ΔΥΟ ΠΟΛΟΙ – ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΗΝΑΣ - ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΤΗΝ Ν.Δ.

Τι θέλει ο Γ. Γεωργαντάς και τι επιθυμεί ο Μηνάς Παπαδόπουλος. Ο μεν για την έδρα της Ν.Δ. στο Κιλκίς και ο έτερος για την ευρεία νίκη της Ν.Δ. Ο μέν τόσους όσους ψήφους να «κερδίσω» την έδρα και ο δε τόσους όσους ψήφους να ξεπεράσω τις ψήφους του 2023!

Πάμε στο βίντεο:

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Αδέσμευτος Δημοσιογράφος από το 1973

Από το 1973 άρχισα να ασχολούμαι με την αθλητική δημοσιογραφία στις εφημερίδες ΑΘΛΗΤΙΚΆ ΝΕΑ της Θεσσαλονίκης, του Καμπάνη. Κατόπιν με την εφημερίδα ΑΘΛΗΤΙΚΉ ΗΧΩ των Αθηνών και τέλος με την Αθλητική ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, την Δευτεριάτικη αθλητική εφημερίδα της  Εφημερίδας Μακεδονίας.

Συντάκτης της εφημερίδος «ΜΑΧΗΤΗΣ»  1979-1980

Συνεργάτης των εφημερίδων «ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ»,  ¨ΧΡΟΝΟΣ» και «ΓΝΩΜΗ ΚΙΛΚΙΣ – ΠΑΙΟΝΙΑΣ»

Δημιουργός της “gnomi web tv”  «kilkiswebtv” και  «kilkiswebnews.press»

Ραδιοφωνικός παραγωγός  στο «εναλλακτικό ραδιόφωνο» στο Κιλκίς 1989 και ραδιοφωνικός παραγωγός στο «Ράδιο Σύνορα» στο Πολύκαστρο Κιλκίς του Θεόφιλου Μασμανίδη.

Ο μοναδικός Διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο ΝΑΤΟ και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, από το Ν. Κιλκίς.

Ο μόνος δημοσιογράφος με τις περισσότερες αποκλειστικές συνεντεύξεις με αρχηγούς κομμάτων, υποψηφίων Ευρωβουλευτών, εκλεγμένων Ευρωβουλευτών, Υπουργών Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, Υφυπουργών, βουλευτών και πολιτικών μη Κιλκισιωτών, καθηγητές πανεπιστημίων, μεγάλοι αθλητές, συγγραφείς που τα βιβλία τους έγιναν  μπεστ σέλερ. Πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, ηθοποιούς, καθηγητές δημοσιογραφίας και  δημοσιογράφους παγκοσμίως γνωστούς, καθώς και ζωγράφους γνωστούς στο Πανελλήνιο.

Επίσης στρατηγούς, στρατάρχες, Μητροπολίτες, ηγούμενους κ.λ.π.  Και φυσικά πρόσωπα της Κιλκισιώτικης κοινωνικής,  πολιτικής, αθλητικής, επιστημονικής ζωής.

Γαλ. Δ΄16 «Ώστε εχθρός υμών γέγονα αληθεύων υμίν»

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: «Ώστε τώρα έγινα εχθρός σας, επειδή σας λέω την αλήθεια;»

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ: Θα λέμε την αλήθεια χωρίς καμία προσπάθεια να συμβιβαστούμε με την σκέψη των πολλών ή ακόμη και των ισχυρών. Όσο δε στα θέματα ηθικής και ειλικρίνειας, θα λέμε το σωστό και το πρέπον.

Ρήση του Τζορτζ Όργουελ: «Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν. Όλα τα άλλα είναι Δημόσιες Σχέσεις»

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: «Ο Εθνικισμός είναι μορφή της ενέργειας. Η ενέργειά μου με κάνει Εθνικιστή»

«Όταν σωπαίνεις, εκεί που πρέπει να μιλήσεις, τότε και τον Θεό θα τον κάνεις εχθρό σου και τον αδελφό σου θα βλάψεις.» - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΕΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Από το 1963 γράφω ποιήματα και στίχους κατά προτίμηση σατιρικού περιεχομένου. Μέχρι σήμερα ο αριθμός των ποιημάτων μου υπερβαίνει τις 15.000. 

Διαιτητής ποδοσφαίρου Α΄ Εθνικής, πρώτος στις εξετάσεις το 1983. Τιμήθηκα από την Σύνδεσμο Διαιτητών  Ποδοσφαίρου Κιλκίς για την 1^η θέση που κατέλαβα στις εξετάσεις για την Α΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου σε όλη την Ελλάδα.

Τιμήθηκα για την δημοσιογραφική προσφορά μου από την 71^η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία που εδρεύει στην Ν. Σάντα Κιλκίς.

Τιμήθηκα ως διακεκριμένος manager  της ασφαλιστικής εταιρίας Nationale Nederlanden,

Επιβλέπων Μηχανικός των Δημοτικών σχολείων Πολυκάστρου, 4^ου, 2^ου δημοτικού σχολείου Κιλκίς, Δημοτικού σχολείου Γρίβας και Μυριοφύτου

  Των Γυμνασίων Πολυκάστρου, Βαπτιστή καθώς και του Γυμνασίου Σ.Σ. Μουριών.   

Των Λυκείων 2^ου Κιλκίς, Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου Κιλκίς, ΤΕΛ Αξιούπολης και Γενικού Λυκείου Πολυκάστρου.

Τέλος έργα οδοποιϊας, ύδρευσης, αποχέτευσης και μικρά τεχνικά έργα στην Δ.Τ.Υ. Ν. Κιλκίς και  ΤΥΔΚ Ν. Κιλκίς, από τις 16 Απριλίου του 1973 έως 16/4/2008.

Εκτός Δημοσίου: Εργοταξιάρχης "Ανακαίνισης ενός εκ των διαδρόμων  του αεροδρομίου Ελληνικού" 1972-73

Εργοταξιάρχης "Εξωτερικό δίκτυο ύδρευσης Καστοριάς" από  όρος Βίτσι (Βυσινιά - Οξυά)

Εργοταξιάρχης 'Ασφαλτόστρωση δρόμου προς Παναγία Σουμελά και ασφαλτόστρωση οδών εντός της πόλεως της Βέρροιας.

Τεχνικός Σύμβουλος εκτέλεσης των στρατιωτικών κατοικιών στο Πρωτοκκλήσι Σουφλίου Έβρου  1989.

ΚΥΡΙΑΚΗ τῆς Ὀρθοδοξίας κι ἐφέτος. “Ὅσοι πιστοί” συλλειτουργούμεθα τούτη τήν ἅγια μέρα ―συνήθως κρατώντας εὐλαβικά ἀπό μιά εἰκόνα στά χέρια μας― συλλιτανεύουμε τά σεβάσματα τῆς μακραίωνης ἀποστολικῆς καί πατροπαράδοτης ὀρθόδοξης πίστης.

