kilkis web tv: ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Γράφει ο Χρήστος Μπολώση

8|09|2020

Σύντροφοι και συντρόφισσες καλώς εσμίξαμε μετά το καλοκαίρι.

Ο Τένεσι Ουίλιαμς κάθισε κι’ έγραψε ένα έργο με τίτλο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», να σε πιάνει ένα ψυχοπλάκωμα μούρλια. Αναφερόταν σε μια μάνα, που έχασε το γιό της χωρίς να έχει διευκρινισθεί πώς και βρίσκεται μπλεγμένη και η ξαδέρφη του Κάθριν και άντε συ βρες άκρη. Αυτά τα έπαιζε ο Ξανθόπουλος και τα λέγαμε φτηνιάρικα. Το έγραψε ο Τενεσις και είναι τέχνη… Το παίρνει λοιπόν το βιβλίο ο σκηνοθέτης Τζότζεφ Μάνκιεβιτς και το κάνει μία ταινία, να κλαίει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει και τσάκωσε κάπου 6,5 εκατομμύρια δολάρια από εισπράξεις. Καθόλου άσχημα.

Όλα τα παραπάνω, όχι ότι έχουν σχέση με το σημερινό κείμενο, που είναι το πρώτο μετά το καλοκαίρι, αλλά θέλησα να κάνω ένα εντυπωσιακό μπάσιμο…

Τι καλοκαίρι αλήθεια και τούτο! Ρε δε πά να φωνάζει ο Ουμπέρτο Έκο, ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις! Ο δικός μας φετινός Αύγουστος και το καλοκαίρι γενικότερα, δεν μας άφησαν να πλήξουμε. Και τι δεν είχαμε.

Πρώτο πρώτο η βεβήλωση της Αγίας του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, από τον νεότερο σουλτάνο, που την μετέτρεψε σε τζαμί μη δίνοντας λογαριασμό σε κανέναν. Σε ποιόν άλλωστε; Μήπως στον… πατριάρχη; Όμως τα μηνύματα άρχισαν αμέσως. Πρώτα γκρεμίστηκε μία σκαλωσιά και τραυματίσθηκαν οι εργάτες. Το γεγονός βέβαια δεν επιβεβαιώθηκε από τουρκικής πλευράς, αλλά και μερικές ελληνικές ιστοσελίδες έσπευσαν να το αμφισβητήσουν. Θερμά συγχαρητήρια στις πεμπτοφαλαγγίτισσες… Ακολούθησε ο αναμφισβήτητος θάνατος από καρδιακή προσβολή, του μουεζίνη Οσμάν Ασλάν, που ήταν γκαρδιακός φίλος και τσιράκι του Ερντογάν και από την πρώτη μέρα, είχε πιάσει στασίδι στην Αγία Σοφία και ξέρναγε το φαρμάκι του. Ήδη έχουμε νέο «σήμα», αφού περί τους 3.000 τούρκους που είχαν συμμετάσχει στο πανηγυρικό εναρκτήριο σόου, έχουν προσβληθεί από τον κορονοϊό. Και το κακό (ή καλό…) συνεχίζεται…

Άλλο γεγονός, made in Erdoyan και αυτό, ήταν οι λεονταρισμοί για έρευνες στο Αιγαίο. Όσα ακολούθησαν γνωστά. Ο στόλος του Πολεμικού Ναυτικού μας, είπε να βγει μια τσάρκα στο Αιγαίο να ξεμουδιάσει και τα μεμέτια ψιλολούφαξαν. Όμως απλώς «ψιλό» και νά ‘χουμε και το νου μας. Στο καθημερινό λεξιλόγιό μας μπήκαν λέξεις και όροι μέχρι τώρα άγνωστες, όπως «Μερική Επήρεια νήσων», «Επακούμβηση», «Παρακούμβηση» και πάει λέγοντας. Σε όλα αυτά να προσθέσετε και το πέραν του Ατλαντικού λεχθέν μυστηριώδες: «Διεκδικούμενη δικαιοδοσία».

Λέγοντας λοιπόν «Μερική Επήρεια», όσοι ξέρουν μια σταλιά Ελληνικά τι καταλαβαίνουν; Ότι στα νησιά που αναφέρεται δεν πολυκάνουμε πιά κουμάντο. Η κυβέρνησή μας έχει διαφορετική άποψη και δεν το παραδέχεται. Ε, δεν θα τα χαλάσουμε τώρα για μερικά μικρονήσια ή για μερικές δεκάδες χερσαία εδάφη στον Έβρο…

Ακόμη, ακούστηκαν και άκρως ενδιαφέρουσες μπούρδες, όπως το ότι κάνοντας τσάρκα μέσα στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, οι Τούρκοι δεν παραβιάζουν κάποιον κανόνα διεθνούς, τριεθνούς, τετραεθνούς ή τρέχα γύρευε, δικαίου. Αυτό το είπαν και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, που είναι και βουλευτές. Σκεφτείτε τι γράμματα μαθαίνουν στα παιδιά μας…

Ακόμη μάθαμε ότι ο θόρυβος από τις προπέλες των Ελληνικών πολεμικών πλοίων, εμποδίζει το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Oruc Reis» να κάνει έρευνες. Άρα, καταρρίπτεται και ο μύθος που λέει ότι με τις πο@@ές δεν βάφονται αυγά. Φαίνεται ότι βάφονται και μάλλον λύσαμε και το πρόβλημα των εξοπλισμών…

Βέβαια δεν είναι όλα μαύρα. Βρέθηκε ο αντιπλοίαρχος Ιωάννης Σαλιάρης κυβερνήτης της Φρεγάτας «Λήμνος» και αφού «επακούμβησε» για τα καλά το τουρκικό «Κεμάλ Ρέϊς», συνοδευτικό του «Ουρούς Ρέϊς», το έστειλε στο φαναρτζίδικο. Προτείνω όπως το όνομα του μάγκα Σαλιάρη τροποποιηθεί σε «Γ@μ@@@ης».

Πάντως τελικά δεν μάθαμε αν το Oruc Reis έκανε έρευνες μέσα στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα ή όχι, αφού άλλα μας λένε οι σύμβουλοι το πρωί (μάλλον την αλήθεια), άλλα προς το μεσημέρι (μάλλον ψέματα), άλλα προς το βραδάκι και άλλα μας… ενημερώνουν οι εκπρόσωποι γενικώς (μάλλον μούσια).

Είχαμε και τον κ. Μητσοτάκη που προς στιγμή νομίζαμε ότι κάτι θα άλλαζε και θα έδειχνε την πυγμή προς την αριστερά όταν ανακοίνωσε ότι ο ΥΦΕΘΑ κ. Στεφανής θα παρίστατο, ως εκπρόσωπος της κυβερνήσεως, στο μνημόσυνο στον Γράμμο. Όσο τον είδατε σεις, άλλο τόσο τον είδα κι’ εγώ. Χε@τες, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα. Κάπως έτσι δεν το είπε ο Βάρναλης;

Φυσικά, από όλο αυτό το τζέρτζελο, δεν θα μπορούσε να λείψει και ο κ. Χαρδαλιάς. Άλλοτε με μάσκα και άλλοτε χωρίς, άλλοτε συνωστισμένος και άλλοτε αποστασιοποιημένος (μπερδεμένος κι αυτός), πέρασε το καλοκαίρι ώσπου «του έτυχε στη βάρδια του η στραβή», που έλεγε και η κ. Δούρου. Και αναφερόμαστε κυρίως στην τραγωδία της Ευβοίας, αλλά και στην έξαρση του κορονοϊού δευτερευόντως.

Για να προληφθεί το κακό στην Εύβοια πολύ λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει η νυν κυβέρνηση, αφού το πρόβλημα είναι χρόνιο και γνωστό (μπαζωμένα ρέματα κ.λπ.). Και να ξέρετε ότι αυτό το παραμύθι με τα βουλωμένα φρεάτια, είναι όντως… παραμύθι. Επειδή έχω κάποια πείρα, σας διαβεβαιώνω ότι μόλις μια μέρα πριν να έχουν οι αρμόδιοι «γλείψει» τα φρεάτια, με μισή ώρα δυνατής βροχής, τα φερτά υλικά θα τα βουλώσουν.

Όλη αυτή η ωραία και άκρως ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα, δεν μας άφησε να πλήξουμε. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η νέα έξαρση του κοροναϊού, τότε μπορώ να πω ότι είμαστε στα πρόθυρα της υπερτάτης ευτυχίας, αλλά και της τέλειας παράκρουσης.

Α, είχαμε και τα ευτράπελα από τον χώρο του ποδοσφαίρου μας. Εκείνος ο έρμος ο τελικός κυπέλλου, πέρασε από σαράντα κύματα, μέχρι να ορισθεί ο χρόνος και ο τόπος.

Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε η αστυνομία, η οποία δήλωσε αδυναμία να περιφρουρήσει ένα γήπεδο, που λόγω κορονοϊού, θα ήταν χωρίς θεατές. Φαίνεται πως οι δυνατότητές της αστυνομίας φθάνουν μέχρι την φρούρηση παιδικού σταθμού μειωμένες συνθέσεως…

Αλλά και η παιδεία μας δεν μας διασκέδασε λιγότερο, αφού η κ. Κεραμέως, άλλα έλεγε το πρωί και άλλα το βράδυ. Πάντως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το σοβαρότερο πρόβλημα λύθηκε κατά το καλύτερο τρόπο. Και βέβαια αυτό δεν είναι άλλο από το περίφημο παγουρίνο, που θα δοθεί δωρεάν σε κάθε μαθητή. Τώρα, πότε προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός, πότε δόθηκαν οι προσφορές, πότε αξιολογήθηκαν, λίγη σημασία λόχοι. Στο κάτω κάτω, εμείς δεν φτιάχνουμε παγούρια… Και βέβαια να μη ξεχάσουμε και την ιστορική εισαγωγή του μαθήματος του κακόηχου «Τσιρλίντινγκ»…

Κλείνοντας αυτό το πρώτο μεταθερινό σημείωμα, να ευχηθώ σε όλους καλό Φθινόπωρο και μετά καλό Χειμώνα, με τον Χαρδαλιά στα όνειρά σας και δεν μας βλέπω καθόλου καλά…

Όμως δεν θα κλείσουμε κλαψουρίζοντας, αλλά τραγουδώντας μαζί με τον Γιάννη Σπανό και τον Γιώργο Παπαστεφάνου:

…………………………………………………………
Κι αν σκόρπισαν τα φύλλα με τ’ αγέρι,
τον δρόμο κι αν τον σκέπασ’ η βροχή,
για μας είν’ ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι,
η αγάπη σου φωτίζει όλη τη γη.

…………………………………………………………

https://www.dimokratianews.gr/apopseis/xafnika-fetos-to-kalokairi/

Η ιταμή βεβήλωση του Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας δια της μετατροπής της σε Μουσουλμανικό Τέμενος, συνιστά, πρωτίστως ένα ισχυρό πλήγμα προς την δομική ταυτότητα του Ελληνο-Χριστιανικού πολιτισμού, καθότι συνιστά διαχρονικά τον πυρήνα του πολιτισμού μας εκ συστάσεως του Ελλαδικού Κράτους και εντεύθεν, εξ αυτού λοιπόν του λόγου, ο χαρακτήρας του Συντάγματος μας, φέρει διαχρονικώς Ορθόδοξο Χριστιανικό χαρακτήρα.

Ο Σουλτάνος όμως επιδιώκει να αυτοαναγορευθεί σε Χαλίφη του Σουνιτικό Ισλαμικού Κόσμου, οσμώνοντας τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό με τον Νέο-Οθωμανικό επεκτατισμό, ευαγγελιζόμενος ούτως την επανίδρυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αγνοώντας εκκωφαντικά την διεθνή κοινότητα.

Το μήνυμα το οποίο βούλεται να διαμηνύσει προς άπασα την οικουμένη είναι ότι συνιστά έναν πανίσχυρο ηγέτη, ο οποίος, αγνοεί την διεθνή κοινότητα, δίδοντας αποκλειστική προτεραιότητα εις την Μεγάλη Ιδέα του Τουρκικού λαού, αναβιώνοντας την ακραία θεοκρατική αντίληψη του Ισλάμ, εξοβελίζοντας κατ’ ουσίαν τις καινοφανείς αντιλήψεις εκκοσμικευμένης Δημοκρατίας, τις οποίες εγκαθίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ.

Το πλήγμα προς τον απανταχού Χριστιανισμό καθίσταται σαφές, πλην όμως οι εκδηλωθείσες αντιδράσεις ήσαν, τηρουμένων των αναλογιών, δυσανάλογες της βαρύτητας και της εκτάσεως της αυτής ιεροσυλίας, αλλά και απτώς υποδεέστερες των, εν γένει περιστάσεων, με προεξάρχουσα την ήπια διαμαρτυρία της ομοδόξου Ρωσίας.

Η υπνώτουσα Ελλάς, συνεπώς προσδεδεμένη εις το πάγιο δόγμα του «εθνομηδενισμού» και του νοσηρού ιδεολογήματος του ισοπεδωτικού πολιτισμικού Μαρξισμού, το οποίο καταργεί τα έθνη, απαξιώνει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γλώσσα, δίκην της πρωτοκαθεδρίας του αφηγήματος της εγκαθιδρυθησομένης Νέας Τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποιήσεως, προσέφυγε αμήχανα δήθεν (η Ελλάς), εις την Ε.Ε και την UNESCO, υπολαμβάνοντας, το ακανθώδες τούτο θέμα, ως μείζον δήθεν ζήτημα πρωτίστως της παγκόσμιας κοινότητας ως μνημείο της κληρονομιάς της και δευτερευόντως ως συστατικό στοιχείο της Ελληνο-Χριστιανικής ταυτότητας και παραδόσεως μας.

Ο ενδοτισμός της περιδεούς Ελλάδας, εις μία εύθραυστη περίοδο, καθίσταται παροιμιώδης, καθότι, αντί να σηκώσει στοιχειωδώς το ανάστημά της, αντιδρώντας δια τον ανόσιο κόλαφο τον οποίο υπέστη εις το θεμελιακό υπόστρωμα της εθνικής της συνειδήσεως, προβαίνει ασθμαίνουσα, σε σιωπηρά διαβήματα, δια να αποδείξει επονείδιστα και με υπερεκχειλίζουσα υποτέλεια, εις τον Ελληνικό Λαό, ότι η υπόθεση είναι οικουμενική και όχι εθνική και η λύση θα έλθει εις τα πλαίσια του διαλόγου των λαών, με την καταλυτική παρέμβαση του υπερεθνικού μορφώματος της Ε.Ε.

Η Ελλάς ευρισκόμενη εις τα πλαίσια οιονεί ψυχρού πολέμου με την Τουρκία, (Έβρος, μετανάστευση, ΑΟΖ, Υφαλοκρηπίδα, Αιγαίο, ανηλεείς και διαρκείς προκλήσεις, επί αέρος και θαλάσσης), καθίσταται παντελώς φοβική να προασπιστεί στοιχειωδώς κεφαλαιώδη συστατικά στοιχεία της ιστορικής παράδοσης και του παρελθόντος της.

Ο λαός καθεύδει τον νήδυμο ύπνο, βαθέως περιχαρακωμένος εις τις ονειρώξεις της αμοιβαίας ειρηνικής συνύπαρξης των λαών, προσβλέποντας επί μισό αιώνα και επέκεινα εις τους ουτοπικούς αταξικούς παραδείσους της αριστεράς και των ιδεολογικών εκβλαστημάτων αυτής με όλη την άναρθρη ρητορική εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού και την συνακόλουθη βιομηχανία του ανθρωπισμού, δίχως να έχει συνειδητοποιήσει με ενάργεια την εθνική απειλή προς την εθνικής μας κυριαρχία και την βάναυση προσβολή της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Η πολιτική της κυβερνήσεως, αντανακλά την ρήση «η Αγία Σοφία κείται μακράν», ποιώντας αφωνία, προκειμένου να διατηρήσει εις το έπακρον τα απονεκρωμένα αντανακλαστικά της πνευματικά ευνουχισμένης μάζας, προς την κατεύθυνση της μη αντίδρασης και της λήθης.

Εις τον αντίποδα όμως ο Ερντογάν, ενεργεί στρατηγικά και με γεωμετρική ακρίβεια, γνωρίζοντας κατ’ ουσίαν το παραισθησιογόνο της αριστερής φενάκης η οποία πλήττει τους Ελλαδικούς θεσμούς και την νοοτροπία της πλειονοψηφίας των πολιτών, εξ αυτού του λόγου λοιπόν, ουδόλως τυχαία επιλέγει τον Ιούλιο μήνα, δια την πρώτη συλλογική προσευχή προς τον μητροπολιτικό Ναό της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης : να υπομνήσω, εις το σημείο αυτό, την εισβολή στην Κύπρο, την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης ανήμερα της 24^η-7-1923 καθώς και τον θάνατο του Σαδίκ Αχμέτ 1995, τον οποίο θεωρούσαν ήρωα στην Τουρκία επειδή ξεσήκωνε την Μουσουλμανική μειονότητα της απελευθερωμένης Θράκης (…)

Ως εκ τούτου, ιστορικά, πολιτισμικά και σημειολογικά ο Ερντογάν, προβαίνει εις την αντεπίθεση προκειμένου να επιβάλλει την ισχύ του, με την δήθεν απόφαση της ολομελείας του Τουρκικού Συμβουλίου της Επικρατείας.

