ΨΕΜΑΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΗ ΚΛΑΙΣ     Πόσα χρόνια πίστευες πως θα με κοροϊδεύεις; Πόσο θα καυχιόσουνα μπορείς να με δουλεύεις.   Αλήθεια, υπερέβαλες στις δικές σου δυνάμεις και δεν υπολόγισες πόσα πολλά δεν κάμεις.   Όμως είχες δίκαιο αφού έπαιζες μαζί μου και πίστεψες αφεντικό θα ‘σουν «στο μαγαζί μου».   Δεν πιστεύω πιά σε όρκους ούτε σε κλαψουρίσματα ούτε σε δικαιολογίες και πισωγυρίσματα.   Τα’ αφεντικό σου και εσύ τώρα θα «αμειφθείτε» και μ’ όλα σας τα ψέματα δεν θα καλυφθείτε.   Το δρόμο εσύ τον διάλεξες και εσύ θα περπατήσεις δεν θα επιτραπεί ξανά να με εξαπατήσεις!   21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026 και ώρα 00:11΄   ΘΕΟΦΙΛΟΣ  ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Αδέσμευτος δημοσιογράφος από το 1973 Ποιητής και στιχουργός από το 1962.  ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να ενημερώσω πως τα ποιήματα τα «γράφω με την ψυχή και όχι με το μυαλό»  κατ’ ευθείαν στον Η/Υ χωρίς καμία προεργασία και δημοσιεύονται αμέσως χωρίς διορθώσεις!

 

Σε βέρτιγκο ο πρωθυπουργός κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι κάνει επιλεκτικές διαρροές και εμπλέκεται στον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό. Για αποχώρηση της χώρας από τον θεσμό προϊδεάζει ο υπουργός Υγείας

Για χάρη της πολιτικής του επιβίωσης ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διστάζει να κάνει διεθνώς ρεζίλι τη χώρα. Πανικόβλητος από τα απανωτά σκάνδαλα και τις δυσώδεις αποκαλύψεις, έχει επιλέξει, αντί να αναλάβει τις δεδομένες και βαρύτατες ευθύνες του, να ανοίξει μέτωπο με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία σε μια προσβλητική κατάσταση κι έναν κατήφορο που δεν έχει προηγούμενο, και συνιστά ομολογία ενοχής, εκθέτοντας πρωτίστως την Ελλάδα αλλά και τον ίδιο ανεπανόρθωτα.

·        Από τον Κώστα Καββαδία

Την ώρα που οι εξελίξεις γύρω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μπαίνουν στην πιο κρίσιμη φάση τους, σε μια εικόνα πρωτοφανούς πανικού και αδυναμίας, το Μέγαρο Μαξίμου, παραβλέποντας όσα ερευνώνται, επιτίθεται με τον χειρότερο τρόπο στη Λάουρα Κοβέσι που διερευνά την υπόθεση, μετατρέποντας την Ελλάδα σε διεθνές παράδειγμα αποφυγής, μιας χώρας που αποδέχεται τον ρόλο και το έργο των ευρωπαϊκών Αρχών μόνο όταν τη βολεύουν.

Ο πρωθυπουργός, στην κυριακάτικη ανάρτησή του έσπευσε υποκριτικά να δηλώσει ότι στηρίζει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά ταυτόχρονα δεν δίστασε να απαίτησε από αυτήν «να αποδείξει και εκείνη την αντικειμενικότητά της, αλλά και ότι μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά της», καλώντας τη να αποφεύγει «τις επιλεκτικές διαρροές» και να μένει «μακριά από κάθε εμπλοκή της στον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό». Καλύπτοντας με προκλητικό τρόπο τον «λαγό του» Αδωνι Γεωργιάδη καταφεύγει σε άλλη μία εμφανή προσπάθεια συγκάλυψης και προληπτικής απαξίωσης της έρευνας και των θεσμών δικαίου.

Η τοξικότητα που υποτίθεται ότι ξορκίζει ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά τροφοδοτείται καθημερινά από την ίδια την κυβέρνηση σε μια συνειδητή κίνηση που έχει ως μοναδικό στόχο τη συγκάλυψη και την πολιτική διάσωση. Μπροστάρης αυτής της στρατηγικής έχει αναλάβει ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος συνεχίζει με τις ευλογίες του πρωθυπουργού τις επιθέσεις κατά της Λάουρα Κοβέσι και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Με καταγγελτικό ύφος που ζέχνει αλαζονεία, ο πάντα πρόθυμος για τέτοιες αποστολές Γεωργιάδης ισχυρίζεται ότι «ξαφνικά οι μόνοι έντιμοι εισαγγελείς είναι οι Ευρωπαίοι» και ότι «τώρα περιμένουμε ως Μεσσία της κάθαρσης την κυρία Κοβέσι και τους συνεργάτες της να βάλουν τάξη στην Ελλάδα».

