Πρότεινε ως ελάχιστη συμβολική πράξη σεβασμού στη μνήμη των αδικοχαμένων πιλότων μας να ακυρωθεί η πανηγυρική ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ

5|09|2026 | 20:59

Δυστυχώς μόνο η Αφροδίτη Λατινοπούλου έδειξε αντανακλαστικά πολιτικής ενσυναίσθησης σεβόμενη ουσιαστικά κι όχι υποκριτικά τους αδικοχαμένους πιλότους μας.

Με ανάρτησή της πρότεινε ως ελάχιστη συμβολική πράξη σεβασμού στη μνήμη τους να ακυρωθεί η πανηγυρική ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και το κείμενο της ομιλίας να διανεμηθεί στους δημοσιογράφους.

Αλλά, φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Ας είναι…

Παρά την εκκωφαντική αντιπατριωτική σιωπή όχι μόνο από το Μαξίμου αλλά από όλο το πολιτικό σύστημα απέδειξε με μια απλή πράξη τι εστί άδολη αγάπη για τους ήρωες της Ελλάδας.

Προς γνώση και συμμόρφωση!

 

Του Δρ. Νικόλαου Γιαννόπουλου*

Ένα παράδοξο διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Την ίδια στιγμή, ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής και κοινωνικής Δεξιάς αισθάνεται ότι δεν εκπροσωπείται από την κυβέρνηση που φέρει το ιστορικό όνομα της παράταξης.

Αυτή η αντίφαση δεν εξηγείται ως αποτέλεσμα μιας προσωπικής σύγκρουσης ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στον Αντώνη Σαμαρά. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά τη φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, τη σχέση της με την κοινωνική της βάση και, κυρίως, το είδος της πολιτικής που ασκεί.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος κατέχει σήμερα την κομματική σφραγίδα, αλλά ποιος εκφράζει τις αξίες, τις ανησυχίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων που συγκρότησαν ιστορικά την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα.

Η Δεξιά δεν αποτελεί μια απλή εκλογική κατηγορία. Δεν είναι ένας χώρος που ενεργοποιείται λίγο πριν από τις κάλπες και διαλύεται μόλις σχηματιστεί κυβέρνηση. Διαθέτει συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές αναφορές. Συνδέεται με την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή, την οικογένεια, την παραγωγή, την περιφερειακή Ελλάδα και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς του κράτους.

Η ελληνική κοινωνική Δεξιά συγκροτήθηκε από ανθρώπους που δεν ζητούσαν προνόμια. Ζητούσαν σταθερότητα, εργασία, τάξη, εθνική αξιοπρέπεια και τη δυνατότητα να δημιουργήσουν κάτι που θα παραδώσουν στα παιδιά τους. Αγρότες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, οικογενειάρχες και κάτοικοι της περιφέρειας αποτέλεσαν τον κοινωνικό κορμό της.

Ποιος τους εκπροσωπεί σήμερα;

Η σημερινή Νέα Δημοκρατία διατήρησε το όνομα, τα σύμβολα και ένα μέρος του εκλογικού μηχανισμού της ιστορικής παράταξης. Μετέβαλε όμως σταδιακά το πολιτικό της περιεχόμενο. Η μετατόπιση αυτή δεν έγινε μέσα από ένα συνέδριο στο οποίο παρουσιάστηκε καθαρά μια νέα ιδεολογική κατεύθυνση. Προέκυψε μέσα από την κυβερνητική πρακτική, τις επιλογές προσώπων και την αλλαγή των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Στελέχη που συνδέθηκαν με την περίοδο Σημίτη απέκτησαν κεντρικό ρόλο. Η τεχνοκρατική διαχείριση αντικατέστησε την πολιτική συζήτηση. Η έννοια της αποτελεσματικότητας αποσυνδέθηκε σταδιακά από την έννοια του εθνικού σκοπού. Η παράταξη άρχισε να αντιμετωπίζει την ιστορική της βάση περισσότερο ως δεδομένη εκλογική δεξαμενή και λιγότερο ως κοινότητα αξιών.

