Τα αστικά κέντρα αντέχουν, οι τουριστικές περιοχές εμφανίζουν ακόμη και αύξηση, όμως σε άλλα τμήματα της περιφέρειας το πρόβλημα είναι ζωτικό

Γράφει ο Πέτρος Κωνσταντινίδης

Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας φιγουράρει ψηλά στη δημόσια συζήτηση. Ακόμα κι ο… Ιλον Μασκ έχει ασχοληθεί με την υπογεννητικότητα στη χώρα μας. Τις περισσότερες φορές, το θέμα εξαντλείται στη μείωση του συνολικού πληθυσμού, τις προκλήσεις που αυτή δημιουργεί στην αγορά εργασίας και το ασφαλιστικό σύστημα, και τον υφέρποντα φόβο της εξαφάνισης του Ελληνισμού.

Πέραν της μείωσης του πληθυσμού, όμως, τα στοιχεία καταγράφουν και το πρόβλημα της γήρανσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας είναι 10.482.487 άτομα, μειωμένος κατά 3,1% σε σχέση με το 2011. Οι γυναίκες είναι ελαφρώς περισσότερες από τους άνδρες (51,1% έναντι 48,9%), το 44% είναι άνω των 50 ετών και μόλις το 29% είναι κάτω από 30. Στην αντίστοιχη μέτρηση του 2011, οι άνω των 50 αποτελούσαν το 38% του συνολικού πληθυσμού, ενώ το 32% ήταν κάτω από 30.

Μία ακόμη διάσταση που σπανίως αναδεικνύεται είναι η περιφερειακή. Με βάση την απογραφή του 2021, γίνεται σαφές ότι το πρόβλημα δεν επηρεάζει όλες τις περιοχές με τον ίδιο τρόπο. Συγκεκριμένα, τα νησιά του Νότιου Αιγαίου (Κυκλάδες, Δωδεκάνησα) και η Κρήτη ήταν οι μόνες δύο περιφέρειες που αύξησαν τον πληθυσμό τους σε σχέση με το 2011. Στην Αττική, το Ιόνιο και το Βόρειο Αιγαίο η μείωση του πληθυσμού ήταν σχετικά ήπια, ενώ Κεντρική Μακεδονία, Ηπειρος, Δυτική Ελλάδα, Πελοπόννησος και Θεσσαλία γλίτωσαν τα χειρότερα και είδαν μειώσεις της τάξεως του 4%-7%. Τις πιο ανησυχητικές επιδόσεις είχαν η Δυτική Μακεδονία (μείωση άνω του 10%), η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και η Στερεά Ελλάδα.

«Το κλειδί για την επιβράδυνση του δημογραφικού ζητήματος και της ερήμωσης περιοχών της περιφέρειας είναι η απασχόληση», λέει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής στο οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Νίκος Μπένος και προσθέτει: «Το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης στα πρότυπα νησιών όπως η Μύκονος ή η Σαντορίνη δεν μπορεί να εφαρμοστεί παντού. Το σημαντικότερο για τις περιφέρειες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα είναι η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, με εστίαση σε ποιοτικά προϊόντα με μικρή μεν παραγωγή, αλλά με υψηλή προστιθέμενη αξία. Συνδυαστικά, πρέπει να αναπτυχθούν οι βιομηχανίες γύρω από τον πρωτογενή τομέα, όπως η τυποποίηση αγροτικών προϊόντων. Τέλος, σε κάποιες περιοχές που έχουν τη δυνατότητα, είναι σημαντικό να αναπτυχθεί και η βαριά βιομηχανία».

Ο καθηγητής επισημαίνει ότι, ως έχει, το δημογραφικό πρόβλημα ανατροφοδοτείται και εντείνεται σε βάθος χρόνου, καθώς ακόμα κι αν αυξηθεί η γονιμότητα ανά γυναίκα, ο αριθμός των γεννήσεων θα συνεχίσει να μειώνεται, εφόσον ο πληθυσμός των γυναικών είναι μικρότερος. Σημειώνεται πως σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, ο αριθμός παιδιών ανά γυναίκα στην Ελλάδα ανήλθε σε 1,26 το 2023, με τη χώρα μας να έχει την έβδομη χαμηλότερη επίδοση στην ΕΕ. Επιπλέον, είναι στην έβδομη θέση όσον αφορά τη μέση ηλικία στην οποία οι γυναίκες γεννούν το πρώτο τους παιδί, που υπολογίζεται στα 31 έτη. Χειρότερες επιδόσεις σε αμφότερες τις κατηγορίες έχουν η Ισπανία και η Ιταλία, ενώ λιγότερες γεννήσεις ανά γυναίκα έχουν επίσης Μάλτα, Λιθουανία, Πολωνία και Λουξεμβούργο.

«Το Δημογραφικό είναι πανευρωπαϊκό, με τις χώρες της Νότιας Ευρώπης να βρίσκονται στο επίκεντρο», λέει από την πλευρά της η Αλεξάνδρα Τραγάκη, καθηγήτρια οικονομικής δημογραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. «Η ερημοποίηση συγκεκριμένων περιοχών είναι επίσης ευρωπαϊκό φαινόμενο», επισημαίνει και εξηγεί ότι αυτό οφείλεται κυρίως στη μειωμένη οικονομική δραστηριότητα και την έλλειψη εναυσμάτων (π.χ. υποδομές, δραστηριότητες, πρόσβαση σε προϊόντα) σε ορισμένες περιοχές. Με αυτή την άποψη συμφωνεί και ο Νίκος Μπένος: «Η πρόσβαση σε καλές υποδομές υγείας και εκπαίδευσης είναι κομβικός παράγοντας για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ανισοτήτων».

Η καθηγήτρια του Χαροκόπειου τονίζει ότι «το κόστος ανατροφής ενός παιδιού είναι σήμερα πολύ μεγαλύτερο αναλογικά με το διαθέσιμο εισόδημα σε σχέση με παλαιότερες εποχές. Η δωρεάν εκπαίδευση σήμερα δεν επαρκεί, καθώς οι οικογένειες ψάχνουν για τα παιδιά τους επιπλέον δραστηριότητες. Επίσης, πολλές οικογένειες απομακρύνονται από το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και προτιμούν όλο και περισσότερο τα ιδιωτικά σχολεία», υπογραμμίζει.

Η «αξία» ενός παιδιού

Ωστόσο, εκτιμά ότι, αν και σε σχετικές έρευνες το οικονομικό ζήτημα εμφανίζεται σαν ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος για τη μη απόκτηση παιδιών, αυτό δεν ανταποκρίνεται απαραίτητα στην πραγματικότητα. «Ακόμα και να έχει περισσότερα χρήματα, προτεραιότητα στον σημερινό κόσμο αποτελεί μια όμορφη εμπειρία ή ένα ταξίδι. Οι άνθρωποι σήμερα έχουν ως κορυφαίες αξίες την αυτονομία ή την επαγγελματική καταξίωση, και όχι την απόκτηση οικογένειας. Αλλωστε, παρατηρείται και αυξημένη δυσκολία στην εύρεση κατάλληλου συντρόφου», εξηγεί.