Να υπομνήσω, ότι η υπόθεσις αυτή, αναφορικώς με την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί, άρχεται από το 2016 με προσφυγή κάποιων θρησκευτικών σωματείων, ακολούθως εν έτει 2018, εξεδόθη μία απόφαση από το οικείο Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας της Τουρκίας, να παραμείνει ως έχει ως μουσείο, πλην όμως την ίδια χρονιά λαμβάνει χώρα η αναθεώρηση του Τουρκικού Συντάγματος όπου συντελείται η τροποποίηση, από Προεδρευομένη Δημοκρατία, σε Προεδρική, όπερ και τούτο σημαίνει ότι οι πράξεις εφαρμογής των αποφάσεων θα επικυρώνονταν με Προεδρικό Διάταγμα, ήτο η ισχύ κατ’ ουσίαν ενός ανδρός Αρχή, με αποτέλεσμα σήμερον να καταλήξουμε εις την αποφράδα ημέρα, εις την οιονεί νέα άλωση της Βασιλεύουσας την 10^η Ιουλίου 2020, δια την εν τέλει εκδόσεως αποφάσεως από την ολομέλεια του Τουρκικού Συμβουλίου της Επικρατείας.

Προσέτι άξιο δε μνείας είναι ότι εκ του έτους 2016 και ενόσω εκκρεμοδικούσε η προσφυγή προς το Συμβούλιο Επικρατείας της Τουρκίας, νομιμοποιούταν ενεργητικά να ασκήσει παρέμβαση εις την δίκη, όποιος είχε θεμελιώδες έννομο συμφέρον όπως οι Χριστιανοί, η UNESCO, πλην όμως ουδείς παρενέβη, φοβούμενος φυσικά τυχόν αντίποινα, ή απηνείς διώξεις.

Η πορεία δηλαδή της υποθέσεως, δεν ενέσκηψε μόλις τώρα, απλώς εκκρεμοδικούσε, πλην όμως, ουδείς εκ των τότε κυβερνώντων ή και από την περίπυστο Διοικούσα Εκκλησία ενδιαφέρθηκε προσηκόντως να ενημερώσει ενδελεχώς και δεόντως τον Ελλαδικό λαό ή να προβεί σε ευαισθητοποίηση του απανταχού Χριστιανισμού, με διπλωματικά διαβήματα, τουναντίον δε, επικράτησε πλήρης αδράνεια και ολιγωρία, με αποτέλεσμα, σήμερον προ τετελεσμένου να επιδιώκουμε, να θεραπεύσουμε μία ανίατο και μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Εν κατακλείδι, το πρόβλημα και ο εχθρός ευρίσκεται εντός των πυλών, ο κλειδούχος της κερκόπορτας ονομάζεται ανθελληνισμός, ο οποίος συντηρείται δια ορισμένων εξω-θεσμικών παράκεντρων και δια ορισμένων εμμίσθων Ελληνοφώνων Δούρειων ίππων, οι οποίοι έχουν εμφιλοχωρήσει τεχνηέντως, εις την παιδεία, την τέχνη και καταλαμβάνουν καίριες θέσεις εις τον Κρατικό μηχανισμό καθολικώς μα ιδίως εις τα Μ.Μ.Ε ενημερώσεως, διασπείροντας καθημερινώς μίσος κατά της ιδέας του Ελληνισμού, και της Ορθοδόξου παραδόσεως, με συνέπεια να μην γαλουχούνται οι νέες γενιές των Ελλήνων, με τα γόνιμα νάματα της παράδοσης και της Ορθοδοξίας, ήτοι της Ρωμισούνης, διαπνεόμενοι ως έδει, με ακμαίο και αξιόμαχο εθνικό φρόνημα, αλλά τουναντίον να διαπαιδαγωγούνται ως υποτελή άτομα δίχως πολιτική συνείδηση, με συνδικαλιστική μαρξιστική ρητορική, αθύρματα της Νέας Τάξης πραγμάτων, και της άμορφης και ισοπεδωτικής παγκοσμιοποιήσεως, πολίτες ενός «χώρου», δίχως ιδανικά, αξίες, συλλογικό όραμα για εθνική αξιοπρέπεια, ελευθερία, αγάπη δια την πατρίδα καθώς και πίστη εις τους θυσιασθέντες προγόνους μας.

Η Ελλάς βαίνει εις κρημνόν, η εθνική αλλοτρίωσης καθίσταται μείζονα, ο Έλλην, δεν αντιλαμβάνεται το διακύβευμα εις την Αγία Σοφία, διότι έχει ακρωτηριασθεί από το παρελθόν του, από την γλώσσα, από την ιστορία και την παράδοση του, είναι εθισμένος μυωπικά στον καταναλωτισμό και εξαρτημένος προς της προπαγάνδα της ψευδεπίγραφης αριστεράς περί ομογενοποιήσεις των πάντων, με αποτέλεσμα ο Έλλην σήμερα, να διέρχεται μία πρωτοφανή κρίση ταυτότητας, προσωπικής, κοινωνικής, πολιτικής, εθνικής, με επαχθή συνέπεια να καθίσταται ευάλωτος και ευεπίφορος προς την ψυχοσυναισθηματική χειραγώγηση και τον πολιτικό πατερναλισμό προς τον μηδενισμό.

Συνελόντι ειπείν, προσβλέπουμε εις την εξανάσταση του Γένους συν θεώ, εις την δημιουργία μίας νέας Ελλάδας η οποία θα εδράζεται εις το παρελθόν και θα ατενίζει το μέλλον συγκερνώντας συμμετρικά και αρμονικά, το ένδοξο παρελθόν της με τις προκλήσεις του μέλλοντος, ερειδόμενη εις τον Ελληνοχριστιανικό της πλούτο.

Νύν, εν παντί και πάντοτε και Υπέρ πάντων ο αγών, πάλαι τε και επ’ εσχάτων άχρι εσχάτων, ας νήφουμε και ας αγρυπνούμε, προσδοκώντας την άρδην και καθολική Ανάνηψη των Ελλήνων.

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς

Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

6944-938836

www.katsivardas-dimitriadou.gr

Ξεκινά νωρίτερα εφέτος η υποβολή αιτήσεων για το πρόγραμμα χορήγησης επιταγών αγοράς βιβλίων έτους 2020, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ).

Συγκεκριμένα, από αύριο Παρασκευή, 5 Ιουνίου, στις 12:00 και μέχρι την Τρίτη 23 Ιουνίου, στις 23:59, θα μπορούν οι δικαιούχοι να υποβάλουν την αίτησή τους και οι πάροχοι να δηλώνουν τη συμμετοχή τους.

Σκοπός του προγράμματος είναι η πνευματική ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού και η στήριξη των επιχειρήσεων στο χώρο του βιβλίου. Επίσης, το εφετινό πρόγραμμα θα ξεκινήσει νωρίτερα, στις 24 Αυγούστου 2020, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι επιταγές, πριν από την έναρξη του σχολικού έτους και θα ολοκληρωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2020.

Συνολικά, θα εκδοθούν 150.000 επιταγές, αξίας 20 ευρώ η καθεμία, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, με προϋπολογισμό 3.000.000 ευρώ.

Με την επιταγή, που έχει τη μορφή ενός μοναδικού ηλεκτρονικού κωδικού αριθμού, οι δικαιούχοι και ωφελούμενοι μπορούν να αγοράσουν με έκπτωση 10% όποιο βιβλίο επιλέξουν από τα βιβλιοπωλεία και τους εκδοτικούς οίκους του μητρώου παρόχων.

Δικαιούχοι είναι εργαζόμενοι/ες και άνεργοι/ες οι οποίοι/ες το έτος 2019:

– είχαν τουλάχιστον 50 ημέρες εργασίας στην ασφάλιση του e-ΕΦΚΑ ή

– έλαβαν από τον ΟΑΕΔ τουλάχιστον 50 ημέρες ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας ή

– έλαβαν επιδότηση ανεργίας τουλάχιστον 50 ημερών ή

– συγκεντρώνουν τουλάχιστον 50 ημέρες αθροιστικά από τα παραπάνω (ημέρες εργασίας, ειδική παροχή προστασίας μητρότητας και επιδότηση ανεργίας) ή

– συμπληρώνουν τουλάχιστον τέσσερις συνεχείς μήνες εγγεγραμμένης ανεργίας κατά την ημερομηνία λήξης υποβολής των αιτήσεων.

Ωφελούμενοι του προγράμματος είναι οι σύζυγοι των δικαιούχων, όταν είναι έμμεσα ασφαλισμένα μέλη τους, καθώς και τα παιδιά των δικαιούχων, ηλικίας άνω των πέντε ετών, με την προϋπόθεση ότι είναι έμμεσα ασφαλισμένα μέλη των ιδίων ή του άλλου γονέα.

Πάροχοι του προγράμματος είναι τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι οποιασδήποτε νομικής μορφής, που έχουν νόμιμη άδεια λειτουργίας.

Η υποβολή αιτήσεων από τους δικαιούχους και η δήλωση συμμετοχής από τους παρόχους γίνονται αποκλειστικά ηλεκτρονικά, μέσω της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης του Ελληνικού Δημοσίου gov.gr, με τους κωδικούς πρόσβασης του TAXISnet ή με τους κωδικούς πρόσβασης πιστοποιημένων χρηστών του ΟΑΕΔ στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

– Δικαιούχοι

– Πάροχοι

Σημειώνεται ότι οι πάροχοι που θέλουν να κάνουν αίτηση για πολλά υποκαταστήματα, πρέπει να έχουν κωδικούς ΟΑΕΔ.