Ο ψηφοφόρος της Κεντροδεξιάς κλήθηκε να αποδεχθεί αυτή τη μετάλλαξη στο όνομα της κυβερνητικής σταθερότητας. Κάθε διαφοροποίηση παρουσιάστηκε ως εσωστρέφεια και κάθε ανησυχία για τα εθνικά θέματα χαρακτηρίστηκε υπερβολική. Κάθε αναφορά στην παραδοσιακή ταυτότητα της παράταξης αντιμετωπίστηκε ως επιστροφή στο παρελθόν.

Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί για πάντα με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Δεν ισχύει το Μητσοτάκης ή χάος.

Η απομάκρυνση φαίνεται καθαρά στα εθνικά θέματα. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής Δεξιάς παρακολουθεί με ανησυχία την πολιτική των «ήρεμων νερών», ενώ η Τουρκία δεν εγκαταλείπει καμία από τις διεκδικήσεις της. Αντίθετα, τις διευρύνει, ενισχύοντας την αμυντική της βιομηχανία, προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και επιδιώκει να μετατρέψει τις μονομερείς απαιτήσεις της σε αντικείμενο διμερούς διαπραγμάτευσης.

Η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζει την απουσία έντασης ως απόδειξη επιτυχίας. Ωστόσο, η ηρεμία δεν αποτελεί στρατηγικό αποτέλεσμα όταν ο άλλος συνεχίζει να βελτιώνει τη θέση του. Η αποκλιμάκωση έχει αξία μόνο όταν δεν περιορίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα και δεν δημιουργεί σιωπηρές δεσμεύσεις για το μέλλον.

Ο Αντώνης Σαμαράς διαφοροποιήθηκε με σαφήνεια. Επέμεινε ότι ο διάλογος με την Τουρκία δεν μπορεί να διεξάγεται μέσα σε περιβάλλον συνεχών απειλών. Προειδοποίησε ότι η πολιτική της διαρκούς κατευναστικής προσαρμογής δεν μειώνει τον αναθεωρητισμό της Άγκυρας, αντίθετα, τον ενθαρρύνει.

Αυτή η θέση δεν αποτελεί πολεμική ρητορική αλλά εκφράζει μια θεμελιώδη αρχή της στρατηγικής. Η ειρήνη προστατεύεται όταν ο αντίπαλος γνωρίζει ότι το κόστος μιας επιθετικής ενέργειας θα είναι μεγαλύτερο από το πιθανό όφελος. Χωρίς αξιόπιστη αποτροπή, η επίκληση της ειρήνης μετατρέπεται σε έκφραση επιθυμίας.

Η απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην κοινωνική της βάση δεν περιορίζεται στα εθνικά ζητήματα και είναι εμφανής και στην καθημερινή οικονομία.

Η κυβέρνηση προβάλλει τους δημοσιονομικούς δείκτες, την ανάπτυξη και την επενδυτική βαθμίδα. Για τον μικρομεσαίο, όμως, η οικονομία μετριέται διαφορετικά. Μετριέται στο κόστος της ενέργειας, στο ενοίκιο, στις ασφαλιστικές εισφορές, στη φορολογία και στη δυνατότητα να διατηρήσει την επιχείρησή του. Πολύ περισσότερο, μετριέται στην αγωνία για το αν τα παιδιά του θα μπορέσουν να ζήσουν στον τόπο όπου γεννήθηκαν.

Η περιφέρεια αντιμετωπίζει ακόμη εντονότερα προβλήματα. Χωριά ερημώνουν, γεωργικές εκμεταλλεύσεις εγκαταλείπονται και βασικές δημόσιες υπηρεσίες απομακρύνονται. Η συγκέντρωση οικονομικής δραστηριότητας στα μεγάλα αστικά κέντρα δημιουργεί μια Ελλάδα δύο διαφορετικών ταχυτήτων.

