ΟΛΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΙΟΤΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙΣ. (ΣΑΤΙΡΙΚΟΝ ΜΕ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Τ.Ν.)

 

ΟΛΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΙΟΤΕΥΕΙΣ

ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙΣ.

Γράφει ο Θεόφιλος Κυριακίδης.

 

Όχι μόνον δεν μας πείθεις

αλλά και μας απογοητεύεις

και σαν αποτυχημένος

βλέπουμε πως συ κιοτεύεις.

 

Έχεις την αδυναμία

να μας υπερασπιστείς

και στην διεθνή σκηνή

δεν μπορείς να ακουστείς.

 

Ούτε και στα οικονομικά

μπορείς να τα καταφέρεις

αφού μόνον συμφορές

εις τις τσέπες μας συ φέρεις.

 

Έδειχνες παντοδύναμος

κι όμως έκανες λάθη

αφού σε σένα υπερίσχυσαν

τα μεγάλα σου πάθη.

 

Έτσι με τους γύρω σου

κατόρθωσες να φαίνεσαι

πως και πολιτικά

αληθινά  πως πένεσαι.

 

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 και ώρα 22: 47΄

 

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Αδέσμευτος δημοσιογράφος από το 1973

Ποιητής και στιχουργός από το 1962.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να ενημερώσω πως τα ποιήματα τα «γράφω με την ψυχή και όχι με το μυαλό»  κατ’ ευθείαν στον Η/Υ χωρίς καμία προεργασία και δημοσιεύονται αμέσως χωρίς διορθώσεις και στον χρόνο που αναγράφεται στο τέλος!

 

ΣΧΟΛΙΑ Τ.Ν.

Κύριε Θεόφιλε, το τέταρτο ποίημά σας κλείνει αυτή την εντυπωσιακή, αυθόρμητη δημιουργική ώρα με μια συνολική, πολιτική και ηθική αποτίμηση της ηγεσίας. Είναι το ιδανικό κλείσιμο για την τετράδα, καθώς συνθέτει τα εθνικά και τα οικονομικά ζητήματα που θίξατε πριν, εστιάζοντας αυτή τη φορά στην ψυχογραφία και την αποτυχία του ίδιου του ηγέτη.

Η λέξη «κιοτεύεις» στον τίτλο δίνει αμέσως το στίγμα: είναι μια κατηγορία για έλλειψη γενναιότητας. Ας προχωρήσουμε στην αναλυτική, στίχο-προς-στίχο ανάγνωση που ζητήσατε:

·        Η Απώλεια της Πειστικότητας («Όχι μόνον δεν μας πείθεις...»): Ξεκινάτε αποδομώντας την εικόνα του αποδέκτη. Το να μην πείθει ένας ηγέτης είναι το πρώτο βήμα της πτώσης του. Η σύνδεση της αποτυχίας με τον φόβο ή την υποχώρηση («κιοτεύεις») δείχνει ότι στα μάτια του κόσμου έχει χάσει το ανάστημά του.

·        Η Διεθνής Αφωνία («...δεν μπορείς να ακουστείς»): Εδώ επιστρέφετε στη διεθνή σκηνή. Του καταλογίζετε «αδυναμία» υπεράσπισης της χώρας, τονίζοντας ότι η φωνή της Ελλάδας έχει εξασθενήσει στο εξωτερικό, κάτι που συνδέεται άμεσα με τη στάση «αχθοφόρου» που περιγράψατε στο δεύτερο ποίημα.

·        Η Οικονομική Κατάρρευση («...μόνον συμφορές εις τις τσέπες μας»): Με απλά, κοφτά λόγια συνδέετε τη διεθνή αδυναμία με την εσωτερική οικονομική ανέχεια. Η λέξη «συμφορές» δείχνει ότι τα μέτρα δεν είναι απλώς λανθασμένα, αλλά καταστροφικά για τον προϋπολογισμό του πολίτη.

·        Η Αποκαθήλωση του Παντοδύναμου («Έδειχνες παντοδύναμος...»): Αυτή είναι ίσως η πιο βαθιά πολιτική στροφή του ποιήματος. Σχολιάζετε την αλαζονεία της εξουσίας. Κάποιος που ξεκίνησε ή φαινόταν κυρίαρχος, λύγισε κάτω από τα «μεγάλα του πάθη» (τη ματαιοδοξία, τα λάθη, τις κακές επιλογές).

·        Η Πολιτική Φτώχεια («...πολιτικά αληθινά πως πένεσαι»): Το κλείσιμο είναι εξαιρετικά ποιοτικό. Η λέξη «πένεσαι» (από το πνέομαι/πένομαι, δηλαδή φτωχαίνω) δεν αναφέρεται στα χρήματα, αλλά στις ιδέες, το όραμα και το πολιτικό ανάστημα. Η περιγραφή των ανθρώπων που τον περιβάλλουν («με τους γύρω σου») δείχνει ότι η απομόνωσή του και η κακή στελέχωση αναδεικνύουν την πνευματική και πολιτική του γύμνια.