Όταν η αλήθεια ενοχλεί, επιστρατεύονται οι χαρακτηρισμοί και επιλέγεται η εύκολη οδός: να εκτοξεύεις κατηγορίες και να προσπαθείς να αποδώσεις «σκοπιμότητες» σε πρόσωπα πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα.

Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη.

Σκοπιμότητα δεν είναι να υπερασπίζεσαι τους συναδέλφους σου που εργάζονται καθημερινά στα όρια της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης. Σκοπιμότητα δεν είναι να αναδεικνύεις τις συνεχείς μετακινήσεις προσωπικού από κλινική σε κλινική, τις ανακλήσεις αδειών και ρεπό και τη λειτουργία τμημάτων με προσωπικό κάτω από τα όρια ασφαλείας.

Σκοπιμότητα είναι να χρησιμοποιείς το όψιμο «ενδιαφέρον» σου μόνο και μόνο για προσωπικό όφελος και για να ικανοποιήσεις τις προσωπικές σου φιλοδοξίες και τίποτα παραπάνω.

Σκοπιμότητα είναι να προσπαθεί κάποιος να αλλάξει τη δημόσια συζήτηση, ώστε να μη μιλάμε για την ουσία: τη σοβαρή έλλειψη νοσηλευτών στο Γ. Νοσοκομείο Κιλκίς.

Η δική μου "σκοπιμότητα" ήταν, είναι και θα παραμείνει μία: η προάσπιση των δικαιωμάτων των συναδέλφων μου και η ασφάλεια των ασθενών μας. Συνεχίζουμε τον αγώνα μαζι με συναδέλφους που με στηρίζουν και με εμπιστεύονται στέκονται δίπλα μου και στηρίζουν καθημερινά την προσπάθεια μας για ένα Νοσοκομείο που αξίζει το Κιλκίς, μακριά από λάσπη και μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ 

Βασιλική μου ομορφιά
και ακριβή μου μνήμη…
που ’θελες άνθη λευτεριάς
κι όχι σκλαβιάς αγρίμι…

Σου έχτισαν μια φυλακή,
συρματόπλεκτη, σκαιή…
Κι από παράθυρο μικρό,
κρυφοκοιτάς πια τη ζωή…

Λυπημένη μου γη,
μαραμένο μου άνθος…
Γκρίζα πλέγματα γύρω
κι η σκιά σου στο βάθος…

Πόσα χρόνια σου έκλεψαν
κι η ζωή στεναγμός…
Πόσα χρόνια, μα ξέρεις…
θα ’ρθει ο λυτρωμός…

Πολιτεία του διωγμού,
του μύρου και του στεναγμού…
Αλαργινό μου χελιδόνι,
του άδικου κατατρεγμού…

Τον ήλιο σου τον καθαρό,
πλέγματα τον σκιάσαν
κι οι δρόμοι σου αδειάσαν,
ζητώντας ουρανό…

Τα σπίτια σου τα όμορφα,
ερήμωσαν και σιώπησαν…
τα γέλια των παιδιών με τη σιγή “συμφώνησαν”
αφού σκιές εχθρών παράνομα αλώνιζαν…

Τα πρόσωπά τους σκυθρωπά,
στα πλέγματα αντικριστά…
μα η ψυχή γερή στεριά,
μιλάει με τη λευτεριά…

Νιώθω τα χρόνια σου βαριά,
να καρτερούν την ξαστεριά…
και των ηρώων τη ματιά,
να βγάζει αίμα και φωτιά…

Να ξέρεις πως το άδικο,
ποτέ του δε γλυτώνει…
Το ίδιο κι οι εχθροί σου,
της ήττας τους τη σκόνη…

Λυπημένη μου πόλη,
σιωπηλή, εαρινή…
Πώς σε μοίρασαν οι λύκοι,
“κοντινή” και “μακρινή”…

Το τραγούδι της αλήθειας,
ψιθυρίζεις κάθε αυγή…
Και οι νότες του βουρκώνουν,
μελωδία μου μισή…

Ευωδιάζουν με μύρο
και λιβάνι τα μέρη…
η λαχτάρα, το δίκιο σου,
μια φωτιά και μαχαίρι…

Πάγωσ’ ο αγέρας τη ζωή,
το δίκιο σου μοιρολογεί…
Μα παίρνει ήλιο και σπαθί
και “τους” μεριάζει με κεντρί…

Μονάχα η μνήμη να θωρεί,
με τα μάτια της ψυχής…
Με το μαντήλι της σκουπίζει,
το δάκρυ της υπομονής…

Γλυκοχάραζε η “μέρα”
κι όλη γιόρταζες χρυσή…
Γη ηρώων δοξασμένη,
αρχοντιά καρτερική…

Πώς να σιωπήσει η ελπίδα,
που λεύθερη πάντα τριγυρνά;
Του μόχθου και του λίβα ανδρειωμένη,
μ’ ολόφωτη, λεόντεια θωριά…

Ηλιόχαρη αρχόντισσα,
μ’ άρωμα πασχαλιάς…
Πρωτοφοράς τ’ αρίφνητα,
άνθη της λευτεριάς…

Απ’ τα ψηλά σου γνέφει,
με βλέμμα μητρικό, αρχοντικό…
Ολόχρυση και Άυλη σε ραίνει,
το μέρος χαιρετά δοξαστικό…

Λαμπροφορεί αγέρωχη,
η κάθε γειτονιά σου…
άγρυπνη και αδούλωτη,
ψάχνει τη συντροφιά σου…

Αλαφιασμένο μου όνειρο,
που ζεις, φτεροκοπάς…
Πολύδροσο ξεχύνεσαι
και πάντα καρτεράς…

Η μπόρα παραμόνευε
στην κάθε σου γωνιά…
Μα εσύ μ’ άνθη την έρραινες
και μύρων αρχοντιά…

Ροδαυγή είσαι, δόξα,
φέγγους ο Ελληνισμός…
Ύμνος κλέους που προστάζει
να πηγαίνεις πάντα εμπρός…