Ἐκφωνοῦμε ὅλοι μαζί κατά κανόνα τό “Πιστεύω”. Στίς Ἱερές Μονές ἐκφωνοῦνται καί οἱ καταγραμμένες στό Τριώδιο μεταγενέστερες θεολογικές διακηρύξεις πού προέκυψαν ὡς ἀσφαλεῖς προϋποθέσεις-ὅρια-ρηματική θεολογία πίστεως (εὐθέως εἴτε ἀντιρρητικῶς) ἀπό τίς 8^η καί 9^η ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδους τῆς Ὀρθοδοξίας (879/880 καί 1341 μ.Χ. ἀντίστοιχα), Οἰκουμενικές κατ᾽ οὐσίαν, εἰ καί χωρίς θεσμική μεταγενέστερη ἀνακήρυξη. (Στό σχετικά ἄμεσο παρελθόν, τό 2011, στή θεματογραφία τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἱεραρχίας εἶχαν ὁρισθεῖ σχετικές εἰσηγήσεις, εἰ καί μή γενόμενες).

Πάντως, τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁμολογοῦμε τήν ὀρθοδοξία τῆς χριστιανικῆς μας ἰδιότητος, τήν ἐκκλησιαστική μας λειτουργηματικότητα ὄχι ἁπλῶς ὡς ἱστορία, ἀλλά προπαντός ὡς συμμέθεξη τῆς ζωοποιοῦ καί θεοποιοῦ Χάριτος τοῦ Θεοῦ, τῆς δοθείσης καί μετεχόμενης “διά Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν” (βλ. Β΄ Τιμ. 1:9-10).

Ἡ ἐνιστορία μας ἀσκεῖται ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους μέ μιά πολύπλοκη διαλεκτική αὐτενέργειας, πολιτισμοῦ καί ἐπισυμβαινόντων, μέ ποικίλες διαβαθμίσεις ἐπιρροῶν, ἀνάλογα μέ τούς ἀνθρώπους καί τούς ρόλους μας. Ἡ σωτηρία ὅμως καί ἡ ἐκκλησιοποίηση εἶναι ἕνα ἄθλημα “νομιμοποίησης” στήν τελειότητα πρόσληψης τοῦ ζῶντος Θεοῦ ἐν χάριτι Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ἐδῶ ὅλοι μας κινούμεθα μεταξύ ταλαιπωρίας αὐτοκατάφασης (νηπιότητος) καί προσλήψεως-ἐπακολουθήσεως στήν προαιώνια πρόθεση καί χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ πού μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος (ὡριμότητος).

Σ᾽ ΑΥΤΗΝ τήν προοπτική καί διαδικασία, δεδομένα καί ἐκφράσεις Ὀρθοδοξίας εἶναι κάθε λειτουργημένη Κυριακή τοῦ χρόνου, κάθε ἐκκλησιαστική ἑορτή καί ἅγια τελετουργία, κάθε ἐκκλησιαστική ἱερή πράξη πίστης καί εὐλάβειας καί θείας λατρείας. Κι ἐμεῖς εἴμεθα Ὀρθόδοξοι συμμετέχοντας καί προσλαμβάνοντας τήν παρουσία-χάρη τοῦ Θεοῦ δι᾽ ὅλων αὐτῶν, μέ μιά διάθεση καρδιακῆς θείας λατρείας. Ὅλα αὐτά εἶναι “Κυριακές τῆς Ὀρθοδοξίας”, δηλ. ὀρθόδοξα ἀφιερώματα στόν Κύριο καί συγκαταβάσεις τοῦ Κυρίου στήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική μας προσληπτικότητα.

Ὅμως, καθιερώθηκε νά τιμοῦμε εἰδικά τήν συγκεκριμένη ἡμέρα ὡς “Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας”, γιά ἱστορικούς λόγους, πού τούς “ἐπικύρωνε” ἡ ἀναγκαιότητα τῶν ἱστορικῶν ἐξελίξεων, τῶν ἱστορικῶν ἀμυνῶν, τῶν ἱστορικῶν καταδιωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε αὐτή ἡ Κυριακή δέν ἐνέχει μόνον τίς ἀφετηριακές της ἀφορμές, ἀλλά καί πολλές ἐπιγενόμενες ἱστορικές τεκμηριώσεις.

ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ Κυριακές τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς θά τιμήσουμε ἄλλες κομβικές ἐκκλησιαστικές ἑορτές, ἐκφράζοντας συλλογικά τήν ποιότητα καί ἀποφασιστικότητα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς μας ταυτότητας. Τήν ἄλλη Κυριακή θά τιμήσουμε ἕναν κορυφαῖο Πατέρα τοῦ 14^ου αἰώνα, τόν πατερικότατο διδάσκαλο, τόν θεόπτη τοῦ Χριστοῦ ὡς ἀκτίστου φωτός, τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ. Τήν τρίτη Κυριακή ἔχουμε τήν κεντρική σαρακοστιανή Σταυροπροσκύνηση. Τήν τέταρτη Κυριακή τιμοῦμε ἕναν κορυφαῖο Διδάσκαλο τῆς ἄσκησης. Καί τήν πέμπτη μιά ἅγια γυναικεία Μορφή τῆς πιό δυνατῆς καί ἀκραίας μετάνοιας. Ἔτσι θά φθάσουμε στό Σάββατο τοῦ Λαζάρου καί τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, γιά νά περάσουμε στή Μεγ. Ἑβδομάδα καί τό Ἅγιο Πάσχα. Ἡ τοιαύτη σκόπιμη ἀφιέρωση τῶν ἐπιμέρους Κυριακῶν καθιερώθηκε σταδιακά, γιά ἱστορικούς καί ποιμαντικούς λόγους.

ΠΩΣ ΟΜΩΣ ξεκίνησε καί ἐκτυλίχθηκε ἡ ἀφετηρία καί ἡ αἰτία τοῦ σημερινοῦ ἑορτασμοῦ;

Στά χρόνια τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, μέ πρωτεύουσα τήν Κωνσταντινούπολη, ἡ Ἐκκλησία ὡς ψυχή καί ψύχωμα τοῦ λαοῦ πέρασε ἄλλοτε ἀπό διαδρομές πολύ ἄνετης δημιουργίας καί ἀπό διαδρομές μεγάλης ταλαιπωρίας ἤ καί διωγμῶν. Εἴτε ἀπό ἐγγενεῖς αἱρετίζουσες πανδημίες, εἴτε ἀπό ὑψηλά κρατικούς πολεμίους τῆς ἀκεραιότητας τῆς πίστης εἴτε κι ἀπό ἐπιδρομεῖς πολεμίους τῆς αὐτοκρατορίας. Εἰδικά, τόν 8^ο καί τόν 9^ο αἰώνα, κηρύχθηκε ἀπό τήν αὐτοκρατορική κεντρική ἐξουσία ἕνας περίεργος ἀνελέητος διωγμός ἐνάντια στήν τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τῶν ἱερῶν λειψάνων. Εὐλογοφανῆ τά ἱστορικά προσχήματα, κατά βάθος ἐπιβιώσεις αἱρετιζουσῶν νοοτροπιῶν.