Επιμονή

Παράλληλα, κατηγορεί όσους εμπιστεύονται την ευρωπαϊκή έρευνα ότι απαξιώνουν τους Ελληνες δικαστές και εισαγγελείς. Ακόμη πιο ακραία είναι η επιμονή του -ξανά με την πρωθυπουργική κάλυψη- να διατηρεί ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ελλάδας από τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. «Απερίφραστα ΝΑΙ μπορούμε» έγραψε ξανά, προσθέτοντας ότι «εάν ένα μελλοντικό Ελληνικό Κοινοβούλιο θα ήθελε η Ελλάδα λόγω διαφόρων προβλημάτων να αντιστρέψει αυτή της την προηγούμενη απόφαση, θα μπορούσε να το κάνει».

Υπενθυμίζεται ότι ο υπουργός Υγείας ήταν εκείνος που αδιαφορούσε επιδεικτικά για τις δικογραφίες και του ΟΠΕΚΕΠΕ 1, ξεκαθαρίζοντας με κυνισμό ότι εμείς έχουμε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αποφασίζουμε. Σε κάθε περίπτωση, γινόμαστε μάρτυρες μιας αποκρουστικής εικόνας που δικαιολογεί στο έπακρο τους δείκτες της ντροπής σε διεθνές επίπεδο.

Η εικόνα μιας κυβέρνησης που αφήνει ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο αποχώρησης από έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό καταπολέμησης της διαφθοράς, μόνο και μόνο επειδή οι έρευνές του αγγίζουν «γαλάζια» στελέχη, αποτελεί πρωτοφανές πολιτικό και θεσμικό κατήφορο. Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ετοιμάζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να περάσει στην επόμενη φάση της έρευνας με νέες κλήσεις και νέα δικογραφία, η κυβέρνηση μοιάζει να εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα ψυχραιμίας, υιοθετώντας την τακτική της φυγής από θεσμούς, μια τακτική που την επιλέγουν μόνο τα ανελεύθερα καθεστώτα, για να μην ελέγχονται και να συνεχίσουν να δρουν σε καθεστώς αδιαφάνειας και διαφθοράς.

Πυρά από την αντιπολίτευση για την προκλητική κάλυψη στον «λαγό» Γεωργιάδη

Η νέα επίθεση του Μαξίμου στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με θλιβερή εμπροσθοφυλακή τον άνθρωπο που παριστάνει τον υπουργό Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στην αντιπολίτευση και αυξάνει κατακόρυφα την ένταση στο πολιτικό σκηνικό, ύστατο καταφύγιο κυβερνήσεων σε κατάσταση πανικού. Το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει εισαγγελείς του χεριού του στην Ευρώπη, λένε στα υπόλοιπα κόμματα, του προκαλεί εκνευρισμό και ανασφάλεια, καθόσον ολόκληρο το έωλο σύστημα της ψευδοαριστείας που έχει οικοδομήσει καταρρέει τώρα με πάταγο στον προθάλαμο των ανακριτικών γραφείων, αποκαλύπτοντας την έκταση της διαφθοράς και της βλάβης που έχει προκαλέσει στη χώρα.

Γι’ αυτό και, συμπεραίνουν, προσπαθεί απεγνωσμένα να διασωθεί… «Ο κ. Μητσοτάκης διατείνεται ότι “στηρίζει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία“, αλλά δεν λέει κουβέντα για την ανοχή του στις συνεχείς επιθέσεις του κ. Γεωργιάδη σε αυτήν» σχολίασε χθες ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Κώστας Τσουκαλάς. Πρόσθεσε δε, ότι «οι τοποθετήσεις του υπουργού Υγείας και αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας παραβιάζουν τις αρχές του κράτους δικαίου και της διάκρισης των εξουσιών, συνιστούν ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης και δημιουργούν κλίμα πίεσης και εκφοβισμού εις βάρος των λειτουργών της. Ο πρωθυπουργός υπονομεύει ο ίδιος με “λαγό” τον κ. Γεωργιάδη, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και το κύρος των θεσμών».

Επιθέσεις

Για τη Χαριλάου Τρικούπη αποτελεί «μείζον κυβερνητικό ζήτημα η εμμονή στη γραμμή Γεωργιάδη αναφορικά με τη “συμμορία της Κοβέσι”» που συνοδεύεται από επιθέσεις στο κράτος δικαίου και εκφοβισμό της Δικαιοσύνης. «Εμείς αναγνωρίζουμε και στον κ. Γεωργιάδη και στον οποιονδήποτε ότι μπορεί να λέει ότι η Δικαιοσύνη δύναται να βελτιωθεί. Η ρητορική, όμως, που αναφέρει ότι οι εισαγγελείς στέλνουν τις δικογραφίες για να επηρεάσουν την πολιτική ζωή του τόπου είναι ακραία και στοχεύει στην πόλωση» σημειώνουν κομματικές πηγές.