Παράλληλα, διευκρινίζεται ότι δεν απαιτείται η προσκόμιση δικαιολογητικών και η προσέλευση στην υπηρεσία. Σε ελάχιστες περιπτώσεις που απαιτούνται δικαιολογητικά, αυτά επισυνάπτονται στις ηλεκτρονικές αιτήσεις. Το σύστημα επιλογής βασίζεται στη μοριοδότηση των δικαιούχων με βάση το εισόδημά τους και τη σειρά προτεραιότητας υποβολής της αίτησής τους.

Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφτούν την ηλεκτρονική διεύθυνση www.oaed.gr.

https://www.e-dimosio.gr/

Σκοπός του προγράμματος είναι η υποστήριξη και ενδυνάμωση των ασυνόδευτων εφήβων για τη μετάβαση στην ενηλικίωση, η σταδιακή ένταξή τους στην τοπική κοινωνία και η ενίσχυση της δυνατότητας αυτοσυντήρησης

Με το ποσό των 10 εκατ. ευρώ επιχορηγεί το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου την ημιαυτόνομη διαβίωση 500 ασυνόδευτων ανηλίκων 16 ετών και άνω σε εποπτευόμενα διαμερίσματα στη χώρα. Η επιδότηση της ημιαυτόνομης διαβίωσης κάθε ανηλίκου κυμαίνεται μεταξύ 1.350 έως 1.590 ευρώ το μήνα ανάλογα με την περιοχή του διαμερίσματος, στο οποίο φιλοξενείται, ενώ το αρμόδιο υπουργείο χρηματοδοτεί και με το ποσό των 4.400 ευρώ την επίπλωση κάθε διαμερίσματος.

Ωφελούμενοι από το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους και οι οποίοι είναι αιτούντες ή δικαιούχοι διεθνούς προστασίας ή κάτοχοι άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους ή πρόσωπα των οποίων η υπόθεση έχει παραπεμφθεί από τις αρμόδιες αρχές για χορήγηση άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι θα πρέπει να έχουν την ικανότητα αυτοσυντήρησης, αυτοεξυπηρέτησης και ανάληψης περαιτέρω ευθυνών καθώς και να έχουν παραμείνει για διάστημα τουλάχιστον 3 μηνών σε δομή ή κέντρο φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων.

Οι παροχές και υπηρεσίες φιλοξενίας περιλαμβάνουν κατ’ελάχιστον σίτιση, διερμηνεία, υλικές παροχές, υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής στήριξης, υγιεινή και καθαριότητα, υπηρεσίες υγείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και νομική συμβουλευτική μέσω του κατάλληλα καταρτισμένου προσωπικού των φορέων λειτουργίας των εποπτευόμενων διαμερισμάτων. Κάθε εποπτευόμενο διαμέρισμα δεν μπορεί να φιλοξενεί περισσότερους από 4 ασυνόδευτους ανήλικους ενώ κάθε Μονάδα Ημιαυτόνομης Διαβίωσης (τουλάχιστον 3 και κατά μέγιστο 5 εποπτευόμενα διαμερίσματα) θα υποστηρίζεται από συντονιστή μονάδας, κοινωνικό λειτουργό και φροντιστή. Το προσωπικό των εποπτευόμενων διαμερισμάτων θα είναι κατάλληλα καταρτισμένο κατανοώντας τις πολιτισμικές, γλωσσικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των φιλοξενουμένων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης καλεί τους φορείς, που θα υλοποιήσουν τη δράση αυτή με παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών διάρκειας ενός έτους, να υποβάλουν προτάσεις προκειμένου να ενταχθούν σε χρηματοδότηση. Βασικός σκοπός της δράσης, όπως αναφέρεται στην πρόσκληση, είναι «η υποστήριξη ασυνόδευτων ανηλίκων μέσω εξατομικευμένης φροντίδας και προστασίας στο πλαίσιο της ημιαυτόνομης διαβίωσης, η οποία συνίσταται στη διαβίωση σε εποπτευόμενα διαμερίσματα, με πλαίσιο φιλοξενίας που στοχεύει στη σταδιακή αυτονόμησή τους. Βασικός στόχος της δράσης είναι η κάλυψη των βασικών αναγκών των ανηλίκων και η παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών με γνώμονα την προστασία, την κοινωνική ένταξη και τη σταδιακή αυτονόμηση τους».

Μέσω του συγκεκριμένου μοντέλου φιλοξενίας προωθείται η υποστήριξη και ενδυνάμωση των ασυνόδευτων εφήβων για τη μετάβαση στην ενηλικίωση, η σταδιακή ένταξή τους στην τοπική κοινωνία και η ενίσχυση της δυνατότητας αυτοσυντήρησης. Φορέας λειτουργίας των διαμερισμάτων δύναται να είναι οποιοσδήποτε φορέας, κρατικός ή ιδιωτικός που αναλαμβάνει επίσημα την υλοποίηση ενός προγράμματος φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων σε εποπτευόμενα διαμερίσματα καθώς και την οργάνωση και καθημερινή λειτουργία των διαμερισμάτων αυτών.

Οσον αφορά στον υπολογισμό της δημόσιας δαπάνης της κάθε δράσης, βασίζεται «στη μέθοδο μοναδιαίου κόστους ανά ωφελούμενο ανά ημέρα, το ύψος του οποίου προσδιορίζεται ανάλογα με την κατηγορία/δυναμικότητα της μονάδας (3 διαμερίσματα, 4 διαμερίσματα και 5 διαμερίσματα), το είδος του διαμερίσματος (επιπλωμένο ή μη), την περιφερειακή χωροθέτηση των Διαμερισμάτων σε 3 ομάδες Περιφερειών (Ομάδα Περιφερειών 1, 2 και 3), λόγω σημαντικής διαφοροποίησης το μέσου ενοικίου ανά τ.μ. ανά Ομάδα Περιφερειών».

Βάσει των παραπάνω το ύψος του μοναδιαίου κόστους ανά ωφελούμενο και ανά μέρα διαμορφώνεται ως εξής: Στα υφιστάμενα και νέα μη επιπλωμένα διαμερίσματα από 44,9 έως 50,5ευρώ/μέρα για κάθε ωφελούμενο, δηλαδή έως 1.515ευρώ το μήνα ανά ανήλικο. Στα υφιστάμενα και νέα επιπλωμένα διαμερίσματα το κόστος ανέρχεται έως 53ευρώ/μέρα για κάθε ωφελούμενο, δηλαδή έως 1.590 ευρώ το μήνα για κάθε ασυνόδευτο ανήλικο άνω των 16 ετών.

Επιπλέον, καθορίζεται ότι «η χρηματοδότηση για τη δημιουργία νέων μη επιπλωμένων διαμερισμάτων, πέραν του μοναδιαίου κόστους ανά φιλοξενούμενο και ανά ημέρα, περιλαμβάνει και την επιδότηση έως 4.400 ευρώ για την επίπλωση ανά διαμέρισμα καθώς και την επιδότηση έως 800 Ευρώ για την προμήθεια 2 σταθερών υπολογιστών ανά νέο μη επιπλωμένο διαμέρισμα».

https://www.protothema.gr/

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

«Ώστε λοιπόν υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτήν! Ώστε βρίσκονται ακόμη, μετά το 1897, αξιωματικοί στον Στρατό και ζωή στο Έθνος; Λοιπόν ζήτω το Έθνος!

Να ξέρετε πως αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει απ την βρώμα που κυλιόμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη. Θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο. Θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε» (Ίων Δραγούμης: Μαρτύρων και Ηρώων αίμα)

Αυτά τα λόγια στριφογύριζαν στον μυαλό μου από την στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Άραγε για πόσο καιρό ακόμα θα ονομάζεται «Μακεδονία»;…

Βρέθηκα στα άγια χώματα της Δυτικής Μακεδονίας για κάποια υποχρέωση και τις 5 μέρες που έμεινα (ξανα)γύρισα όλα εκείνα τα μνημεία που θυμίζουν τους αγώνες που έκαναν άξια τέκνα της πατρίδας, για να μπορούν σήμερα οι εθνομηδενιστές να τα λοιδορούν ανενόχλητοι.

Λίγο έξω από την Αιανή Κοζάνης, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο εκτίθενται πολλά ευρήματα, που ήλθαν στο φως από ανασκαφές στην περιοχή. Εντυπωσιάζουν τα μυκηναϊκά αγγεία, τα οποία συνδέουν την Μακεδονία μας με την Νότιο Ελλάδα. Οι συλλογές του Μουσείου, περιλαμβάνουν ευρήματα ιδιαίτερης σημασίας, που συμπληρώνουν την εικόνα της ιστορίας του ελληνισμού της Άνω Μακεδονίας, όπως αυτά της Ύστερης Εποχής το Χαλκού (15ος – 12ος αι. π. Χ.) και της αρχαϊκής – κλασικής περιόδου (6ος – 5ος αι. π. Χ.), στα οποία αποτυπώνονται η κατάσταση των δωρικών – μακεδονικών φύλων και η παρουσία Μυκηναίων στην περιοχή, καθώς και η οικιστική ανάπτυξη, αλλά και πολιτική οργάνωση που υπήρχε στην Αιανή από τον 6ο αι. π. Χ.