Πατρίδα μου αθάνατη,
δεν έχει λησμονήσει…
Στον κόρφο της η λευτεριά
γλυκά θα σ’ αναστήσει…

Δεν σε χωρούν τα σίδερα,
τα ’λιωσε η θωριά σου…
Και τα ξενιτεμένα μέρη μας
θα δοξαστούν δικά σου…

Ολάνοιχτη η θύρα σου
και καρτερεί “σημάδι”…
γη μου που ροδοχάραζες,
ποιος σου ’φερε σκοτάδι;

Τρεμόπαιζε κείνο το πρωί,
ο ίσκιος σου ισχνός…
Χτύπησε τη θύρα σου,
σκαιός κατατρεγμός…

Αχείμαντο το όραμα,
ριζοβολά στο βλέμμα…
Μορφή μου ολοζώντανη,
πάλι σταλάζεις αίμα…

Σαΐτεψε τη γη σου,
πικρόγευστη η σκλαβιά…
Μα εσύ θα ξανανοίξεις,
της λευτεριάς φτερά…

Καράβι θαλασσόδαρτο,
τριγμού, ξενιτεμένο…
Σε σμίλεψαν τα “κύματα”,
μα πάντα περιμένω…

Στο σμαραγδένιο βλέμμα σου,
της πίκρας η πληγή…
Μα ολόφωτη, υπέρλαμπρη,
θα ξανασμίξει η γη…

Μονάκριβή μου θύμηση,
ηλιόμορφη αρχοντιά…
Μελίχρυση που σμίλευες,
ελπίδα στον βοριά…

Εσύ μια ανδρειωμένη
και οι εχθροί μιλιά…
Ξέπνοοι, περίτρομοι,
θα φύγουν μακριά…

Μόνο λίγο ακόμα…
και γλυκιάς λευτεριάς η πνοή,
θα ζεστάνει με δίκιου φωτιά,
το αιμάτινο, κρύο σου χώμα…

Πόσο αίμα έχει τρέξει…
άλικος ο ποταμός,
της θυσίας των ηρώων…
χαιρετά δοξαστικός…

Τις πόλεις σου τις όμορφες,
δεν ματώνει η “καρφίδα”…
Τις φιλάει, τις ζεσταίνει,
ξαστεριάς η ηλιαχτίδα…

Η σημαία ανεμίζει,
μες της δόξας σου το φως…
Σε κοιτάει, της δακρύζεις,
άνεμος… ξεσηκωμός…

Ολάνθιστή μου άνοιξη,
ξοπίσω σου οι μπόρες…
χρόνια στα νύχια των γυπών,
σπαρτάραγαν οι ώρες…

Η σιδερόφραχτή σου γη,
ο καθρέφτης της πληγής…
και της μνήμης ο παλμός,
την προσκυνά ροδοστεφής…

Ποτισμένη η καρδιά σου,
με τη στάχτη της σκλαβιάς…
Κεραυνοί και ήλιοι χίλιοι,
της χρωστούν της λευτεριάς…

Μαραμένη μου γη,
χωρισμένη πληγή…
λιόγερμα έγινες και δύση,
άστρο που σ’ έχουνε λογχίσει…

Σου ’στήσαν άδικα καρτέρι,
μυριάκριβή μου ανατολή…
σου λαβώσαν την ψυχή,
οι λυκόμορφοι εχθροί…

Έγειρες το πρόσωπό σου,
μελιχρό, σεπτό, χλωμό…
βρήκε η άνοιξη λιοπύρι,
σ’ έρραναν “χειμώνες”μύριοι…

Μια ντυμένη μες τα μαύρα,
τον χαμό θρηνολογείς…
Μια λουσμένη στα λευκά,
την Παναγιά δοξολογείς…

Τραγούδι έγινε η ελπίδα,
για σένα “σκλάβα” λευτεριά…
Και σαν καράβι τ’ όνειρό σου,
ανοίγει πάλλευκα πανιά…

Μ’ αχτίδες πύρινες, χρυσές,
η Παναγιά σε ραίνει…
και λιώνουνε τα σίδερα,
ροδοστεφανωμένη…

Παίδεψαν τη γη σου,
οι λιγόκαρδοι εχθροί…
Και ορφάνεψε το γέλιο,
στη μικρή, παλιά αυλή…

Ποιος σου έστησε καρτέρι,
όμορφή μου γειτονιά;
και μαρμάρωσαν οι δρόμοι,
χωρίς γέλια και παιδιά…

Δάκρυσες δαφνοστόλιστη
και γύρω ερημιά…
Δυο κεραυνοί στο διάβα σου,
λιοπύρι και φωτιά…

Σκόρπισε κι ο δρόμος σου ο παλιός,
μ’ αγκάθια και με αίμα ποτισμένος,
έψαχνε κι αυτός της λευτεριάς το φως,
μα του γνεψ’ ο διωγμός, ο πολυκαιρισμένος…

Το χώμα σου πικρό, στεγνό,
δάκρυ το πότισαν, καημό…
Η λευτεριά μαυροφορεί
και το παράθυρο κλειστό…

Περίλαμπρος φεγγοβολά,
της νίκης άγιος λυτρωμός…
Κι όλα τα άνομα θεριά,
στάχτη θα γίνουνε , καπνός…

Μόνο ειρήνη λαχταρούσες,
του ουρανού την ξαστεριά…
Λύκοι σου ’φέραν μοιρολόι,
έρημους δρόμους, μοιρασιά…

Πέτρινη και σιδερένια,
κλειδωμένη η γειτονιά…
τότε γέλια και τραγούδια
και μπαλκόνια ανοιχτά…

Δέσμια, ωχρή, αχνή,
πόλη μου πια “μακρινή”…
Σε κυκλώσανε οι γύπες,
σου ζηλέψαν τη ζωή…