Οἱ θεσμικοί πολέμιοι ἀσκοῦσαν τότε τήν ἀπόλυτη ἐξουσία, εἶχαν τό πάνω χέρι σέ μιά διάρκεια μαρτυρικοῦ αἰῶνος. Καί βεβαίως ἐξ αὐτοῦ διαχειρίζονταν ἄφθονα ἰδεολογικά “ἐργαλεῖα” νομιμοποίησης καί ἰσχύος καί θεωρητικῆς κατοχύρωσης (ἡ ἐξουσία καί τό χρῆμα ὅλα τά ἐπίγεια τά καταφέρνει-κατωφέρνει). Ἀντιλαμβάνονταν καί ἔνιωθαν τήν χριστιανική πίστη σάν ἕνα ἰδεολόγημα ἄσαρκο καί ἄψυχο, ἀποψιλωμένο, δίχως τήν ἐξαρχῆς καί διαιώνια ἐμπειρική ἁπτή ἐκκλησιαστική συμμέθεξη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, μέ τόν καθημερινό προσιτό ἐκκλησιαστικό τρόπο.

Κάτι σάν αὐτό πού πολλοί σήμερα ἀκόμη καί στό δικό μας χῶρο τόν Ἑλλαδικό ἀντιλαμβάνονται περί τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ζῶντος Θεοῦ: ἀνάβουν ἕνα κεράκι ἐπισημότητος καί φαντασιώνονται ἐξ ἀποστάσεως “ἀσφαλείας” τόν Θεό σάν ἀόριστη ἀνωτέρα δύναμη (μιά ἀοριστία ἀναφορᾶς καί ἀπουσία ἀληθινῆς σχέσης)· σχεσιάζονται καί διαλέγονται ἀκαδημαϊκά μέ θεσμικά ἐκκλησιαστικά πρόσωπα, χωρίς νά ὑπάρχει κοινωνία καρδιῶν μέ τήν οὐσιαστική ποιότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.  Τεκμήριο; Δέν ἔχουν κλάψει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μέ τόν τρόπο τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καί προπαντός τῶν δικαίων καί τῶν ἁγίων (πρβλ. ἅγιο Παΐσιο), αὐτῶν πού συντηροῦν γιά αἰῶνες τό “σῶμα” τῆς ἐκκλησιαστικότητος, τήν καρδιά τῆς Ρωμηοσύνης…

ΑΣ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ὅμως. Ἐπί αὐτοκράτειρας Εἰρήνης τῆς Ἀθηναίας, τό 787 μ.Χ., μέ τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο κατοχυρώθηκε πλέον μέ θεολογική σαφήνεια τό βιούμενο νόημα τῆς τιμητικῆς προσκύνησης τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τῶν ἱερῶν λειψάνων. Βασιζόταν θεολογικά στό γεγονός τῆς ἀληθινῆς ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ καί στή δυνατότητα τῆς εἰκονίσεώς Του, ὅπως καί τῆς εἰκονίσεως τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων. Ἡ δέ τιμητική (χαριτομεθεκτική) προσκύνηση τῶν ἱ. λειψάνων βασιζόταν στήν ἀληθινότητα τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν Ἁγίων καί τῆς διαρκοῦς κοινωνίας τους μέ τόν Χριστό ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Στίς εἰκόνες δέν ἀποδίδουμε λατρεία, στά ἅγια λείψανα δέν ἀποδίδουμε λατρεία. Ἀλλά μᾶς βοηθοῦν νά νιώσουμε καί νά προβιώσουμε “τήν ἀνακεφαλαίωση πάντων” ἀπό τόν Χριστό μας καί στό Χριστό μας.

Ὅλος ὁ ὑμνωδικός πλοῦτος τῆς Ὀρθοδοξίας διαιώνια, πάντοτε μέ τή Χριστοκεντρική του ἀφετηρία καί ἀνακεφαλαίωση, εἶναι γεμάτος ἀπό “ποιητικούς εἰκονισμούς” Ἁγίων, γεμάτος ἀπό ἀναφορές σέ τιμή πρός Ἁγίους, πρός τίς εἰκόνες καί τά ἁγιασμένα λείψανά τους, πρός τήν συγκεκριμένη ἱστορική τους ζωή πού κατέκτησε τήν αἰώνια κοινωνία τοῦ λατρευομένου ζῶντος Θεοῦ. Ὅλα αὐτά εἶναι ἁπτές τεκμηριώσεις τῆς θεοκτισίας καί τῆς χριστοσωτηρίας, τίποτε λιγότερο καί τίποτε περισσότερο.

Μέσα ἀπό τίς ἱερές εἰκόνες καί τά ἅγια λείψανα σέ τιμητική εὐλαβική προσκύνηση, ἐπιβεβαιώνουμε τήν ἐκκλησιαστική σωματοποίηση τοῦ Χριστοῦ μας καί τήν δική μας συμμετοχή σ᾽ αὐτήν διά τῆς ζωντανῆς πίστης, πού ἀναθάλλει τήν ὀρθοπραξία. Ἐρχόμαστε σέ μιά ἀναγωγή καί σχέση λατρείας πρός τόν Θεάνθρωπο Χριστό, σέ μιά ἀναγωγή καί σχέση εὐλάβειας πρός τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους. Βλέπουμε, νιώθουμε, ἀκουμβοῦμε αὐτό πού κατόρθωσαν οἱ Ἅγιοι, τήν κοινωνία μέ τόν Θεό. Αὐτό πού μᾶς παρέχεται ἄμεσα μέ τήν συμμετοχή μας στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, μέ τή μετάνοια καί τόν συνολικό τρόπο τῆς ἀτομικῆς καί συνολικῆς ζωῆς μας, μέ τήν πρόσληψη τῆς θείας χάριτος δι᾽ ὅλων τῶν ἱερῶν μυστηριακῶν ἁγιασμῶν τῆς ζωῆς μας (ἱ. Μυστήρια) καί προπαντός μέ τήν θεία Κοινωνία.

Οἱ ἱερές εἰκόνες δέν εἶναι πίνακες ζωγραφικῆς γιά εἰκαστική συγκίνηση. Εἶναι “σύμβολα” πού συμβάλλουν, συμβοηθοῦν τήν ἐκκλησιοποίηση καί τήν χριστοποίησή μας. 