Μόλις 4 χιλιόμετρα από το χωριό Χρώμιο και 37 από την Κοζάνη, βρίσκεται το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα. Η θέση του δεν επιλέχτηκε τυχαία. Στην περιοχή αυτή και στο σημείο που βρισκόταν το χωριό Μπούρινος το 1878, έγινε η Επανάσταση της Επαρχίας Ελιμείας, για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και την ένωση με την Ελλάδα. Όταν φτάνεις εκεί, αντηχούν στ΄ αυτιά σου οι φωνές των Μακεδονομάχων που «τρέχανε για λευτεριά», που λέει και ο ποιητής. Άγια χώματα. Δοξασμένα. Ο χώρος γύρω από το κυρίως Μουσείο, είναι γεμάτος με προτομές Μακεδονομάχων, ενώ δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που ήταν εντελώς ερειπωμένο αλλά έχει αναπαλαιωθεί με φροντίδες εθελοντών αρχιτεκτόνων και εργατών. Στον τοίχο, δεξιά της κυρίας εισόδου του, αναγράφεται: «Σε τούτον τον Ναόν, την Άγια τούτη Λαύρα της Μακεδονίας, στα 1878, Φεβρουαρίου 18 λειτουργήθηκε η Λευτεριά. Το κερί σου ας είναι αγιοκέρι μνήμης».

Και θέλετε και το ευτράπελο; Διότι Ελλάδα χωρίς ευτράπελα δεν γίνεται. Εδώ και καιρό το επίσημο κράτος έχει αρνηθεί κάθε βοήθεια στο μουσείο, διότι οι ασχολούμενοι, το ξαναλέω, εθελοντικά, έλαβαν μέρος στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία… Φτύστε τους!

Γύρω στα 30 χιλιόμετρα Βορείως της Καστοριάς και στους δυτικούς πρόποδες στου όρους Βέρνο (Βίτσι), βρίσκεται το χωριό Μελάς. Εδώ ζωντανεύει όλος ο Μακεδονικός Αγώνας. Γιατί εδώ βρίσκεται το σπίτι, που σκοτώθηκε ο πρωτομάρτυρας του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Παύλος Μελάς. Το σπίτι, που ανήκε στην οικογένεια του κ. Γεωργίου Τσάκαλου και η οποία το συντηρεί εδώ και 40 χρόνια, έχει παραχωρηθεί στον Δήμο Καστοριάς. Ο νέος Δήμαρχος Καστοριάς κ. Κορεντσίδης έχει υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει για την πλήρη αξιοποίηση του μνημείου, πράγμα που μέχρι τώρα, γίνεται αποκλειστικώς απο την οικογένεια Τσάκαλου.

Κινούμενος από Καστοριά προς Φλώρινα και μετά το μνημείο των πεσόντων Καταδρομέων κατά τον Συμμοριτοπόλεμο, βρίσκεσαι το χωριό «Κώττας». Είναι το χωριό του Μακεδονομάχου, που παλιά ονομαζόταν Ρούλια και τώρα πήρε τ’ όνομά του. Μοιραίως τα βήματά σου σε οδηγούν στο σπίτι του ήρωα, όπου σε υποδέχεται η 73χρονη κ. Αλίκη, η οποία μας ενημερώνει ότι το σπίτι δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Προφανώς δεν γνώριζε ότι ο ηρωικός Δήμαρχος Πρεσπών κ. Παναγιώτης Πασχαλίδης, έχει ήδη ξεκινήσει μελέτη για την συντήρηση του μνημείου. Ο Δήμος Πρεσπών, σε έκταση 500 χλμ2 έχει 1.560 κατοίκους (3 κάτοικοι/χλμ2). Να γιατί είναι ήρωας. Μπράβο Δήμαρχε. Να ζητήσουμε από την κ. Μενδώνη να διαθέσει κάποιο ποσόν, από τα χιλιάδες ευρώ που δαπανώνται κάθε καλοκαίρι για φαιδρά και ανώφελα φεστιβάλ, για την συντήρηση του σπιτιού του ήρωα; Η 73χρονη κ. Αλίκη αγωνίζεται, να κρατήσει ζωντανή την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα, υποδεχόμενη τους επισκέπτες στο σπίτι του ήρωα Καπετάν Κώττα. Έχει κάνει χιλιάδες ξεναγήσεις και κάθε φορά που αναφέρει το όνομα του «Παππού μας Κώττα» βουρκώνει και κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό. Όπως μας είπε μετά από αυτήν, δεν υπάρχει κάποιος να συνεχίσει το έργο της. Κυρία Μενδώνη επί τέλους! Καλά τα «πολιτιστικά δρώμενα», αλλά πιό καλή η ιστορία μας. Μειώστε λίγο την σχεδόν ανώφελη «κουλτούρα», που κατακλύζει την Ελληνική ύπαιθρο κάθε καλοκαίρι, και φροντίστε να βρείτε κάποιον από την περιοχή, όπου με κάποια αποζημίωση, αρκετά έφαγε ο Μπρεχτ, να συνεχίσει το έργο της κ. Αλίκης. Επί τέλους και ο Καπετάν Κώττας, κάτι πρόσφερε σ’ αυτήν την δόλια της Πατρίδα!

Στην εβδομάδα που έμεινα στην Δυτική Μακεδονία, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω για πρώτη φορά, από την Στρατιωτική Μουσική της 9ης Μ/Π Ταξιαρχίας, ένα συγκλονιστικό τραγούδι αφιερωμένο στον Παύλο Μελά. Έχει τίτλο «Σαν τέτοια ώρα στο βουνό». Οι στίχοι του μεγαλειώδεις:

Σαν τέτοια ώρα στο βουνό, ο Παύλος πληγωμένος,

μες τα νερά του αυλακιού, ήτανε ξαπλωμένος.

Δεν κλαίω τη λαβωματιά, δεν κλαίω και το βόλι,

κλαίω γιατί αφήνω γειά στη συντροφιά μου όλη

Για σύρε, Δήμο μου πιστέ, στην ποθητή πηγή μου

και φέρε μου κρύο νερό, να πλύνω την πληγή μου.

Σταλαγματιά το αίμα μου για σε, Πατρίδα, δίνω,

για σε, Μακεδονία μας, να λάμπεις σαν τον ήλιο.

Οι στίχοι και η μουσική είναι του μεγάλου Ιωάννη Σακελλαρίδη, από το έργο του «Τυρταίος». Ήταν η εποχή (περί το 1910) που οι μεγάλοι μουσουργοί και ποιητές έγραφαν για την Ελλάδα. Είναι ένα τραγούδι που αρχίζει ζωηρά και χαρούμενα, υποδεχόμενο τον Παύλο Μελά στην Μακεδονία, για να συνεχίσει θλιβερό, αλλά άκρως μελωδικό, όταν γίνεται γνωστή η θυσία του ήρωα. Αναζητείστε το στο διαδίκτυο, στην διεύθυνση:

Μπαίνοντας στην Καστοριά συναντάς και το Στρατιωτικό Νεκροταφείο, στο οποίο αναπαύονται οι ήρωες του Συμμοριτοπολέμου. Και σ΄ αυτό βλέπεις τον αέρα της… δημοκρατίας, που έχει βρωμίσει την πατρίδα μας από την μεταπολίτευση κι΄ εδώθε, αφού είναι έκδηλη η εικόνα της εγκαταλείψεως.

Δυστυχώς οι εντυπώσεις και η Εθνική ανάταση που αισθάνεται κάποιος περπατώντας τα άγια χώματα της Μακεδόνιος μας δεν μπορούν να χωρέσουν στα στενά όρια ενός σημειώματος. Μόνο αν το περπατήσεις ο ίδιος μπορεί να το αισθανθείς. Όμως τότε πρέπει να έχεις συνεχής στο μυαλό σου τα λόγια του πραγματικού Εθνάρχη. Του μακαριστού Χριστόδουλου ο οποίος έλεγε: «Όταν επισκέπτεσθε την Μακεδονία, να προσέχετε πού πατάτε, γιατί μπορεί να πατήσετε άγια χώματα και οστά ηρώων»…

Χρήστος Μπολώσης

κάποιος να συνεχίσει το έργο της. Κυρία Μενδώνη επί τέλους! Καλά τα «πολιτιστικά δρώμενα», αλλά πιό καλή η ιστορία μας. Μειώστε λίγο την σχεδόν ανώφελη «κουλτούρα», που κατακλύζει την Ελληνική ύπαιθρο κάθε καλοκαίρι, και φροντίστε να βρείτε κάποιον από την περιοχή, όπου με κάποια αποζημίωση, αρκετά έφαγε ο Μπρεχτ, να συνεχίσει το έργο της κ. Αλίκης. Επί τέλους και ο Καπετάν Κώττας, κάτι πρόσφερε σ’ αυτήν την δόλια της Πατρίδα!

