Μέσα στην εβδομάδα, μετακινήθηκα με το
αυτοκίνητο, για επαγγελματικό λόγο στην Αλεξανδρούπολη. Μια διαδρομή που
γίνεται αναγκαστικά από χιλιάδες πολίτες καθημερινά και όχι για πολυτέλεια. Στο
τιμόνι ένοιωσα αυτό που νιώθει σήμερα κάθε πολίτης, οργή.
Όχι για την απόσταση, αλλά για την κοροϊδία. Σε κάθε σταθμό διοδίων, το μόνο
που συναντούσα ήταν υπέρογκες αυξήσεις: πλήρωνα ξανά και ξανά και δεν πίστευα
σε αυτό που έβλεπα. Για έναν άξονα που έχει αποσβεστεί εδώ και χρόνια, το
Δημόσιο επέλεξε να λειτουργεί τον δρόμο, μόνο με εισπρακτική λογική.
Φυσικά, δεν αποτελεί δικαιολογία ότι η εκμετάλλευση του δρόμου έχει παραδοθεί
σε ιδιωτικό σχήμα με πολιτική απόφαση, γιατί το κράτος δεν είναι απλός θεατής
σε τέτοια θέματα.
Είναι καθαρά πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να έχει εγκρίνει, να έχει
αποδεχτεί και να έχει επιλέξει να μην παρέμβει. Και θα με ρωτήσετε γιατί το λέω
αυτό. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Όταν το Δημόσιο δεν βάζει φρένο στις
ανεξέλεγκτες αυξήσεις και δεν προστατεύει τις τοπικές κοινωνίες που χρησιμοποιούν
καθημερινά πολλές φορές τις συγκεκριμένες διαδρομές, τότε μιλάμε για κρατικά
νομιμοποιημένη αισχροκέρδεια.
Οι αυξήσεις στα διόδια εννοείται ότι δεν είναι φυσικός νόμος για διαχείριση των
δρόμων, παρά μόνο κοινωνική λεηλασία με κυβερνητική υπογραφή.
Την ώρα που ο Έβρος αδειάζει, που η Βόρεια Ελλάδα παλεύει με ακρίβεια, καύσιμα,
μεταφορές, η κυβέρνηση απαντά με όλο και περισσότερα χαράτσια στους δρόμους.
Μιλάει για εθνική συνοχή, αλλά την τιμολογεί ανά χιλιόμετρο, μιλάει για στήριξη
της περιφέρειας, αλλά τη φορολογεί στην πράξη και φυσικά μιλάει για κοινωνική
ευαισθησία, αλλά κυβερνά με λογική εισπρακτικού σταθμού.
Οι δρόμοι είναι δημόσιο αγαθό και η μετακίνηση σε αυτούς είναι δικαίωμα. Η
πολιτική επιλογή της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη,να πληρώνουν οι πολλοί, για να
βγαίνουν τα νούμερα και να οφελούνται οι λίγοι. Δυστυχώς όμως, αυτός δεν είναι
δρόμος ανάπτυξης, παρά μόνο ένας δρόμος κοινωνικής εξάντλησης και μια κυβέρνηση
που αφήνει τις μετακινήσεις να γίνονται απλησίαστες, δεν εκσυγχρονίζει τη χώρα,
αλλά αποκόπτει τους πολίτες της μεταξύ τους.
Είμαστε για ακόμη μια φορά στο ίδιο έργο θεατές, βλέπουμε το κόστος ζωής να
έχει γίνει πολιτική επιλογή και η ευθύνη να βαρύνει πάλι το ίδιο όνομα: την
κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Να θυμούνται όμως οι κύριοι της κυβέρνησης, ότι η οργή που συσσωρεύεται σε
αυτούς τους δρόμους δεν θα μείνει εκεί.
Θα επιστραφεί, πολιτικά.
Για τη Ν.Ε.ΠΑΣΟΚ Κιλκίς,
ο Γραμματέας
Λάζαρος Παζαρτζικλής
Δεν υπάρχουν σχόλια