ἌΛΛΩΣΤΕ, ἡ δημιουργημένη ἀνθρώπινη ὕπαρξή μας ὑφίσταται σέ ἀναφορά εἰκονιστική πρός τόν Θεό. Εἴμαστε δημιουργημένοι μέ πρότυπο τήν μοναδική “φυσική-θεϊκή εἰκόνα τοῦ Πατρός”, τόν Κύριό μας. Σκοπός μας εἶναι νά ὁμοιάσουμε στό Χριστό, ὅπως μᾶς φανερώθηκε μέ τήν θεϊκή ἐνανθρώπησή Του. Ὄχι μέ μιάν ἐξωτερική προσομοίωση, ἀλλά μέ μιάν ἄσκηση πίστης, πιστότητας, ἁγιασμοῦ, ἐκκλησιασμένοι (ἑνωμένοι) στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δεχόμενοι τήν ἔλευση καί ζωοποιό ἐνέργεια-χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Οἱ θεολογικοί ὁδηγητές τῆς Ἐκκλησίας (Ἀπόστολοι, Διδάσκαλοι, Πατέρες) τά ἔχουν γράψει στήν Ἁγία Γραφή καί στήν ἱερή Παράδοση, ἀλλά καί νεότεροι θεολόγοι τά ἔχουν ἀναλύσει, ἐπί 20 αἰῶνες. «Ἡ πίστη πού θεμελιώνει τήν Ἐκκλησία καί μέ τήν ὁποία αὐτή ζεῖ, δέν εἶναι ἁπλῶς μιά συγκατάθεση σέ μιά “διδασκαλία”, ἀλλά ἡ ζωντανή της σχέση μέ ὁρισμένα γεγονότα: (μέ) τή ζωή, τό θάνατο, τήν ἀνάσταση καί τό θρίαμβο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἀνάληψή Του στούς Οὐρανούς, τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος… Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κάποιο ἵδρυμα πού διατηρεῖ ὁρισμένα ἀποκαλυμμένα “δόγματα”, γι᾽ αὐτό ἤ γιά κεῖνο τό γεγονός τοῦ παρελθόντος, ἀλλά εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἐμφάνεια αὐτῶν τῶν γεγονότων» (βλ. π. Ἀλ.. Σμέμαν, Ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας…, σ. 165).

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ἑνωμένη μέ τό Χριστό, βιώνοντας τήν ἐπίγεια παρουσία Του, τήν σωτηρία μας. Αὐτό συντελεῖται, ἐπειδή εὐδοκεῖ ἡ Ἁγία Τριάς. Μᾶς τό χαρίζει τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού μᾶς ἑνώνει ὅλους μέ τό Χριστό ἐνθαδικά καί αἰωνικά (τά μέλη τῆς ἐκκλησίας μέ τήν κεφαλή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος). Ἐξαρχῆς καί μέχρι τήν ἐποχή μας καί μέχρι τή Β΄ παρουσία, ὑπῆρξαν καί θά ὑπάρχουν Ἅγιοι πού βίωσαν μέ μιάν ἅγια Πνευματική ἀληθινή αἴσθηση τό μυστήριο τῆς σωτηρίας. Ἔβλεπαν καί ζοῦσαν τόν Χριστό ἐν αἰσθήσει, χάρη στό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλοι ἐμεῖς ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας δεχόμαστε πραγματικά τήν ἀληθινότητα μετοχῆς τῆς Χριστοπαρουσίας καί τῆς Χριστοσωτηρίας, διαρκῶς καί εἰδικά σέ κάθε θεία Λειτουργία καί ἅγια ἱερουργία.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο (787 μ.Χ.), πάλι κινήθηκαν διωγμοί ἐνάντια στήν ὀρθόδοξη εὐλάβεια. Μέχρι πού τό 842, μετά τόν θάνατο τοῦ τελευταίου εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Θεόφιλου, ἀνέλαβε τήν τοποτηρητεία τοῦ θρόνου ἡ σύζυγός του Αὐγούστα Θεοδώρα, μητέρα τοῦ ἀνήλικου υἱοῦ της καί διαδόχου Μιχαήλ. Ἐνήργησε ἀποφασιστικά γιά τήν ὁριστική ἐκκλησιαστική-συνοδική κατοχύρωση τῆς προσκύνησης τῶν ἱερῶν εἰκόνων, δηλαδή γιά τόν θρίαμβο τῆς παραδοσιακῆς ὀρθόδοξης εὐλάβειας.

Ἡ ἁγία Θεοδώρα (μέ τήν πίστη καί τήν συγκεκριμένη προπαντός ἅγια δράση της καί μέ τίς ταπεινωτικές κατοπινές της ἀκραῖες ταλαιπωρίες τῆς ἅγιας ὑπομονῆς της) ἁγίασε, βίωσε τήν ἀσκητική θεοδρομία τῆς τέλειας ἐπιποθήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἔγινε ἄλλο ἕνα διά βίου εἰκόνισμα τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅταν ἀπεβίωσε, τό σῶμα της ἔμεινε ἄφθαρτο, τό δέ ἅγιο λείψανό της ἀργότερα κατέληξε στήν Κέρκυρα, στό Ναό τῆς Παναγίας, ἄλλο ἕνα ὁλοφάνερο σύμβολο καί πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας στά Ἰόνια νησιά.

Τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἑορτάζουμε τήν ὁριστική ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων (ὅπως καί τίς θεολογικές διακηρύξεις ἀπό τίς μεταγενέστερες ἅγιες 8^η καί 9^η Συνόδους, ἐπί Μεγάλου Φωτίου καί ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ). Ἑορτάζουμε τόν Ὀρθόδοξο πολιτισμό, τήν ἔμπνευση καί τήν κατοχύρωση αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ διά τῆς ἐμπειρικῆς-νηπτικῆς-θεομεθεκτικῆς ἁγιωσύνης. Μιᾶς ἁγιωσύνης πού δέν εἶναι ἀτομικό κατόρθωμα, ἕνα ἄθλημα ἤ ἕνα ἐπίτευγμα ἐπιβραβεύσιμο π.χ. ἀπό τήν Unesco, ἀλλά εἶναι μετοχή στό ἐκκλησιαστικό γεγονός καί μυστήριο τῆς Χριστο-σωτηρίας.

Ἡ ΕΠΟΧΗ μας διαθέτει ραγδαῖες ἐξελικτικές προοπτικές, τῆς λεγόμενης 4^ης Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης. Ξανοίγεται σέ ἀφάνταστα ἀπρόβλεπτους σχεδιασμούς ὄχι μόνο μέ τίς χρήσεις, ἀλλά καί τίς πιθανές μεταχρήσεις ἤ καί τίς ἀναπότρεπτες ὀλιγαρχικές καταχρήσεις τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, βιοτεχνολογίας καί τόσες ἄλλες διαχειρίσεις. Αὐτόν τόν καιρό, σέ διαβουλεύσεις ἀνώτερου ἐπιπέδου ἐπί ζητημάτων ὁροθετημένης διαχείρισης τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, τέθηκαν κάποια κοινῶς παραδεκτά ὅρια διεθνοῦς περιτείχισης καί διασφάλισης τοῦ ἀνθρώπινου κόσμου, ἀλλά κανείς δέν μπορεῖ νά προβλέψει μελλοντικές ὑπερβάσεις καί ἀνατροπές. Διαχειρίσεις τεχνητῆς “διεύρυνσης” τοῦ κτιστοῦ μας κόσμου, ἀπόπειρες καί πρακτικές ὑπέρβασης τῶν ὁρίων μας, σέ μιάν ἀνακύκληση κτιστότητας τελικά, σέ μιάν αὐτοπαγίδευση ἐντυπωσιακά ἐκρηκτική.

Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας μᾶς προσφέρει τό “κλειδί” μιᾶς ὀρθόδοξης θεολογικῆς κι ἀνθρωπολογικῆς θέασης, νηφάλιας χρήσης καί σωστῆς διαχείρισης ὅλου τοῦ κόσμου καί προπαντός τοῦ ἀνθρωπινοῦ μας κόσμου: τήν “κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ” ἀμετάθετη ὑπαρκτική μας πλαστούργηση, θεανθρωπική σωτηρία καί χριστολογική ὁμοιωτική ἐκκλησιαστικότητα. Μᾶς τό ξαναθυμίζει ἡ ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.

«…Ὁ Θεός εἶπε: “Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾽ ὁμοίωσιν” (Γεν. 1:26). Ἡ “εἰκόνα” λοιπόν σέ μᾶς ζεῖ ἤδη ἀπό τή γέννησή μας. Τί σημαίνει ὅμως “καθ᾽ ὁμοίωσιν”; Τό “καθ᾽ ὁμοίωσιν” εἶναι ὁ δικός μας στόχος. Καί ποιοῦ εἴδους “ὁμοίωση”; Μερική ἤ βαθειά ὁμοίωση, μεγάλη καί αἰώνια; Βεβαίως, τό δεύτερο εἶναι σωστό. Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά ζεῖ ἑνωμένος μαζί Του. Τό περιεχόμενο τῆς ἔννοιας αὐτῆς, “καθ᾽ ὁμοίωσιν”, εἶναι ἀκριβῶς τό θέμα τῆς ἔσχατης καί σπουδαίας θεολογίας πού ἔχασαν οἱ ἄνθρωποι. Πῶς ζεῖ στόν κόσμο ἡ ἐκπληρωμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Πῶς ἀντιδρᾶ αὐτή ἡ κατ᾽ εἰκόνα τῆς Ὑποστάσεως τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ὑπόσταση; Ποῦ διαμένει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ ἡμέρα καί νύκτα, ἐνῶ κάνει ὁτιδήποτε;

Πῶς θά ἀποκτήσουμε καί πῶς θά γνωρίσουμε τό περιεχόμενο αὐτῆς τῆς ὁμοιώσεως πρός τόν Θεό; Καθώς γινόμαστε ὅμοιοι μέ τόν Θεό μέχρι ταυτότητος, δεχόμαστε τήν αἰώνια ζωή ἐν Αὐτῷ. Ἡ αἰώνια ἐν τῷ Θεῷ ζωή εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός (βλ. Ἰωάν. 14:6). Ἡ ζωή Του γίνεται ζωή μας…», ὅπως εὐστόχως ἀποφαίνεται ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (Οἰκοδομώντας τόν Ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί στούς ἀδελφούς μας, τ. Β΄, σ. 305).

Ποιός εἶναι ὁ οὐσιαστικός ρόλος τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἐκκλησία, εἰρηνεύουσα ἑαυτήν καί τόν κόσμο, πορεύεται τήν ὁδό τοῦ θεόγραφου ἱστορικοῦ της χρέους, κρατοῦσα ἀναστηλωμένη στίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν τήν ἄχραντη εἰκόνα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀγωνιᾶ γιά τήν ἐσχατολογική φορά τῆς ἱστορίας, ἀλλά περιπτύσσεται τόν κόσμο “στεναγμοῖς ἀλαλήτοις”, μέ ἱδρώτα “ὡσεί θρόμβους αἵματος”.

Προσεύχεται. Καί λιτανεύει τήν εἰκόνα τοῦ ἔργου τῆς κοσμοσωτηρίου θείας Του οἰκονομίας. 

Εἶναι μιά λιτανεία δεητική πρός τόν Χριστό “ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας” καί συνάμα κλητική πρός τόν κόσμο, μέ τά βαρυσήμαντα ἀποστολο–προφητικά λόγια τῆς Ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, λόγια κρίσιμα καί φοβερά, γεμάτα ἐσχατολογική σιγουριά καί ὑπομονή: “Ὁ καιρός ἐγγύς ἐστιν. Ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι, καί ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι. Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ. Ἐγώ τό Α καί τό Ω, ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ἀρχή καί τέλος... Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ” (Ἀποκ. 22:11–13, 20).

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

Αντιπροσωπεία του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς (Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Κ.), αποτελούμενη από τον Πρόεδρο Ιωάννη Σφήνα, τον Αντιπρόεδρο Αριστείδη Τσάτσαρη και τον Γενικό Γραμματέα Βάιο Γκόρα, πραγματοποίησε συνάντηση εργασίας, κατόπιν πρόσκλησης, με την Βουλεύτρια Α΄ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας και Υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης κα. Άννα Ευθυμίου.

               Η συνάντηση εργασίας πραγματοποιήθηκε σε πάρα πολύ καλό κλίμα και υπήρξε εκτενής συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων και από τις δύο πλευρές, αναφορικά με μια σειρά εργασιακών – ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών θεμάτων του στρατιωτικού προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, που έχουν αναδειχθεί από την Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Κ. και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών - Π.ΟΜ.ΕΝ.Σ. όπως : 

               Tο συνταξιοδοτικό καθεστώς των καταταγέντων από 01/01/2011 και εντεύθεν, το οποίο καθεστώς, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις εσωτερικές διατάξεις αποστρατείας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Επιπρόσθετα, τέθηκε το θέμα της μη αναγνώρισης των πτητικών εξαμήνων, αλεξιπτωτιστών, ναρκαλιευτών και εν γένει όλων των ειδικών κατηγοριών, οι οποίες έχουν εξαιρεθεί στον N.3996/2011 και στον οποίο προβλέπεται εξαγορά μέχρι 7 πλασματικών ετών, καθώς και το μείζον ζήτημα, της μη αναγνώρισης των διπλών εξαμήνων (πτητικά, αλεξιπτωτιστών, καταδρομέων) στο ΙΚΑ – ΕΦΚΑ, παρότι καταβάλλονται εισφορές.

               Tο συνταξιοδοτικό καθεστώς των καταταγέντων από 01/01/1996 έως 31/12/2020, οι οποίοι δεν δικαιούνται κανένα πλασματικό χρόνο για εξαγορά και κατατέθηκε αίτημα, ώστε να καθίστανται δικαιούχοι της 3τιας του Ν. 3865/2010.

               Η επέκταση της μάχιμης 5ετίας σε 7ετία, με τους ίδιους όρους (διπλάσιος υπολογισμός υπηρεσίας σε όποιο χρόνο επιλέγει το στέλεχος και με ποσοστό 6,67%).

               Η μη νομοθετική πρόβλεψη καταβολής του επιδόματος απομακρυσμένων – παραμεθορίων περιοχών, καθώς και προβληματικών περιοχών κατηγορίας Α’, στο στρατιωτικό προσωπικό που υπηρετεί σε Μονάδες και Υπηρεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων που εδρεύουν σε περιοχές, όπου, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις (Ν. 4024/2011, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει), το επίδομα αυτό, ορθώς καταβάλλεται σε υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, καθώς και στους πολιτικούς υπαλλήλους του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, που υπηρετούν στις καθορισμένες, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, περιοχές. 

