Δώρο Μητροπρεπές, αποκάλυψη ζωής και χάρισμα σωτηρίας

Μπορεί κάποιος να βρεί πόλεις εγκαταλειμμένες–ερείπια, αλλά πόλεις χωρίς θρησκευτικότητα δεν πρόκειται να βρεί, όπως διαπιστώνει ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλούταρχος.

Τι είναι τελοσπάντων αυτή η δική μας θρησκευτικότητα, που την εκδηλώνουμε λίγο ή πολύ ο καθένας με τους παραπάνω τρόπους; Μια ατομική ανάγκη “θρησκεύειν”; Μια ανεπίγνωστη τάση απαλλαγής από ενοχές για τα λάθη μας; Μια ωφελιμιστική διέξοδος εξασφαλίσεως κάποιων δωρεών από την “ανώτερη δύναμη”; Μια αναπόδραστη υποσυνείδητη αποδοχή της θρησκευτικότητας των προ ημών; Μια συνειδητή αναζήτηση μεταφυσικής διεξόδου από την καθημερινή ισοπέδωση;

Και αν περίπου έτσι κατανοούμε και εξηγούμε εμείς την θρησκευτικότητά μας, τι σχέση έχει με την θρησκευτικότητα και την εμπειρία όλων των προ ημών και μεθ’ ημών ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών; Με την εμπειρία και τη θεογνωσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού; Ταυτίζονται ή αποκλίνουν; Σχετίζονται ή είναι διαφορετικές; Ο Θεός όπως εμείς τον φανταζόμαστε και τον εξευμενίζουμε είναι ο Θεός του ορθοδόξου χριστιανικού “Πιστεύω”, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα όπως αποκαλύφθηκε στον κόσμο συνιστώντας την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία ως αληθινή εμπειρική θεανθρώπινη κοινωνία μας μετ’ Αυτού; Κι αν διαφέρει η ατομική μας θρησκευτικότητα από την θρησκευτικότητα της Εκκλησίας, τότε μήπως η ατομική θρησκευτικότητά μας —αντί να μας λυτρώνει— μας γεμίζει με την πιο ολέθρια ψευδαίσθηση, αυτήν που αλλοτριώνει την ζωή μας σε ματαιοπονία, τους κόπους σε σισσύφεια τραγωδία, τα όνειρα σε παγίδες θανάτου; Γιατί ζούμε; Γιατί πεθαίνουμε; Ποιοί τελικά είμαστε εμείς σ’ αυτήν την αδιάκοπη διελκυστίνδα μεταξύ ζωής και θανάτου, υπάρξεως και φθοράς; Για να δώσουμε απάντηση σ’ αυτά τα διαιώνια υπαρξιακά ερωτήματα, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα: ποια είναι η σχέση μας με τον αληθινό Θεό μας.

Η πίστη δεν είναι αποδοχή ιδεών, αλλά σχέση ζωής με τον ζώντα Θεό. Κι ο θάνατος δεν είναι εκμηδένιση, αλλά διαβατήριο ζωής προς τον ζώντα Θεό. Αυτό μας λέει η Ορθοδοξία. Το λέει στο όνομα του αληθινού Τριαδικού Θεού, Αυτού που έφτιαξε εκ του μηδενός τα σύμπαντα κι εμάς τους ανθρώπους. Αυτού που ανέμειξε την ζωή Του με την ζωή μας για να μας σώσει. “Ο ήνωται Θεώ τούτο και σώζεται”, διδάσκουν οι θεόπτες της Ορθοδοξίας, όσοι είδαν το Θεό –καθώς ηδύναντο–, όσοι μίλησαν με το Θεό, όσοι ενώθηκαν με τον Θεό. Να τι είναι η Ορθοδοξία: “ο ήνωται Θεώ”. Να ποιος είναι ο στόχος και η μοναδικότητά της: “κοινωνία του ζώντος Θεού”.

***

Η Παναγία μας φρόντιζε και φροντίζει για όλους όσους έζησαν, ζούν και θα ζήσουν σ᾽ αυτά τα ευλογημένα και μαρτυρικά χώματα της ελληνικής επικράτειας. Δοξολογούμε τον Κύριό μας και Θεό μας, το Δημιουργό και Σωτήρα μας, που άλλη μια χρονιά θα μας συνάξει στον εορτασμό μιάς τόσο σημαδιακής θεομητορικής εορτής. Η ευλάβειά μας είναι ό,τι πιο φυσικό διαθέτουμε στη φυσικότητα της ύπαρξής μας. Γιατί να καυχηθούμε γι᾽ αυτήν τη φυσικότητα; Ας έχει χίλιες δόξες η Παναγία μας, που μας χάρισε και μας προσφέρει αισθητά τον εαυτό Της ως αναφαίρετο δώρο Μητροπρεπές σε μας τα παιδιά Της.

Δώρο Μητροπρεπές, αποκάλυψη ζωής και χάρισμα σωτηρίας, ευλογία ελπίδας στα μίζερα χρόνια που ζούμε. Σε χρόνια όπου διακινδυνεύεται η ηθική και η αξιοπρέπεια, η θρησκευτικότητα και η ανθρωπιά, η ειρήνη και η επιβίωση, ακόμη και η υγεία!

***

ΑΠΟ παιδιά όλοι μας νιώσαμε και νιώθουμε τη ζωή σαν ένα αισθητό σωματικό γεγονός. Οι σκέψεις μας γίνονται σωματικές κινήσεις, και οι σωματικές εκδηλώσεις μας γεμίζουν με αναμνήσεις και νέες σκέψεις. Οι σωματικές αισθήσεις γεμίζουν με τόσα αποτυπώματα του υλικού κόσμου την ψυχή μας (τα συναισθήματα και τα εσώτερα βιώματα και τη λογικότητα που συγκροτούν τον εαυτό μας). Ζούμε και εκφραζόμαστε και δημιουργούμε με ένα τρόπο σωματικό. 