«Η επίθεση που εξαπολύει ο υπουργός Υγείας -που ασχολείται με όλα τα υπόλοιπα εκτός από το αντικείμενο ευθύνης του- είναι άνευ προηγούμενου. Τώρα έχουμε νέο επεισόδιο, αυτή τη φορά με ανάρτηση στα social media» τονίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και προσθέτει: «Με τη σημερινή του ανάρτηση, ο υπουργός αφήνει πολλά ερωτηματικά για την ύπαρξη του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα. Την απίστευτη θέση αυτή, μάλιστα, τη στηρίζει στο απίθανο επιχείρημα ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υποστηρίζεται από τους κατά τη γνώμη του “αντιευρωπαϊστές” που ψήφισαν Τσίπρα για να βγει η χώρα από την ευρωζώνη… Το ότι η χώρα, βέβαια, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βγήκε από τα Μνημόνια, στα οποία την είχαν οδηγήσει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, κι όχι από την ευρωζώνη, αποτελεί μια άβολη πραγματικότητα για τον άριστο στην προπαγάνδα».

 

Η δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι «αν θέλουμε, σβήνουμε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με έναν νόμο», δεν είναι απλώς προκλητική. Είναι αποκαλυπτική και επικίνδυνη.

Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία υπερβολή, δεν άπτεται μόνο της φιλοσοφίας της Ν.Δ., αλλά αποτελεί τη συμπύκνωση μιας διακομματικής αντίληψης εξουσίας που αντιμετωπίζει τους θεσμούς ως διακόπτες που ανάβουν όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντά της και σβήνουν όταν απειλούνται.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας υπερεθνικός μηχανισμός που ελέγχει τη ληστεία των ευρωπαϊκών πόρων από την εξουσία και επίσης σπάει τα κυκλώματα πολιτικής διαφθοράς που συνήθως διαφεύγουν των εθνικών ελέγχων.

Δηλαδή, είναι ένας θεσμός που λειτουργεί εκεί όπου το εγχώριο πολιτικό και διοικητικό σύστημα δεν συγκρούεται με τον εαυτό του.

Για χρόνια η επίκληση της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο ελέγχου της κοινωνίας, «το επιβάλλει η Ευρώπη», μας λένε. Η υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι του εθνικού παρουσιάζεται ως αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα στην οποία οι πολίτες οφείλουν να υπακούουν με κόστος.

Όταν, όμως, η ίδια αυτή ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ενεργοποιεί μηχανισμούς ελέγχου για το πού πήγαν τα χρήματα, τότε η ρητορική αντιστρέφεται. Ξαφνικά, η «εθνική κυριαρχία» επανέρχεται ως όπλο και ο νόμος μετατρέπεται σε εργαλείο εξουδετέρωσης του ελέγχου. Αυτό, όμως, δεν είναι απλή αντίφαση. Είναι θεσμικό πραξικόπημα.

Η ιδέα ότι «με έναν νόμο» μπορεί να εξαφανιστεί ένας ευρωπαϊκός θεσμός αποκαλύπτει μια βαθιά αυταρχική λογική, ότι η νομιμότητα δεν είναι πλαίσιο που δεσμεύει την εξουσία, αλλά εργαλείο που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.

Σε ένα κράτος δικαίου ο νόμος υπάρχει για να περιορίζει την εξουσία. Όταν χρησιμοποιείται για να αποφεύγεται ο έλεγχος, τότε παύει να είναι νόμος και γίνεται μηχανισμός ληστείας και καταπίεσης.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες δηλώσεις εκφέρονται χωρίς πολιτικό κόστος. Δεν συνοδεύονται από θεσμική αποδοκιμασία, δεν προκαλούν ρήγματα στο εσωτερικό του συστήματος. Αντιθέτως, ενσωματώνονται σε μια καθημερινότητα όπου η απαξίωση των ελεγκτικών μηχανισμών είναι κανονικότητα.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι κομματικό. Είναι πολιτισμικό. Είναι η σταδιακή μετατόπιση από μια θέση κανόνων σε ένα σύστημα όπου οι κανόνες υπάρχουν για να παραβιάζονται από το σύστημα.

Το μήνυμα προς την κοινωνία είναι σαφές. Οι υποχρεώσεις είναι για τους πολλούς, οι εξαιρέσεις για τους λίγους. Η συμμόρφωση απαιτείται από τον πολίτη, αλλά η εξουσία διατηρεί το δικαίωμα να την επαναδιαπραγματεύεται όταν απειλείται. Αυτό καταργεί κάθε έννοια ισονομίας. Και χωρίς ισονομία η δημοκρατία γίνεται τυραννία.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν πρόκειται μόνο για τεχνικό ζήτημα κατανομής πόρων, αλλά για το αν υπάρχει λογοδοσία. Όταν οι μηχανισμοί που έχουν σχεδιαστεί για να ελέγχουν τη διαφάνεια αντιμετωπίζονται ως εχθροί, τότε η υποψία ότι το σύστημα αυτοπροστατεύεται μετατρέπεται σε βεβαιότητα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία που δεν αφορά μόνο μια κυβέρνηση, ούτε ένα πρόσωπο. Είναι ένα σύστημα εξουσίας που κινείται πέρα από τα όρια χωρίς έλεγχο. Μία δομή που βλέπει τους θεσμούς όχι ως εγγύηση, αλλά ως εμπόδιο. Και όταν αυτό το εμπόδιο αποκτά δόντια, η πρώτη αντίδραση είναι η απειλή.