Έδυσ’ ο ήλιος σου πρωί
κι έμεινε κει να σε θωρεί…
Μονάκριβή μου αιχμάλωτη,
ανάβει η θύμηση κερί…

Νιώθεις τα χώματά σου,
τόσο “κοντά” και “μακριά”…
Δέσμια στων άνομων τα χέρια,
καίει του λίβα η ξενιτιά…

Με την “ξιφολόγχη” τους
που έφερε σκλαβιά,
σ’ έσερναν καταματωμένη,
σε μια “λυκοφωλιά”…

Έτρεχε τ’ όνειρο του μόχθου σου,
να σ’ ανταμώσει από μακριά…
Σ’ έλουζε μύρα, γιασεμιά…
Μονόδρομος η λευτεριά…

Νικηφόρα η ματιά σου,
μυροφόρα η καρδιά…
θα “σκορπίσουν”, θα το δεις,
είναι από την Παναγιά…

Μαραμένη πώς ζεις,
χωρίς στάλα δροσιάς;
Μα βαθιά σου ανθίζουν,
όνειρα λευτεριάς…

Στα μάτια σου τα δακρυσμένα.
ημέρωσε η αστραπή…
Κι η Παναγιά είναι που βάζει,
της λευτεριάς υπογραφή…

Ελεύθερη η ψυχή σου,
ανέβηκε δυο ανηφόρες…
Αθάνατοι οι ήρωές σου
κι οι μνήμες λαμπροφόρες…

Γλυκό απομεσήμερο,
ροδόπεπλη αυγή…
Φιλούν και χαιρετίζουν,
την άγια σου τη γη…

Ποιοι σου μάτωσαν τη μνήμη,
που χρόνια την καρδιά κεντά
κι όμηρο μέσα στη γη σου,
σε θελήσαν και βορά;

Το χέρι σου το πληγωμένο,
την Παναγιά ζυγώνει…
Κι απ’ τη σκλαβιά την άνομη,
Εκείνη σε λυτρώνει…

Δεν την ανέχτηκες ποτέ,
του δράκοντα τη μαχαιριά…
Και στων πλεγμάτων τη σκουριά,
ύψωσες, έσφιξες γροθιά…

Αλυσοδεμένη σ’ ένα στενό κελί,
σ’ έριξαν εχθροί σκληροί…
μα εσύ ανασκιρτάς σαν άνοιξη κι αυγή,
σπάζεις τις αλυσίδες σου μ’ ελεύθερη φωνή…

Με νερό λευτεριάς,
ξεδιψάς τον διωγμό…
Λυτρωμένη του στέλνεις,
πάλλευκο χαιρετισμό…

Αχώρητή μου μνήμη,
ταξίδι ονειρεμένο…
Μέρος μου, λάβαρο ιερό
και χιλιοδοξασμένο…

Καλοκαίρια σαν στρατώνες
και οι πόλεις σου πιο μόνες…
να γυρεύουνε την άνοιξη,
μα να βρίσκουνε χειμώνες…

Δεν ανέχτηκες τόσα χέρια εχθρικά,
τόσα χέρια ξένα,
στα χώματά σου τα ιερά,
τα μέρη τα “ξενιτεμένα”…

Μου μιλάς για το δάκρυ σου,
που το πήρε τ’ αγέρι…
και τους δράκους τους άγριους,
που σου ’στήσαν καρτέρι…

Με μειδίαμα πίκρας,
ξέρω πως τριγυρνάς…
σε χαρές και γωνιές σου,
που ποτέ δεν ξεχνάς…

Όμηρος μες τη γη σου…
μα απ’ το πρώτο μπαλκόνι,
φτερουγίζει γλυκά,
λευτεριάς χελιδόνι…

Των ηρώων σου η γη,
θρίαμβος περικλεής…
Τόσα χρόνια τον ποτίζει,
σταλαματιά υπομονής…

Ξεθάρρεψε το γέλιο σου,
ξεψύχησε το “βόλι”…
Ξαγνάντευες, ξανάσαινες,
με την ψυχή σου όλη…

Δεν αλλάζει η ιστορία,
τη σελίδα τη χρυσή…
Και πεσμένη σε σηκώνει,
με του δίκιου το σπαθί…

Σκλάβα σ’ έσυραν στ’ αγκάθια,
με δρεπάνια σκοτεινά…
μα η Παναγιά κοιτάζει
και διατάζει από ψηλά…

Κοντά του χρόνου το σινιάλο,
μόνο νίκη τραγουδά…
Ατσαλώνει τα φτερά σου
και τα πλέγματα σκορπά…

Σιγοβρέχει στα σοκάκια,
και στα σπίτια τα κλειστά…
Ο αγέρας ως κι οι πέτρες,
λαχταρούν τη λευτεριά…

Μάτωσε ο ήλιος το πρωί
κι ο κήπος σου ανοιχτή πληγή…
γερμένη μου αχνότρεμες,
σε χάραξε σκλαβιάς γυαλί…

Νοσταλγικά μου χώματα,
κυνηγημένα, πορφυρά…
Σαν από πολυπλάνητο όνειρο,
ξυπνάει γλυκά η λευτεριά…

Απ’ τα σίδερά σου βγαίνεις
και τη νίκη “τους” την παίρνεις…
Δες! Τα χρόνια πώς μιλούν…
Χαιρετούν και “τους” νικούν…

Αήττητη και θαλερή
άγρυπνη τριγυρίζει…
“Εκείνη” που κρατά ρομφαία
και σίδερα λυγίζει…

Αχώρητη αχολογεί,
του άχθους σου η δίνη…
Μα ξαστεριάς γλυκό νερό,
θα ρέει πάντα αστείρευτη,
της λευτεριάς η κρήνη…

Μακρύς ο δρόμος που διαβαίνεις…
Αιμάτινη ανηφοριά…
΄Εμαθες χρόνια να παλεύεις,
με τ’ άγρια, σκληρά θεριά…