Ακόμη και ο εικονικός ηλεκτρονικός κόσμος, θέλει τα χέρια μας ή το στόμα μας ή το βλέμμα μας, για να λειτουργήσει. Όλη η ζωή μας είναι κάτι το χειροπιαστό. Ζούμε τους άλλους μέσα από τη σωματική μας οντότητα. Και οι άλλοι γύρω μας έτσι μας νιώθουν. Η σωματικότητα είναι η δυνατότητα να βαδίσουμε στον κόσμο και να τον ζήσουμε.

Βεβαίως η ψυχικότητα είναι αυτή που δίνει λειτουργική κίνηση στη σωματικότητα. Αλλά και η σωματικότητα προσφέρεται ως τρόπος λειτουργικής έκφρασης στην ψυχικότητα. Είμαστε μια ψυχική σωματικότητα ή μια σωματική ψυχικότητα.

Και τα δύο μαζί από την πρώτη-πρώτη στιγμή της συλλήψεως (η σωματικότητα και η ψυχικότητα) είναι η ενιαία διπλή όψη του εαυτού μας. Από τότε που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, υποσυνείδητα ή συνειδητά, από έμβρυα και μωρά μέχρι που ωριμάζουμε και αναχωρούμε, με αυτήν τη διπλή όψη ζούμε αυτήν τη ζωή.

Δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια ανθρώπων, όσοι ζήσαμε, όσοι ζούμε και όσοι θα προλάβουμε να ζήσουμε, υπάρχουμε ως ψυχοσωματικές ή σωματοψυχικές οντότητες.

***

ΟΜΩΣ, ο καθένας μας έχει μια ανεπανάληπτη μοναδικότητα.

Ακόμη κι εκεί που εντοπίζει κανείς επαναληπτικά στοιχεία χαρακτηριστικών και χαρακτήρων…· ακόμη κι εκεί που παρατηρεί κάποιος εξωτερικές ομοιότητες νοοτροπίας και συμπεριφοράς…· ακόμη κι εκεί που βλέπει ένας κοινωνιολόγος παρομοιότητες πολιτισμικές ή κοινωνικές…· διαπιστώνεται ότι κανείς δεν είναι αντίγραφο ενός άλλου! Κανείς δεν προέκυψε σαν φωτοτυπία ενός άλλου πρωτοτύπου! 

Είμεθα μοναδικοί και ανεπανάληπτοι.

Αυτό είναι ένα δεδομένο της κτιστής μας φυσικότητας, της ανθρώπινης ομορφιάς μας, της παρουσίας μας.

Αλλά, εάν έχουμε μια τέτοια ασύμπτωτη μοναδική φυσικότητα, με ποιο τρόπο ανανεωθήκαμε σαν ανθρωπότητα; Που βρήκαμε τόσες και τόσες λεπτότατες ενοποιούς συμπτώσεις; Πως οι αναρίθμητες μοναδικές ανθρώπινες υπάρξεις καλλιεργήσαμε σημεία επικοινωνίας, ώστε να συγκροτήσουμε πολιτισμούς και ιστορία;

***

ΕΔΩ ανακαλύπτουμε ένα άλλο πολύ μεγάλο μυστικό μας.

Νιώθουμε και χαιρόμαστε τη σωματο-ψυχική μας μοναδικότητα μόνο μέσα από τη σχέση. Αποκτούμε συνείδηση του εαυτού μας σε σχέση με τις άλλες ανθρώπινες υπάρξεις και σε τελευταία ανάλυση ενώπιον του Θεού. Ακόμη και η αρχαία λέξη “συνείδηση” σημαίνει ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από το «συν», μέσα από τη σχέση και την κοινωνία, ως συνυπάρξεις, ως συνάνθρωποι που τελικά συγκροτούμε τη συνανθρωπότητα. Έστω κι αν ακόμη επιχειρούμε και προσπαθούμε να την ανεύρουμε και να την συγκροτήσουμε, αλλά μάλλον την αποδομούμε.

Καταλαβαίνουμε ότι είμαστε ανεπανάληπτοι και μοναδικοί, συνειδητά ως προσφερόμενοι και προσδεχόμενοι. Προσφερόμαστε εμείς στους άλλους και αποδεχόμαστε σ᾽ εμάς τους άλλους. Με ένα τρόπο μοναδικής ελευθερίας και επιλογής, που δείχνει την κτιστή υπεραξία του κάθε ανθρώπου.

Κι εκεί που καταλαβαίνουμε ότι ο εαυτός μας είναι μια ύπαρξη σε σχέση με τους άλλους, ενώπιον του Θεού, μαθαίνουμε τελικά το πιο μεγάλο μυστικό μας.

Είμαστε εικόνες και αντικρίσματα του Θεού.

Εκείνος θέλησε και μας έφτιαξε, ώστε να εικονίζουμε τον Υιό Του, όταν θα γινόταν και άνθρωπος (Θεός και άνθρωπος). Εκείνος θέλησε και μας έφτιαξε, ώστε να ομοιάσουμε τον Υιό του, όταν θα γινόταν και άνθρωπος (Θεάνθρωπος). Το υπαρκτικό μας πρότυπο δεν βρισκόταν στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά στην αναμέτρησή της με το Δημιουργό της. Και ήταν τόσο φιλάνθρωπος ο Θεός, ώστε να μας προσμετρήσει με τη συγκατάβαση της πιο τέλειας προσωπικής σχέσης Του προς εμάς.