Για την κοινωνική Δεξιά, η ιδιοκτησία, η παραγωγή και η οικονομική αυτονομία του πολίτη δεν είναι αφηρημένες οικονομικές έννοιες. Αποτελούν προϋποθέσεις προσωπικής ελευθερίας. Όταν ο πολίτης εξαρτάται διαρκώς από επιδόματα και προσωρινές κρατικές ενισχύσεις, η κοινωνία δεν γίνεται ισχυρότερη. Γίνεται περισσότερο ευάλωτη.

Το δημογραφικό αποκαλύπτει ίσως με τον πιο σκληρό τρόπο την απουσία μακροχρόνιας εθνικής στρατηγικής. Η Ελλάδα γερνά και συρρικνώνεται. Οι νέοι καθυστερούν ή εγκαταλείπουν τη δημιουργία οικογένειας, επειδή δεν διαθέτουν σταθερή εργασία, προσιτή κατοικία και εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Η οικογένεια τιμάται συχνά στις κυβερνητικές ομιλίες. Στην πράξη, όμως, η στήριξή της περιορίζεται σε αποσπασματικές ενισχύσεις και δεν υπάρχει ακόμη ένα συνεκτικό πλαίσιο που θα συνδέει το εισόδημα, τη στέγη, τη φορολογία, την αποκέντρωση και την προστασία της μητρότητας. Μια παράταξη που θέλει να εκφράζει την κοινωνική Δεξιά δεν μπορεί να βλέπει το δημογραφικό ως ακόμη έναν φάκελο κυβερνητικής πολιτικής. Πρέπει να το αναγνωρίζει ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερη σημασία η δυνητική δυναμική ενός νέου φορέα υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Πρόσφατη δημοσκόπηση της Interview κατέγραψε ότι το 12% των ερωτηθέντων θεωρεί πολύ ή αρκετά πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό. Το ποσοστό αυτό δεν αποτελεί πρόθεση ψήφου και ασφαλώς δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο εκλογικό αποτέλεσμα. Αποτελεί, όμως, σαφή πολιτική ένδειξη.

Υπάρχει ένα κοινωνικό ακροατήριο που αναζητεί εκπροσώπηση πριν ακόμη παρουσιαστούν κόμμα, πρόγραμμα και ψηφοδέλτια. Αυτοί οι πολίτες δεν ανήκουν αναγκαστικά σε μια ενιαία πολιτική κατηγορία. Τους ενώνει όμως η αίσθηση ότι οι σημερινές επιλογές δεν εκφράζουν τις πραγματικές τους ανησυχίες.

Ο Αντώνης Σαμαράς διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μπορούν να του επιτρέψουν να απευθυνθεί σε αυτό το ακροατήριο. Έχει κυβερνητική εμπειρία και έλαβε δύσκολες αποφάσεις σε συνθήκες οικονομικής και θεσμικής κρίσης. Διατήρησε καθαρές θέσεις στα εθνικά ζητήματα και δεν επιχείρησε να αποκρύψει την πολιτική του ταυτότητα για να γίνει αποδεκτός από τα κυρίαρχα συστήματα επιρροής.

Η δυνατότητα, όμως, δεν αποτελεί από μόνη της πολιτικό αποτέλεσμα. Εάν προχωρήσει στη συγκρότηση νέου φορέα, θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν επιχειρεί μια νοσταλγική επιστροφή. Η κοινωνική Δεξιά του σήμερα δεν μπορεί να είναι αντίγραφο του παρελθόντος. Οφείλει να απαντήσει στις ανάγκες της νέας γενιάς, στην τεχνολογική αλλαγή, στην κρίση της κατοικίας, στην παραγωγική υστέρηση και στην ανασφάλεια της εργασίας.

Χρειάζεται επίσης να διαχωριστεί καθαρά από τις εύκολες κραυγές και από έναν ανέξοδο πατριωτισμό που εξαντλείται σε συνθήματα. Η υπεύθυνη Δεξιά δεν φοβάται τον κόσμο, αλλά κατανοεί τους συσχετισμούς του. Δεν αρνείται τις μεταρρυθμίσεις, αλλά τις εντάσσει σε εθνικό σχέδιο και δεν αντιμετωπίζει το κράτος ως κομματικό λάφυρο, αλλά ως εργαλείο προστασίας του δημόσιου συμφέροντος.