Στην εβδομάδα που έμεινα στην Δυτική Μακεδονία, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω για πρώτη φορά, από την Στρατιωτική Μουσική της 9^ης Μ/Π Ταξιαρχίας, ένα συγκλονιστικό τραγούδι αφιερωμένο στον Παύλο Μελά. Έχει τίτλο «Σαν τέτοια ώρα στο βουνό». Οι στίχοι του μεγαλειώδεις:

Σαν τέτοια ώρα στο βουνό, ο Παύλος πληγωμένος,

μες τα νερά του αυλακιού, ήτανε ξαπλωμένος.

Δεν κλαίω τη λαβωματιά, δεν κλαίω και το βόλι,

κλαίω γιατί αφήνω γειά στη συντροφιά μου όλη

Για σύρε, Δήμο μου πιστέ, στην ποθητή πηγή μου

και φέρε μου κρύο νερό, να πλύνω την πληγή μου.

Σταλαγματιά το αίμα μου για σε, Πατρίδα, δίνω,

για σε, Μακεδονία μας, να λάμπεις σαν τον ήλιο.

https://www.youtube.com/watch?v=42Dit-jShi8.

https://www.dimokratianews.gr/

Το παρόν άρθρο αποσκοπεί στο να αναδείξει μια συχνή, αλλά πιο αφανή μορφή εκφοβισμού στο χώρο εργασίας. Πρόκειται για το Mobbing, την ψυχική κακοποίηση που διαδραματίζεται στο εργασιακό περιβάλλον των υπαλληλικών επαγγελμάτων, μια έντονα βιωματική μορφή συναισθηματικού-ηθικού προπηλακισμού που επιτελείται μέσω της στοχοποίησης ενός συνήθως ατόμου από τους ανωτέρους/-ες του και η οποία είναι πολύ πιο δύσκολο ν’ αποδειχτεί σε σχέση με τη σωματική της εκδοχή (Βullying) λόγω έλλειψης «χειροπιαστών» τεκμηρίων.

Το Mobbing μπορεί επίσης να προσδιοριστεί κι ως ένα «υπόγειο» είδος εκφοβισμού που μπορεί μεν να μην αφήνει σωματικά ίχνη, όπως η άσκηση φυσικής βίας, οδηγεί ωστόσο σε έντονα συμπτώματα ψυχοσωματικής κατάρρευσης που αντικατοπτρίζουν την οδύνη που προκαλείται στο άτομο που το υφίσταται από τη συστηματική έκθεσή του σε ανταγωνιστικές και ταπεινωτικές συμπεριφορές.

Κεντρικό χαρακτηριστικό αυτών των συμπεριφορών είναι το ότι οι ενορχηστρωτές/-τριές τους τις επεξεργάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλέσουν την ηθική μείωση και την κοινωνική απομόνωση του στοχοποιημένου ατόμου, αποσκοπώντας εντέλει τον κοινωνικό και εργασιακό του θάνατο.

Το άρθρο βασίζεται κατά κύριο λόγο στη δουλειά του Σουηδού ψυχολόγου Heinz Leyman, αλλά και σε μεταγενέστερα επιστημονικά δημοσιεύματα άλλων διεθνών μελετητών που επικεντρώνουν ειδικότερα στο ενήλικο εργασιακό περιβάλλον της εκπαίδευσης. Τέτοια δημοσιεύματα στα πεδία σπουδών της Ψυχολογίας της Εργασιακής Οργάνωσης (Work Organization Psychology) και των Ερευνών του Άγχους (Stress Research) επισημαίνουν πως η εκπαίδευση συμπεριλαμβάνεται στους τομείς στους οποίους εμφανίζεται συχνότερη επιρρέπεια εχθρικής συμπεριφοράς σε συνεργατικό περιβάλλον (Hubert & VanVeldhoven 2001; Westhues 2005; Zapf 2000; ibid & Leymann 1996).

Στη συνέχεια, αφότου παρουσιαστεί το φαινόμενο, θα περιγραφούν οι δυναμικές που ενεργοποιούνται από την καθιέρωση των φθοροποιών συμπεριφορών που αυτό πυροδοτεί και, τέλος, θα κατατεθούν κάποιες προτάσεις σχετικά με την περιστολή της δυνατότητας αναπαραγωγής του.

Ιστορικά - ορισμός - περιγραφή

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο πρωτοπόρος παιδοψυχολόγος και παιδοψυχίατρος Leyman εισήγαγε την επιστημονική έρευνα για το φαινόμενο που στα έργα του αποκαλείται «Mobbing». Μετά από εκτενή και σε βάθος ενασχόληση με το φαινόμενο σε περιβάλλοντα εργασίας και οργάνωσης ο πολυγραφότατος ερευνητής5 εξέδωσε μια σειρά άρθρων τα οποία διερευνούν ένα ευρύ «ρεπερτόριο ψυχολογικής τρομοκρατίας» σε διάφορα πολιτισμικά και κοινωνικά εργασιακά περιβάλλοντα. Ο ίδιος εξηγεί ότι πρόκειται για ένα πολύ παλιό φαινόμενο το οποίο ωστόσο δεν είχε ερευνηθεί συστηματικά μέχρι τότε και το οποίο προσδιορίζει ως «…ένα είδος ψυχικού τρόμου και μιας διαρκούς σύγκρουσης, κατά την οποία το άτομο υποβάλλεται σε μια συστηματική διαδικασία στιγματισμού και καταπάτησης των πολιτικών του δικαιωμάτων» (1996: 165).

Βασιζόμενος σε περιπτωσιολογικές μελέτες που διεξήγαγε σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, ο Leymann αποδεικνύει πως αυτού του είδους η συμπεριφορά σχεδόν πάντα αποβαίνει ισχυρά φθοροποιός για την υγεία του ατόμου που την υφίσταται, επικοινωνιακά καταστροφική9 για τον άμεσο περίγυρο και διαλυτική για το πλέγμα των ευρύτερων κοινωνικών σχέσεων. Αναλύοντας περαιτέρω τις συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες εκτυλίσσεται η διαδικασία του Mobbing, καταδεικνύει ότι μέσω μιας συχνής και διαρκούς (λιγότερο ή περισσότερο) ραφιναρισμένα εχθρικής (λεκτικής και μη) συμπεριφοράς το στοχοποιημένο άτομο οδηγείται σε μια αβοήθητη, ανυπεράσπιστη θέση στην οποία καθηλώνεται βιώνοντας αισθήματα βαθιάς κοινωνικής απόρριψης και δυστυχίας μέχρι του σημείου ν’ αρχίσει να εμφανίζει σημάδια ψυχοπαθολογικής ασθένειας.

Οπως ο ίδιος εξηγεί, παρόλο που τα γενεσιουργά αίτια αυτής της μορφής άγχους παραμένουν «αντικειμενικά» αθέατα καθώς είναι ενσωματωμένα σε καθημερινές, καθιερωμένες συναλλαγές, η βάση της συνίσταται σε μια υλική, βιολογική διαδικασία με ψυχικά αποτελέσματα. Κατά τη διαδικασία αυτή, το άτομο που βιώνει το καταπιεστικό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον υφίσταται συχνά ερεθίσματα που οδηγούν στη διαρκή έκκριση αδρεναλίνης από το σώμα κι εντέλει, σε διαρκή αίσθηση αναστάτωσης και απόγνωσης.

Σε πολλές περιπτώσεις όπου οι εργαζόμενοι/-ες αδυνατούν να εντοπίσουν ή να κατονομάσουν ξεκάθαρα την πηγή των παραγόντων πρόκλησης άγχους, το Mobbing αποβαίνει κοινωνικά, απόλυτα καταστροφικό, μιας και τα αναστατωμένα άτομα καταλήγουν ν’ αλληλοκατηγορούνται και να υπονομεύουν το ένα το άλλο, πυροδοτώντας έτσι πολλαπλασιαστικά αντίστοιχες καταστάσεις μεταξύ τους.

Δεδομένου δε του πανάρχαιου φιλοσοφικού - ηθικού ζητήματος της ανθρώπινης δίψας για δύναμη και εξουσία, στο πλαίσιο αυτής της σχέσης εμφανίζεται επιπλέον συνήθως ένας τύπος χαμερπούς συνεργάτη/-ισσας που αν και προς στιγμήν ανήκει στην τάξη των υφισταμένων, παρατάσσεται με την αδικία για λόγους ατομικού συμφέροντος, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για κατ’ εξαίρεση ικανοποίηση ατομικών του/της αιτημάτων και γρήγορη ανέλιξη στην κλίμακα της ιεραρχίας.