Ο Θεός θέλησε και μας έφτιαξε, ώστε να είμαστε αληθινοί, όταν αφήνουμε στην άκρη τη λήθη, τη λησμονιά του άλλου και τη λησμονιά του Θεού. Όταν ζούμε λησμονώντας ότι είμαστε σε αναλογία και σχέση, τότε χάνουμε την αυτοσυνειδησία μας ότι είμαστε άνθρωποι. Όταν θέλουμε και ζούμε σε αναλογία και σχέση, σε κοινωνία και μετοχή με το συνάνθρωπο και το Θεό, τότε ζούμε και χαιρόμαστε την αυτοσυνειδησία ότι είμαστε άνθρωποι. Και αυτό το προσδέχεται ο Θεός ως δική μας συνάντηση στην ενανθρώπησή Του και γίνεται Εκείνος κεφαλή κι εμείς σώμα, τόσο στενά κοινωνημένοι και ενωμένοι.

***

ΑΥΤΟ το μεγάλο δώρο και το μεγάλο μυστικό το έζησαν και το χάρηκαν και το χαίρονται αιώνια όλοι οι άνθρωποι του Θεού. Έζησαν προσφερόμενοι και μετέχοντες, βάζοντας στην άκρη την ιδιοτέλεια της απομόνωσης που συνεπιφέρει η ανομία και η αμαρτία. Όλοι οι Άγιοι κατόρθωσαν να ζήσουν τη χριστιανική τους ταυτότητα ως σχέση προσφοράς και μετοχής στο Θεό και στο συνάνθρωπο.

Αυτό το μεγάλο μυστικό μας το διδάσκει ο ενανθρωπισμένος Θεός μας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Με μια εκστατική πληρότητα μας το μαθαίνει πρώτη σε τελειότητα από όλους μας η Μητέρα της ενανθρωπήσεώς Του, η Παναγία μας.

Παναγία στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση σημαίνει τέλεια αφοσίωση στο Θεό και τέλεια προσφορά στους ανθρώπους.

Με την πανάχραντη αγνότητα και υπακοή και αειπαρθενική Της Μητρότητα έζησε και ζει κατενώπιον του Θεού. Ζεί ως άνθρωπος της τέλειας σχέσης ενώπιον του Θεού.

Με την πανάγια και εκστατική Της αγάπη έζησε και ζει προς όλη την ανθρωπότητα και προς τους αγγέλους και προς την κτίση όλη ως ολάνοιχτη ακοίμητη σχέση θείων δωρεών, ευλογιών, χαρίτων, προστασίας, μεσιτείας.

***

Και όπως τα μικρά παιδιά νιώθουν με το ενδοκάρδιό τους και χαίρονται τη μητέρα τους, απολαμβάνουν, προστρέχουν, εμπιστεύονται, προσκαλούν και φωνάζουν ανά πάσα στιγμή, τρέφονται και αποκοιμούνται στη μητρική αγκαλιά και προστασία· έτσι κι εμείς ζούμε σήμερα (και κάθε μέρα) την σωματοψυχική μας υπαρκτικότητα ως ορθόδοξοι χριστιανοί σε σχέση και αναφορά προς την Παναγία μας.

Καταλαβαίνουμε, με τη μέσα καρδιά μας και με κάθε κομμάτι της ύπαρξής μας, ότι η ζωή μας είναι ένα δώρο Θεού. Και ότι η Παναγία μας (που έζησε τον εαυτό Της σε σχέση με την πανανθρωπότητα κατενώπιον Θεού ως Μητέρα της σωτηρίας μας) συνεχίζει ακατάπαυστα μέχρι σήμερα και μοιράζεται το δικό Της εαυτό ως σχέση με μας!

Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της Παναγίας μας. Τον εαυτό Της το δοσμένο στο Χριστό μας για τη σωτηρία όλου του κόσμου, τον μοιράζεται με μας!

Την προσκυνούμε ευλαβικά και ας αποφασίζουμε να ζήσουμε τη ζωή μας ως σχέση και ενότητα, με τρόπο που να μη λαθέψουμε ποτέ και μακρύνουμε από αυτήν τη δική Της πανάχραντη κοινωνία.

†Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

 

Την Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026 και ώρα 11:00, στις εγκαταστάσεις της φιλοζωικής οργάνωσης Strays of Halkidiki, στον Γεροπλάτανο Χαλκιδικής, θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά το «PICKNICK PUPPY YOGA WITH RESCUED PUPS», μια πρωτότυπη δράση που διοργανώνει η Puppy Pulse σε συνεργασία με την Strays of Halkidiki.

Η εκδήλωση φιλοδοξεί να ενώσει την ευεξία με την κοινωνική προσφορά, προσφέροντας στους συμμετέχοντες μια μοναδική εμπειρία Puppy Yoga, κατά την οποία η πρακτική της γιόγκα συνδυάζεται με την παρουσία διασωθέντων κουταβιών. Η δράση συμβάλλει στην μείωση του άγχους, στην ψυχική ευεξία και στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την μοναδική σχέση ανθρώπου και ζώου.

Η διοργάνωση έχει έντονο φιλανθρωπικό και φιλοζωικό χαρακτήρα, καθώς μέρος των εσόδων θα διατεθεί για την ενίσχυση του έργου της Strays of Halkidiki που δραστηριοποιείται κυρίως στον Δήμο Πολυγύρου και σε ολόκληρη την Χαλκιδική, προσφέροντας περίθαλψη, φροντίδα και υπεύθυνες υιοθεσίες σε αδέσποτα ζώα.

Κεντρικός στόχος της εκδήλωσης είναι η προώθηση της υπεύθυνης υιοθεσίας. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά κουτάβια και ενήλικους σκύλους που αναζητούν μια μόνιμη οικογένεια, αποδεικνύοντας ότι μια όμορφη εμπειρία μπορεί να μετατραπεί σε μια πραγματική ευκαιρία ζωής για ένα αδέσποτο ζώο.