Αν αυτό είναι ανεκτό, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι θεσμικό και κοινωνικό.

Μια δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο με πραξικόπημα. Μπορεί να διαβρωθεί μέσα από την υπονόμευση της λογοδοσίας και την κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας.

Και όταν φτάνουμε στο σημείο όπου η εξουσία δηλώνει ανοιχτά ότι μπορεί να «σβήσει» τον έλεγχο χωρίς αντιδράσεις, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα γίνει με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά αν έχει απομείνει η βούληση να προστατευτεί ο ίδιος ο πυρήνας της ύπαρξης του ελληνικού κράτους. 

Η κυνικότητα της δήλωσης αποδεικνύει ότι αυτή έχει αποσυντεθεί.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

 

Του Strange Attractor

Λαός ενημερωμένος, ποτέ υποταγμένος… έλεγε κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος, αλλά θα ήταν σπουδαίος).

Και με αυτό το σχόλιο συνεχίζω το παρακάτω παραλήρημα.

Για όλους λοιπόν εξ ημών, άνω των πρώτων «ήντα», δεν πάνε και πολλά χρόνια από την εποχή που οι πολιτικοί «ταγοί» μας αποτελούσαν αξιοσέβαστα πρόσωπα.

Μάλιστα για τους ακόμη μεγαλύτερους, σαν χθες ήταν οι εποχές που τους υπουργούς τους έβλεπε κανείς μόνο στα Επίκαιρα (πριν αρχίσει η ταινία) των κινηματογράφων, όπου σοβαροί, βλοσυροί, και πάντα κουστουμαρισμένοι, κατέθεταν κάποιο στεφάνι σε κάποιο μνημείο, με ύφος σαν να κουβαλούσαν στις πλάτες τους τα βάρη όλου του Έθνους!.

Ήταν μια διαφορετική κάστα ανθρώπων… καμία σχέση με τον μέσο πολίτη.

Λίγο το κορδωμένο στήσιμό τους, λίγο η ελλιπής και απόλυτα κατευθυνόμενη πληροφόρησή του λαού, λίγο η δύναμη της εξουσίας, η ρουσφετολογία, ο κομματισμός, και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός… όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα οι πολιτικοί να φαντάζουν στα μάτια του μέσου Έλληνα ως παντοδύναμοι άρχοντες… μικροί θεοί από άλλο κόσμο. Έναν κόσμο όπου αυτοί οι «πανεπιστήμονες» πάνσοφοι ημίθεοι πάλευαν νυχθημερόν για το καλό μας…

Η όποια προσωπική επαφή του μέσου πολίτη με την πολιτική κάστα γινόταν μόνο σε επίπεδο τοπικού βουλευτού, τον οποίο συναντούσαν μια φορά στις τόσες, όταν αυτός καταδέχονταν να έρθει στο χωριό, ή στην περιφέρειά του, εξοπλισμένοι με καλάθια με αυγά, κότες, φρούτα, κλπ. προκειμένου να επιτευχθεί ο διορισμός, ή κάποιο άλλο είδος ρουσφετιού.

Οι υπουργοί φάνταζαν απρόσιτοι μέσα στις λιμουζίνες τους, και ο πολίτης τους έβλεπε σπάνια, και μόνο στα επίκαιρα του σινεμά που λέγαμε, και πιο συχνά στα σοβαροφανή δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης, π.χ. ΥΕΝΕΔ, λίγο πριν τον Εθνικό Ύμνο, και  πάντα σε προσεκτικά στημένες καταστάσεις.

Τους έβλεπε δηλαδή με τα μαύρα κοστούμια και τις κουστωδίες τους από επίσης κουστουμαρισμένους βαστάζους και λακέδες, πάντα σοβαρούς, και πάντα ευλαβείς, να καταθέτουν κάποιο στεφάνι, να κρατάνε κάποια λαμπάδα, ή να συσκέπτονται για το… καλό του Έθνους.

Μέχρι που ήρθε η «ελεύθερη» τηλεόραση, και ο κάθε κατεργάρης μπήκε στον πάγκο του.

Οι βλοσυροί και αμίλητοι τιμονιέρηδές μας έγιναν έρμαια του κάθε γελωτοποιού  τηλεστάρ, που στο όνομα της τηλεθέασης, ή της ελευθερίας του λόγου, μπορεί άνετα να τους κατακεραυνώνει, ή να τους ξεφτιλίζει διαπομπεύοντάς τους δημοσίως.