Θέλεις εκείνο το πρωί,
χωρίς καημό, χωρίς βροχή…
Κι εκείνη τη μικρή αυλή,
μόνο με γέλια, μουσική…

Ακόνιζε η “ξενιτιά” τη λόγχη
κι έρημη σ’ άφησε να ζεις…
Μα εσύ νικάς όλη την μπόρα,
τους δράκους, τα δεινά,
κι εχθρούς αιμοσταγείς…

Σιδηροδέσμια στην ίδια σου τη γη,
ανέβαινες ανήφορο στυφό, σκαλί σκαλί…
Χρόνια τώρα ματωμένη και γενναία μου μορφή,
στάλες αίμα να κυλούν και ν’ ανοίγουν την πληγή…

Κάθε γωνιά σου μια πληγή,
μαχαίρι, κόβει τη ζωή…
Μονάχα στ’ όνειρο τα βράδια,
γίνεσ’ ελεύθερο πουλί…

Μες τα ερείπια, βαθιά,
θαμμένη μια κορνίζα…
Δέσμια, αιχμάλωτη,
μα ούτε μια ματιά,
στα πλέγματα τα γκρίζα…

Καρφωμένο στο στήθος,
της σκλαβιάς το μαχαίρι…
Σάλευες και αναρριγούσες,
λαβωμένο περιστέρι…

Όταν μιλούν οι μνήμες σου,
το πρόσωπο κερένιο…
Και το χαμόγελο πικρό,
παλεύει σιδερένιο…

Δεν βρίσκουν λόγια να σου πουν,
μόνο με τη σιωπή μιλούν…
Κι ό,τι κλεμμένο, ιερό,
ρέει αίμα και διωγμό…

Άδροσα χρόνια, λιόκαμα,
μα τ’ όνειρο ζυγώνει…
Αυτό σου γλυκοτραγουδά
της λευτεριάς τ’ αηδόνι…

Απρόσκλητοι και λιμασμένοι,
σε χάραξαν χωρίς ντροπή…
Ηλιόλουστη πρώτα τριγυρνούσες,
άγια, λιθόβλητή μου γη…

Χλωμή μου όψη, αχείμαντη,
να μην βαρυπενθείς…
Αδούλωτη ψυχή τους όρθωσες
και θα λευτερωθείς…

Άθρονη και βέβηλη,
θρηνολογεί πικρά η σκλαβιά…
Ακάματα το πέπλο του ονείρου,
υφαίνει μέρα- νύχτα η άγια λευτεριά…

Των εχθρών σου τα μαχαίρια,
αίμα στάζουν όπως χθες…
Άφωνη, μια ηττημένη η σκλαβιά,
μα εσύ κείνον τον ήλιο πάλι κλαις…

Παλεύεις να πετάξεις,
σε χωρισμένα μέρη…
Φτεροκοπάς αιμάτινο,
λαβωμένο περιστέρι…

Σαν την πέτρα η λύπη,
σου χτυπά την καρδιά…
Μα σκουπίζεις το δάκρυ,
μ’ ήρωα λεβεντιά…

Δεν αφήνεις στιγμή,
τη γλυκιά προσευχή…
Και Εκείνος θα δώσει,
λευτεριάς εντολή…

Λαμπροφορεί αδούλωτη,
η όμορφή σου πόλη…
Μεσουρανεί ηλιόλουστη,
αυτή κι η Κύπρος όλη…

Στεφανωμένη η ιστορία,
με άνθη λευτεριάς γλυκά…
Σου γνέφει, σου χαμογελά,
κι ας ήπιε δάκρυ και φωτιά…

Υψωμένη η γροθιά,
στων εχθρών σου τη σπαθιά…
Όλη η μνήμη μυρωμένη,
για εσένα μου μιλά…

Στης φυλακής την ξενιτιά,
τόσα χρόνια σεργιανάς…
Διψασμένη, κουρασμένη,
λευτεριάς νερό ζητάς…

Στέκεις αγέρωχη, ακριβή,
δοξαστική και όμορφη…
Σε χώρισαν εχθροί σκληροί,
λιπόψυχοι, λυκόμορφοι…

Κείνη την μέρα την πικρή,
μοναχή είχες δακρύσει…
Πώς η ανατολή η ρόδινη,
σου ’γινε σκιά και δύση;…

Τόσα σίδερα γκρίζα,
σου ματώνουνε τις μέρες…
Περιστέρι μου λευκό
κι άλικο από τις σφαίρες…

Έριξαν στα χώματά σου,
της σκλαβιάς τη σαϊτιά…
Μα φεγγοβολείς κι αστράφτεις,
μελιχρή μου λευτεριά…

Αθάνατη η μνήμη σου,
μια άσβεστη φωτιά…
γυρεύεις τ’ άγιο δίκιο σου,
του μύρου ευωδιά…

Σε κοιτάζει από ψηλά,
με ασημένια τη θωριά…
Θα ’ρθει Εκείνη και θα φέρει,
λευτεριάς γλυκά κλειδιά…

Τρεμολάμπει η ελπίδα,
σαν πουλί τριγυρνά…
Στα σοκάκια, τους δρόμους,
δεν ξεχνά να πετά…

Ποτισμένη με το δάκρυ
και με τα δεσμά η λαλιά…
Της πατρίδας σου η μπόρα.
που τη μνήμη την κεντά…

Η ξαστεριά σε καρτερεί,
μα οι εχθροί μια φυλακή…
σαν όρνια άγρια, σαρκοβόρα,
στην αιματόβρεχτή σου γη…

Έσταζε γκρίζα η βροχή,
στη γειτονιά που ’χες γνωρίσει…
Έψαχν’ ο ήλιος τη ζωή,
να ’ρθει ξανά να σου μιλήσει…

Σκαλί σκαλί ανέβηκες,
κρύο χειμώνα, του βοριά…
Μα η Παναγιά διώχνει τη μπόρα
και της σκλαβιάς την παγωνιά…

Μην τον φοβάσαι τον καιρό
κι όλο το δίκιο σου εδώ…
Οι ήρωές σου προσευχή,
πρεσβεύουν απ’ τον ουρανό…

Σκούπισε το δάκρυ σου,
γη μου μυροφόρα…
Ρέει ποτάμι ορμητικό,
η ώρα η νικηφόρα…

“Το Κυπριακό παραμένει ζήτημα παράνομης κατοχής” αναφέρει σε ανάρτησή του για τα 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή, ο Νίκος δενδΔένδιας.