Η συνεργασία της Puppy Pulse με τη Strays of Halkidiki αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς δύο φορείς με κοινό όραμα μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, δημιουργώντας μια δράση που προάγει την ευζωία, τον εθελοντισμό, την φιλοζωία και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Η διοργάνωση αναμένεται να προσελκύσει συμμετέχοντες κάθε ηλικίας και φιλοδοξεί να αποτελέσει την απαρχή ενός νέου θεσμού για την Χαλκιδική, με επίκεντρο την προσφορά, την αγάπη προς τα ζώα και την υπεύθυνη υιοθεσία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την συμμετοχή, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν στους παρακάτω συνδέσμους:

Δήλωση συμμετοχής - 

Εδώ

Puppy Pulse - Official website
Puppy Pulse - Facebook
Puppy Pulse - Instagram
Puppy Pulse - TikTok

Strays of Halkidiki - Facebook
Strays of Halkidiki - Instagram
Strays of Halkidiki - TikTok

Περισσότερες πληροφορίες:
Puppy Pulse: 6949355904
E-mail: thesspuppy.yoga@gmail.com

Μέγας Υποστηρικτής του event η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος (ΣΟΝΕ)

 

«Τραγουδάμε Καββαδία – 50 χρόνια μετά…»

Μια βραδιά ποίησης και μουσικής

 

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου
Αρχαιολογικός Χώρος Ευρωπού, Π.Ε. Κιλκίς
Ώρα έναρξης: 20:00
Είσοδος ελεύθερη – χωρίς κρατήσεις

Θα προηγηθεί ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο (19:00 – 20:00).

Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατο του Νίκου Καββαδία, ο ποιητής των θαλασσών, των μεγάλων ταξιδιών και της αστείρευτης νοσταλγίας επιστρέφει μέσα από μια ξεχωριστή μουσικοποιητική παραγωγή του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη, τον Κώστα Πρατσινάκη, τον Κωνσταντίνο Καζάκο στην αφήγηση και πρωτότυπα κείμενα – λογοτεχνική επιμέλεια της Άννας Μυκωνίου.

Το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε συνδιοργάνωση με την Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς, με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και σε συνεργασία με τον Δήμο Παιονίας, παρουσιάζουν μια ξεχωριστή μουσικοποιητική εμπειρία στον επιβλητικό Αρχαιολογικό Χώρο Ευρωπού, στην κοιλάδα του Αξιού — έναν τόπο όπου η ιστορία συνομιλεί με τη μνήμη, την ποίηση και τη μουσική, προσφέροντας στο κοινό μια υψηλής αισθητικής εμπειρία, με ελεύθερη είσοδο.

Δεν πρόκειται για μια ακόμη συναυλία. Πρόκειται για μια ποιητική περιπλάνηση στον κόσμο του Νίκου Καββαδία, εκεί όπου οι λέξεις μυρίζουν αρμύρα, τα λιμάνια γίνονται τόποι μνήμης και οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους την αγωνία της αναχώρησης και τη λαχτάρα της επιστροφής. Μέσα από τη μουσική, την αφήγηση και τον ποιητικό λόγο, η παράσταση φωτίζει τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο και αναδεικνύει τη διαχρονικότητα ενός έργου που εξακολουθεί να συγκινεί κάθε γενιά.

Οι στίχοι του Καββαδία συναντούν τις εμβληματικές μελοποιήσεις των Θάνου Μικρούτσικου, Γιάννη Σπανού, Μαρίζας Κωχ και Δημήτρη Ζερβουδάκη. Τραγούδια που έχουν σημαδέψει τη συλλογική μας μνήμη, που τραγουδήθηκαν σε παρέες, σε ταξίδια και σε νύχτες γεμάτες θάλασσα, αποκτούν νέα πνοή μέσα από μια παράσταση όπου η μουσική συνομιλεί με την ποίηση και η αφήγηση οδηγεί τον θεατή στα μονοπάτια της ζωής και της δημιουργίας του μεγάλου ποιητή.

Μια βραδιά αφιερωμένη όχι μόνο στον Καββαδία, αλλά στη δύναμη της ποίησης να μας ενώνει, να μας συγκινεί και να μας ταξιδεύει.

Σύλληψη- Κείμενα – Λογοτεχνική επιμέλεια
Άννα Μυκωνίου

Ερμηνεύουν:
Δημήτρης Ζερβουδάκης
Κώστας Πρατσινάκης
Μαρία Φραγκούλη
Μαρία Κατηρτζίδου

Αφήγηση: Κωνσταντίνος Καζάκος

Με το μουσικό σχήμα «Πριγκηπέσσα»

Ενορχηστρώσεις - Ακορντεόν: Ηρακλής Βαβάτσικας
Πιάνο: Σάκης Κοντονικόλας
Κιθάρα: Δημήτρης Σφίγγος
Κοντραμπάσο: Μίλτος Τσαλιγόπουλος

Σε Συνδιοργάνωση: Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς, Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς
Σε Συνεργασία : Δήμο Παιονίας

 

29 Ιουλίου, 2026 0  Από Καλλιόπη Σουφλή

ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ: ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ… ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ… ΑΡΙΒΙΣΤΕΣ… ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ… 

Η ΤΣΙΜΕΝΔΩΝΗ ΠΟΥ ΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ Ο ΑΣΚΕΝΑΖΙ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΣΟΥΝ… 

ΜΗΝ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ ΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΚΕΝΑΖΙ “ΟΒΡΙΟΙ” ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ… ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΙΣΡΑΗΛ.

ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ… 

ΣΕ ΛΙΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ… 

ΣΑΣ ΑΡΚΕΙ ΕΝΑ ΚΟΚΚΑΛΑΚΙ, ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΤΑΞΕΙ Ο ΟΒΡΙΟΣ… ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΣΤΕ ΕΥΤΥΧΕΙΣ…

 

 

 

 

Μόνο με ψήφους της ΝΔ ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την πολιτιστική κληρονομιά – Η ανώνυμη εταιρία δεν είναι φορέας κυριότητας μνημείων, είπε η Μενδώνη

Κάποιοι  επιλέγουν να πλάθουν φαντασιώσεις προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, είτε επειδή δεν μελέτησαν επαρκώς το σχέδιο νόμου, είτε για ίδιον όφελος», είπε η υπουργός Πολιτισμού

Takeawaysby Protothema AI

• Η ολομέλεια της Βουλής ψήφισε κατά πλειοψηφία το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού για τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς και την αναδιοργάνωση του ΟΔΑΠ.
• Υπέρ της αρχής του νομοσχεδίου τάχθηκε μόνο η Νέα Δημοκρατία, ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης το καταψήφισαν έπειτα από μαραθώνια συζήτηση.
• Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη διαβεβαίωσε ότι η κυριότητα των μνημείων παραμένει στο ελληνικό Δημόσιο και δεν υφίσταται ζήτημα ιδιωτικοποίησης αρχαιολογικών χώρων.
• Η υπουργός διευκρίνισε ότι η νέα ανώνυμη εταιρεία θα λειτουργεί ως φορέας διαχείρισης εσόδων για λογαριασμό του ΟΔΑΠ και του υπουργείου Πολιτισμού.
• Το Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων θα ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2026 με συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εθνικούς πόρους.

Μετά από μια μαραθώνια συζήτηση που διήρκησε πάνω από 12 ώρες, ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία από την ολομέλεια της Βουλής, το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού, για «τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, την προστασία των έργων τέχνης και την αναδιοργάνωση του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων».

Υπέρ της αρχής του τάχθηκε μόνον η ΝΔ, ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης το καταψήφισαν.

«Πουθενά και σε καμία περίπτωση το νομοσχέδιο δεν ακουμπά θέματα ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Η κυριότητα των μνημείων παραμένει ακέραια στο ελληνικό Δημόσιο, όπως ακριβώς ορίζει το Σύνταγμα, και η πολιτιστική μας κληρονομιά προστατεύεται πλήρως και απολύτως από τον αρχαιολογικό νόμο. Τελεία και παύλα». Αυτό υπογράμμισε χαρακτηριστικά η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, αντιδρώντας έντονα στις κατηγορίες κομμάτων της αντιπολίτευσης, που καταλόγισαν στην κυβέρνηση «μια ακόμα προσπάθεια να παραδώσει σε ιδιώτες τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία της χώρας».

«Δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι σήμερα δοκιμάζεται η στοιχειώδης εντιμότητα και η ποιότητα του δημόσιου λόγου, αναφορικά με την πολιτιστική κληρονομιά. Κάποιοι επέλεξαν και επιλέγουν να πλάθουν φαντασιώσεις προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, είτε επειδή δεν μελέτησαν επαρκώς το σχέδιο νόμου, είτε εσκεμμένα και φαύλα για ίδιον όφελος, στείρου αντιπολιτευτικού χαρακτήρα», είπε η υπουργός Πολιτισμού και συμπλήρωσε:

«Το νομοσχέδιο, πουθενά δεν λέει ότι η ανώνυμη εταιρία είναι φορέας κυριότητας μνημείων ή αρχαιολογικών χώρων. Η εταιρεία δεν αποκτά κυριότητα, άρα δεν προβαίνει σε εκποίηση. Είναι μια εταιρεία διαχείρισης, που διέπεται από το θεσμικό πλαίσιο του Δημοσίου. Αυτός ο οποίος έχει την ανώνυμη εταιρεία είναι το υπουργείο Οικονομικών και ο ΟΔΑΠ.

Η εταιρεία εισπράττει στο όνομα και για λογαριασμό του ΟΔΑΠ, δεν διαχειρίζεται τα έσοδα, τα αποδίδει ακέραια στον ΟΔΑΠ, για να περάσουν στην συνέχεια στο υπουργείο Πολιτισμού. Αυτό λέει το νομοσχέδιο. Μόνο για καλό μπορεί να λειτουργήσει η ανώνυμη εταιρεία».

Όπως είπε η κ. Μενδώνη, «κάποιοι στην αντιπολίτευση δεν αντέχουν την επιτυχία», τονίζοντας ότι «ενάμιση δισ. ευρώ και πλέον κατευθύνεται στα 900 έργα που είναι σε εξέλιξη, και από αυτά, τα περισσότερα γίνονται με αυτεπιστασία, άρα εργάζονται άνθρωποι από τις τοπικές κοινωνίες και είναι προς όφελος της κοινωνίας».

Κατά την διάρκεια της συζήτησης, πολλοί βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και της συμπολίτευσης, εξέφρασαν την αγωνία τους για την ανάδειξη και το μέλλον του πολιτιστικού αποθέματος του τόπου τους.

«Μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να υποστείτε καμία ζημία στους αρχαιολογικούς σας χώρους, για έναν απλό λόγο. Διότι οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μνημεία προστατεύονται από τον αρχαιολογικό νόμο», ανέφερε η υπουργός Πολιτισμού.

Τέλος, η κ. Μενδώνη ανέφερε ότι «το Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων δεν το απέρριψε η ΕΕ, αλλά συγχρηματοδοτείται από την ΕΕ και από εθνικούς πόρους, θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2026 και θα αποδοθεί στο κοινό στην αρχή του 2027».

Πηγή

Το Φεστιβάλ Επταπυργίου έσβησε τα φώτα του, για φέτος, αλλά άφησε αναμμένη τη φλόγα ενός ακόμη καλοκαιριού γεμάτου τέχνη, συγκίνηση και ανθρώπινες συναντήσεις.

Με 14 sold out, περισσότερους από 12.000 θεατές και επτά πρωτότυπες παραγωγές ολοκληρώθηκε το 8ο Φεστιβάλ Επταπυργίου.

 

Έπειτα από πέντε εβδομάδες γεμάτες όπερα, μουσική, ποίηση και σπουδαίες καλλιτεχνικές συναντήσεις, το 8ο Φεστιβάλ Επταπυργίου ολοκλήρωσε τον κύκλο του, αφήνοντας πίσω του μια διοργάνωση που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

14 sold out σε σύνολο 16 εκδηλώσεων. Περισσότεροι από 12.000 θεατές.