«Επιπλέον, σήμερα η αξία του παιδιού είναι διαφορετική από ό,τι στο παρελθόν. Με την αλλαγή του οικονομικού κλίματος και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αλλάζει και η αξία της ζωής. Παλαιότερα, για μια αγροτική οικογένεια η απόκτηση παιδιού σήμαινε εργατικά χέρια, φροντίδα για τους γονείς στα γηρατειά κ.λπ. Σήμερα, ο γονέας δεν έχει να πάρει, αλλά μόνο δίνει. Υπό αυτή την έννοια, είναι σήμερα πολύ πιο ανιδιοτελές και αλτρουιστικό να κάνει κανείς παιδιά», τονίζει η Αλεξάνδρα Τραγάκη και προσθέτει ότι η αφήγηση που θέλει την εργασία των γυναικών να επηρεάζει αρνητικά τις γεννήσεις δεν στέκει, αφού σήμερα οι γυναίκες που κάνουν παιδιά είναι εργαζόμενες στη μεγάλη τους πλειονότητα.

Τι συμβαίνει σε 4 περιοχές, ομοιότητες και διαφορές

«ΤΑ ΝΕΑ» επικοινώνησαν με φορείς Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε περιοχές που πλήττονται δυσανάλογα από το Δημογραφικό. Επιλέχθηκαν περιοχές από τέσσερις διαφορετικές περιφέρειες, ώστε να αναδειχθούν οι ομοιότητες και οι διαφορές. Ιδού τι μας είπαν.

Αρκαδία: Το 2025 καταγράφηκαν 350 θάνατοι και καμία γέννηση
Μείωση πληθυσμού 10,5% μεταξύ 2011-2022

Η μείωση του πληθυσμού της Αρκαδίας οφείλεται στην ερήμωση των χωριών και τη μη έλευση νέου κόσμου – στη Γορτυνία ενδεικτικά, το 2025 καταγράφηκαν 350 θάνατοι και καμία γέννηση! Με το κλείσιμο των μονάδων της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη, που αποφασίστηκε το 2019, ο κόσμος που εργαζόταν στα εργοστάσια έφυγε από την περιοχή, καθώς δεν υπάρχει στην Αρκαδία κάποια αντίστοιχη δραστηριότητα.

Σήμερα και με το Πρόγραμμα Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης, δίνονται κίνητρα για να γίνουν επενδύσεις στην Αρκαδία. Αυτή τη στιγμή προχωρούν επενδύσεις σε κέντρα δεδομένων, σε εργοστάσια μπαταριών, καθώς και η δημιουργία τριών φαρμακευτικών μονάδων στη Βιομηχανική Περιοχή της Τρίπολης, που θα φέρουν περίπου 1.000 θέσεις εργασίας. Από άποψη τουρισμού, υπάρχει κινητικότητα τον χειμώνα και θέλουμε να ενισχύουμε το τουριστικό προϊόν, όμως το καλοκαίρι η σεζόν είναι μικρή και εστιάζεται στην Κυνουρία.

Τελευταία, το κεντρικό κράτος προσπαθεί να κάνει κάποια πράγματα για το Δημογραφικό, καθώς δεν βοηθά κανέναν να βρίσκεται ο μισός πληθυσμός της χώρας στην Αθήνα.

Κώστας Μανδρώνης, αντιπεριφερειάρχης

Ιθάκη: Να βοηθήσουμε νέους επαγγελματίες να εγκατασταθούν στο νησί
Μείωση πληθυσμού 11,4% μεταξύ 2011-2022

Η μεγάλη μείωση του πληθυσμού που καταγράφηκε στην απογραφή οφείλεται στο γεγονός ότι η μέτρηση του 2011 δεν ήταν ακριβής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει μειωθεί ο πληθυσμός της Ιθάκης, όμως δεν είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα.

Ως δημοτική Αρχή, θέλουμε να βοηθήσουμε νέους επαγγελματίες να εγκατασταθούν στο νησί. Εχουμε καλή πρόσβαση σε παιδεία και υγεία και προσπαθούμε να καλύψουμε όσα κενά υπάρχουν – για παράδειγμα, τώρα προσπαθούμε να φέρουμε παιδίατρο στο νησί.

Μεταξύ 5 και 8 Μαΐου διοργανώνουμε στην Ιθάκη ένα διεθνές συνέδριο για το δημογραφικό ζήτημα στα μικρά νησιά, με τη συμμετοχή πρέσβεων και επιτρόπων από χώρες της ΕΕ που έχουν μικρά νησιά. Σκοπός είναι να εξαγάγουμε ορισμένα συμπεράσματα και να χαράξουμε πολιτικές για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Διονύσης Στανίτσας, δήμαρχος

Γρεβενά: Η συρρίκνωση της αγροτικής οικονομίας και η ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού
Μείωση πληθυσμού 16,3% μεταξύ 2011-2022

Τα χρόνια της κρίσης πολύς κόσμος έφυγε με σκοπό την εύρεση εργασίας, είτε σε μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Δεν είμαστε βιομηχανική περιοχή και η αγροτική οικονομία των Γρεβενών έχει συρρικνωθεί, καθώς οι νέοι δεν ασχολούνται. Οι παλαιότεροι ήθελαν τα παιδιά τους να φύγουν από τις δυσκολίες της κτηνοτροφίας, με αποτέλεσμα ο τομέας να μην εκσυγχρονιστεί.

Προσφάτως τα Γρεβενά εντάχθηκαν στο Πρόγραμμα Μετεγκατάστασης του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, που δίνει 10.000 ευρώ ανά οικογένεια που εγκαθίσταται στην περιοχή. Παράλληλα, στο πλαίσιο του Προγράμματος Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης παρέχονται κίνητρα για την ίδρυση επιχειρήσεων, αλλά θα φανεί σε βάθος χρόνου η επιτυχία του.

Μοναδικός τρόπος για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι να βρεθούν θέσεις εργασίας. Πιστεύω ότι θα υπάρξει κάποιο ενδιαφέρον από επιχειρήσεις το επόμενο διάστημα, π.χ. στους τομείς μεταφορών και logistics, καθώς έχουμε φθηνή γη, είμαστε κόμβος και έχουμε σύνδεση με την Εγνατία Οδό.

Παράλληλα, κάνουμε προσπάθειες για την ανάδειξη του περιβάλλοντος και της φύσης, αλλά και για την ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού, με αιχμή το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας, στο οποίο ελπίζουμε να γίνει σοβαρή επένδυση από τον νέο ανάδοχο.