 Η μη αναγνώριση της εργασίας πέραν των πέντε (5) ημερών την εβδομάδα, την οποία καλείται να εκτελέσει το στρατιωτικό προσωπικό, στα πλαίσια των καθηκόντων του, καθώς και η μη θέσπιση κανονιστικού πλαισίου, αναφορικά με το χρόνο εργασίας του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων.

               Από την πλευρά της η κα. Υφυπουργός, ως άριστη γνώστρια του συνόλου των εργασιακών – ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών θεμάτων του στρατιωτικού προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, έδειξε ένα θερμό και ειλικρινές ενδιαφέρον για όλα τα τεθέντα θέματα στη συνάντηση εργασίας και ενημέρωσε την αντιπροσωπεία, ότι το Υπουργείο Εργασίας, σε συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών - Π.ΟΜ.ΕΝ.Σ., θα προβεί στην μελέτη και αξιολόγηση τους, ως απόδειξη του γνήσιου ενδιαφέροντος της Κυβέρνησης, για το ένστολο προσωπικό και τις οικογένειές τους.

               Κλείνοντας την συνάντηση, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Κ., ευχαρίστησαν την κα. Ευθυμίου για την εξαιρετικά εποικοδομητική συνάντηση και συμφωνήθηκε να υπάρχει συνεχή επικοινωνία και συνεργασία, στο πλαίσιο των προσπαθειών που καταβάλλονται από την Κυβέρνηση, για τη διαρκή αντιμετώπιση των καθημερινών προκλήσεων που αντιμετωπίζει το στρατιωτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, ως ελάχιστη απόδοση της ευγνωμοσύνης και της αναγνώρισης της ελληνικής Πολιτείας, της διαχρονικά πολύτιμης προσφοράς τους στην Πατρίδα και την κοινωνία.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Τα χωράφια του Δήμου Παιονίας δεν βούλιαξαν στο νερό εξ αιτίας της Αντιπεριφέρειας Κιλκίς και ιδιαίτερα του Αντιπεριφερειάρχη Κιλκίς κ. Βεργίδη αλλά από «ανθρώπους» που έπρεπε να σταθούν δίπλα στους αγρότες και στην ΤΟΕΒ Πολυκάστρου κατά πρώτον και στον Δήμο Παιονίας που τον έπιασε «κοιλόπονος» μετά τις πλημμύρες των χωραφιών και την ανικανότητα να αντλούν τα νερά και να τα στέλνουν στην τεχνητή λίμνη Αρτζάν – Αματόβου!

Εμείς σαν kilkis web tv  ποτέ δεν είπαμε, ούτε γράψαμε και ούτε διανοηθήκαμε πως για τα λιμνάζοντα νερά φταίει η Αντιπεριφέρεια. Εμείς γνωρίζαμε και κάναμε λόγο από τις αρχές Σεπτεμβρίου, το τι θα έπρεπε να γίνει σε περίπτωση μεγάλων υδάτινων όγκων. Τότε όμως κανείς από τους σημερινούς κήνσορες δεν μας έλαβαν υπόψιν και φυσικά σήμερα μας «χρεώνουν» και αναληθείς πληροφορίες.

Η kilkiswebtv είναι στην διάθεσή σας κ. Σιωνίδη και εάν πράγματι θέλετε να δώσετε μία αξιόπιστη απάντηση στους ψηφοφόρους σας, τους γεωργούς και τους πολίτες του Δήμου σας, είμαστε στην διάθεσή σας, οποιαδήποτε ημέρα και οποιαδήποτε ώρα.

Καλή Σαρακοστή σε όλους.

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Αδέσμευτος Δημοσιογράφος από το 1973

Από το 1973 άρχισα να ασχολούμαι με την αθλητική δημοσιογραφία στις εφημερίδες ΑΘΛΗΤΙΚΆ ΝΕΑ της Θεσσαλονίκης, του Καμπάνη. Κατόπιν με την εφημερίδα ΑΘΛΗΤΙΚΉ ΗΧΩ των Αθηνών και τέλος με την Αθλητική ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, την Δευτεριάτικη αθλητική εφημερίδα της  Εφημερίδας Μακεδονίας.

Συντάκτης της εφημερίδος «ΜΑΧΗΤΗΣ»  1979-1980

Συνεργάτης των εφημερίδων «ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ»,  ¨ΧΡΟΝΟΣ» και «ΓΝΩΜΗ ΚΙΛΚΙΣ – ΠΑΙΟΝΙΑΣ»

Δημιουργός της “gnomi web tv”  «kilkiswebtv” και  «kilkiswebnews.press»

Ραδιοφωνικός παραγωγός  στο «εναλλακτικό ραδιόφωνο» στο Κιλκίς 1989 και ραδιοφωνικός παραγωγός στο «Ράδιο Σύνορα» στο Πολύκαστρο Κιλκίς του Θεόφιλου Μασμανίδη.

Ο μοναδικός Διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο ΝΑΤΟ και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, από το Ν. Κιλκίς.

Ο μόνος δημοσιογράφος με τις περισσότερες αποκλειστικές συνεντεύξεις με αρχηγούς κομμάτων, υποψηφίων Ευρωβουλευτών, εκλεγμένων Ευρωβουλευτών, Υπουργών Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, Υφυπουργών, βουλευτών και πολιτικών μη Κιλκισιωτών, καθηγητές πανεπιστημίων, μεγάλοι αθλητές, συγγραφείς που τα βιβλία τους έγιναν  μπεστ σέλερ. Πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, ηθοποιούς, καθηγητές δημοσιογραφίας και  δημοσιογράφους παγκοσμίως γνωστούς, καθώς και ζωγράφους γνωστούς στο Πανελλήνιο.

Επίσης στρατηγούς, στρατάρχες, Μητροπολίτες, ηγούμενους κ.λ.π.  Και φυσικά πρόσωπα της Κιλκισιώτικης κοινωνικής,  πολιτικής, αθλητικής, επιστημονικής ζωής.

Γαλ. Δ΄16 «Ώστε εχθρός υμών γέγονα αληθεύων υμίν»

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: «Ώστε τώρα έγινα εχθρός σας, επειδή σας λέω την αλήθεια;»

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ: Θα λέμε την αλήθεια χωρίς καμία προσπάθεια να συμβιβαστούμε με την σκέψη των πολλών ή ακόμη και των ισχυρών. Όσο δε στα θέματα ηθικής και ειλικρίνειας, θα λέμε το σωστό και το πρέπον.

Ρήση του Τζορτζ Όργουελ: «Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν. Όλα τα άλλα είναι Δημόσιες Σχέσεις»

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: «Ο Εθνικισμός είναι μορφή της ενέργειας. Η ενέργειά μου με κάνει Εθνικιστή»

«Όταν σωπαίνεις, εκεί που πρέπει να μιλήσεις, τότε και τον Θεό θα τον κάνεις εχθρό σου και τον αδελφό σου θα βλάψεις.» - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΕΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Από το 1963 γράφω ποιήματα και στίχους κατά προτίμηση σατιρικού περιεχομένου. Μέχρι σήμερα ο αριθμός των ποιημάτων μου υπερβαίνει τις 15.000. 