 

Ένα ιστορικό ρεκόρ για τον θεσμό, που επιβεβαιώνει ότι το Φεστιβάλ Επταπυργίου έχει πλέον καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας, αλλά και ότι το κοινό αναγνωρίζει και στηρίζει με θέρμη τη φιλοσοφία του: την παραγωγή πρωτότυπων έργων, την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας και τη μετατροπή ενός ιστορικού μνημείου σε έναν ζωντανό χώρο πολιτισμού.

Το φετινό πρόγραμμα απέδειξε ότι η καλλιτεχνική ποιότητα μπορεί να συνυπάρχει με τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, δημιουργώντας παραστάσεις που δεν εξαντλούνται στη διάρκεια μιας βραδιάς, αλλά μένουν ως εμπειρία.

 

Η αυλαία άνοιξε με τη «Μποέμ» του Giacomo Puccini, σε σκηνοθεσία Αθανάσιου Κολαλά,  τη μεγαλύτερη παραγωγή στην ιστορία του Φεστιβάλ. Η σύγχρονη σκηνοθετική της προσέγγιση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, οι τρεις χορωδίες και το πολυπληθές καλλιτεχνικό δυναμικό δημιούργησαν μια παράσταση που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς και επιβεβαίωσε ότι το Φεστιβάλ συμβάλλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση ενός νέου, δυναμικού κοινού για την όπερα στη Θεσσαλονίκη.

 

Στη συνέχεια, η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Μανώλης Φάμελλος δημιούργησαν ένα γοητευτικό, βαθιά συναισθηματικό μουσικό σύμπαν, ειδικά σχεδιασμένο για το Επταπύργιο. Δύο βραδιές γεμάτες λυρισμό, ειλικρίνεια και μουσικές που ένωσαν διαφορετικές γενιές θεατών.

 

Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα κατείχε το μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, μια παραγωγή που βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης. Με νέες μελοποιήσεις του Γιώργου Καζαντζή, εξαιρετικές ερμηνείες και έναν κείμενο που ανέδειξε τη διαχρονικότητα του μεγάλου Νομπελίστα ποιητή, η παράσταση απέδειξε ότι η ποίηση εξακολουθεί να βρίσκει τον δρόμο της προς τις καρδιές των ανθρώπων, συγκινώντας ένα πολυπληθές κοινό που γέμισε το Επταπύργιο.

 

Οι συναυλίες της Μέλας Γεροφώτη και του Γιώργου Φωκά δικαίωσαν  με τον καλύτερο τρόπο τη σταθερή επιλογή του Φεστιβάλ να επενδύει στη νέα δημιουργία και στους καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης. Δύο παραγωγές υψηλής αισθητικής που ανέδειξαν τον πλούτο της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας της πόλης.

 

Η «Προσωρινή Αθανασία» του μοναδικού Αλκίνοου Ιωαννίδη αποτέλεσε μία από τις κορυφαίες στιγμές της φετινής διοργάνωσης. Περισσότεροι από 2.500 θεατές παρακολούθησαν μια παράσταση σπάνιας πνευματικότητας και εσωτερικής δύναμης, που επιβεβαίωσε τη μοναδική σχέση του σπουδαίου δημιουργού με το κοινό.

 

Το φινάλε ανήκε στον Θοδωρή Βουτσικάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, οι οποίοι χάρισαν στο Φεστιβάλ δύο ακόμη sold out βραδιές. Ένα πρόγραμμα δροσερό, βελούδινο, γεμάτο ευαισθησία, ποίηση και αγαπημένα τραγούδια, που αγκαλιάστηκε από το κοινό από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα. Η παρουσία της Λίνας Νικολακοπούλου επί σκηνής, οι ερμηνείες του Θοδωρή Βουτσικάκη και η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θέρμης Con Fuoco, υπό τη μουσική διεύθυνση και τις ενορχηστρώσεις του Γιάννη Πολυμενέρη, δημιούργησαν ένα φινάλε γεμάτο φως και συγκίνηση, με ολόκληρη την κερκίδα να τραγουδά μαζί με τους καλλιτέχνες.

 

Το 8ο Φεστιβάλ Επταπυργίου απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η επιτυχία ενός θεσμού δεν μετριέται μόνο από τους αριθμούς. Μετριέται από τις στιγμές που μένουν στη μνήμη, από τις σχέσεις εμπιστοσύνης που χτίζονται με τους καλλιτέχνες, από τη δύναμη μιας πόλης να παράγει πολιτισμό υψηλού επιπέδου και από την πίστη του κοινού σε ένα όραμα που χρόνο με τον χρόνο γίνεται ολοένα πιο ισχυρό.

Το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας ευχαριστεί θερμά όλους τους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς, τους μουσικούς, τους τεχνικούς, τους εργαζομένους, τους εθελοντές, τους χορηγούς, τους συνεργαζόμενους φορείς και, πάνω απ' όλα, τους περισσότερους από 12.000 θεατές, οι οποίοι με την παρουσία, την εμπιστοσύνη και το παρατεταμένο τους χειροκρότημα έδωσαν ζωή στο ιστορικό Επταπύργιο και συνέβαλαν ώστε το 8ο Φεστιβάλ να αποτελέσει την πιο επιτυχημένη διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού.

 

Το ραντεβού ανανεώνεται για το καλοκαίρι του 2027.

 

Με την ίδια πίστη ότι ο πολιτισμός μπορεί να συγκινεί, να ενώνει και να δημιουργεί κοινότητες. Με την ίδια επιμονή στην καλλιτεχνική ποιότητα και στις πρωτότυπες παραγωγές. Και με την ίδια αγάπη για το Επταπύργιο, το μνημείο που κάθε καλοκαίρι μεταμορφώνεται σε έναν τόπο όπου η ιστορία συνομιλεί με τη σύγχρονη δημιουργία.