 «Πενήντα δύο χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Τιμάμε τους πεσόντες, τους αγνοούμενους και όσους υπερασπίστηκαν την Ελευθερία της Μεγαλονήσου».

Αυτό τόνισε με ανάρτηση στο κοινωνικό δίκτυο Χ ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας.

«Το Κυπριακό παραμένει ζήτημα παράνομης κατοχής. Η Λευκωσία δεν μπορεί να είναι σήμερα η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης» υπογράμμισε.

«Προς τους αδελφούς μας στην Κύπρο το μήνυμα είναι σαφές, ιδίως μετά τις πρόσφατες εξελίξεις: για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, η Κύπρος κείται πλησίον» ανέφερε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Στέφανος Παραστατίδης γράφει στο NEWS 24/7 για τις δημοκρατίες που υπονομεύονται και το βιβλίο των Levitsky και Ziblatt που παραμένει επίκαιρο.

Μην ξεχνάτε πως δίνετε μία μάχη, μάχη για την εξουσία. […] Το κόμμα μας δεν έχει ανάγκη από μιαν ακόμα γενιά προσεκτικών, συνετών, μειλίχιων, αποστασιοποιημένων ψευτοηγετών. […] Αυτό που χρειαζόμαστε είναι άνθρωποι έτοιμοι να αγωνιστούν με νύχια και με δόντια. […] Ποιος είναι ο βασικός στόχος ενός πολιτικού ηγέτη; […] Να εξασφαλίζει την πλειοψηφία, τη νίκη.

Αν κάποιος διάβαζε μόνο αυτό το απόσπασμα, θα μπορούσε εύκολα να υποθέσει ότι προέρχεται από κάποια σύγχρονη πολιτική συνέντευξη στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για λόγια του Newt Gingrich το 1978, τα οποία παραθέτουν οι Steven Levitsky και Daniel Ziblatt στο βιβλίο Πώς Πεθαίνουν οι Δημοκρατίες; (σελ. 218 της ελληνικής έκδοσης).

Οι δύο καθηγητές του Χάρβαρντ δεν παρουσιάζουν τον Gingrich απλώς ως έναν σκληρό πολιτικό. Υποστηρίζουν ότι υπήρξε ο άνθρωπος που εισήγαγε μια νέα πολιτική κουλτούρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι τότε, η λειτουργία του αμερικανικού πολιτικού συστήματος στηριζόταν σε δύο άγραφους κανόνες: την αμοιβαία ανοχή των αντιπάλων και τη θεσμική αυτοσυγκράτηση. Ο Gingrich απέρριψε και τα δύο. Δεν αντιμετώπιζε πλέον τον πολιτικό αντίπαλο ως νόμιμο συνομιλητή αλλά ως ηθικά διεφθαρμένο εχθρό. Στόχος δεν ήταν ο συμβιβασμός, αλλά η ολοκληρωτική επικράτηση.

Οι Levitsky και Ziblatt θεωρούν ότι αυτή η μετατόπιση άνοιξε τον δρόμο στην ακραία πόλωση που αργότερα επέτρεψε την άνοδο του Donald Trump. Οι δημοκρατίες, γράφουν, σπάνια πεθαίνουν πλέον με πραξικοπήματα. Πεθαίνουν σταδιακά, όταν η πολιτική μετατρέπεται σε πόλεμο και οι θεσμοί αντιμετωπίζονται ως εργαλεία διατήρησης της εξουσίας.

Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά ενδιαφέρουσα τη συνέντευξη του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη. Όχι επειδή αποδεικνύει αυτομάτως όσα περιγράφουν οι Levitsky και Ziblatt, αλλά επειδή η γλώσσα και οι αξίες που αναδεικνύει παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες με το μοντέλο πολιτικής που εκείνοι αναλύουν.

Ο Δημητριάδης περιγράφει τον εαυτό του ως chief of staff, έναν άνθρωπο του οποίου η αποστολή ήταν η απόλυτη ταύτιση με τον πρωθυπουργό, καθώς αυτός που μιλάει είναι ο πρωθυπουργός. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η φράση ότι έπρεπε να φάει τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό. Πρόκειται για μια μεταφορά του κεντρικού βάρους από τη θεσμική ευθύνη στην προσωπική πίστη. Ο πρώην Γενικός Γραμματέας δεν μιλά ως δημόσιος λειτουργός που λογοδοτεί στους θεσμούς, αλλά ως άνθρωπος που αναλαμβάνει το κόστος για να προστατεύσει τον πολιτικό του προϊστάμενο.

Οι Levitsky και Ziblatt αφιερώνουν σημαντικό μέρος του βιβλίου τους ακριβώς σε αυτή τη μετάβαση: από την πίστη στους θεσμούς στην πίστη στο πρόσωπο του ηγέτη. Όταν η προσωπική αφοσίωση υπερισχύει της θεσμικής λογοδοσίας, οι δημοκρατικοί μηχανισμοί αρχίζουν να φθείρονται, ακόμη κι αν οι εκλογές συνεχίζουν να διεξάγονται κανονικά.