Γιάννης Τσακνάκης, αντιπεριφερειάρχης

Ευρυτανία: Οικονομικά κίνητρα για γιατρούς και εκπαιδευτικούς
Μείωση πληθυσμού 13,2% μεταξύ 2011-2022

Οι ρίζες του δημογραφικού προβλήματος είναι πολλαπλές: αστυφιλία, ανεργία, απασχόληση, κοινωνική ζωή. Για την αντιμετώπισή του απαιτούνται δράσεις σε τέσσερις κεντρικούς άξονες: κατοικία, εργασία, υγεία, παιδεία.

Στο κομμάτι της κατοικίας, η Ευρυτανία έχει καλά ακίνητα με χαμηλά ενοίκια, όμως είναι αυξημένο το κόστος της θέρμανσης. Σε ό,τι αφορά την εργασία, αν κάποιος θέλει να εργαστεί στην Ευρυτανία, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρει δουλειά, ενώ η υπηρεσία απασχόλησης του νομού συνεργάζεται με τη ΔΥΠΑ. Στην υγεία, έχουν θεσπιστεί οικονομικά κίνητρα για γιατρούς υπηρεσίας υπαίθρου, ύψους 400 ευρώ τον μήνα που φτάνουν έως τα 800 ευρώ για ορισμένες θέσεις που επιδοτούνται και από την κεντρική κυβέρνηση, ενώ αντίστοιχα κίνητρα δίνονται και σε εκπαιδευτικούς. Επιπλέον, έχουμε θέσει ως προτεραιότητα την ανάδειξη του φυσικού πλούτου και την ανάπτυξη του εναλλακτικού τουρισμού.

Στο Καρπενήσι λειτουργεί το τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών – μια ειδικότητα στην οποία υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις στην αγορά. Αυτόν τον καιρό ανακατασκευάζεται η φοιτητική εστία, ώστε να στεγάζει 50 φοιτητές σε 25 δωμάτια.

Αριστείδης Τασιός, αντιπεριφερειάρχης

Μανώλης Κοττάκης

Πυρηνική βόμβα για το σύστημα οι φωτογραφίες. Το μόνο δωρεάν στη φάκα είναι το τυρί της διαίρεσης!

Οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής αποτέλεσαν μετά την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια μια νέα πυρηνική βόμβα για το πολιτικό σύστημα, η οποία έπρεπε να εξουδετερωθεί το συντομότερο δυνατόν. Από το να συζητάμε για την Εθνική Ανεξαρτησία, προτιμότερος ο εθνικός διχασμός. Από την εστίαση στις ευθύνες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας για τον περιορισμό της ελευθερίας και της κυριαρχίας μας, καλύτεροι ο αντικομμουνισμός και ο δωσιλογισμός. Βολεύει.

Ωστόσο, αν υπάρχει κάτι που ταρακούνησε το κυρίαρχο σύστημα σε αυτή την υπόθεση, αυτό είναι μην τυχόν υπάρξει αλλαγή υποδείγματος. Μην τυχόν από την παραίτηση και την αφασία ξυπνήσουν συνειδήσεις για την ανεξαρτησία και την ελευθερία. Και μάλιστα πότε, σε μια εποχή που στο παρασκήνιο ετοιμάζονται μεγάλοι συμβιβασμοί που θα καθορίσουν τη μοίρα του έθνους για τον 21ο αιώνα.

Πώς τα «οικονόμησε» έτσι ο Θεός και ήχησε ομαδικό ξυπνητήρι και έγερσις σε δύο δόσεις; Φοβερό! Συνέβη. Οι εικόνες είναι πολύ δυνατές. Ο Καποδίστριας ήξερε ότι επίκειται η δολοφονία του αλλά, άφοβος και απτόητος, πήγε στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο ραντεβού με τους δολοφόνους του, φυσικούς και ηθικούς. Αρνήθηκε να το «σκάσει», όπως του πρότεινε ο ξένος παράγων. Οι 200 ήθελαν να εκτελεστούν όλοι μαζί. Την παραμονή της εκτέλεσης πέρασαν τη νύχτα σε ένα αλησμόνητο διονυσιακό γλέντι με πατριωτικά τραγούδια.

Αληθινό γεγονός, όπως δήλωσε η Ιωάννα Καρυστιάνη, που μαζί με τον Παντελή Βούλγαρη γύρισαν το «Τελευταίο σημείωμα». Την ώρα της εκτέλεσης αρνήθηκαν να καλύψουν με μαύρη κορδέλα τα πρόσωπά τους. Κοίταξαν ευθέως τον εχθρό. Εχω κάνει γύρισμα με την ΕΡΤ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με τον αγαπημένο μου Μανώλη Γλέζο και έξι νεαρούς μαθητές το 2006, στους οποίους εξήγησε με τη μορφή του μαθήματος Ιστορίας τι έγινε εκείνη τη μέρα. Στο μνημείο που ήγειρε το 2005 ο Κώστας Καραμανλής υπάρχει, θαρρώ, γραμμένο και το όνομα του αδελφού του, Νίκου. Η αίσθηση του χώρου είναι μοναδική, καθηλωτική, αξεπέραστη.

Με πήρε από το χέρι ο Μανώλης και μου τα έδειξε όλα. Πώς να νικήσεις, λοιπόν, την εικόνα των φωτογραφιών και τη νέα συλλογική εθνική μνήμη που άρχισε να γράφεται πάλι τυχαία από την αρχή; Επικίνδυνο, πολύ επικίνδυνο στους καιρούς μας να αποκτά ο λαός και ειδικώς η νεολαία εθνική συνείδηση. Η συνταγή που ακολουθεί το σύστημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η παγία: διαίρει και βασίλευε. Προτάσσει το ιδεολογικό για να ενταφιάσει το εθνικό. Και βρίσκει αμέσως θύματα που «τσιμπούν» το δόλωμα.

Και στα αριστερά και στα δεξιά. Ο πρώτος διαξιφισμός έγινε με γνώριμους όρους: «Προδότες κομμουνιστές» εναντίον «γερμανοτσολιάδων δωσιλόγων». Ενα μεγάλο μέρος της Δεξιάς έχει μεγαλώσει με την άποψη που βασίζεται σε όλα όσα συνέβησαν στον εμφύλιο πόλεμο, κατά τον οποίο η Αριστερά διεκδίκησε ενόπλως την εξουσία, ότι οι αριστεροί είναι προδότες. Πώς προέκυψαν λοιπόν με τις φωτογραφίες να είναι πατριώτες; «Αποκλείεται».

Ενα μεγάλο μέρος της Αριστεράς μεγάλωσε με την ιδέα ότι οι 200 εκτελέστηκαν με την ιδιότητα του κομμουνιστή, όχι ως Ελληνες. Και ότι μόνον οι κομμουνιστές πάνε προς τον θάνατο υπερήφανοι και χαρούμενοι. Η ιδέα ότι οι φωτογραφίες προτάσσουν τις λέξεις «πατρίδα» και «πατριωτισμός» και ότι οι 200 έπεσαν για την Ελλάδα και όχι για τον σοσιαλισμό τούς ενόχλησε. Προτείνω κάτι χωρίς να έχω και μεγάλες αυταπάτες. Αριστερά και Δεξιά να διασώσουν μέσω της αυτοκριτικής, της γενναίας αυτοκριτικής, το κεκτημένο εθνικό κεφάλαιο πάνω στο οποίο θα προστεθεί και νέο από τα αισθήματα που μας γέννησαν ο δολοφονημένος από τους συμμάχους Καποδίστριας και οι δολοφόνοι από τους κατακτητές 200.