Γιατί οι πιο όμορφες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν πέφτει η αυλαία. Απλώς αρχίζουν να γίνονται μνήμη.

 

Έγραψαν για το Φεστιβάλ Επταπυργίου 2026:

 

«Είναι καθηλωτικό το πώς τα πάντα κινούνται και συγκλίνουν την ίδια στιγμή: η αρχιτεκτονική του φρουρίου, η γεωμετρία των σκηνικών, η ορμή των νέων ερμηνευτών και το «κοχύλι» της ορχήστρας. Όλα αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία κουμπώνουν τελικά με οργανική αρμονία, υπόσχοντας ένα αποτέλεσμα που πραγματικά αξίζει να βιωθεί. Κι αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της προσπάθειας και τον αριθμό των ανθρώπων που συνέδραμαν ώστε αυτό το εγχείρημα να παρουσιαστεί στο Επταπύργιο –ως η κορυφαία του πολιτιστική εκδήλωση– τότε δικαίως υποκλίνεσαι σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια..

Ανδρέας Νεοκλέους, parallaxi για τη Μποέμ

 

«Υπήρξε μια βραδιά άκρως καλλιτεχνικά  ποιοτική, σε όλους τους τομείς, αρχής γενομένης από τα εξαιρετικά δουλεμένα κείμενα της Άννας Μυκωνίου, που μας μετέφερε μοναδικά  με την φωνή του ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός.

Τα κείμενα αυτά, αφενός, μας εξιστόρησαν την ζωή του μεγάλου νομπελίστα ποιητή και, αφετέρου, φώτισαν το έργο του, τις συνθήκες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του, την στάση του απέναντι στα γεγονότα και την ιστορία, την φιλοσοφία του και κατ’ επέκταση την τέχνη του, τα ποιήματά του».

Κυριάκος Ξανθόπουλος, kulturosupa.gr για τις Βραδιες ποίησης και μουσικής αφιερωμένες στον Σεφέρη

 

«Η όπερα Μποέμ, ένα από τα πιο αριστουργηματικά έργα του Πουτσίνι ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Αθανάσιου Κολαλά και μουσική διεύθυνση του Γιώργου Βράνου, τοποθετημένη όχι στο 1830 αλλά στις αρχές του 21ου αιώνα για να αναδείξει τα πανανθρώπινα πάθη και προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι που αναγκάζονται να μεγαλώσουν βίαια, ανεξαρτήτως της εποχής».

Ελένη Θεοδωρίδου, emakedonia.gr

 

«Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ και σκηνοθέτης της παράστασης, Αθανάσιος Κολαλάς, προσεγγίζει το αριστούργημα του Πουτσίνι όχι ως μια ρομαντική ιστορία μιας άλλης εποχής, αλλά ως μια ζωντανή αφήγηση που συνομιλεί με τις αγωνίες, τις επιθυμίες και τις αναζητήσεις του σήμερα».

Αθανασία Μπίδιου, vwoman.gr

 

«Συγχαρητήρια Anna Mykoniou και σε όλους τους συνεργάτες για τη σπουδαία διοργάνωση. Μακράν ότι καλύτερο σε φεστιβάλ διαθέτει αυτή η πόλη. Και του χρόνου με το καλό!»

Γιάννης Τσιρόγλου, kulturosupa.gr

 

 

Είπαν οι καλλιτέχνες:

 

Λίνα Νικολακοπούλου:

«Καμαρώνω για αυτό τον θεσμό! Το Επταπύργιο είναι ένας χώρος μαγικός. Δεν είχα ξανανέβει. Είναι χαρά μου που και οι δύο συναυλίες του Θοδωρή Βουτσικάκη που είναι γέννημα - θρέμμα της Θεσσαλονίκης, έγιναν sold out».

Στάση ΕΡΤ3

 

Μανώλης Φάμελλος:

Για μένα, το Επταπύργιο συνδέεται με ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Από τη μία είναι ένας χώρος επιβλητικός, από την άλλη εκεί “αλήτεψα”, εκεί έμαθα να καπνίζω —ελπίζω να το ξεμάθω τώρα που θα ξαναπάω! Ήμουν πολύ νέος για να προλάβω τον χώρο ως φυλακή, αν και, ξέρεις, αν είχα πάρει διαφορετικό μονοπάτι στην εφηβεία μου, ίσως να είχε συμβεί κι αυτό. Πέρα από τον χώρο, η συγκεκριμένη παραγωγή προσφέρει μια ιδανική συνθήκη, καθώς σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις ελεύθερα την πρόταση που επιθυμείς. Σπάνια έχω τέτοιες ευκαιρίες, και με τη συμμετοχή της Νατάσσας αυτό γίνεται ακόμα πιο εύκολο. Είναι μια ευτυχής συγκυρία, αν και το ζωντανό κρύβει πάντα εκπλήξεις. Όταν πληρούνται οι υλικοί όροι και οι προϋποθέσεις, μπορείς πάνω στη σκηνή να κάνεις ένα άλμα που δεν είχες πλησιάσει καν στις πρόβες· να φτάσεις σε μια μορφή έκστασης που μεταδίδεται στο κοινό. Αυτό το συναίσθημα πλάθεται αμοιβαία, γιατί ο κόσμος σού ανοίγει την ψυχή του για να περάσεις μέσα, και αυτή η ενέργεια σου επιστρέφεται. Όταν λειτουργεί αυτός ο δίαυλος, το κύκλωμα ανατροφοδοτείται διαρκώς και δημιουργούνται στιγμές μαγικές. Τέτοιες στιγμές ελπίζω να ζήσουμε».

Ανδρέας Νεοκλέους, parallaximag.gr

 

Μαρία Κωστράκη:

«Η όπερα πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως κάτι μακρινό ή ως μια τέχνη που απευθύνεται σε ένα περιορισμένο κοινό. Στην πραγματικότητα, όμως, μιλά για συναισθήματα και ανθρώπινες ιστορίες που αφορούν όλους μας.