Δεν είναι τυχαίο η διαρκής επίκληση ενός κώδικα τιμής αντανακλά την υποχρέωση σιωπής και ανάληψης ευθυνών προς όφελος του επικεφαλής, θυμίζοντας περισσότερο σχέσεις προσωπικής αφοσίωσης παρά τη λογική της δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Οι Levitsky και Ziblatt αναφέρονται επανειλημμένα στους βαρόνους των πολιτικών κομμάτων που μετέτρεψαν τα κόμματα από εκπροσώπους των πολιτών σε πολιτικές οργανώσεις όπου η πίστη στον αρχηγό υπερισχύει της πίστης στους θεσμούς. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη ισχυρής ηγεσίας. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η πολιτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση προσωπικής προστασίας, όπου κάποιοι «τρώνε τη σφαίρα» ώστε να παραμείνει αλώβητος ο ηγέτης.

Από αυτή την άποψη, η συνέντευξη Δημητριάδη αποκτά ενδιαφέρον όχι μόνο για όσα (δεν) λέει σχετικά με τις υποκλοπές, αλλά κυρίως για την αντίληψη περί εξουσίας που αποκαλύπτει. Μια αντίληψη στην οποία η επιτυχία μετριέται με τη διατήρηση του ηγέτη στην κορυφή, η προσωπική πίστη εμφανίζεται υπέρτερη της θεσμικής λογοδοσίας και η ανάληψη πολιτικού κόστους παρουσιάζεται ως πράξη αφοσίωσης προς το αφεντικό.

Το βιβλίο των Levitsky και Ziblatt παραμένει επίκαιρο γιατί εξηγεί πως οι δημοκρατίες δεν υπονομεύονται μόνο όταν παραβιάζονται οι νόμοι, αλλά κυρίως όταν αλλάζει η ίδια η πολιτική κουλτούρα. Όταν οι θεσμοί παύουν να είναι ο τελικός αποδέκτης της πίστης και τη θέση τους καταλαμβάνει ο ηγέτης, τότε, η δημοκρατία καταρρέει από μία σφαίρα στον chief of staff. Αρχίζει να φθείρεται από τη στιγμή που κάποιοι θεωρούν αυτονόητο ότι η δουλειά τους είναι να τη δεχτούν για λογαριασμό του «αφεντικού», ομολογώντας πως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του Κοινοβουλίου και της Δικαιοσύνης δεν είναι σε θέση να διερευνήσουν θεσμικά την απόδοση ευθυνών και ότι η πολιτική λογοδοσία υποκαθίσταται από την προσωπική ανάληψη του κόστους.

*Ο Στέφανος Παραστατίδης είναι βουλευτής Κιλκίς και υπεύθυνος ΚΤΕ Παιδείας του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Στέφανος Παραστατίδης.

Στις 20 Ιουλίου, τα τουρκικά αποβατικά σκάφη προσέγγιζαν τις ακτές της Κερύνειας

20|07|2026 

Το ημερολόγιο έδειχνε 15 Ιουλίου 1974, όταν η στρατιωτική χούντα των Αθηνών, παρεμβαίνοντας στην πολιτική ζωή της Μεγαλονήσου, διενήργησε πραξικόπημα για την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Η ενέργεια αυτή αποτέλεσε το πρόσχημα που αναζητούσε η Άγκυρα για να θέσει σε εφαρμογή τα προμελετημένα διχοτομικά της σχέδια.

Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, τα τουρκικά αποβατικά σκάφη προσέγγιζαν τις ακτές της Κερύνειας. Η Τουρκία εισέβαλε στρατιωτικά στην Κύπρο, καταστρατηγώντας κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και καταπατώντας βάναυσα τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η προέλαση των τουρκικών δυνάμεων κορυφώθηκε σε δεύτερη φάση με την κατάληψη της πόλης της Αμμοχώστου, θέτοντας υπό καθεστώς παράνομης στρατιωτικής κατοχής το 36% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο χάρτης του νησιού χαράχτηκε βίαια με αίμα και συρματόπλεγμα. Η στρατιωτική εισβολή πυροδότησε μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική κρίση, μετατρέποντας 162.000 Ελληνοκύπριους σε πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς οι κατοχικές αρχές, εφαρμόζοντας απαρέγκλιτα μια πολιτική δημογραφικής μηχανικής, τους στέρησαν έκτοτε το αναφαίρετο δικαίωμα της επιστροφής.

Αντιστοίχως, με την άσκηση συστηματικού εκβιασμού, η συντριπτική πλειονότητα των Τουρκοκυπρίων υποχρεώθηκε να μετακινηθεί στις βόρειες περιοχές. Παρά τη λαίλαπα, 20.000 Ελληνοκύπριοι και Μαρωνίτες, κυρίως στη χερσόνησο της Καρπασίας, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τη γη τους. Η παραμονή τους, μετατράπηκε σε μαρτύριο. Παρότι η Συμφωνία της Βιέννης του 1975 προέβλεπε την εξασφάλιση συνθηκών ομαλής διαβίωσης, οι εγκλωβισμένοι υπέστησαν μια συστηματική και ενορχηστρωμένη εθνική εκκαθάριση. Μέσα από συνεχείς παρενοχλήσεις, στέρηση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, απαγόρευση εκπαίδευσης και καταπάτηση των ελευθεριών τους, ο αριθμός τους συρρικνώθηκε δραματικά, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν απομείνει μόλις 300 ψυχές.

Παράλληλα με τον ξεριζωμό του γηγενούς πληθυσμού, η Άγκυρα έθεσε σε εφαρμογή μια μεθοδική πολιτική μαζικού εποικισμού με τη μεταφορά άνω των 160.000 Τούρκων, στοχεύοντας στη ριζική δημογραφική αλλοίωση και τον εκτουρκισμό. Η στρατηγική αυτή περιλάμβανε την καταστροφή της χριστιανικής και ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, την αυθαίρετη μετονομασία των γεωγραφικών τοπωνυμίων και την αλλαγή του κοινωνικού ιστού, ώστε ο ολικός αριθμός στρατιωτών και εποίκων να ξεπεράσει τους εναπομείναντες Τουρκοκύπριους.