Προκλητικά απούσα

Η Δεξιά πρέπει να ομολογήσει με θάρρος στον εαυτό της ότι μετά το Επος του Μεταξά στην Αλβανία και την εκδημία του η ηγεσία του αστικού κόσμου ήταν προκλητικά απούσα στη δεύτερη φάση του πολέμου, στην Κατοχή. Αναχώρησε για το Κάιρο, όπου εγκαταστάθηκε σε απόσταση ασφαλείας από μια χώρα στην οποία ο λαός πέθαινε κάθε μέρα από τον λιμό και την πείνα. Τσουδεροί, Κανελλόπουλοι και αρκετοί στρατιωτικοί έγραφαν ποιήματα για τον καιρό δίπλα στη θερμάστρα.

Η Δεξιά πρέπει να ομολογήσει στον εαυτό της ότι, εκτός από τον κεντρώο κατά βάση Ναπολέοντα Ζέρβα και τα παλικάρια του ΕΔΕΣ, τη Λέλα Καραγιάννη, τον Ιωάννη Τσιγάντε, τον Ιβάνωφ κ.ά., οι υπόλοιποι απουσίασαν από την Εθνική Αντίσταση. Κι έτσι έδωσαν τον χώρο στο ΕΑΜ να εμφανιστεί ως ευρύτερος πόλος συσπείρωσης που κινητοποιούσε όχι μόνον αριστερούς κομμουνιστές αλλά και μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Οσοι μετείχαν στην κυβέρνηση των Κορυσχάδων δεν προέρχονταν μόνον από τον «Περισσό».

Ακόμα και ο σφόδρα αντιπαθής ως αιμοσταγής στη δική μας πλευρά Βελουχιώτης έβγαλε στα περίφημα Πεζούλια έναν λόγο υπέρ της φυλής και υπέρ της θρησκείας που, αν δεν γνώριζες ποιος τον εκφώνησε, με σημερινούς όρους θα τον κατέτασσες στην Ακροδεξιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, έγιναν οι περίφημες εκτελέσεις τον Μάιο του 1944. Και ήταν ευτύχημα που το ΚΚΕ αποφάσισε να μην κατέλθει στις εκλογές του 1946, στις οποίες εξελέγη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης βουλευτής. Με τη Δεξιά διαλυμένη θα είχε κερδίσει την εξουσία με την ψήφο και όχι με τα όπλα.

Μα και η Αριστερά πρέπει να κάνει γενναία αυτοκριτική σήμερα: ότι έγινε άθυρμα και των Αγγλων που όπλιζαν και το ΕΑΜ και τον ΕΔΕΣ για να προετοιμάσουν τον μεταπολεμικό διχασμό με τον αιματηρό Εμφύλιο, και των Σοβιετικών όμως. Κυρίως των Σοβιετικών. Τα πρακτικά της Γιάλτας όπως έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο του Πλόχι «Το τίμημα της ειρήνης» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) με πηγή τα ρωσικά αρχεία αποδεικνύουν ότι ο Στάλιν προκάλεσε τον ελληνικό εμφύλιο και τους Ελληνες κομμουνιστές ως αντιπερισπασμό και ως διαπραγματευτικό χαρτί μέχρι να κερδίσει τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στην επιρροή του.

Την ώρα που οι Ελληνες κομμουνιστές έδιναν μάχη κατά της χώρας τους στον Γράμμο και το Βίτσι εκείνος είχε ήδη πρωθύστερα υπογράψει με τον Ρούσβελτ και τον Τσόρτσιλ στη γνωστή χαρτοπετσέτα (τσιγαρόχαρτο κατά Πούτιν) την παράδοση της Ελλάδος στην αγγλική σφαίρα επιρροής. Ο Τσόρτσιλ ήθελε μέσω της διαιρεμένης Ελλάδος να ελέγχει τον θαλάσσιο διάδρομο του Σουέζ και διά αυτού τις κτήσεις του στην Ινδία. Πώς να αισθάνονταν, άραγε, χιλιάδες κομμουνιστές που εκτοπίστηκαν σε άλλες χώρες και ρήμαξαν τις ζωές τους όταν ανακάλυψαν ότι φυλακές, διώξεις, αποκλεισμοί, αδυναμία εξεύρεσης εργασίας, πιστοποιητικά φρονημάτων οφείλονταν κυρίως στο ότι τους έστυψαν σαν λεμονόκουπα και τους πέταξαν βορά την κρίσιμη ώρα οι Σοβιετικοί; Για να πάμε παρακάτω, πρέπει η Δεξιά να παραδεχθεί ότι έλειπε πλην εξαιρέσεων στο εξωτερικό την εποχή της Εθνικής Αντίστασης και η Αριστερά να παραδεχθεί ότι διεκδίκησε την εξουσία με τα όπλα τελικώς προς όφελος των Αγγλων.

Ο απλός λαός έχει το σθένος να τα αναγνωρίζει αυτά. Βρέθηκα προ ετών σε έκθεση του ΚΚΕ στη Νίκαια για μια συνέντευξη με τη σοβαρή Αλέκα Παπαρήγα στην ΕΡΤ και μια κυρία μέλος του κόμματος μονολογούσε μπροστά σε μια φωτογραφία του πατρός της μπροστά σε αυτά τα δεδομένα: «Αξιζε τελικά να θυσιάσει όλη του τη ζωή για αυτά;» Ανάλογα έχω ακούσει από δεξιούς για τη λιποταξία της αστικής ηγεσίας στο Κάιρο. Αυτή τη δύναμη οφείλουν να τη βρουν οι ηγεσίες της Αριστεράς και της Δεξιάς αναλογιζόμενες ότι το «βρόμικο Κέντρο» και οι πάτρωνές του με τα «ιδιώνυμα» και τις προβοκάτσιές του ωθούσαν τις δύο πλευρές σε αιματοκύλισμα για να επιβιώνει εκείνο και οι έξωθεν εντολείς του (πλην εξαιρέσεων).

Οι φωτογραφίες και η ταινία του Καποδίστρια προσφέρονται για σύνταξη και για έναν νέο πατριωτισμό. Ας μην τσιμπήσουμε το δόλωμα ακόμη μια φορά. Επιτέλους. Το μόνο δωρεάν που μας δίδεται στη φάκα και αυτής της διαίρεσης είναι το τυρί. Τα λοιπά κοστίζουν.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο ξαφνικός θόρυβος στη δημόσια ζωή για τις φωτογραφίες των «μελλοθανάτων της Καισαριανής», λίγο πριν οδηγηθούν στο απόσπασμα, ανέδειξε την παθογένεια και την υποκρισία του σύγχρονου ελληνικού κράτους που τάχα μου… φροντίζει για τη μνήμη των παιδιών του. Ταυτόχρονα όμως φανέρωσε και την απεχθή ιδεολογική αγκύλωση των κομμάτων και των ιστορικών της Αριστεράς οι οποίοι επιμένουν να κάνουν τη δική τους διχαστική ανάγνωση στα γεγονότα με μοναδική αγωνία την υποβάθμιση του εθνικού χαρακτήρα της Αντίστασης.