Ωστόσο, λόγω της εκτεταμένης ανάλυσης που χρήζει η συμπεριφορά αυτού του τύπου «ακόλουθου/-ης» της ηγεσίας και με δεδομένο τον περιορισμό στην έκταση του εν λόγω άρθρου, στη συνέχεια θα επικεντρωθούμε σε μορφές ψυχικής τρομοκρατίας που προκύπτουν από τις κάθετες διοικητικές δομές, δηλ. από προϊστάμενους/-ες προς υφιστάμενους/-ες.

Αίτια & χαρακτηριστικά του Mobbing: πώς ξεκινά και πώς κλιμακώνεται

Οι λόγοι της δημιουργίας αυτού του άδηλου συγκρουσιακού κλίματος εμφανίζονται αρκετά πολύπλοκοι. Ωστόσο, ο Westhues ο οποίος μελέτησε το φαινόμενο αποκλειστικά σε ανώτερα περιβάλλοντα εκπαιδευτικής συνεργασίας αποδίδει τη γένεσή του σε δύο βασικούς παράγοντες: πρώτον, στο φθόνο προς την αριστεία και δεύτερον, στις προκαταλήψεις εκπροσώπων της διοίκησης ενάντια σε κάποια από τα χαρακτηριστικά του βαλλόμενου ατόμου, χωρίς να αποκλείονται ωστόσο και συνδυασμοί των δύο.

Οπως επισημαίνει ο ίδιος στο βιβλίο του «The envy of excellence» [Φθόνος προς την Αριστεία], στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας τα ‘τελετουργικά’ της διοικητικής δύναμης υποσκάπτουν την ακεραιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων κι αντιβαίνουν στην πράξη τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (2005).

Στερεοτυπικά, η απαρχή κάθε διαδικασίας Mobbing, εντοπίζεται πάντα σε μια διαπροσωπική σύγκρουση, το επονομαζόμενο «κρίσιμο γεγονός» (Leymann 1990-1996). Την πρώτη φάση σύγκρουσης, διαδέχεται μια δεύτερη, κατά την οποία ξεκινά ο στιγματισμός του ατόμου- στόχου. Κατά τη δεύτερη αυτή φάση το περιεχόμενο των καθημερινών συμπεριφορών μετατρέπεται σε ενέργειες που επικοινωνούν έρπουσα εχθρότητα, με κοινό παρονομαστή να θίξουν συναισθηματικά το άτομο ή/και να το τιμωρήσουν. Ο Leymann επισημαίνει πως ο βασικός σκοπός αυτών των ενεργειών είναι η χειραγώγηση μέσω της επιθετικότητας.

Στη συνέχεια, η σύγκρουση αυτή καθίσταται παρατεταμένη & υποβόσκουσα, άλλες φορές ραγδαία, άλλες πιο σταδιακά. Κατά τη διάρκεια αυτής της αδήλωτης διαμάχης, τα περιεχόμενα πολλών, απλών, καθημερινών συμπεριφορών μετατρέπονται σε επικοινωνιακά όπλα που διαμορφώνουν ένα γενικότερο εχθρικό νόημα περί του προσώπου ενάντια στο οποίο στρέφονται. Η συστηματική χρήση αυτού του τρόπου αλληλεπίδρασης δρομολογεί ακόλουθα μια διαδικασία κλιμάκωσης του φαινομένου η οποία κατά το συγγραφέα ταξινομείται σε πέντε γενικότερα στάδια αντιδράσεων.

1. Παρεμπόδιση της δυνατότητας επικοινωνίας του/της εργαζόμενου/-ης:

Η διεύθυνση δε σου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστείς, αποσιωπείσαι, δέχεσαι λεκτικές απειλές κι επιθέσεις, ειρωνείες, σαρκασμό κι ενέργειες απόρριψης σχετικά με τα εργασιακά σου καθήκοντα ή/και τις απόψεις σου.

2. Υπονόμευση της αξίας και της υπόληψης του/της εργαζόμενου/-ης:

Η διεύθυνση σε διαβάλλει σε ανώτερους έτσι ώστε να είναι αρνητικά προϊδεασμένοι στις επαφές τους μαζί σου, διασπείρει κακόβουλες φήμες και ταπεινωτικά σχόλια που σε εμπαίζουν για τα φυσικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, έμφυλα, αισθητικά ή άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου.

3. Υπονόμευση της δυνατότητάς του/της εργαζόμενου/-ης να διατηρεί κοινωνικές επαφές στο χώρο της εργασίας:

Απομονώνεσαι χωροταξικά, σου απαγορεύεται –άτυπα ή τυπικά- να συνομιλείς με συναδέλφους πέρα από ότι αφορά σε καθαρά λειτουργικά ζητήματα, απουσιάζει οποιοδήποτε άλλο επίπεδο συναναστροφής εκτός από αυτό της απόλυτης εκπλήρωσης των υπηρεσιακών καθηκόντων. Μια συνήθης μέθοδος για να επιτευχθεί το περιβάλλον της κοινωνικής απομόνωσης είναι οι παράλληλοι χειρισμοί της διεύθυνσης που στρέφουν όλους/-ες εναντίον όλων.

Σ’ αυτό το τρίτο στάδιο της κλιμάκωσης εισέρχεται στη διαδικασία και η τυπική εξουσία της ανώτερης διοίκησης προσωπικού. Οι εκπρόσωποί της τείνουν στο να δέχονται άκριτα το προδικασμένο συμπέρασμα που μεταφέρεται απ’ τα κατώτερα κλιμάκια προϊσταμένων σχετικά με την «προβληματική περίπτωση που τους αναφέρεται».

Αυτή η συνέργεια συχνά καταλήγει στην κοινή επιθυμία των στελεχών της διοίκησης να πάρουν μέτρα προκειμένου ν’ απαλλαγούν από τον /την «αχαρακτήριστο» υπάλληλο και την προβληματική συμπεριφορά του/της. Σ’ αυτή τη φάση πλέον επιτελείται σταθερή επίθεση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια του στοχοποιημένου ατόμου καθώς αυτό έχει ολοκληρωτικά στιγματιστεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέσα σε περιβάλλοντα στα οποία η διεύθυνση ευθύνεται για ένα κατεστημένα κακό κλίμα οι συνάδελφοι συχνά αδυνατούν να εντοπίσουν τη ρίζα του προβλήματος ή και ν’ αντιτεθούν πλέον σ’ αυτή, αποδίδοντας έτσι λανθασμένα το πρόβλημα σε προσωπικά χαρακτηριστικά των ατόμων, αντί στα συστημικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος.

Αυτονόητα και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η διεύθυνση αρνείται κατηγορηματικά κάθε ευθύνη για τη δημιουργία της κακής κατάστασης μεταθέτοντάς την με τη δύναμη που της εξασφαλίζει η ηγεμονική της θέση και πάλι στον/στην «προβληματικό/-ή» υφιστάμενο.

4. Στην τέταρτη φάση ολοκληρώνεται η υπονόμευση της εργασιακής υπόστασης του/της εργαζόμενου/-ης: αρχικά, δε σου ανατίθενται δουλειές που απαιτούν ψηλό βαθμό υπευθυνότητας πράγμα που αντανακλά την απαξίωση που καλλιεργείται απέναντι στο πρόσωπό σου. Στη συνέχεια, δε σου ανατίθενται καθόλου καθήκοντα πλέον, πράγμα που συνήθως χρησιμοποιείται αντίστροφα σαν αποδεικτικό για την απροθυμία ή /και την ακαταλληλότητά (αχρηστία) σου.

5. Υπονόμευση της υγείας του/της εργαζόμενου/-ης:

Σου ανατίθενται δύσκολες αποστολές, κατά τις οποίες μπορεί να δέχεσαι σωματική βία ή σεξουαλική παρενόχληση με σκοπό ν’ αποτύχεις παταγωδώς προκειμένου να επιβεβαιώσεις την -εκ των άνω κατασκευασμένη- εικόνα της ανικανότητάς σου.

Στις δύο αυτές καταληκτικές φάσεις (τέταρτη και πέμπτη) κορυφώνεται η συναισθηματική λεηλασία κι ο ψυχικός προπηλακισμός του ατόμου- στόχου καθώς αυτό υφίσταται «έξωση» απ’ το εργασιακό του περιβάλλον. Η έξωση αυτή μπορεί να είναι μικρότερης ή μεγαλύτερης εμβέλειας (προσωρινή, τοπική ή μόνιμη και καθολική) και συχνά εμφανίζεται σαν απόσυρση του/της ίδιας λόγω αδυναμιών ν’ αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της εργασίας του/της (Jones 1984; Einarsen et al 2011).

Από τα παραπάνω, καθίσταται ξεκάθαρο ότι τ’ αποτελέσματα αυτής της «συνεργατικής» τακτικής συνιστούν στρατηγικά προμελετημένες επιθέσεις που δημιουργούν αυτό που ο Leymann αποκάλεσε «…ψυχικά εργασιακά τραύματα με πολυδιάστατες και βαθιές συνέπειες.» (1996: 173).