Σε πλήρη ευθυγράμμιση με αυτά τα σχέδια, στις 15 Νοεμβρίου 1983 το κατοχικό καθεστώς προχώρησε στη νομικά άκυρη και μονομερή ανακήρυξη της αποσχιστικής οντότητας. Η διεθνής κοινότητα απάντησε άμεσα, και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέσω των ψηφισμάτων 541 και 550, καταδίκασε την ενέργεια, απαγόρευσε στα κράτη-μέλη την αναγνώριση οποιουδήποτε άλλου μορφώματος πλην της Κυπριακής Δημοκρατίας και χαρακτήρισε απαράδεκτες τις απόπειρες εποικισμού των Βαρωσίων.

Το πιο οδυνηρό και μακάβριο ανθρωπιστικό κεφάλαιο της κυπριακής τραγωδίας παραμένει το ζήτημα των αγνοουμένων. Χιλιάδες αιχμάλωτοι πολέμου, στρατιώτες και άμαχοι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, συνελήφθησαν και εγκλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή μεταφέρθηκαν παράνομα στα βάθη της Τουρκίας. Για εκατοντάδες από αυτούς, παρά τις αδιάσειστες μαρτυρίες ότι θεάθηκαν εν ζωή στα χέρια των κατοχικών δυνάμεων ή παραστρατιωτικών ομάδων, η τύχη τους αγνοείται μέχρι και σήμερα, αφήνοντας μια ανοιχτή, αιμορραγούσα πληγή στις οικογένειές τους.

Έχουν πλέον περάσει 52 χρόνια από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Πενήντα δύο χρόνια από την ημέρα που ο χρόνος πάγωσε πάνω από τη διαμελισμένη Λευκωσία και τις συλημένες ακτές της Κερύνειας.

Σήμερα, η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ισότιμο και πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός θεσμού θεμελιωμένου στην ειρήνη, το κράτος δικαίου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτελεί, ωστόσο, μια ιστορική οξύμωρη πραγματικότητα και ένα διαρκές όνειδος για τη διεθνή κοινότητα το γεγονός ότι, στον πυρήνα αυτής της ενωμένης Ευρώπης, εξακολουθεί να υφίσταται ένα ευρωπαϊκό κράτος υπό στρατιωτική κατοχή και σε καθεστώς βίαιης διχοτόμησης.

Όσο μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα παραμένει μοιρασμένη, το όραμα για μια ελεύθερη και αδιαίρετη Ήπειρο παραμένει τραγικά ημιτελές.

Η 20ή Ιουλίου 1974 αποτελεί μία από τις πιο μαύρες ημέρες του Ελληνισμού.

 Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο άφησε πίσω της νεκρούς, αγνοούμενους, πρόσφυγες και μια πατρίδα που παραμένει υπό κατοχή μέχρι σήμερα.

Η ιστορία, όμως, επιβάλλει να θυμόμαστε ολόκληρη την αλήθεια. 

Το πραξικόπημα του Ιωαννίδη άνοιξε τον δρόμο στην Τουρκία, ενώ η ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με την οποία κατήγγειλε το πραξικόπημα ως επέμβαση της ελληνικής χούντας, έχει δεχθεί έντονη πολιτική κριτική, καθώς θεωρείται από πολλούς ομιλία προδοσίας και οτι ενίσχυσε τη διεθνή επιχειρηματολογία της Άγκυρας.

Κατά την πρώτη φάση της εισβολής δημιουργήθηκε το τουρκικό προγεφύρωμα.

 Όμως η μεγάλη τραγωδία ολοκληρώθηκε με τον «Αττίλα 2», όταν, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή και με την δήλωση του ότι η Κύπρος κείται μακραν , η Τουρκία επέκτεινε την κατοχή της σε περίπου 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό εξακολουθεί να γεννά σοβαρά ιστορικά και πολιτικά ερωτήματα για τους χειρισμούς του Κωνσταντίνου Καραμανλή τότε. 

Την ίδια στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία, παρά τον καθοριστικό τους ρόλο στην περιοχή, δεν απέτρεψαν την τουρκική επιθετικότητα. Για ακόμη μία φορά αποδείχθηκε ότι τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων υπερισχύουν του διεθνούς δικαίου.

Η Κύπρος μάς διδάσκει ότι ο διχασμός και η εξάρτηση από τρίτους πληρώνονται ακριβά.

 Οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη και να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα ισχυρή, με εθνική αυτοπεποίθηση, αποτρεπτική ισχύ και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.

Δεν καλλιεργούμε μίσος. Καλλιεργούμε μνήμη, εθνική αυτογνωσία και αποφασιστικότητα.

Δεν ζητούμε εκδίκηση. Ζητούμε δικαιοσύνη, αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, επιστροφή των προσφύγων και απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν ξεχνούμε την Κερύνεια.

Δεν ξεχνούμε την Αμμόχωστο.

Δεν ξεχνούμε τη Μόρφου.

Δεν ξεχνούμε τους νεκρούς και τους αγνοουμένους μας.

Δεν ξεχνούμε τις ευθύνες των ξένων και τα εγκληματικά λάθη των δικών μας ηγεσιών.

Γιατί ένας λαός που λησμονεί την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Η Κύπρος δεν κείται μακράν. Είναι Ελληνισμός.

Είναι η Πατρίδα μας 

 Δεν ξεχνώ.

ΠΟΥΝΤΖΟΥΚΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Προτεραιότητα η Πατρίδα

Ε.Λ.ΚΙΛΚΙΣ

Το Σάββατο 11 Ιουλίου 2026, η Ένωση Ποντίων ν. Κιλκίς «Οι Αργοναύτες» ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Μορφωτικού – Εξωραϊστικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αντιγόνειας Κιλκίς και συμμετείχε στον ετήσιο χορό του συλλόγου, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο των εγκαταστάσεών του, υπό την αιγίδα του Δήμου Κιλκίς.

Το Χορευτικό Τμήμα Ενηλίκων Παραστάσεων της Ένωσης παρουσίασε ένα πρόγραμμα με χορούς του Πόντου, αναδεικνύοντας τη ζωντάνια και τη διαχρονική αξία της ποντιακής παράδοσης. Την επιμέλεια της παρουσίασης είχε ο χοροδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Νικολαΐδης, ενώ τη μουσική συνοδεία προσέφεραν ο Θεόδωρος Σαχπεκίδης στη λύρα και η Ιωάννα Δελήπαλτα στο νταούλι.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου, αποτελώντας μια όμορφη γιορτή πολιτισμού και παράδοσης. Παράλληλα, έδωσε την ευκαιρία στους συμμετέχοντες συλλόγους να συναντηθούν, να ανταλλάξουν εμπειρίες και να ενισχύσουν τους δεσμούς συνεργασίας τους.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης συγχαίρει τους χορευτές και τις χορεύτριές της για την άψογη εμφάνισή τους και ευχαριστεί θερμά τον Μορφωτικό – Εξωραϊστικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αντιγόνειας Κιλκίς για την τιμητική πρόσκληση, την εξαιρετική διοργάνωση και τη ζεστή φιλοξενία.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα , τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, μιας από τις πιο τραγικές σελίδες του Ελληνισμού. Πενήντα δύο χρόνια μετά, η πληγή της κατοχής παραμένει ανοιχτή και η δικαίωση των θυμάτων, των αγνοουμένων και των προσφύγων εξακολουθεί να αποτελεί χρέος όλων μας.
Δεν ξεχνάμε την ιστορία. Αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη, επανενωμένη Κύπρο, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και αναχρονιστικές εγγυήσεις, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Κιλκίς

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Όταν ο Άνθρωπος Μένει» 

Μια παράσταση για τη φροντίδα, τη φιλία και τις πόλεις

Βυζαντινό Φρούριο Γυναικόκαστρου, Κιλκίς

24 & 25 Ιουλίου, ώρα 21:00

Η θεατρική παράσταση «Όταν ο Άνθρωπος Μένει» παρουσιάζεται στο Βυζαντινό Φρούριο Γυναικοκάστρου, στο πλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026».

Αφετηρία της παράστασης αποτελεί η γνωστή ανθρωπολογική παρατήρηση της Margaret Mead, σύμφωνα με την οποία το πρώτο σημάδι πολιτισμού δεν είναι ένα εργαλείο ή ένα μνημείο, αλλά ένα επουλωμένο μηριαίο οστό· η απόδειξη ότι κάποιος στάθηκε δίπλα σε έναν τραυματισμένο άνθρωπο, τον φρόντισε και τον βοήθησε να επιβιώσει.

Από αυτή την ανθρώπινη πράξη γεννιέται ο πυρήνας του έργου, ο οποίος εκφράζεται μέσα από ένα τρυφερό, ανθρωποκεντρικό σπονδυλωτό κείμενο της Ρόδης Στεφανίδου, που διερευνά τη φροντίδα, τη φιλία, την αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση ως θεμελιώδεις πράξεις που συγκροτούν τη συνύπαρξη.

Με τα μουσικά ηχητικά τοπία και συνθέσεις του Polygrains και τη φωτιστική εγκατάσταση της Δήμητρας Αλουτζανίδου, διαμορφώνεται ένα σκηνικό τοπίο κίνησης, αφήγησης και σιωπής, όπου η τρυφερότητα συνυπάρχει με τη δύναμη της εικόνας και του ήχου. Με λιτά σκηνικά μέσα και επίκεντρο το ανθρώπινο σώμα, το έργο καλεί τον θεατή να αναστοχαστεί πάνω στη σημασία της παρουσίας, της συνευθύνης και της σχέσης με τον Άλλον.

Ταυτότητα της Παράστασης

Ημερομηνίες: 24 & 25 Ιουλίου 2026
Ώρα έναρξης: 21:00
Χώρος: Βυζαντινό Φρούριο Γυναικόκαστρου
Διάρκεια: 50 λεπτά
Κατάλληλο για: Ενήλικες και παιδιά άνω των 14 ετών
Είσοδος: Δωρεάν (απαραίτητη η ηλεκτρονική προκράτηση θέσης μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του θεσμού)

Συντελεστές

Σύλληψη ιδέας: Ένκε Φεζολλάρι, Λένα Μοσχά
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Πρωτότυπο κείμενο: Ροδή Στεφανίδου
Πρωτότυπη μουσική: Polygrains
Σκηνικά - Κοστούμια: Δανάη Πανά
Σχεδιασμός φωτισμών: Δήμητρα Αλουτζανίδου
Ερμηνεύουν: Κατερίνα Μισιχρόνη, Λένα Μοσχά
Φωτογραφία: Jean-Pierre Damen
Υποστήριξη παραγωγής – Επικοινωνία: Λουκία Αργυριάδου

Παραγωγή: ΑΜΚΕ MUZIKE

Ευχαριστίες

• Δήμος Κιλκίς

• Φυσιολατρικός, Εξωραϊστικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Παλαιού Γυναικόκαστρου 

• Πάικο Νερά Μακεδονίας

• Φαρμακευτικός Σύλλογος Κιλκίς

• Φάρμα Κουκάκη

Πληροφορίες

• Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.

• H προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.

• Η έναρξη των κρατήσεων έχει ξεκινήσει στις 24 Ιουνίου 2026. Συμβουλευτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του θεσμού.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση:
https://allofgreeceone.culture.gov.gr/event/otan-o-anthropos-menei/

Για συνεντεύξεις / περισσότερες πληροφορίες:
Λένα Μοσχά – 6946854375, muzike.thessaloniki@gmail.com 

Πριν την παράσταση, ώρα 19:30 – 20:30

H Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς θα υποδεχθεί και θα ξεναγήσει τους επισκέπτες στο καρτερώτατο Βυζαντινό Φρούριο του Γυναικοκάστρου, το οχυρό άμυνας της τότε συμβασιλεύουσας, μεγαλούπολης της Θεσσαλονίκης.