγάλη κατηγορία υποθέσεων όπου δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι διοχετεύθηκαν σε έργα αμφισβητούμενης αποτελεσματικότητας, με τεράστια κόστη και σοβαρά ερωτήματα νομιμότητας και σκοπιμότητας. Τα πολυκέντρα ανακύκλωσης παρουσιάστηκαν ως πράσινη πολιτική, όμως πορίσματα και κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις ανέδειξαν ζητήματα υπερκοστολόγησης, προβληματικής ένταξης, πλημμελούς ελέγχου και κινδύνου επιστροφής ευρωπαϊκών κονδυλίων.

135. Ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Η καθυστέρηση ή αδυναμία προώθησης του έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου δημιούργησε ερωτήματα για υποχωρήσεις απέναντι στην τουρκική πίεση.

136. Νόμος για 13ωρο και εργασιακή εξουθένωση.

137. Κοινωνία κουπονιών και επιδομάτων Αντί για μισθούς, δημόσιες υπηρεσίες και έλεγχο τιμών, η κυβέρνηση μοίρασε κουπόνια φτώχειας και επικοινωνιακά pass.

2026:

138. ΟΠΕΚΕΠΕ – φάκελοι στη Βουλή και ασυλίες.

139. Δημητριάδης και “ανάληψη πολιτικής ευθύνης” για τις υποκλοπές Η δήλωση Δημητριάδη ότι “πήρε πάνω του” την πολιτική ευθύνη για να προστατεύσει κυβέρνηση, υπηρεσίες και παράταξη δεν αποτελεί κάθαρση. Αποτελεί ομολογία συγκάλυψης.

140. 151 ψήφοι για Εξεταστική στις υποκλοπές. Αποχώρηση αντιπολίτευσης Η απαίτηση 151 ψήφων, ενώ στο παρελθόν εφαρμόστηκε το όριο των 120, καταγγέλθηκε ως κοινοβουλευτική μεθόδευση για να εμποδιστεί η μειοψηφία.

141. Υπόθεση “πτυχίου” Μακάριου Λαζαρίδη.

142. Δίκη Τεμπών χωρίς πολιτικά πρόσωπα στο εδώλιο.

143. ΟΔΑΠ και προετοιμασία νέας εταιρικής διαχείρισης εσόδων Οι συζητήσεις και καταγγελίες για περαιτέρω εταιρικοποίηση της διαχείρισης εσόδων από αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία δημιουργούν μείζον πολιτικό ζήτημα: ο πολιτιστικός πλούτος της χώρας ανήκει στο Δημόσιο και στην κοινωνία, όχι σε μηχανισμούς ιδιωτικοοικονομικής εκμετάλλευσης.

144. Ευρωπαϊκός διασυρμός για ανυπαρξία «Κράτους δικαίου» Οι παρεμβάσεις ευρωπαϊκών θεσμών, οι έρευνες της EPPO και η εικόνα της χώρας στον διεθνή Τύπο καταρρίπτουν το αφήγημα της “κανονικότητας”.

145. Κίνδυνος παγώματος ή περικοπής ευρωπαϊκών κονδυλίων Η κακοδιαχείριση και οι παρεμβάσεις στη διερεύνηση υποθέσεων ευρωπαϊκού χρήματος απειλούν ευθέως τα συμφέροντα της χώρας.

146. Ο πρωθυπουργός “δεν γνώριζε” Από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η μόνιμη γραμμή άμυνας είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε. Όμως σε ένα τόσο συγκεντρωτικό επιτελικό κράτος, η άγνοια δεν είναι άλλοθι• είναι πολιτική ενοχή.

147. Καθεστώς ατιμωρησίας Το κοινό νήμα όλων των υποθέσεων είναι ότι οι ισχυροί προστατεύονται, οι ευθύνες διαχέονται και η κοινωνία καλείται να ξεχάσει.

148. Κύκλωμα πολεοδομιών. Από τις «εξυπηρετήσεις» στις παραιτήσεις Γενικών Γραμματέων.

Ο κατάλογος συνεχίζεται, γιατί όπως λέει και ο φίλος μου, “δεν τους προλαβαίνουμε”….

Via: Manolis Stavroulakis

Πηγή https://attikanea.info

Tags: ΚΟΡΥΦΑΙΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