Και αυτοί να χαίρονται και να διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάει πρώτος να γελοιοποιηθεί, καθώς η τηλεθέαση προσφέρει αναγνωρισιμότητα, και αυτή με τη σειρά της φέρνει ψήφους.

Δεν πάει άλλωστε πολύ καιρός από την εποχή που ο Μάκης (ο Ζούγκλας) είχε δυο τρίωρες μεταμεσονύκτιες «πολιτικές» εκπομπές κάθε εβδομάδα, με δεκάδες καλεσμένους κάθε φορά, που μπορεί να μην τους άφηνε να βγάλουν πάνω από μία λέξη, όμως όποιος πέρασε από τα πάνελ του κατάφερε και έγινε βουλευτής, υφυπουργός, υπουργός, κλπ.

Όλοι ανεξαιρέτως! Τσεκάρετέ το…

Το μαρκούτσι του ρεπόρτερ έγινε δηλαδή το σκήπτρο σύμβολο της νέας βασιλείας. Αυτής των ΜΜΕ (και δη των καναλιών).

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, θα μου πείτε, όπως άλλωστε έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Διότι με την ελεύθερη τηλεόραση πετύχαμε μεν την υποταγή μας στην απόλυτη ξεφτίλα του κάθε λογής σούργελου, και φρούτου τηλεστάρ, που καθορίζει την ενημέρωσή μας, την κουλτούρα μας, και την ψυχαγωγία μας, αλλά πετύχαμε και την απελευθέρωσή μας από την ψευδαίσθηση του πάνσοφου, παντογνώστη, έντιμου, και εργατικού Έλληνα πολιτικού.

Ήταν κι αυτό μια κάποια επιτυχία… που όμως ξέφτισε.

Γιατί; Διότι με την έλευση των «αρίστων», τα «ελεύθερα» κανάλια επέλεξαν να «δεσμευτούν» αυτοβούλως, χάρη στο… «πέτσωμα».

Εκεί δηλαδή που οι ερασιτέχνες κατσαπλιάδες του Σύριζα προσπάθησαν να τα ελέγξουν και να τα ποδηγετήσουν, οι «άριστοι» απλά τα μπούκωσαν στο χρήμα, και πλέον αυτά χορεύουν στον ρυθμό που επιβάλλει το Μαξίμου.

Η 4^η εξουσία στη μπανανία μας αντί να ελέγχει τις άλλες τρεις τις γλείφει. Τόσο απλά.

Οπότε τι κάνουμε;

Επιστροφή στα Επίκαιρα, στα στεφάνια, και στις στημένες συνεντεύξεις της ΥΕΝΕΔ;

Όχι, διότι πλέον έχουμε το ιντερνέτι.

Το οποίο εδώ και χρόνια έχει αντικαταστήσει τον έντυπο τύπο, ενώ η πλήρης (λέμε τώρα) ελευθερία του λόγου που δίνει στον οποιονδήποτε, μέσα από τα χιλιάδες σάιτς, μπλογκς, και τα σόσιαλ μύδια, μας έδωσε τη δυνατότητα να μπορούμε να δούμε πεντακάθαρα το πώς ο βασιλιάς συνεχίζει να είναι γυμνός, άσχετα με το τι μας λέει ο Πορτοσάλτε, ο Καμπουράκης, και οι λοιποί κήνσορες..

Με πολλούς περισσότερους τρόπους απ’ ό,τι βλέπαμε στα ελεύθερα κανάλια, ακόμη και στα πρώτα τους χρόνια, οπότε και οι «ρυθμίσεις» (π.χ. ΕΣΡ) δεν ήταν τόσο έντονες, και υπήρχαν πάμπολλα πολιτικά τοκ σόους κάθε βράδυ της εβδομάδας, μέσα από τα οποία οι σωτήρες μας ξεδίπλωναν το όραμά τους για «πλέρια» δημοκρατία, και άλλα τέτοια πολλά..

Λέτε λοιπόν και αυτή η νυν, επίσης πλέρια, ελευθερία και ασυδοσία (θα έλεγα) στο ιντερνέτι να φθίνει, επειδή ξεγυμνώνει το «επιτελικό» οικοδόμημα;

Λέτε γι’ αυτό να ακούω τελευταία (ανυπόστατες μέχρι στιγμής) φήμες πως ο ανέμελος τιμονιέρης μας, μετά τον καταιγισμό αποκαλύψεων για το κυβερνητικό προσωπικό (πτυχία, στρ. θητεία, κλπ.), σκέφτεται σοβαρά να βάλει αυστηρούς περιορισμούς (όπως έβαλε με τα ανήλικα) και στα σόσιαλ μύδια, και να απαγορεύσει τα ανώνυμα προφίλ, ή τις όποιες ακραίες φωνές;

Μάλλον η ΟΜΑΔΑ ΑΗΘΕΙΑΣ (sic) δεν αρκεί πλέον, και χρειάζονται άλλα πιο σοβαρά μέτρα, μπας και ανακοπεί κάπως η ολισθηρή διολίσθηση των «αρίστων», που πολλοί εξ αυτών αποδεικνύονται πιο απελέκητα ξύλα κι από εκείνα των πάλαι ποτέ σωτήρων μας… ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ!