Στο άκουσμα της είδησης για τη δημοπρασία, η καλή μας κυβέρνηση τινάχτηκε λες και τη χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Και θέλησε να αποδείξει ότι δεν παίζει με θέματα ιστορικής μνήμης. Το ευαίσθητο υπουργείο Πολιτισμού, το ίδιο που έφερε τον… καταυλισμό της Coca-Cola στο Καλλιμάρμαρο και τα ντεφιλέ στον Ιερό Βράχο, αναλώθηκε σε βαρύγδουπες προαναγγελίες καταιγιστικής δράσης ώστε να σωθούν τα «κειμήλια» και οι φωτογραφίες να τεθούν υπό ελληνική κατοχή. Μέχρι και εμπειρογνώμονες εστάλησαν στη Γάνδη για να διαπιστώσουν -λέει- αν οι… αυθεντικές φωτογραφίες είναι αληθινές. Αλλά προκαταβολικά το ΥΠΠΟ έσπευσε να τις κηρύξει επισήμως «εθνικό μνημείο»!

Πέραν της εμφανούς επικοινωνιακής εκμετάλλευσης, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι γιατί τόση φασαρία για την απόκτησή τους; Ασφαλώς και το επίσημο ελληνικό κράτος πρέπει να τις πάρει το συντομότερο δυνατόν από τα χέρια του Βέλγου «συλλέκτη» που επιχείρησε να τις εμπορευτεί σε έναν στενό κύκλο «ερευνητών της ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου», αρκετοί εκ των οποίων -για να ξέρουμε και τι λέμε- είναι νοσταλγοί των ναζί και θιασώτες της εγκληματικής δράσης τους. 

«Υπάρχουν τεράστια γραφειοκρατικά εμπόδια για να έρθουν στη κυριότητα του υπουργείου» δηλώνει η υπερδραστήρια κυρία Μενδώνη. Σοβαρά; Γιατί; Αντί να μας ζαλίζει με πομπώδεις ανακοινώσεις για τη «δύσκολη μάχη του… επαναπατρισμού» (!) θα μπορούσε να έχει βάλει έναν από τους εφοπλιστές φίλους της να αγοράσει τις φωτογραφίες, πληρώνοντας ένα ευτελές ποσό στον Βέλγο «μαυραγορίτη», και αμέσως μετά να τις δωρίσει στο υπουργείο Πολιτισμού. Απλά πράγματα.

Πείτε όμως ότι τις πήραμε. Τι ακριβώς θα τις κάνουμε έχουμε σκεφτεί; Πού ακριβώς θα τις εκθέσουμε; Μουσείο Εθνικής Αντίστασης δεν υπάρχει στη χώρα. Ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ προνόησαν. Ας είναι καλά η κυβέρνηση Καραμανλή που έφτιαξε την επιτύμβια πλάκα στον τόπο μαρτυρίου.

Δεν υπάρχει επίσης κρατικός φορέας αρχείων Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με ελεύθερη πρόσβαση σε ερευνητές, ιστορικούς και οποιονδήποτε άλλον ενδιαφέρεται για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης. Οι ίδιοι οι Γερμανοί ολετήρες έφτιαξαν μεταπολεμικά τα περίφημα Bundesarchiv, τα ομοσπονδιακά αρχεία που περιέχουν μεταξύ άλλων και χιλιάδες φωτογραφίες από τα… κατορθώματά τους με δικαιώματα ελεύθερης χρήσης για όποιον ενδιαφέρεται. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα ανάλογο. Πριν λοιπόν από τη συγκίνηση, τα δάκρυα και την «αστραπιαία κινητοποίηση», θα έπρεπε να είχαμε επισημάνει την πλήρη ανυπαρξία υποδομής για μια αποτελεσματική προβολή και χρήση τέτοιων φωτογραφικών ντοκουμέντων με εθνική σημασία (γιατί περί ντοκουμέντων πρόκειται, ούτε κειμηλίων ούτε μνημείων).

Πάμε τώρα και στην ουσία του πράγματος. Η αποτύπωση στον φωτογραφικό φακό κάποιου Γερμανού φαντάρου της εκτέλεσης των 200 της Καισαριανής είναι ένα από τα εκατοντάδες στιγμιότυπα του δράματος που έζησε η Ελλάδα στα χρόνια της Κατοχής. Δεν μπορεί να γίνεται μικροκομματική ανάγνωση της Ιστορίας υπέρ συγκεκριμένων κατηγοριών θυμάτων. Η Ελλάδα στο σύνολό της υπέστη την εγκληματική δράση των Γερμανών εις βάρος του πληθυσμού της χωρίς διακρίσεις. Με εκτελέσεις πατριωτών ανεξαρτήτως ιδεολογικού φρονήματος και, φυσικά, σφαγές ανυποψίαστων αμάχων, αυτό που ονομάζουν κάποιοι ανερυθρίαστα σήμερα «πολεμικά αντίποινα».

Ένας από τους πιο προβεβλημένους «αριστερούληδες» ιστορικούς της εποχής μας έφτασε να ισχυριστεί ότι οι 200 εκτελέστηκαν μόνο και μόνο επειδή ήταν κομμουνιστές. Και ότι για την εκτέλεσή τους δεν φταίνε οι Γερμανοί, αλλά φταίει ο Μεταξάς που τους είχε συλλάβει στην προπολεμική περίοδο. 

Ομολογώ ότι αυτή η λογική με ξεπερνάει. Οι συλλήψεις κομμουνιστών είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από τον Μεταξά, ουσιαστικά από το 1922, και κορυφώθηκαν επί κυβερνήσεως Βενιζέλου με το «ιδιώνυμο». Το ίδιο και οι αποδράσεις. Η μεγάλη απόδραση των «8», για παράδειγμα, από τις Φυλακές Συγγρού που έγινε πράξη χάρη στη βοήθεια του κομμουνιστή δεσμοφύλακα Γρηγόρη Γρηγοριάδη, γνωστού και ως «κόκκινου δεκανέα», έγινε το 1931, όχι το 1941, για να μη μπερδευόμαστε. Παραμένει όμως μυστήριο γιατί με την αποχώρηση της κυβέρνησης Τσουδερού στην Κρήτη οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας αποδέχτηκαν μοιρολατρικά να παραδοθούν στους Ιταλο-γερμανούς, ενώ θα μπορούσαν να είχαν δραπετεύσει αφού η φρουρά της Χωροφυλακής εγκατάλειψε τις θέσεις της και όλος ο κρατικός μηχανισμός βρέθηκε υπό διάλυση. 

Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι κρατούμενοι παραδόθηκαν και μεταφέρθηκαν σε άλλες φυλακές, όπως του Χαϊδαρίου. Λεπτομερής καταγραφή και ταυτοποίηση των 200 της «Μαύρης Πρωτομαγιάς» που να χαίρει ευρύτατης επιστημονικής αποδοχής δεν υφίσταται. Οι λίστες βασίζονται σε διηγήσεις άλλων αντιστασιακών και μελών του ΚΚΕ που είναι φυσικό να αναγνωρίζουν τους ομοϊδεάτες τους. Ασφαλώς και πολλοί από τους εκτελεσθέντες ήταν παλαιοί κρατούμενοι των Φυλακών Ακροναυπλίας ή εκτοπισμένοι της Ανάφης. Προσοχή όμως: Όχι απαραίτητα όλοι μέλη του ΚΚΕ, αλλά ορισμένοι και άλλων συναφών παραφυάδων (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές κ.λπ.).

Οι ιδεολογικές και προσωπικές διαμάχες στις τάξεις των Ελλήνων κομμουνιστών ήταν έντονες και οδηγούσαν σε πικρές αντιπαραθέσεις, αλληλοκαρφώματα και προδοσίες. Η ηγετική ομάδα δεν λειτούργησε ποτέ ως «ομονοούσα οντότητα», ούτε στα χρόνια των φυλακίσεων και της εξορίας. Αυτό προκύπτει και από μεταπολεμικά σοβιετικά αρχεία ανακρίσεων Ελλήνων κομμουνιστών (προεξάρχοντος του ίδιου του Ζαχαριάδη) τα οποία έχει μελετήσει εις βάθος ο νεότερος ιστορικός Νίκος Παπαδάτος, ένας από τους πιο σοβαρούς και αντικειμενικούς ερευνητές που διαθέτει η χώρα στον συγκεκριμένο τομέα.

Όπως και να έχει το πράγμα, όσοι κατέληγαν να «ξεμείνουν» στο Χαϊδάρι και στα χέρια των Γερμανών ήταν μικρότερα ψάρια στην ιεραρχία του κόμματος. Κάποιοι από αυτούς είχαν πολεμήσει και στο μέτωπο της Αλβανίας, γεγονός που επίσης αποκρύπτεται γιατί χαλάει το αφήγημα του… κακού Μεταξά.

Αλλά στις διαδοχικές εκτελέσεις της Καισαριανής δεν οδηγήθηκαν στο απόσπασμα μόνο παλαιοί κομμουνιστές κρατούμενοι. Υπήρξαν και άνθρωποι που συνελήφθησαν στη διάρκεια της Κατοχής. Απλοί πολίτες που «υποδείχθηκαν» από κουκουλοφόρους στα μπλόκα, οργανωμένοι αντιστασιακοί του ΕΑΜ, όπως οι πέντε της Παλαιάς Πεντέλης, καθώς και μέλη άλλων οργανώσεων που πολεμούσαν τους Γερμανούς.

Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τις φωτογραφίες, θα δει ότι υπάρχουν κρατούμενοι «δύο ταχυτήτων». Κάποιοι σχεδόν ρακένδυτοι και ξυρισμένοι, με σημάδια που φανερώνουν την πολύχρονη κράτηση και την ταλαιπωρία τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και κάποιοι που φορούν κανονικά ρούχα, ακόμη και ένας με μαύρο κοστούμι και γιλέκο, που μοιάζει σαν να συνελήφθη την προηγουμένη. Δεν αποτελούν ομοιογενές σύνολο. Αλλά είναι ομοιογενείς στη συμπεριφορά τους και αυτό είναι που συγκλονίζει! Περήφανοι, ατρόμητοι και θυμωμένοι!

Επομένως, για να τελειώνουν τα ψέματα: Οι 200 εκτελέστηκαν στο πλαίσιο κτηνώδους αντεκδίκησης-τιμωρίας για την εκτέλεση του υποστράτηγου Φραντς Κρεχ από αντάρτες του Μοριά. Οι Γερμανοί πήραν τα θύματα από μια δεξαμενή ανθρώπινου κρέατος χωρίς να τους νοιάζει καθόλου αν ήταν άσπροι, μαύροι, κομμουνιστές ή αστοί. Το να προβάλλεται η κομματική τους ιδιότητα πέραν της εθνικής τους συνεισφοράς είναι γελοίο και εμφανώς αντιεπιστημονικό. Οι περήφανοι 200 τον εθνικό ύμνο του Διονυσίου Σολωμού τραγουδούσαν πεθαίνοντας στο απόσπασμα. Ούτε τη Διεθνή ούτε καν τον ύμνο του ΕΑΜ…

Του Όφι Ιοβόλου

Κατόπιν ενός… άριστου ξεπλύματος των ανομημάτων του Μητσοτακισμού ο έγκριτος και έγκυρος κύριος Παπαχελάς κατέληξε ότι ο παμμέγιστος ηγέτης μας Κυριάκος Μητσοτάκης απειλείται μονάχα από τον εαυτό του.

Ομολόγησε πάντως, βεβαίως βεβαίως, ότι αν οργανωθεί η δεξιά η κυριαρχία του κινδυνεύει.

Αλλά εφόσον δεν υπάρχει κανένας σοβαρός δεξιός παίχτης να την οργανώσει τότε δεν έχει να φοβάται τίποτα.

Εκτός αν μας προκύψει ένας… Έλληνας «Φειδίας» και ταράξει τα μητσοτακικά νερά.

Και κάπως έτσι παρέδωσε τον Κυριάκο μας άσπιλο και αμόλυντο στην κοινωνία για να τον ξαναψηφίσει ώστε να την οδηγήσει επιτέλους στη γη της επαγγελίας που υπόσχεται από το ’19.

Να μας συγχωρέσει ο φίλτατος κύριος Παπαχελάς αλλά αν κρινόταν το πτυχίο ενός φέρελπι δημοσιογράφου από μια ανάλυση κι έγραφε κάτι αντίστοιχο με αυτόν, εξυπακούεται ότι θα έψαχνε για άλλο επάγγελμα.

Διότι πέρα από τον μητσοτακικό εξαγνισμό -δικαίωμά του είναι, η ελευθέρια του Τύπου είναι κατοχυρωμένη(;)- είναι δυνατόν να αναφέρεται στη δεξιά και να απουσιάζουν τα ονόματα τόσο του Αντώνη Σαμαρά όσο και του Κώστα Καραμανλή;

Ίσως οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού να μεριμνούσαν να του δοθεί κάποιο ηρεμιστικό, αντί να δημοσιεύονται τέτοιου είδους άρθρα αποκαλύπτοντας τον πανικό του για τη δημιουργία κόμματος από τον Σαμαρά σε όλη την Ελλάδα.