Οι πιο διακριτές απ’ αυτές τις συνέπειες διαγράφονται στο οικονομικό επίπεδο (μακροχρόνιες θεραπείες, απώθηση εργασίας, αλλαγή πεδίου, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, δημιουργία νέων ανέργων υψηλών προσόντων), στο οργανωτικό- διοικητικό κομμάτι (συχνές αλλαγές προσωπικού και άγνοια πεδίου καθηκόντων, έλλειψη κινήτρων για ποιοτική απόδοση, ένταση του κακού κλίματος) κι εν τέλει και πιο σημαντικά στο ατομικό, ανθρώπινο επίπεδο όπου εμφανίζονται οι πιο βαθιές καταστροφές καθώς τα συναισθήματα αχρηστίας και απόρριψης στα οποία έχει συστηματικά υποβληθεί ο/η βαλλόμενος/-η είναι τόσο ισχυρά που δηλητηριάζουν όλο το φάσμα των οικογενειακών και προσωπικών του/της σχέσεων και μπορεί να τον/την οδηγήσουν ακόμη και στο επονομαζόμενο «Μετα-Τραυματικό Σύνδρομο Άγχους» (Post –Traumatic Stress Disorder), σε εκδηλώσεις δηλαδή ισχυρής ταραχής, άγχους και βαθιάς κατάθλιψης όμοιες μ’ αυτές που παρατηρούνται σε επιζώντες από διώξεις, πόλεμο ή/ και βασανισμούς.

Ισως όλα αυτά ν’ ακούγονται υπερβολικά για τα εγχώρια δεδομένα και να φαίνεται σαν ν’ απηχούν σε πιο σύνθετες, βορειοδυτικές πραγματικότητες. Ωστόσο, κάποιες από τις σχετικές μελέτες σε νότιες και κεντροευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία) ακυρώνουν στερεοτυπικές λογικές ουσιοποίησης που καθιστούν το πρόβλημα πάντα «έξω & μακριά από μας» κι αποδεικνύουν ότι το ίδιο φαινόμενο εμφανίζεται σε διαφορετικές παραλλαγές, προσθαφαιρώντας μεν χαρακτηριστικά ανάλογα με το τοπικό πολιτισμικό πλαίσιο, αλλά τηρώντας τα βασικά σημεία της τυπολογίας.

Αντίστοιχα, η πάντα επίκαιρη διάσταση του ζητήματος υποδεικνύει ότι οι κρίσιμες συνθήκες που ευνοούν σήμερα την εξάπλωση του Mobbing στο ενήλικο περιβάλλον της εκπαίδευσης, στηρίζονται στην επέλαση των νεοφιλελεύθερων (ελαστικών και προσωρινών) εργασιακών σχέσεων και στην καθιέρωση όλου του φάσματος του βάναυσου ανταγωνισμού που αυτές επισύρουν.

Οι σχέσεις αυτές που αποσκοπούν στη μέγιστη εκμετάλλευση των εργαζομένων και στην αυξανόμενη εμπορευματοποίηση των κοινωφελών αγαθών έχουν σαν προφανή χαρακτηριστικά τους την ιεραρχία και την καταπίεση και θεμελιώνονται πάνω σε υπάρχουσες, ισχυρές, παραδοσιακές ιδεολογίες στρατοκρατίας, εθνικισμού, ρατσισμού κι έμφυλων-, ταξικών-, ηλικιακών μορφών ανισότητας.

Ετσι, προωθούνται διασπώντας τους/τις επισφαλώς εργαζόμενους σε πολλές τεχνητές τάξεις κι εργαλειοποιούν όλες τις πτυχές της ανισότητας για να διχάσουν και να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον εξορθολογισμού της απόλυτης υποταγής (π.χ. παλαιότεροι εναντίον νεότερων, οργανικοί εναντίον αποσπασμένων, μόνιμοι εναντίον αναπληρωτών, αναπληρωτές πλήρους ωραρίου εναντίον ωρομισθίων, στερεοτυποποιημένοι ρόλων των συναδελφισσών σε οικιακού τύπου καθήκοντα και παροχή επικουρικών υπηρεσιών σε σχέση με την κεντρικότητα των ρόλων ανδρών συναδέλφων, καθιέρωση της ανοχής σε σεξιστικά σχόλια, εθνικιστικά, ρατσιστικά αστεία κτλ).

Συνεπώς, ο χαρακτήρας αυτών των σχέσεων είναι ξεκάθαρα πολιτικός κι όχι απλά τεχνικός ή διαπροσωπικός και η αναπαραγωγή τους παγιώνει ένα αντικοινωνικό πλαίσιο ανθρώπινης συνύπαρξης που αποβλέπει στην καθυπόταξη του εργατικού δυναμικού μέσω της ηθικής εξαθλίωσης που προκαλεί η απειλή της ανεργίας κι εντέλει, ο φόβος της ακραίας φτώχειας.

Ετσι, η ερμηνεία της κάθε περίπτωσης που σταματά στο ηθικολογικό επίπεδο της μεμονωμένης συμπτωματολογίας του Mobbing χωρίς να εξετάζει το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο των συνθηκών που το παράγουν και το συντηρούν είναι εντελώς επιφανειακή και δείχνει να «χάνει το δάσος πίσω από το δέντρο».

Προφανώς κι ένα τέτοιο περιβάλλον αποτελεί ένα ιδανικό ‘θερμοκήπιο’ για τον εκφασισμό της εργασιακής καθημερινότητας. Σ’ αυτό το θερμοκήπιο ευδοκιμούν μόνο ομάδες συμφερόντων που χαρακτηρίζονται από ατομικιστικό αμοραλισμό και είναι ταγμένες στο να συντηρούν το φάσμα των καταπιεστικών δομών που τους προσφέρουν μερίδιο εξουσίας.

Στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα οφέλη τους, οι ομάδες αυτές διχάζουν, διαβάλλουν και περιθωριοποιούν όλους/-ες όσους/ όσες παραμένουν έξω από αυτού του τύπου την κυρίαρχη κουλτούρα του χώρου μην επιβιβαζόμενοι/-ες στο ράλι της δύναμης.

Οταν δε το πεδίο έχει επαναπροσδιοριστεί συνολικά με όρους κοινωνικού κανιβαλισμού, όποιος/-α γίνεται αντιληπτός/-ή ως αταίριαστο κι ανασταλτικό στοιχείο στην «εύρυθμη» λειτουργία αυτού του πλαισίου (πχ διεκδικώντας ή διατυπώνοντας άποψη) αποτελεί τον επόμενο αποδιοπομπαίο τράγο για τους/-τις εκπροσώπους της αυταρχικής εκπαιδευτικής ηγεσίας.

Φαίνεται λοιπόν ότι οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από μια βαθιά ιδεολογική μεταστροφή υπό τη συνειδητοποίηση του πλήρους αδιεξόδου στο οποίο μας οδηγεί η παρούσα κατάσταση. Οι συνάδελφοι/-ισσες θα πρέπει να βρούμε το κουράγιο να μετεξελίξουμε τη θλιβερή αυτή συνειδητοποίηση σε μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας, με απώτερο σκοπό την ανάπτυξη μορφών ισότιμης, αμεσοδημοκρατικής πολιτικής οργάνωσης στην εκπαίδευση.

Οσον αφορά στο θεσμικό επίπεδο διοίκησης, καθίσταται ξεκάθαρο πως μόνο μέσω της κατάργησης των ιεραρχικών (οικονομικών & διοικητικών) προνομίων και του διαμοιρασμού πεδίων ευθύνης κι ελέγχου στα μέλη των συλλόγων εκπαιδευτικών, της καθιέρωσης της γενικής συνέλευσης ως ανώτατου οργάνου για τη λήψη αποφάσεων όπου όλοι/-ες θα συμμετέχουν σε ισότιμη βάση και της θέσπισης αμφίδρομων μορφών αξιολόγησης που δε θα έχουν τιμωρητικό χαρακτήρα, μπορεί να αποτραπεί η συγκέντρωση εξουσίας σε πρόσωπα, να εξασφαλιστεί η απαραίτητη διαύγεια και να επιτευχθεί η περιστολή της αυθαιρεσίας όσων σήμερα συμπεριφέρονται ως «κυρίαρχοι/-ες του πεπρωμένου» μας.

Ισως τότε η εργασία να πάψει ν’ αποτελεί εκβιασμό και χώρο αλλοτρίωσης κι εμείς να μπορέσουμε να επενδύσουμε ανεμπόδιστα τις δημιουργικές μας δυνάμεις στη λειτουργία του σχολείου ως κοινότητας εξάσκησης της δημοκρατίας και πεδίου ελεύθερης ανάπτυξης της κριτικής προσωπικότητας των νεαρών ατόμων, στα οποία κηρύττουμε ανθρωπιστικά ιδεώδη που εμείς οι ίδιοι/-ες προς το παρόν δεν υπηρετούμε.

ΣΟΝΙΑ ΒΛΑΧΟΥ

Efsyn.gr