Οπότε ο μεγάλος τιμονιέρης θα μας φέρει μέτρα… ξανά.

Ή ποιος ξέρει; Ίσως δώσει επιδόματα σε όλους όσοι απαρνηθούν το φέσιμπουκ και το Χ, και κλείσουν οριστικά τους λογαριασμούς τους… μια δοκιμασμένη μέθοδος επί «υπαρκτού μητσοτακισμού».

Όπως και να έχει, η ελεύθερη ενημέρωση σε μια δημοκρατία σαν και τη δική μας (χα χα χα), χρειάζεται να υπάρχει, αλλιώς μιλάμε για άλλου είδους καθεστώτα.

Υπάρχει όμως; Ή μήπως είναι και αυτή κάτι σαν την «αριστεία» της γαλάζιας κυβέρνησης;

Μόνο φρου φρου κι αρώματα, και ουσία μηδέν;

Μια ακόμη ψευδαίσθηση δηλαδή, αφού όπως το δικαίωμα που έχουν οι σκλάβοι να επιλέγουν αφεντικά δεν σημαίνει πως παύουν να είναι σκλάβοι, έτσι και το δικαίωμα που έχω ως πολίτης να αλλάξω κανάλι, δεν σημαίνει πως θα μάθω την αλήθεια…

Θα δείξει…

ΥΓ- Και όπως λέει ο Roger Water σε ένα τραγούδι των Pink Floyd, «I got thirteen channels of shit on the T.V. to choose from…».

 

Του Θανάση Κ.

Τι έγινε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή (κατά την προ ημερησίας συζήτηση για το κράτος δικαίου και τη διαφθορά);

Δεν ήταν απλώς μια “κακή μέρα” για την κυβέρνηση και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη…

Είναι πλέον κάτι πιο βαθύ.

Είναι το “Λυκόφως” ενός αφηγήματος. Και ενός πολιτικού συστήματος…

Για χρόνια, μας λέγανε ότι η χώρα μπήκε σε τροχιά:

σταθερότητας, ανάπτυξης, επιτελικού κράτους, μεταρρυθμίσεων, ευρωπαϊκής σύγκλισης.

Ότι αφήσαμε πίσω την κρίση οριστικά…

Ένα αφήγημα που άλλαξε φορείς, αλλά όχι ουσία.

Πέρασε από τον Αλέξη Τσίπρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με διαφορετικό ύφος – με την ίδια υπόσχεση: “εμείς θα επαναφέρουμε τη χώρα στην κανονικότητα και στην ανάπτυξη”!

Και τελικά το εφάρμοσαν.

Με ακρίβεια.

Με υπερ-πλεονάσματα, χωρίς αναπτυξιακή δυναμική.

Με απόκλιση αντί για σύγκλιση.

Η Ελλάδα -και μετά τα μνημόνια- χάνει συνεχώς θέσεις σε κατάταξη πραγματικής αγοραστικής δύναμης, παραγωγικότητας εργασίας, διαφθοράς, εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Με φορολογία που αυξανόταν συνεχώς αλλάζοντας μορφές (από τους άμεσους στους έμμεσους φόρους) – αλλά εξακολουθούσε να πνίγει την ανάπτυξη.

Με ενεργειακές επιλογές που φόρτωναν κόστος στην οικονομία – και την κοινωνία. Υπονομεύοντας συνεχώς την ανταγωνιστικότητα και επιβαρύνοντας νοικοκυριά κι επιχειρήσεις.

Με ευθυγράμμιση σε μια ευρωπαϊκή πολιτική, η οποία είναι η ίδια αδιέξοδη στα ενεργειακά και ανύπαρκτη γεωπολιτικά.

Και με ένα “επιτελικό κράτος” πλέον, που αποδείχθηκε η μεγάλη φενάκη -διαχειρίζεται μόνο την εικόνα του, την επικοινωνία- κι είναι εντελώς ανίκανο στη διαχείριση της διακυβέρνησης, στην πρόληψη ή στην αντιμετώπιση κρίσεων.

Το απέδειξε η κυβέρνηση Τσίπρα μετά την τραγωδία στο Μάτι, και η κυβέρνηση του Κυριάκου μετά την τραγωδία στα Τέμπη…

Το αφήγημα δεν κατέρρευσε επειδή πολεμήθηκε.

Κατέρρευσε επειδή εφαρμόστηκε.

Και αποκαλύφθηκε.

Μέχρι χθες, αυτή η αντίφαση υπήρχε ως αίσθηση διάχυτη στην κοινωνία.

Τώρα πια καταγράφηκε και επίσημα. Εκεί που έχει σημασία: μέσα στη Βουλή!

Όχι ως “θόρυβος”.

Ως σύγκλιση.