Όταν μια παράσταση όπως η Μποέμ παρουσιάζεται σε έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο όπως το Επταπύργιο, αποκτά μια διαφορετική αμεσότητα. Ο θεατής ίσως νιώθει πιο κοντά στο έργο, πιο ελεύθερος να το προσεγγίσει, ακόμη κι αν δεν έχει ξαναδεί όπερα.

Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να βγαίνει η όπερα από τα στενά όρια μιας λυρικής σκηνής και να συναντά το κοινό σε διαφορετικούς χώρους. Έτσι δημιουργούνται νέοι θεατές, άνθρωποι που ίσως έρχονται από περιέργεια και τελικά ανακαλύπτουν έναν ολόκληρο κόσμο που δεν γνώριζαν».

Συνέντευξη στην Χάιδω Σκανδύλα, theopinion.gr

 

Davide Procaccini:

«Κυριολεκτικά νιώθω «σπίτι μου»! Από τις πρώτες κιόλας μέρες, υπήρξε μια απίστευτη συνεργασία ανάμεσα στο καστ, την δημιουργική ομάδα και την παραγωγή. Αυτό μας επέτρεψε να δουλέψουμε με μεγάλη ψυχική ηρεμία σε ένα πολύ πλούσιο και πυκνό θέαμα. Ήταν πραγματικά μια ομαδική προσπάθεια, όπου όλοι συνέβαλαν όσο καλύτερα μπορούσαν για να λειτουργήσει η παραγωγή».

Typosthes.gr

 

Γιώργος Καζαντζής:

Σε δύο βραδιές στο Επταπύργιο, αφιερωμένες στον Γιώργο Σεφέρη πριν από λίγες ημέρες, είχα τη χαρά να παρουσιαστούν για πρώτη φορά πέντε δικές μου μελοποιήσεις σε ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή, με δικές μου ενορχηστρώσεις. Κάθε συνάντηση με την ποίηση του Σεφέρη είναι ένα ταξίδι. Η μουσική έρχεται απλώς να συνομιλήσει μαζί της και να φωτίσει, με τον δικό της τρόπο, τον ποιητικό λόγο.

Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη προς όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτές τις δύο ξεχωριστές βραδιές: το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και το Φεστιβάλ Επταπυργίου, την Άννα Μυκωνίου για την έμπνευση και την καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης, τον Θανάση Κολαλά για την άψογη διοργάνωση, τη Χορωδία «Γιάννης Μάντακας» του ΑΠΘ και τη μαέστρο Εριφύλη Δαμιανού, το Plaza Ensemble και όλους τους εξαιρετικούς μουσικούς.

Ιδιαίτερη χαρά ήταν η συνεργασία με τους ερμηνευτές Ελένη Δημοπούλου, Δημήτρη Ζερβουδάκη και Παντελή Θεοχαρίδη, καθώς και με τον Γρηγόρη Βαλτινό, που με τη μοναδική του παρουσία ένωσε τον ποιητικό λόγο με τη μουσική».

 

Γιώργος Φωκάς:

«Είναι μια υπέροχη εκδήλωση που γίνεται κάθε καλοκαίρι στην πόλη μας, με πολλή αγάπη, μεράκι και σεβασμό και πλέον αποτελεί θεσμό (…). Το Επταπύργιο είναι ένας εμβληματικός χώρος με ιστορία και έντονη αύρα και αυτό είναι κάτι που σε αναγκάζει, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, να αντιμετωπίσεις αυτό που κάνεις εκείνη τη στιγμή με απόλυτη σοβαρότητα (όχι σοβαροφάνεια) και σεβασμό. Όταν ένας καλλιτέχνης ανεβαίνει σε μια τέτοια σκηνή, αυτό που θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει στο νου του, είναι ότι εκείνη τη στιγμή υπηρετεί τη μουσική, την τέχνη και γενικότερα κάτι ανώτερο από τον ίδιο».

Συνέντευξη στην Ελένη Θεοδωρίδου στο emakedonia.gr

 

Μέλα Γεροφώτη για την δράση“SKG- Δυναμώνουμε τη Δημιουργία” του Φεστιβάλ Επταπυργίου:

«Είναι αναγκαίο να δίνεται χώρος και “φωνή” σε νέους καλλιτέχνες της πόλης μας, και κάθε πόλης. Η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού, ανοίγει το μυαλό, τρέφει την ψυχή, αφουγκράζεται την ανάγκη της εκάστοτε εποχής, προτείνει, ερεθίζει, προτρέπει, αφυπνίζει… Υπάρχουν πολλοί νέοι καλλιτέχνες που παλεύουν να επικοινωνήσουν την τέχνη τους, με τις προσωπικές τους δυνάμεις, σταθερά και αφοσιωμένα, με ελάχιστα μέσα, κάνοντας παράλληλα άλλες δουλειές για την επιβίωση τους. Ταλαντούχοι και εμπνευσμένοι άνθρωποι που προσπαθούν υπάρξουν μέσα στην εποχή της κατανάλωσης και της ταχύτητας, χωρίς να κάνουν εκπτώσεις σε ό,τι γεννιέται μέσα τους. Η δράση “SKG- Δυναμώνουμε τη Δημιουργία” αποτελεί έμπρακτη στήριξη σε αυτόν τον αγώνα των καλλιτεχνών και αξίζει την αντίστοιχη έμπρακτη στήριξη και αγκαλιά από το κοινό της πόλης. Μακάρι να συνεχιστεί για πολλά χρόνια και να γίνει έναυσμα και παράδειγμα για την δημιουργία πολλών τέτοιων δράσεων σε όλη τη χώρα.

Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου, Kulturosupa.gr

 

Voci Contra Tempo - Female Vocal Ensemble: «Ήταν μεγάλη μας χαρά και τιμή να συναντηθούμε επί σκηνής με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τη Lena Chatzigrigoriou, σε μια συναυλία που θα επιστρέφουμε.