Το ερώτημα «ποιος εκφράζει σήμερα τη Δεξιά» δεν απαντάται με κομματικές ταμπέλες αλλά μέσα από τις πολιτικές επιλογές.

Τη Δεξιά εκφράζει εκείνος που υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία χωρίς υπεκφυγές. Εκείνος που στηρίζει την οικογένεια με πραγματικές πολιτικές και που προστατεύει την παραγωγική μεσαία τάξη και την περιφέρεια. Ιδιαίτερα, εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι η άμυνα, η παιδεία και το δημογραφικό αποτελούν τμήματα της ίδιας εθνικής στρατηγικής.

Η σημερινή Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι μπορεί να διατηρεί επ’ αόριστον τους δεξιούς ψηφοφόρους, ενώ μετακινεί το πολιτικό της κέντρο βάρους μακριά από αυτούς. Η ιστορία δείχνει ότι καμία παράταξη δεν διατηρεί για πάντα ένα κοινωνικό ακροατήριο που παύει να εκπροσωπεί.

Το πολιτικό κενό υπάρχει ήδη και η τελευταία δημοσκόπηση απλώς το κατέγραψε. Το επόμενο ερώτημα είναι ποιος θα το καλύψει.

Ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται σήμερα να διαθέτει την πολιτική εμπειρία, τις θέσεις και την κοινωνική αναφορά για να δώσει απάντηση. Η τελική κρίση θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις του, από τους ανθρώπους που θα επιλέξει και από το σχέδιο που ενδεχομένως θα παρουσιάσει.

Ένα είναι ήδη βέβαιο. Η πολιτική και κοινωνική Δεξιά δεν εξαφανίστηκε, δεν μετατράπηκε σε μουσειακό κατάλοιπο και δεν έπαψε να έχει απαιτήσεις από την πολιτική.

Παραμένει παρούσα.

Αναζητεί, όμως, ξανά τη φωνή της.

*Αντιστράτηγος ε.α. Ειδικών Δυνάμεων, Διδάκτωρ ΕΚΠΑ, MSc Εφαρμοσμένης Στρατηγικής και Διεθνούς Ασφάλειας

Πηγή: dimokratia.gr

 

Έφτασε πάλι η εποχή της ΔΕΘ, δηλαδή όλος ο θίασος-μπουλούκι επί σκηνής…

Η εποχή που ο Κυριάκος (ο «ισόθεος») ανεβαίνει στη σκηνή, χαμογελάει με το γνωστό χαζοχαρούμενο  χαμόγελο, γουρλώνει τα μάτια, αρχίζει τα τικ,  και έτσι ξεκινάει η ετήσια παράσταση των μεγάλων υποσχέσεων.

Λίγο επίδομα στον έναν, λίγη αύξηση στον άλλον, κάποια φορολογική «ανάσα» παρακάτω, κάποιες πομφόλυγες για αύξηση του κατώτατου μισθού σε βάθος… 10 ετών, μερικά δισεκατομμύρια σε εξαγγελίες-φληναφήματα,  και άφθονο «success story» για να συμπληρωθεί το πρόγραμμα, που σε όλους τους νοήμονες πολίτες, που στενάζουν από τον υπαρκτό μητσοτακισμό, θυμίζει μάλλον παράσταση του… Σεφερλή.

Και από κάτω, φυσικά, το απαραίτητο χειροκρότημα.

Γιατί τι θα ήταν μια κυβερνητική φιέστα χωρίς το χειροκρότημα των προθύμων και χρήσιμων ηλίθιων;

Εξάλλου, μαζί με τα κυβερνητικά στελέχη και τις συμβίες τους (χώρια οι κολαούζοι τους), στη Θεσσαλονίκη ανέβηκαν και ουκ ολίγοι μετακλητοί (χειροκροτητές), να τα λέμε όλα.

