Ο καθρέφτης του Άδωνι και η «Δυστυχία» της πολιτικής του διαδρομής

 

… Κακούργα αλήθεια!

Του Γιάννη Κίτσου

Αν ο Νίκος Δήμου έγραφε σήμερα τη Δυστυχία του να είσαι Έλληνας, δεν θα χρειαζόταν να ψάχνει παραδείγματα σε παλιά βιβλία. Θα του αρκούσε μια ματιά στο Twitter και το «σόου» που ανέβασε ο Άδωνις Γεωργιάδης, μόλις άκουσε τον Νίκο Τσούτσια να μιλάει στον ΣΚΑΪ.

Τι είπε δηλαδή ο Τσούτσιας και τινάχτηκε ο υπουργός στον αέρα; Το πιο απλό, το πιο προφανές και το πιο ιστορικά καταγεγραμμένο πράγμα. Ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία είναι ένα κοκτέιλ από «παλιό σημιτικό ΠΑΣΟΚ, ολίγον από ΛΑΟΣ» και μερικές ατάκες για τις δημοσκοπήσεις. Σιγά το μυστικό! Όποιος παρακολουθεί πολιτική τα τελευταία χρόνια, βλέπει ακριβώς αυτό το πράγμα. Δεν ήταν καν βρισιά, μια στεγνή περιγραφή της πραγματικότητας ήταν.

Κι όμως, ο Άδωνις έβγαλε καπνούς. Άρχισε να πουλάει θιγμένο φιλότιμο, θυμήθηκε τις ευγνωμοσύνες στον Σαμαρά, έμπλεξε τις υπουργικές του δάφνες, για να καταλήξει στο γραφικό «οι προσωπικές επιθέσεις σε μένα δεν είναι καλή ιδέα». Γιατί τόσος χαμός; Γιατί τέτοια υστερία για κάτι που το ξέρει κι ο τελευταίος ψηφοφόρος;

Εδώ είναι που κολλάει γάντι ο Δήμου. Ο Έλληνας, λέει, όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη βλέπει τον Μεγαλέξανδρο ή τον Κολοκοτρώνη, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο Καραγκιόζης με τα πολλά επαγγέλματα, τα πολλά πρόσωπα και τη μία μεγάλη τέχνη, την υποκριτική.

Ο Άδωνις, μην ξεχνάμε, δηλώνει και φιλόλογος. Δάσκαλος άνθρωπος! Ένας άνθρωπος των γραμμάτων θα έπρεπε να ξέρει ότι η αλήθεια δεν είναι βρισιά και ότι η ιστορική καταγραφή δεν συνιστά ύβρη. Αλλά πού να αντέξει τον καθρέφτη; Από τα τηλεπωλητήρια και τη σκληρή ακροδεξιά ρητορική του ΛΑΟΣ, πήγε στην αγκαλιά του Σαμαρά, κι από εκεί έγινε ο πιο θερμός υποστηρικτής του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚογενούς φιλελευθερισμού του Μητσοτάκη. Τέτοιες κωλοτούμπες ούτε σε τσίρκο! Ο Τσούτσιας δεν τον προσέβαλε. Απλώς του θύμισε από πού κράταγε η σκούφια του και ποιο είναι το «πολιτικό του DNA».

Και γιατί φούντωσε έτσι; Μα από την απόλυτη ανασφάλειά του! Όπως ακριβώς γράφει ο Δήμου, υπερβάλλει όποιος νιώθει μειονεκτικά. Η υπερβολή είναι προσπάθεια για υπεραναπλήρωση. Ο Άδωνις πασχίζει χρόνια να το παίξει σοβαρός, θεσμικός και «βέρος» παράταξη, προσπαθώντας να ξεπλύνει τη ρετσινιά του γυρολόγου. Όταν λοιπόν βγαίνει κάποιος και του θυμίζει τα ανταλλακτικά του ΛΑΟΣ, του χαλάει τη μάσκα. Του θυμίζει ότι στην πολιτική πιάτσα, όσους θώκους κι αν καταλάβει, για την παλιά φρουρά θα παραμένει πάντα ένας «μουσαφίρης».

Η δυστυχία του Άδωνι είναι ότι θέλει σαν τρελός να τον βλέπουν σαν ιστορικό ηγέτη της κεντροδεξιάς, αλλά η πραγματικότητα του θυμίζει διαρκώς τις μεταμορφώσεις του. Βρίσκεται σε αυτή τη μόνιμη νεοελληνική σχιζοφρένεια του να θέλει να δείχνει Ευρωπαίος εκσυγχρονιστής, αλλά μόλις στριμωχτεί, να βγάζει τον λαϊκιστή από τα παλιά. Κι όσο η πραγματικότητα αρνείται να συμπέσει με τον μύθο που έπλασε για τον εαυτό του, τόσο θα τσιρίζει στο Twitter, πουλώντας τσάμπα μαγκιά και λεβεντιά.