Το πόνημα:

Πώς και γιατί 27 κομμουνιστές δεν εκτελέστηκαν μαζί με τους 200 στην Καισαριανή;

Κι ενώ οι ψευτοηρωικές φαντασιώσεις των αριστερών για τους 200 της Καισαριανής συνεχίζονται, θα αναφερθώ σήμερα σ’ αυτούς που γλίτωσαν την εκτέλεση. Τα 27 ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, που κρατούνταν στην Ακροναυπλία (μαζί τους 200) και απελευθερώθηκαν με παρέμβαση της βουλγαρικής πρεσβείας, τον Ιούνιο του 1941. Ήταν η πρώτη πράξη συνεργασίας των δήθεν «αντιστασιακών» κομμουνιστών, με τις αρχές κατοχής.

Η σχετική αναφορά του διευθυντή των φυλακών Ακροναυπλίας, προς το υπουργείο Εθνικής Ασφαλείας, έχει ως εξής:

«Περί απελευθερώσεως κρατουμένων κομμουνιστών παρά της Μυστικής Αστυνομίας του Γερμανικού Στρατού.

Τας μεσημβρινάς ώρας της σήμερον, προσήλθον εις το στρατόπεδον δύο Γερμανοί αξιωματικοί της Μυστικής Γερμανικής Αστυνομίας του Στρατού, συνοδευόμενοι υπό υπαλλήλου της εν Αθήναις Βουλγαρικής Πρεσβείας, και ητήσαντο την απελευθέρωσιν των εν τη προσηρτημένη καταστάσει κομμουνιστών...».

Μια απαραίτητη διευκρίνιση: η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα που είχε συμμαχήσει με τους Γερμανούς, η οποία δεν είχε «ναζιστικού» τύπου καθεστώς, κι ούτε καν φίλοναζιστικό κόμμα. Επίσης , η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα που δεν κήρυξε τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ, δεν έστειλε ούτε έναν στρατιώτη στο ανατολικό μέτωπο, αλλά και που δεν διέκοψε καν τις διπλωματικές της σχέσεις με την ΕΣΣΔ, κατά την διάρκεια του πολέμου! Οι Βούλγαροι, λοιπόν, δεν είχαν κανέναν ιδεολογικό ενδοιασμό να συνεργαστούν με το ΚΚΕ, αφού αυτό εξυπηρετούσε τα εθνικά τους συμφέροντα (αρπαγή Μακεδονίας και Θράκης).

Σύμφωνα με τον τότε προξενικό γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Άρθουρ Ζάϊτς, τα 22 από τα 27 στελέχη του ΚΚΕ που δήλωσαν ότι είναι Βούλγαροι και απελευθερώθηκαν από την Ακροναυπλία, ήταν όντως πράκτορες των Βουλγάρων:

«Από τους εν λόγω 27 κομμουνιστές, όπως εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε, οι 22 ήταν πράγματι όργανα των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών».

Τα 27 στελέχη του ΚΚΕ που απελευθερώθηκαν, δεν ήταν τυχαία πρόσωπα, κι έπαιξαν σημα­ντικό ρόλο στα μετέπειτα γεγονότα. Για παράδειγμα, ο Ανδρέας Τσίπας, που ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωσή του, εξελέγη γ.γ. του ΚΚΕ, από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ, αν και τον Δεκέμβριο του 1941 αντικαταστάθηκε από τον Γιώργη Σιάντο (λόγω αλκοολισμού).

Επίσης, ο Ανδρέας Τζήμας, βουλευτής Φλώρινας του ΚΚΕ προπολεμικά, ήταν από τους βασικούς οργανωτές του ΕΑΜ και ανέλαβε την θέση του ανώτατου πολιτικού καθοδηγητή του ΕΛΑΣ, με το ψευδώνυμο «Σαμαρινιώτης». Επιπροσθέτως, ήταν ο σύνδεσμος του ΚΚΕ με τον Τίτο.

Τις επόμενες ημέρες, ο Τζήμας έκανε πλήρη αναφορά στην ΚΕ του ΚΚΕ, στην οποία, μεταξύ των άλλων, ανέφερε τα εξής:

«Στην Αθήνα, την επομένη το πρωί, άρχισε η αποσυμφόρηση των αποσκευών και το κλείσιμο ραντεβού για την βουλγαρική πρεσβεία. Από εκεί περάσαμε όλοι και εφοδιαστήκαμε με βουλγαρικές ταυτότητες. Μαζί με άλλους συντρόφους, Σλαβομακεδόνες, ταξιδέψαμε με τα αυτοκίνητα της βουλγαρικής πρεσβείας για την Θεσσαλονίκη».

Η δημόσια ομολογία του ΚΚΕ, για την συνεργασία του με την Γκεστάπο και τους Βουλγάρους είναι η εξής:

«Τον Ιούνη 1941 απολύθηκαν από την Ακροναυπλία 27 στελέχη του ΚΚΕ. Όλοι κατάγονταν από τη Μακεδονία (Σλαβομακεδόνες). Επωφελήθηκαν από την προσπάθεια των Βουλγάρων να παραστήσουν τους “προστάτες” του λαού της Μακεδονίας και ζήτησαν να αποφυλακιστούν οι Μακεδόνες κρατούμενοι. Ανάμεσά τους, ο Κώστας Λαζαρίδης, ο Ανδρέας Τζήμας, ο Ανδρέας Τσίπας, ο Λάζαρος Τερπόφσκι κ.ά.».

Αυτοί οι καθ’ ομολογίαν συνεργάτες των κατακτητών, αποκαλούν εμάς «απογόνους δωσιλόγων»!

Κείμενο: Αμαλία https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/2024154248775106999

Πηγές:

Άρθουρ Ζάϊτς, «Η γερμανική κατασκοπεία στην Ελλάδα».

Γ. Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο».

Μάκης Μαΐλης, «Άλλη μια πλαστογραφία από την «ΚΚΕδολογία», (άρθρο στον Ριζοσπάστη, 06/11/2016).

Φωτογραφία από «συναδέλφωση» Βουλγάρων κατακτητών και κομμουνιστών, στην Κομοτηνή. Μπροστά, δαφνοστεφανωμένοι, ένας Βούλγαρος στρατιώτης κι ένας «αντάρτης» του ΕΛΑΣ

Οι σημερινοί κομμουνιστές προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή βομβαρδίζοντας μας, ως συνήθως, με ψέματα. Όμως η Αλήθεια αποκαλύπτεται πάντα, αργά ή γρήγορα.

Η Αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ δεν επέτρεψε στα κρατούμενα μέλη του να δραπετεύσουν από τις φυλακές της Ακροναυπλίας τον Απρίλη του 1941, τότε που μπορούσαν, και είναι επίσης το ΚΚΕ αυτό που όπλισε τα χέρια των Γερμανών στην εκτέλεση των 200 τον Μάιο του 1944.

Την Αλήθεια αποκαθιστά ο τροτσκιστής Α. Στίνας, που ήταν και αυτός φυλακισμένος τότε στην Ακροναυπλία, στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ».