Εκείνοι δηλαδή που χειροκροτούν σε βαθμό τενοντίτιδας κάθε πρωθυπουργική λέξη, κάθε εξαγγελία, κάθε «μεταρρύθμιση», και κάθε (δήθεν) θρίαμβο της κυβέρνησης.

Ένα χειροκρότημα που, για τον απλό πολίτη, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με soundtrack μιας παρωχημένης σικέ παράστασης, που παίζεται χρόνια ολάκερα.

Κυριάκος Μητσοτάκης, 40 χρόνια επιτυχίες… όπως τα Ημισκούμπρια ένα πράγμα.

Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί. Παίζεται 7 χρόνια τώρα!

Ο πρωθυπουργός μιλάει. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει. Οι κομματικοί φίλοι χειροκροτούν.

Και τα φιλοκυβερνητικά πετσωμένα  μικρόφωνα αναλαμβάνουν να εξηγήσουν πόσο σπουδαία και βαρυσήμαντη ήταν η ομιλία.

Πόσο μπροστά πάει η Ελλάδα!

Και όλα αυτά με το αζημίωτο…

Την επόμενη όμως ημέρα, ο πολίτης πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα.

Γιατί η ακρίβεια δεν ακούει πρωθυπουργικές ομιλίες, ούτε επηρεάζεται από μανιώδη παλαμάκια.

Η βενζίνη δεν συγκινείται από τα γραφήματα της ανάπτυξης.

Ο λογαριασμός του ηλεκτρικού δεν εντυπωσιάζεται από τις κυβερνητικές επιτυχίες.

Και το ενοίκιο δεν πληρώνεται με… PowerPoint, ούτε με κούφια λόγια.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του αφηγήματος των «αρίστων», ότι η Ελλάδα του Μαξίμου μοιάζει να ευημερεί πολύ περισσότερο από την Ελλάδα των πολιτών.

Και τώρα έρχεται ξανά η ΔΕΘ για να μας εξηγήσει πόσο καλά πηγαίνουν όλα.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια… η βενζίνη εξακολουθεί να καίει την τσέπη. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζεται καν να επιστρατευθούν οι Χούθι ως βολικός κακός της ιστορίας.

Η φορολογία στα καύσιμα παραμένει βαριά, 60% και βάλε στο κάθε λίτρο, και το κράτος εισπράττει τεράστια έσοδα κάθε φορά που ο πολίτης βάζει βενζίνη.

Είναι σχεδόν ιδανικό σενάριο τερατολογίας…  γκραν γκινιόλ! Σουρεαλισμός!

Η κυβέρνηση  να μιλάει για ελαφρύνσεις, ενώ ο φορολογούμενος πληρώνει την ακρίβεια μέχρι τελευταίου λεπτού.

Και φυσικά υπάρχουν και οι φόροι που, παρά τα χρόνια των κυβερνητικών θριάμβων, εξακολουθούν να παραμένουν στη ζωή μας.

Μνημονιακές επιβαρύνσεις, που υποτίθεται ότι θα ήταν προσωρινές, απέκτησαν αξιοθαύμαστη αντοχή στον χρόνο (π.χ. ΕΝΦΙΑ, κ.ά).

Προσωρινές στην Ελλάδα σημαίνει, φαίνεται, «μέχρι νεωτέρας».

Κι έτσι φτάνουμε στο αγαπημένο κυβερνητικό σύνθημα: «Η οικονομία πάει καλά… η χώρα πετάει»!!!!!!!

Ασφαλώς πετάει, και για κάποιους πάει εξαιρετικά.

Για όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία, για όσους διορίζονται από το παράθυρο, για όσους έχουν πρόσβαση στους διαδρόμους του Μαξίμου, για όσους μελανιάζουν στο χειροκρότημα, και αφυδατώνονται από το γλείψιμο, και για όσους γνωρίζουν ποιον να πάρουν τηλέφωνο όταν χρειάζεται μια… «διευθέτηση», δηλαδή μια «γρηγοράδα».