Από διαφορετικές πλευρές, ειπώθηκε το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις:

— ότι η ανάπτυξη δεν φτάνει στους πολλούς – αναπτυξιακή δυναμική δεν υπάρχει.

— ότι η ευημερία συγκεντρώνεται στους ημέτερους.

— ότι το κράτος δεν διορθώνει τις παθογένειες – τις αναπαράγει – και τις επικαλείται ως “άλλοθι”, όταν δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει!

— ότι η εξουσία επιβάλλει, συγκαλύπτει, χειραγωγεί – δεν διοικεί, δεν πείθει και δεν εμπνέει.

Όλα αυτά ειπώθηκαν όχι ως “αντιπολιτευτικές κορώνες”.

Αλλά ως συνολική ακύρωση όλου του αφηγήματος.

Κι εδώ αρχίζει η αδυναμία: Η πλήρης και εκκωφαντική αδυναμία της κυβέρνησης να πει πια οτιδήποτε.

Κι όταν πάει να πει κάτι, έρχεται ο δικός της, ο… Μακάριος, και την αποτελειώνει!

Το παράδοξο είναι γνωστό στην ιστορία: οι εποχές δεν τελειώνουν όταν πέφτουν οι κυβερνήσεις.

Τελειώνουν όταν δεν πείθουν πια οι λέξεις που τις στήριζαν.

Τελειώνει το “αφήγημα” της εξουσίας πριν καταρρεύσει η ίδια η εξουσία!

Και αυτό δεν το βλέπουν ποτέ εγκαίρως οι “ειδικοί”.

Δεν είδαν εγκαίρως την κατάρρευση κομμάτων που έμοιαζαν ακλόνητα στην Ευρώπη.

Δεν είδαν ότι η φθορά τους δεν ήταν συγκυριακή – ήταν δομική.

Και οριστική…

— Πράγματι δεν είδαν εγκαίρως ότι το ΠΑΣΟΚ -που κυβερνούσε με 44% από το 2009- τελικά κατέρρευσε οριστικά το 2012.

— Δεν είχαν δει πώς κατέρρευσε το Γκωλικό Κόμμα στη Γαλλία (μετά τον Σαρκοζί)

— ούτε πώς κατέρρευσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Γαλλία (μετά τον Ολάντ),

— ούτε πώς κατέρρευσε πιο πρόσφατα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στη Γερμανία,

ή πώς καταρρέουν σήμερα τα μεγάλα κόμματα (Συντηρητικό και Εργατικό πλέον) στη Βρετανία…

Όλα σχεδόν τα συστημικά Κόμματα της Ευρώπης μεταλλάχθηκαν και στη συνέχεια, είτε συρρικνώθηκαν είτε εξαφανίστηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Αυτό ήδη συνέβη σε μας με το ΠΑΣΟΚ, από το 2012.

Και επεκτείνεται ήδη στη ΝΔ, η οποία επικαλείται το 40% με το οποίο κυβερνά σήμερα – και πια δεν έχει!

Από ψηφοφόρους δεν της έχουν μείνει ούτε οι μισοί… (όπως ήδη έδειξαν οι ευρωεκλογές και επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις)

Σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό που ήταν.

Ούτε από μακριά δεν το θυμίζει πια – όταν δυσκολεύεται να πλησιάσει το 25% σε πρόθεση ψήφου…

Οι “ειδικοί” δεν μπορούν να το δουν αυτό.

Κι ας τους το ψιθυρίζουν οι δημοσκοπήσεις.

Κάθε φορά που δημοσκοπικά η ΝΔ κερδίζει μια-δύο μονάδες και φτάνει γύρω στο 25%, της δίνουν κι άλλες 5 μονάδες (με “αναγωγές αναποφάσιστων”) και την εμφανίζουν γύρω στο 30%! Και καμαρώνουν.

Κι ύστερα κάτι συμβαίνει, ξαναπέφτει δημοσκοπικά η ΝΔ κοντά στο 21%, και δεν τη σώζει καμιά “αναγωγή” πλέον.

Με τον ήλιο τα βγάζει με τον ήλιο τα μπάζει – τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Κι ενώ η ΝΔ δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το 21-23% σε πρόθεση ψήφου, η αντιπολίτευση επίσης δεν κερδίζει έδαφος.

Πολλαπλασιάζονται αυτοί που ΔΕΝ απαντούν στις δημοσκοπήσεις κι από αυτούς που απαντούν ακόμα, πολλαπλασιάζονται όσοι δηλώνουν… “γκρίζα ζώνη” (αναποφάσιστοι, δεν ξέρω, δεν απαντώ, άλλο κόμμα, αποχή).

Σήμερα η “γκρίζα ζώνη” είναι μεγαλύτερη από όλα τα κόμματα – ακόμα κι από το πρώτο!

Ενώ αυτοί που αρνούνται να απαντήσουν στις δημοσκοπήσεις είναι περισσότεροι από ποτέ (πράγμα όμως, που ομολογείται από τους δημοσκόπους, αλλά δεν καταγράφεται ευθέως στις δημοσκοπήσεις).

Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς εκεί: όχι στο τέλος μιας διακυβέρνησης, αλλά στο τέλος μιας πολιτικής τάξης, που δεν μπορεί πια να ερμηνεύσει τον εαυτό της – δεν μπορεί να πείσει, δεν μπορεί να εμπνεύσει, δεν μπορεί καν να διαχειριστεί την απελπισία και την οργή που η ίδια προκαλεί.

Αυτό σηματοδοτεί το τέλος του αφηγήματος.

Και μέσα σε αυτό το λυκόφως, προβάλλει ένα δεύτερο παράδοξο: δεν υπάρχει ακόμη εναλλακτική!

Οι αντίπαλοι της κυβέρνησης δεν μπορούν να αρθρώσουν πειστική πρόταση εξουσίας.

Αλλά αυτό δεν τη σώζει.

Γιατί το πολιτικό κενό που εμφανίζεται, δεν είναι απλώς αποτέλεσμα αδυναμίας των άλλων.

Είναι προϊόν του ίδιου του συστήματος που κυβερνά.

— Ο Κυριάκος δεν είναι “η μόνη λύση σταθερότητας”. Είναι πια παράγοντας έρπουσας αποσταθεροποίησης.

— Δεν είναι “η μόνη απάντηση στο Χάος”. Παράγει το Χάος!

— Δεν έφτιαξε “επιτελικό κράτος”. Έφτιαξε ΜΗ κράτος! Όπου ιδιώτες κάνουν ανεμπόδιστα “κατασκοπεία”, οι σταθμάρχες στουκάρουν τα τρένα, τα τεκμήρια του φοβερότερου σιδηροδρομικού δυστυχήματος μπαζώνονται εντός τριών 24ωρων,

δημιουργούνται χιλιάδες παράνομα ΑΦΜ, για να εισπραχθούν δεκάδες εκατομμύρια, από ανύπαρκτους “κτηνοτρόφους”, για ανύπαρκτα “κοπάδια”

και στη συνέχεια μπλοκάρονται εκατοντάδες εκατομμύρια πραγματικών επιδοτήσεων σε πραγματικούς δικαιούχους.

Και για όλα αυτά φταίνε… οι “προηγούμενοι”, λέει!

Ο Κυριάκος δεν έφτιαξε “κυβέρνηση Αρίστων”.

Έφτιαξε κυβέρνηση… “Μακαρίων”!

Που δεν είναι καν… αξιομακάριστοι.

Τους τελειώνουν οι δικοί τους, με συνοπτικές διαδικασίες, όταν δεν μπορούν πια να τους καλύπτουν.

Κι ύστερα ξεκατινιάζονται μεταξύ τους…

Κάπου εδώ, η πραγματικότητα γίνεται σχεδόν συμβολική:

Οι “Μακαρισμοί” του Ευαγγελίου παραπέμπουν στην επί του Όρους Ομιλία και μιλούσαν:

για τους ταπεινούς, τους δίκαιους, τους ενάρετους.

Σήμερα, έχουμε τους Μακαρισμούς της φθίνουσας εξουσίας και της έρπουσας ακυβερνησίας:

Μακάριοι οι επιτήδειοι, γιατί αυτοί προκόβουν

Μακάριοι οι ανεύθυνοι, γιατί αυτοί δεν λογοδοτούν

Μακάριοι οι ημέτεροι, γιατί αυτοί ευημερούν

Μακάριοι οι άσχετοι, γιατί αυτοί διορίζονται

Μακάριοι όσοι δεν έχουν τίποτε να επιδείξουν, γιατί – όπως μάθαμε – αρκεί να είναι… “ωραίοι” (τρομάρα τους).

Αυτό δεν είναι πια υπερβολή.

Είναι αντιστροφή. Είναι αντεστραμμένη εικόνα.

Πάντα όταν ένα αφήγημα εξουσίας τελειώνει, δίνει τη θέση του σε μια αντεστραμμένη εικόνα.

Όπου αυτό που βλέπουν οι πάντες πλέον, είναι το ακριβώς ανάποδο από αυτό που πρόβαλαν οι επικοινωνιολόγοι ως τώρα…

Και όταν μια εξουσία καταλήγει να συμβολίζεται από τέτοια αντιστροφή, τότε δεν έχουμε απλώς φθορά.

Έχουμε Λυκόφως.

Δεν βρίσκονται απλώς σε “κάμψη”.

Τελειώνουν…

Το μόνο ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι απλό — και δύσκολο: όχι αν θα πέσουν,

αλλά ποιος μπορεί να μιλήσει για το τι έρχεται μετά.

Γιατί το τέλος ενός αφηγήματος δεν γεννά αυτόματα το επόμενο.

Απλώς αφήνει χώρο.

Και ο “χώρος” αυτός δεν μένει ποτέ κενός για πολύ.