Διαιτητής ποδοσφαίρου Α΄ Εθνικής, πρώτος στις εξετάσεις το 1983. Τιμήθηκα από την Σύνδεσμο Διαιτητών  Ποδοσφαίρου Κιλκίς για την 1^η θέση που κατέλαβα στις εξετάσεις για την Α΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου σε όλη την Ελλάδα.

Τιμήθηκα για την δημοσιογραφική προσφορά μου από την 71^η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία που εδρεύει στην Ν. Σάντα Κιλκίς.

Τιμήθηκα ως διακεκριμένος manager  της ασφαλιστικής εταιρίας Nationale Nederlanden,

Επιβλέπων Μηχανικός των Δημοτικών σχολείων Πολυκάστρου, 4^ου, 2^ου δημοτικού σχολείου Κιλκίς, Δημοτικού σχολείου Γρίβας και Μυριοφύτου

  Των Γυμνασίων Πολυκάστρου, Βαπτιστή καθώς και του Γυμνασίου Σ.Σ. Μουριών.   

Των Λυκείων 2^ου Κιλκίς, Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου Κιλκίς, ΤΕΛ Αξιούπολης και Γενικού Λυκείου Πολυκάστρου.

Τέλος έργα οδοποιϊας, ύδρευσης, αποχέτευσης και μικρά τεχνικά έργα στην Δ.Τ.Υ. Ν. Κιλκίς και  ΤΥΔΚ Ν. Κιλκίς, από τις 16 Απριλίου του 1973 έως 16/4/2008.

Εκτός Δημοσίου: Εργοταξιάρχης "Ανακαίνισης ενός εκ των διαδρόμων  του αεροδρομίου Ελληνικού" 1972-73

Εργοταξιάρχης "Εξωτερικό δίκτυο ύδρευσης Καστοριάς" από  όρος Βίτσι (Βυσινιά - Οξυά)

Εργοταξιάρχης 'Ασφαλτόστρωση δρόμου προς Παναγία Σουμελά και ασφαλτόστρωση οδών εντός της πόλεως της Βέρροιας.

Τεχνικός Σύμβουλος εκτέλεσης των στρατιωτικών κατοικιών στο Πρωτοκκλήσι Σουφλίου Έβρου  1989.

Πανικό προκάλεσε στην Τουρκία το άρθρο που δημοσιεύτηκε στη «δημοκρατία» στις 24 Φεβρουαρίου με τίτλο «Η Εξάγωνη Συμμαχία έχει ως βασικό στόχο την Αγκυρα» και το οποίο υπέγραφε ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης.

Η μεγάλη τουρκική εφημερίδα «Milliyet» σε χθεσινό της άρθρο αναπαρήγαγε σε μετάφραση το άρθρο, και το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας έχει τίτλο «Ελληνας αντιστράτηγος αποκαλύπτει το παρασκήνιο της “εξάγωνης συμμαχίας” εναντίον της Τουρκίας!» «Πρέπει να εξαλειφθεί αμέσως, οδεύουμε σε πόλεμο».

Ειδικότερα, το άρθρο της «Milliyet» αναφέρει πως το άρθρο «περιλαμβάνει εντυπωσιακές αξιολογήσεις με επίκεντρο την Τουρκία», τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «ενώ οι στρατιωτικές και πυρηνικές κινήσεις της Τουρκίας συνεχίζουν να παρακολουθούνται στενά από το Τελ Αβίβ και την Αθήνα, ένας Ελληνας αντιστράτηγος αποκάλυψε το παρασκήνιο της «εξάγωνης συμμαχίας» και επέστησε την προσοχή στη «λίστα απειλών».

Το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, δεχόμενο ως δεδομένα τα στοιχεία της ανάλυσης, φαίνεται ότι εφιστά την προσοχή στην τουρκική πλευρά για τη δυναμική πολεμικής αναμέτρησης Ισραήλ – Τουρκίας με αφορμή την απόκτηση πυρηνικού όπλου από την Αγκυρα. Σε αυτό αναλύεται όλο το πλαίσιο συμμαχιών του Ισραήλ ενάντια στο σουνιτικό τόξο που ιδρύει η Τουρκία και, αφού κάνει αναφορά στη στοχοποίηση από πλευράς Τελ Αβίβ της προοπτικής απόκτησης από την Αγκυρα πυρηνικού όπλου, καταλήγει στην «εξάγωνη συμμαχία» του Ισραήλ η οποία στρέφεται καθαρά εναντίον της Τουρκίας.

«Ο Καμπουρίδης δήλωσε: “Παρά τις προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου Τραμπ να βρει κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών, οδεύουμε προς πόλεμο στις σχέσεις Αγκυρας – Τελ Αβίβ”» αναφέρει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων η τουρκική εφημερίδα.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου προετοιμάζεται για μια ιστορική τομή στους κανονισμούς του αθλήματος, στοχεύοντας να εξαλείψει οριστικά τη μάστιγα των σκόπιμων καθυστερήσεων ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026.

Η FIFA, σε στενή συνεργασία με το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (IFAB), προωθεί ένα πακέτο ριζικών αλλαγών που αναμένεται να επικυρωθεί το προσεχές Σάββατο στην Ουαλία, εισάγοντας τη λογική της αντίστροφης μέτρησης στην καρδιά της αγωνιστικής δράσης.

Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο, οι διαιτητές θα έχουν πλέον τη δικαιοδοσία να ξεκινούν χρονόμετρο πέντε δευτερολέπτων για την εκτέλεση πλάγιων άουτ ή στατικών φάσεων, όταν διακρίνουν πρόθεση κωλυσιεργίας. Η καινοτομία αυτή συνοδεύεται από ιδιαίτερα αυστηρές ποινές, καθώς η υπέρβαση του χρόνου στο πλάγιο θα επιφέρει άμεση αλλαγή κατοχής, ενώ στις περιπτώσεις των ελεύθερων χτυπημάτων από τον τερματοφύλακα, η καθυστέρηση θα τιμωρείται με τον καταλογισμό κόρνερ υπέρ της αντίπαλης ομάδας.

Η στρατηγική της FIFA για τη διατήρηση της ροής του παιχνιδιού επεκτείνεται και στη διαχείριση των αλλαγών, όπου εξετάζεται ένα ανώτατο όριο δέκα δευτερολέπτων για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Σε περίπτωση παράβασης, η ομάδα θα χάνει το δικαίωμα νέας αλλαγής για το επόμενο λεπτό της αναμέτρησης, λειτουργώντας αποτρεπτικά για τους προπονητές που χρησιμοποιούν τις αντικαταστάσεις ως μέσο «ροκανίσματος» του χρόνου.

Παράλληλα, θεσπίζεται ο κανόνας της υποχρεωτικής παραμονής εκτός αγωνιστικού χώρου για ένα λεπτό για όσους παίκτες τραυματίζονται και προκαλούν διακοπή, με μοναδική εξαίρεση τους τερματοφύλακες, ώστε να περιοριστούν οι προσποιητοί τραυματισμοί που ανακόπτουν τον ρυθμό του αντιπάλου.