Και πάει ακόμη πιο εξαιρετικά για τους κρατικοδίαιτους εργολάβους, δήθεν επιχειρηματίες, που κάνουν «ντήλια» με το κράτος των «αρίστων».

Για όλους τους υπόλοιπους, υπάρχει η ουρά στο σούπερ μάρκετ, και ένα μαντήλι (πιο φθηνό κατά 9 λεπτά από πέρσι) για να κλαίνε τη μοίρα τους.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η εικόνα της ΔΕΘ φρουρίου.

Αστυνομικές δυνάμεις, κλούβες, φραγμοί, κάγκελα, και ένα Βελλίδειο που θυμίζει περισσότερο πολιορκημένο στρατόπεδο εν καιρώ πολέμου, παρά χώρο όπου ένας λαοπρόβλητος πρωθυπουργός απευθύνεται στους υπηκ… πολίτες του.

Χιλιάδες πάνοπλοι αστυνομικοί, ακόμη και από την Κρήτη, (σε μια πόλη που όταν παίρνεις το 100 σου λένε πως αδυνατούν αφού υπάρχει λειψανδρία), και από την άλλη πλευρά ένας πρωθυπουργός που θα μιλήσει για «κοινωνική πολιτική» και «ισχυρό ευνομούμενο κράτος».

Η εικόνα από μόνη της είναι σχεδόν σουρεαλιστική.

Από τη μία η κυβέρνηση που λέει ότι ακούει την κοινωνία.

Από την άλλη η κοινωνία πίσω από τα κιγκλιδώματα.

Και στη μέση οι κλούβες, και τα δακρυγόνα.

Μια δημοκρατία όμως δεν χρειάζεται να είναι οχυρωμένη για να μιλήσει στους πολίτες της.

Χρειάζεται να τους πείσει.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα του ανέμελου γόνου.

Γιατί μπορεί να εξαγγείλει ότι θέλει στη ΔΕΘ.

Μπορεί να μοιράσει υποσχέσεις σαν φυλλάδια προεκλογικής περιόδου. Μπορεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως οικονομικό θαύμα.

Αλλά μετά τη ΔΕΘ υπάρχει η… Δευτέρα.

Και τη Δευτέρα υπάρχουν οι… τιμές.

Οι φόροι.

Τα ενοίκια.

Οι λογαριασμοί.

Η βενζίνη.

Και η πραγματική ζωή!

Εκεί δεν υπάρχει autocue για να διορθώσει τα λόγια του.

Και παράλληλα, υπάρχει και ο Σαμαράς!

Ο Καλαματιανός δεν έχει κρύψει ότι διαθέτει τη δική του πολιτική ατζέντα, και τη δική του άποψη για την πορεία της Νέας Δημοκρατίας, που επί Κυριάκου χάθηκε για πάντα… μετατρεπόμενη σε ένα συνονθύλευμα σημιτικού μορφώματος, με μπόλικη woke οσμή, και ολίγη κακώς εννοούμενη «αριστερίλα»…

Και αν η κυβέρνηση αρχίσει να χάνει την αίσθηση πολιτικής κυριαρχίας, οι εσωκομματικές ισορροπίες (βλέπε ιδεολόγους αριβίστες) μπορεί να γίνουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες από οποιαδήποτε φανφαρόνικη πρωθυπουργική ομιλία στη ΔΕΘ.

Γιατί η εξουσία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα, σε κάνει να πιστεύεις ότι θα κρατήσει για πάντα.

Μέχρι να αρχίσει να χάνεται…

Και τότε τα χειροκροτήματα σταματούν απότομα.

Οι «κολλητοί» εξαφανίζονται.

Οι μετακλητοί μαζεύουν τα πράγματά τους, ψάχνοντας για νέο προστάτη.

Και οι μέχρι χθες πανίσχυροι φίλοι επιχειρηματίες, κάνουν πως δεν σε ξέρουν.

Όσο για τα ΜΜΕ, αυτά την ξέρουν καλά τη δουλειά. Θα λιβανίζουν τον επόμενο… πάντα με το αζημίωτο.

Ο Κυριάκος λοιπόν, ας ανέβει στη σκηνή απόψε.

Ας υποσχεθεί. Ας πανηγυρίσει.

Ας παρουσιάσει ακόμη μία φορά την Ελλάδα που όλοι θα θέλαμε να ζούμε.

Μόνο που υπάρχει μια δυσάρεστη λεπτομέρεια.

Η Ελλάδα που περιγράφει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ πρέπει κάποια στιγμή να συναντήσει την Ελλάδα που ζει ο πολίτης.

Και μέχρι σήμερα, αυτές οι δύο Ελλάδες μοιάζουν να απέχουν περισσότερο από ποτέ.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ο σμιλεμένος γόνος μιλάει πολύ.

Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα έχει αρχίσει να μην πιστεύει τίποτα από όσα λέει.

Και αυτό, όσο κι αν χειροκροτηθεί (αυθόρμητα… χα χα χα) μέσα στο Βελλίδειο, δεν αλλάζει με κανένα επίδομα.

ΥΓ- Πήραν μέτρα λέει για την ακρίβεια. Όντως… ισχύει.

Χθες βρήκα μανταλάκια, λαστιχάκια, και μπάλες Χριστουγέννων, κατά 10 έως 15 λεπτά φθηνότερα από πέρσι!

 

Σας ενημερώνουμε ότι σύμφωνα με τον Ημερήσιο Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς που εκδίδει  η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας (www.civilprotection.gov.gr), για αύριο Κυριακή 06-09-2026, προβλέπεται ΥΨΗΛΟΣ κίνδυνος πυρκαγιάς  (κατηγορία κινδύνου 3) στην Π.Ε. Κιλκίς. 

Κατόπιν αυτού σας υπενθυμίζουμε για τα παρακάτω : 

∙ Απαγορεύεται το άναμμα φωτιάς για οποιοδήποτε λόγο. Οι παραβάτες διώκονται ποινικά. ∙ Μην καίτε σκουπίδια ή ξερά χόρτα και κλαδιά. 

∙ Μην ανάβετε υπαίθριες ψησταριές στα δάση ή σε χώρους που υπάρχουν ξερά χόρτα. ∙ Αποφύγετε τις υπαίθριες εργασίες που ενδέχεται να προκαλέσουν πυρκαγιά (οξυγονοκολλήσεις,  χρήση τροχού ή άλλου εργαλείου που δημιουργεί σπινθήρες). 

∙ Μην πετάτε ποτέ αναμμένα τσιγάρα όταν βρίσκεστε σε υπαίθριους χώρους. 

∙ Μην αφήνετε σκουπίδια στο δάσος. Υπάρχει κίνδυνος ανάφλεξης. 

∙ Σεβαστείτε τα απαγορευτικά πρόσβασης. 

∙ ΜΟΛΙΣ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΤΕ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟ 112 ή 199. 

Το τηλεοπτικό σποτ με τίτλο «Δασικές Πυρκαγιές» θα βρείτε στις ιστοσελίδες:  http://civilprotection.gov.gr, http://www.fireservice.gr 

και στα κοινωνικά δίκτυα: www.youtube.com (Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδας) ,  www.twitter.com (Πυροσβεστικό Σώμα) @pyrosvestiki , www.facebook.com  (Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδας)

 

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ 

ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

ΔΙ.Π.Υ. ΝΟΜΟΥ ΚΙΛΚΙΣ ΤΗΛ.23414 40030 

email:dpy.kilkis@psnet.gr 

 

Ένα μείζον εργασιακό και μισθολογικό θέμα που απασχολεί το σύνολο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, παραμένει μέχρι και σήμερα άλυτο και αφορά την μη αναγνώριση της εργασίας τους πέραν του πενθημέρου, την οποία καλούνται να εκτελέσουν, στα πλαίσια των καθηκόντων τους. 

              

               Ειδικότερα, στο προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας, το οποίο λόγω της ιδιοτυπίας των συνθηκών, αποδεδειγμένα εργάζεται πέραν των πέντε (5) ημερών την εβδομάδα, χορηγείται ειδική αποζημίωση, η οποία ανέρχεται στο ποσό των σαράντα έξι (46) ευρώ για κάθε επιπλέον ημέρα απασχόλησης. Από την καταβολή της ανωτέρω ειδικής αποζημίωσης για την εργασία πέραν του πενθημέρου, έχει εξαιρεθεί το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

 

               Επιπρόσθετα, αξίζει να σημειωθεί, ότι μέχρι τώρα, δεν έχει νομοθετηθεί, κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο να ρυθμίζει τα θέματα του χρόνου εργασίας του στρατιωτικού προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, κατά την πενθήμερη εβδομάδα εργασίας, όπως ενδεικτικά αναφέρουμε, εκδόθηκε και ισχύει το Π.Δ 394/2001, για το προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας, ώστε να κατοχυρωθούν τα εργασιακά δικαιώματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως π.χ η χορήγηση του συνόλου των προβλεπομένων ημερήσιων αναπαύσεων, απότοκο του παρεχόμενου χρόνου εργασίας, στα πλαίσια των καθηκόντων τους, ώστε να διασφαλίζεται η τήρηση των ελάχιστων κανόνων ανάπαυσης και η προστασία της ασφάλειας και της υγείας τους.

 

               Είναι απαραίτητο να επισημανθεί, ότι στην γραπτή ερώτησή του Ευρωβουλευτή της Ελληνικής Λύσης και του ECR, κ. Εμμανουήλ Φράγκου, ο οποίος έθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε συνέχεια εγγράφου της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς - Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Κ., τη μη αναγνώριση της εργασίας πέραν του πενθημέρου για το στρατιωτικό προσωπικό, σε αντίθεση με όσα ισχύουν για τα Σώματα Ασφαλείας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι παρά το καθορισμένο 40ωρο, δεν υφίσταται σαφές και ολοκληρωμένο κανονιστικό πλαίσιο για τον χρόνο εργασίας, τις ελάχιστες περιόδους ανάπαυσης και την αντιστάθμιση της υπέρβασης του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι η Οδηγία 2003/88/ΕΚ για τον χρόνο εργασίας εφαρμόζεται, κατ’ αρχήν, και στους στρατιωτικούς. Εξαιρέσεις μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο για συγκεκριμένες δραστηριότητες, όπως επιχειρήσεις σε εξέλιξη, αρχική εκπαίδευση, επιχειρησιακές ασκήσεις ή προσωρινά σε περιστάσεις εξαιρετικής σοβαρότητας. Συνεπώς, δεν νοείται γενική και μόνιμη εξαίρεση ολόκληρου του στρατιωτικού προσωπικού από τους ελάχιστους κανόνες ανάπαυσης και προστασίας της υγείας.

-2-

 

               Επιπρόσθετα, στην απάντηση της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναφέρει ότι η Ελλάδα εφαρμόζει ρητά την οδηγία στις Ένοπλες Δυνάμεις.

 

               Καλούμε την Πολιτεία να λάβει σοβαρά υπόψη τις τεκμηριωμένες προτάσεις της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς - Ε.Σ.ΠΕ.Ε.Κ. και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών – Π.ΟΜ.ΕΝ.Σ. και να προβεί στις απαιτούμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να συμπεριληφθεί το στρατιωτικό προσωπικό στην χορήγηση της ειδικής αποζημίωσης για την εργασία πέραν του πενθημέρου, η οποία εισέτι χορηγείται μόνο στο προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και στην έκδοση κανονιστικού πλαισίου, αναφορικά με το χρόνο εργασίας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε αντίθετη περίπτωση, η προσφυγή στην Δικαιοσύνη, προκείμενου να διασφαλιστούν τα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα του στρατιωτικού προσωπικού, καθίσταται πλέον μονόδρομος.