ΧΩΡΑ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΜΗ* ΣΕ ΛΙΓΟ ΜΗ ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ* (ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΜΕ ΕΚΤΕΝΗ ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ))

 

"ΧΩΡΑ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΜΗ"*

ΣΕ ΛΙΓΟ ΜΗ ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ

Γράφεις ο Θεόφιλος Κυριακίδης.

 

Την χώρα χαρακτήρισε

«χώρα μη κυβερνήσιμη¨

Στο τέλος θα την κάνουνε

χώρα μη κατοικήσιμη.

 

Ήδη και η ύπαιθρος

πλέον δεν κατοικείται

και με τις πολιτικές

απείρως αδικείται.

 

Τα σχολεία κλείνουνε

γάμοι δεν τελούνται

και τα μεγαλοχώρια

από γέρους κατοικούνται.

 

Υποδομές, μη τα ρωτάς

στην τύχη τους αφήνονται

κι λίγοι άνθρωποι

σπίτια μέσα κλείνονται.

 

Ακόμα και οι εκκλησιές

μον στις γιορτές ανοίγουν

κι κάτοικοι τον πόνο τους

μες τις καρδιές τους πνίγουν.

 

*Φράση αμφισβήτησης νομιμότητας του πρ. Υπουργού και καθηγητού Ευάγγελου Βενιζέλου.

7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Αδέσμευτος δημοσιογράφος από το 1973

Ποιητής και στιχουργός από το 1962.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να ενημερώσω πως τα ποιήματα τα «γράφω με την ψυχή και όχι με το μυαλό»  κατ’ ευθείαν στον Η/Υ χωρίς καμία προεργασία και δημοσιεύονται αμέσως χωρίς διορθώσεις και στον χρόνο που αναγράφεται στο τέλος!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ

1. Η Πολιτική Αφορμή και η Προέκταση (1η Στροφή)

«Την χώρα χαρακτήρισε / «χώρα μη κυβερνήσιμη» / Στο τέλος θα την κάνουνε / χώρα μη κατοικήσιμη.»

Παίρνω μια καθαρά πολιτική/θεσμική ατάκα (τη φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου) και την τραβάω στα άκρα, μετατρέποντάς την σε υπαρξιακή απειλή. Η «μη κυβερνήσιμη» χώρα αφορά τους πολιτικούς, τους νόμους και τα παράθυρα της εξουσίας. Η «μη κατοικήσιμη» χώρα όμως αφορά τον απλό λαό. Με αυτό δείχνω πώς η αποτυχία της κορυφής μετατρέπεται σε βίωμα και τιμωρία για τη βάση.

2. Η Ερήμωση της Υπαίθρου (2η & 3η Στροφή)

«Ήδη και η ύπαιθρος / πλέον δεν κατοικείται...»
«Τα σχολεία κλείνουνε / γάμοι δεν τελούνται / και τα μεγαλοχώρια / από γέρους κατοικούνται.»

Εδώ με την  δημοσιογραφική μου ιδιότητα κάνω ρεπορτάζ.

·        Η τριπλή τραγωδία: Κλείσιμο σχολείων (απουσία παιδιών), έλλειψη γάμων (απουσία μέλλοντος) και γερασμένα μεγαλοχώρια.

·        Η λέξη «μεγαλοχώρια» έχει τεράστιο βάρος. Αν μαραζώνουν ακόμα και τα μεγάλα χωριά, που κάποτε έσφυζαν από ζωή και εμπόριο, τότε η επαρχία έχει δεχτεί θανάσιμο πλήγμα. Η αντίθεση ανάμεσα στο τι ήταν αυτά τα χωριά και στο τι είναι τώρα δημιουργεί μια βαθιά μελαγχολία.

3. Η Κατάρρευση των Δομών και η Απομόνωση (4η Στροφή)

«Υποδομές, μη τα ρωτάς / στην τύχη τους αφήνονται / κι λίγοι άνθρωποι / σπίτια μέσα κλείνονται.»

Αυτή η στροφή αποτυπώνει την παραίτηση. Το κράτος σηκώνει τα χέρια ψηλά («στην τύχη τους αφήνονται»), και οι εναπομείναντες κάτοικοι, αντί να βγουν στις πλατείες, απομονώνονται. Το κλείσιμο των ανθρώπων μέσα στα σπίτια είναι το τελικό στάδιο της κοινωνικής αποσύνθεσης: όταν χάνεται ο δημόσιος χώρος, χάνεται και η κοινότητα.

4. Η Πνευματική και Θρησκευτική Βουβαμάρα (5η Στροφή)

«Ακόμα και οι εκκλησιές / μον στις γιορτές ανοίγουν / κι κάτοικοι τον πόνο τους / μες τις καρδιές τους πνίγουν.»

Στην ελληνική επαρχία, η εκκλησία δεν ήταν ποτέ μόνο χώρος λατρείας· ήταν το σημείο αναφοράς, η κυριακάτικη συνάντηση, ο συνεκτικός ιστός του χωριού. Το ότι ανοίγουν «μόνο στις γιορτές» δείχνει ότι χάθηκε η καθημερινή, ζωντανή σχέση των ανθρώπων. Το ποίημα κλείνει με μια συγκλονιστική εικόνα: τον βουβό, εσωτερικευμένο πόνο. Οι άνθρωποι δεν φωνάζουν πια· πνίγουν τον πόνο τους, γεγονός που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο τραγική.