Ειδικότερα, λέει ο Στίνας στο βιβλίο του:

ΣΕΛΙΔΑ 136: Στην Ακροναυπλία τον Απρίλη του 1941 θα μπορούσαν να δραπετεύσουν και οι 600 κρατούμενοι. Το απαγόρευσε η «ηγεσία». Τότε ήταν ακόμα σε ισχύ το σύμφωνο Στάλιν-Χίτλερ και πίστευαν, στο ΚΚΕ, ότι οι Γερμανοί σύμμαχοί τους θα τους άφηναν επισήμως ελεύθερους…

ΣΕΛΙΔΑ 80: Υπεύθυνοι για την παράδοση των κρατούμενων στην Ακροναυπλία στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941 ήταν ο υπουργός Δημόσιας τάξης της εποχής Μανιαδάκης και η ηγεσία του ΚΚΕ στην Ακροναυπλία Ιωαννίδης και Μπαρτζώτας!

Στην Ακροναυπλία εκτελέστηκαν όλοι οι Τροτσκιστές και κανένας από τα μέλη της ηγεσίας του ΚΚΕ που και αυτά κρατούντο! Πρόκειται για συμπτώσεις;

ΣΕΛΙΔΕΣ 50 και 80: Ο ΕΛΑΣ-σκότωνε σε μεμονωμένες τοποθεσίες Γερμανούς στρατιωτικούς γνωρίζοντας καλά όχι μόνο τα αντίποινα που θα ακολουθήσουν αλλά και προσβλέποντας σε αυτά ώστε να εντάξουν στην συνέχεια στον ΕΛΑΣ τους απελπισμένους αγρότες που θα έτρεχαν στα βουνά για να σωθούν.

ΣΕΛΙΔΑ 80: Στα πλαίσια αυτής της «στρατηγικής» σκοτώνει ο ΕΛΑΣ, στις 27 Απρίλη 1944 στους Μολάους, ένα Γερμανό στρατηγό και τρείς συνοδούς του. Οι Γερμανοί για αντίποινα σκοτώνουν τους 200 στην Καισαριανή…

Οι σχετικές σελίδες παρατίθενται συνημμένες παρακάτω.

Ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Κ. Μακεδονίας για τη λογοδοσία της Περιφερειακής Αρχής

την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου και τακτική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Κ.Μακεδονίας την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου

          Σε δύο συνεδριάσεις -μία ειδική και μία τακτική -συγκαλείται το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας την ερχόμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα:

1. Την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στις 10.00 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί η 1^η ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας για τη λογοδοσία της Περιφερειακής Αρχής.

 Η συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί δια ζώσης στην αίθουσα συνεδριάσεων του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας (26ης Οκτωβρίου 64, Θεσσαλονίκη – Νέο Συνεδριακό Κέντρο Π.Κ.Μ.).

Κατά την έναρξη της συνεδρίασης θα γίνει η κοπή της βασιλόπιτας του Περιφερειακού Συμβουλίου.

2. Την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026, στις 10.00 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί η 5^η τακτική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας, με μεικτό τρόπο (δια ζώσης και ηλεκτρονικά με τηλεδιάσκεψη), στην αίθουσα του Περιφερειακού Συμβουλίου Π.Κ.Μ. (Νέο Συνεδριακό Κέντρο, 26ης Οκτωβρίου 64, Θεσσαλονίκη) με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:

Θέμα 1^ο: Έγκριση κατάρτισης δικαστικού συμβιβασμού (αρ. κατ. 349/2025 αγωγή της κοινοπραξίας «Γ. ΠΕΤΡΗΣ ΑΤΕ – ΑΝΑΣΤΗΛΩΤΙΚΗ ΑΤΕ).

Εισηγητής: Παρίσης Μπίλλιας, Αντιπεριφερειάρχης Υποδομών και Δικτύων Π.Κ.Μ.

Ειδικός αγορητής: Μιχαήλ Ράσας, Προϊστάμενος Νομικής Υπηρεσίας Π.Κ.Μ

Θέμα 2^ο: Έγκριση σχεδίου ολοκληρωμένου προγράμματος διαχείρισης κινδύνων κυβερνοασφάλειας Π.Κ.Μ.

Εισηγητής: Νικόλαος Τζόλλας, Αντιπεριφερειάρχης Ψηφιακής Διακυβέρνησης Π.Κ.Μ.

Θέμα 3^ο: Εξαίρεση από τον περιορισμό ασυμβίβαστου άσκησης ελεύθερου επαγγέλματος με την άσκηση των καθηκόντων του επιστημονικού συνεργάτη.

Εισηγητής: Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς, Αντιπεριφερειάρχης Εξωστρέφειας Π.Κ.Μ.

Θέμα 4^ο: Έγκριση για την αποτίμηση σε χρήμα Μέσων Ατομικής Προστασίας (γάλα) το οποίο δεν χορηγήθηκε σε δικαιούχους εργαζόμενους της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για το χρονικό διάστημα από 4-7-2024 έως 31-12-2024.

Εισηγητής: Κωνσταντίνος Γιουτίκας, Αντιπεριφερειάρχης Μ.Ε. Θεσσαλονίκης.

Θέμα 5^ο: Έγκριση αποτίμησης και καταβολής σε χρήμα Μέσων Ατομικής Προστασίας (γάλα) το οποίο δεν χορηγήθηκε σε δικαιούχους εργαζόμενους της Π.Κ.Μ.-Π.Ε. Πέλλας για το χρονικό διάστημα από 01-01-2024 έως 31-12-2024.

Εισηγητής: Ιορδάνης Τζαμτζής, Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πέλλας.

Θέμα 6^ο: Ορισμός εκπροσώπων της Π.Κ.Μ. – Π.Ε. Σερρών για τη συγκρότηση της επιτροπής ανέλκυσης ναυαγίων του Λιμεναρχείου Ιερισσού για το έτος 2026.

Εισηγητής: Παναγιώτης Σπυρόπουλος, Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Σερρών

Θέμα 7^ο: Ορισμός εκπροσώπων της Π.Κ.Μ. – Π.Ε. Σερρών για τη συγκρότηση της επιτροπής αξιολόγησης  - χορήγησης- ανανέωσης αδειών εκμίσθωσης θαλασσίων μέσων αναψυχής του Λιμεναρχείου Ιερισσού για το έτος 2026.

Εισηγητής: Παναγιώτης Σπυρόπουλος, Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Σερρών.

Θέμα 8^ο: Ορισμός εκπροσώπων της Π.Κ.Μ. - Π.Ε. Χαλκιδικής για τη συγκρότηση της Επιτροπής Γνωμοδότησης που αφορά θέματα ανέλκυσης, απομάκρυνσης ή εξουδετέρωσης ναυαγίων ή πλοίων εντός περιοχής Λιμένων και χώρων δικαιοδοσίας του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Αριστοτέλη για το έτος  2026.

Εισηγήτρια: Αικατερίνη Ζωγράφου, Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Χαλκιδικής.