Στο πλαίσιο αυτής της «ψηφιακής» αναβάθμισης του αθλήματος, το IFAB μελετά και νέες δυνατότητες για το VAR, επιτρέποντας τον ταχύτατο έλεγχο φάσεων όπως τα κόρνερ, χωρίς να απαιτείται η παύση της επανέναρξης του παιχνιδιού.

Αν και οι αλλαγές αυτές πρόκειται να ενσωματωθούν επίσημα στους κανονισμούς από την 1η Ιουλίου, η Παγκόσμια Ομοσπονδία αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για πρόωρη υιοθέτησή τους σε κορυφαίες διοργανώσεις, με το Μουντιάλ στα γήπεδα της Βόρειας Αμερικής να αποτελεί το ιδανικό πεδίο για την πρώτη μεγάλης κλίμακας εφαρμογή τους.

Του Απόστολου Αποστόλου*         

Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, δεν έχουμε απλώς καθυστερήσεις, έχουμε μια καλοκουρδισμένη χορογραφία σιωπής. Μια συντονισμένη προσπάθεια να μη φωτιστούν οι γωνίες όπου στοιβάζονται οι πραγματικές ευθύνες. Όχι όμως από αμέλεια γιατί η αμέλεια είναι αθώα μπροστά σε αυτό που μοιάζει με μέθοδο.

Από την πρώτη στιγμή, το αφήγημα χτίστηκε με προσοχή αρχιτέκτονα. «Ανθρώπινο λάθος». Δύο λέξεις αρκετές για να στεγάσουν μια εθνική αποτυχία, δύο λέξεις-ομπρέλα για να μη βραχούν οι από πάνω. Κι ύστερα άρχισε το γνώριμο έργο με διαρροές επιλεκτικές, πληροφορίες σε δόσεις, πορίσματα που έφταναν μέχρι ένα σημείο και σταματούσαν ευλαβικά πριν αγγίξουν τα ανώτερα κλιμάκια. Θα έλεγε κανείς σαν να υπήρχε μια αόρατη γραμμή που κανείς δεν έπρεπε να περάσει.

Η εκτελεστική εξουσία διαβεβαίωνε ότι «όλα θα ερευνηθούν» και η δικαστική εξουσία ζητούσε χρόνο. Τα μέσα ενημέρωσης χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα σε εκείνα που ρωτούσαν επίμονα και σε εκείνα που κουνούσαν το κεφάλι συγκαταβατικά, αναπαράγοντας το επίσημο δελτίο. Στο μεταξύ, κρίσιμα ερωτήματα έμεναν μετέωρα, όπως  για τα συστήματα ασφαλείας που δεν λειτουργούσαν, για τις συμβάσεις που καθυστερούσαν, για τις προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, για τα έγγραφα που, μυστηριωδώς, δεν ήταν ποτέ «διαθέσιμα στην παρούσα στιγμή».

Δεν είναι λοιπόν, μόνο η βραδύτητα, αλλά είναι και η επιλεκτικότητα, δηλαδή, η αίσθηση ότι κάποιοι κόμβοι της υπόθεσης προστατεύονται με ζήλο δυσανάλογο προς την υποτιθέμενη διαφάνεια. Έτσι, οι ευθύνες κατέβηκαν μέχρι ένα επίπεδο χαμηλά, τόσο, όσο χρειάζεται για να υπάρξουν κατηγορούμενοι, αλλά όχι τόσο ψηλά ώστε να τεθεί ζήτημα πολιτικής λογοδοσίας με πραγματικό κόστος. Σαν να λειτουργεί ένας άτυπος κανόνας που λέει ότι η αλυσίδα της ευθύνης σπάει πάντα πριν φτάσει στην κορυφή.

Και κάθε φορά που ανακύπτει ένα νέο στοιχείο, η αντίδραση δεν είναι η θεσμική εγρήγορση, αλλά η επικοινωνιακή διαχείριση. Έτσι υπάρχουν ανακοινώσεις που διαψεύδονται πριν καν ερευνηθούν, δηλώσεις που υποβαθμίζονται  πριν καν αξιολογηθούν. Με άλλα λόγια υπάρχει μια βιασύνη να κλείσει το θέμα, να περιοριστεί η ζημιά, να μετακινηθεί η συζήτηση. Λες και το μείζον δεν είναι τι συνέβη, αλλά πόσο θα αντέξει η κυβέρνηση την πίεση.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, οι συγγενείς των θυμάτων καλούνται να αποδείξουν το αυτονόητο, ότι δικαιούνται όλη την αλήθεια. Όχι μια εκδοχή της, όχι μια αλήθεια κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της πολιτικής αντοχής του συστήματος, αλλά όλη η αλήθεια, με ονόματα, με αποφάσεις, με υπογραφές, με σαφείς απαντήσεις στο ποιος γνώριζε, ποιος όφειλε να πράξει και δεν έπραξε, ποιος επέλεξε να καθυστερήσει όταν η καθυστέρηση κόστιζε ζωές.

Όταν μια τραγωδία τέτοιου μεγέθους αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά αντανακλαστικά, δεν πρόκειται για ατύχημα, πρόκειται για επιλογή, και μάλιστα για επιλογή προστασίας του μηχανισμού. Επιλογή αποφυγής της σύγκρουσης με το ίδιο το μοντέλο διοίκησης που παράγει «παθογένειες» και μετά τις επικαλείται ως φυσικό φαινόμενο, αλλά και επιλογή να μη διαταραχθούν οι ισορροπίες.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν ευθύνες, γιατί σε κάθε σύνθετο σύστημα, λάθη και ευθύνες θα υπάρξουν. Αλλά το πιο ανησυχητικό είναι η εικόνα ενός πλέγματος εξουσίας που δείχνει να συσπειρώνεται όταν απειλείται και ενεργοποιεί αντανακλαστικά αυτοπροστασίας που μετατρέπουν τη διαφάνεια σε σύνθημα και την αλήθεια σε διαπραγματεύσιμο μέγεθος.

Τρία χρόνια μετά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς μια δικαστική κατάληξη, είναι να σπάσει η αίσθηση ότι υπάρχει ένα αόρατο τείχος γύρω από ορισμένες ευθύνες, ότι κάποιοι χώροι παραμένουν απρόσιτοι, όσο κι αν τα στοιχεία συσσωρεύονται. Γιατί αν εμπεδωθεί πως ακόμη και μια εθνική τραγωδία μπορεί να «κουρευτεί» στα μέτρα της εξουσίας, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τα Τέμπη, αφορά τον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατίας.

Τα ερωτήματα δεν ζητούν εκδίκηση, ζητούν φως. Και όσο το φως καθυστερεί, τόσο θα ενισχύεται η υποψία ότι κάποιοι προτιμούν το ημίφως, όχι για να προστατεύσουν την αλήθεια, αλλά για να προστατευτούν από αυτήν.

*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας