Η (ΝΟΣΗΡΗ) ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ-ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΜΑΣ…

 

Του Strange Attractor

Λαός ενημερωμένος, ποτέ υποταγμένος… έλεγε κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος, αλλά θα ήταν σπουδαίος).

Και με αυτό το σχόλιο συνεχίζω το παρακάτω παραλήρημα.

Για όλους λοιπόν εξ ημών, άνω των πρώτων «ήντα», δεν πάνε και πολλά χρόνια από την εποχή που οι πολιτικοί «ταγοί» μας αποτελούσαν αξιοσέβαστα πρόσωπα.

Μάλιστα για τους ακόμη μεγαλύτερους, σαν χθες ήταν οι εποχές που τους υπουργούς τους έβλεπε κανείς μόνο στα Επίκαιρα (πριν αρχίσει η ταινία) των κινηματογράφων, όπου σοβαροί, βλοσυροί, και πάντα κουστουμαρισμένοι, κατέθεταν κάποιο στεφάνι σε κάποιο μνημείο, με ύφος σαν να κουβαλούσαν στις πλάτες τους τα βάρη όλου του Έθνους!.

Ήταν μια διαφορετική κάστα ανθρώπων… καμία σχέση με τον μέσο πολίτη.

Λίγο το κορδωμένο στήσιμό τους, λίγο η ελλιπής και απόλυτα κατευθυνόμενη πληροφόρησή του λαού, λίγο η δύναμη της εξουσίας, η ρουσφετολογία, ο κομματισμός, και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός… όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα οι πολιτικοί να φαντάζουν στα μάτια του μέσου Έλληνα ως παντοδύναμοι άρχοντες… μικροί θεοί από άλλο κόσμο. Έναν κόσμο όπου αυτοί οι «πανεπιστήμονες» πάνσοφοι ημίθεοι πάλευαν νυχθημερόν για το καλό μας…

Η όποια προσωπική επαφή του μέσου πολίτη με την πολιτική κάστα γινόταν μόνο σε επίπεδο τοπικού βουλευτού, τον οποίο συναντούσαν μια φορά στις τόσες, όταν αυτός καταδέχονταν να έρθει στο χωριό, ή στην περιφέρειά του, εξοπλισμένοι με καλάθια με αυγά, κότες, φρούτα, κλπ. προκειμένου να επιτευχθεί ο διορισμός, ή κάποιο άλλο είδος ρουσφετιού.

Οι υπουργοί φάνταζαν απρόσιτοι μέσα στις λιμουζίνες τους, και ο πολίτης τους έβλεπε σπάνια, και μόνο στα επίκαιρα του σινεμά που λέγαμε, και πιο συχνά στα σοβαροφανή δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης, π.χ. ΥΕΝΕΔ, λίγο πριν τον Εθνικό Ύμνο, και  πάντα σε προσεκτικά στημένες καταστάσεις.

Τους έβλεπε δηλαδή με τα μαύρα κοστούμια και τις κουστωδίες τους από επίσης κουστουμαρισμένους βαστάζους και λακέδες, πάντα σοβαρούς, και πάντα ευλαβείς, να καταθέτουν κάποιο στεφάνι, να κρατάνε κάποια λαμπάδα, ή να συσκέπτονται για το… καλό του Έθνους.

Μέχρι που ήρθε η «ελεύθερη» τηλεόραση, και ο κάθε κατεργάρης μπήκε στον πάγκο του.

Οι βλοσυροί και αμίλητοι τιμονιέρηδές μας έγιναν έρμαια του κάθε γελωτοποιού  τηλεστάρ, που στο όνομα της τηλεθέασης, ή της ελευθερίας του λόγου, μπορεί άνετα να τους κατακεραυνώνει, ή να τους ξεφτιλίζει διαπομπεύοντάς τους δημοσίως.

Και αυτοί να χαίρονται και να διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάει πρώτος να γελοιοποιηθεί, καθώς η τηλεθέαση προσφέρει αναγνωρισιμότητα, και αυτή με τη σειρά της φέρνει ψήφους.

Δεν πάει άλλωστε πολύ καιρός από την εποχή που ο Μάκης (ο Ζούγκλας) είχε δυο τρίωρες μεταμεσονύκτιες «πολιτικές» εκπομπές κάθε εβδομάδα, με δεκάδες καλεσμένους κάθε φορά, που μπορεί να μην τους άφηνε να βγάλουν πάνω από μία λέξη, όμως όποιος πέρασε από τα πάνελ του κατάφερε και έγινε βουλευτής, υφυπουργός, υπουργός, κλπ.

Όλοι ανεξαιρέτως! Τσεκάρετέ το…

Το μαρκούτσι του ρεπόρτερ έγινε δηλαδή το σκήπτρο σύμβολο της νέας βασιλείας. Αυτής των ΜΜΕ (και δη των καναλιών).

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, θα μου πείτε, όπως άλλωστε έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Διότι με την ελεύθερη τηλεόραση πετύχαμε μεν την υποταγή μας στην απόλυτη ξεφτίλα του κάθε λογής σούργελου, και φρούτου τηλεστάρ, που καθορίζει την ενημέρωσή μας, την κουλτούρα μας, και την ψυχαγωγία μας, αλλά πετύχαμε και την απελευθέρωσή μας από την ψευδαίσθηση του πάνσοφου, παντογνώστη, έντιμου, και εργατικού Έλληνα πολιτικού.

Ήταν κι αυτό μια κάποια επιτυχία… που όμως ξέφτισε.

Γιατί; Διότι με την έλευση των «αρίστων», τα «ελεύθερα» κανάλια επέλεξαν να «δεσμευτούν» αυτοβούλως, χάρη στο… «πέτσωμα».

Εκεί δηλαδή που οι ερασιτέχνες κατσαπλιάδες του Σύριζα προσπάθησαν να τα ελέγξουν και να τα ποδηγετήσουν, οι «άριστοι» απλά τα μπούκωσαν στο χρήμα, και πλέον αυτά χορεύουν στον ρυθμό που επιβάλλει το Μαξίμου.

Η 4^η εξουσία στη μπανανία μας αντί να ελέγχει τις άλλες τρεις τις γλείφει. Τόσο απλά.

Οπότε τι κάνουμε;

Επιστροφή στα Επίκαιρα, στα στεφάνια, και στις στημένες συνεντεύξεις της ΥΕΝΕΔ;

Όχι, διότι πλέον έχουμε το ιντερνέτι.

Το οποίο εδώ και χρόνια έχει αντικαταστήσει τον έντυπο τύπο, ενώ η πλήρης (λέμε τώρα) ελευθερία του λόγου που δίνει στον οποιονδήποτε, μέσα από τα χιλιάδες σάιτς, μπλογκς, και τα σόσιαλ μύδια, μας έδωσε τη δυνατότητα να μπορούμε να δούμε πεντακάθαρα το πώς ο βασιλιάς συνεχίζει να είναι γυμνός, άσχετα με το τι μας λέει ο Πορτοσάλτε, ο Καμπουράκης, και οι λοιποί κήνσορες..

Με πολλούς περισσότερους τρόπους απ’ ό,τι βλέπαμε στα ελεύθερα κανάλια, ακόμη και στα πρώτα τους χρόνια, οπότε και οι «ρυθμίσεις» (π.χ. ΕΣΡ) δεν ήταν τόσο έντονες, και υπήρχαν πάμπολλα πολιτικά τοκ σόους κάθε βράδυ της εβδομάδας, μέσα από τα οποία οι σωτήρες μας ξεδίπλωναν το όραμά τους για «πλέρια» δημοκρατία, και άλλα τέτοια πολλά..

Λέτε λοιπόν και αυτή η νυν, επίσης πλέρια, ελευθερία και ασυδοσία (θα έλεγα) στο ιντερνέτι να φθίνει, επειδή ξεγυμνώνει το «επιτελικό» οικοδόμημα;

Λέτε γι’ αυτό να ακούω τελευταία (ανυπόστατες μέχρι στιγμής) φήμες πως ο ανέμελος τιμονιέρης μας, μετά τον καταιγισμό αποκαλύψεων για το κυβερνητικό προσωπικό (πτυχία, στρ. θητεία, κλπ.), σκέφτεται σοβαρά να βάλει αυστηρούς περιορισμούς (όπως έβαλε με τα ανήλικα) και στα σόσιαλ μύδια, και να απαγορεύσει τα ανώνυμα προφίλ, ή τις όποιες ακραίες φωνές;

Μάλλον η ΟΜΑΔΑ ΑΗΘΕΙΑΣ (sic) δεν αρκεί πλέον, και χρειάζονται άλλα πιο σοβαρά μέτρα, μπας και ανακοπεί κάπως η ολισθηρή διολίσθηση των «αρίστων», που πολλοί εξ αυτών αποδεικνύονται πιο απελέκητα ξύλα κι από εκείνα των πάλαι ποτέ σωτήρων μας… ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ!

Οπότε ο μεγάλος τιμονιέρης θα μας φέρει μέτρα… ξανά.

Ή ποιος ξέρει; Ίσως δώσει επιδόματα σε όλους όσοι απαρνηθούν το φέσιμπουκ και το Χ, και κλείσουν οριστικά τους λογαριασμούς τους… μια δοκιμασμένη μέθοδος επί «υπαρκτού μητσοτακισμού».

Όπως και να έχει, η ελεύθερη ενημέρωση σε μια δημοκρατία σαν και τη δική μας (χα χα χα), χρειάζεται να υπάρχει, αλλιώς μιλάμε για άλλου είδους καθεστώτα.

Υπάρχει όμως; Ή μήπως είναι και αυτή κάτι σαν την «αριστεία» της γαλάζιας κυβέρνησης;

Μόνο φρου φρου κι αρώματα, και ουσία μηδέν;

Μια ακόμη ψευδαίσθηση δηλαδή, αφού όπως το δικαίωμα που έχουν οι σκλάβοι να επιλέγουν αφεντικά δεν σημαίνει πως παύουν να είναι σκλάβοι, έτσι και το δικαίωμα που έχω ως πολίτης να αλλάξω κανάλι, δεν σημαίνει πως θα μάθω την αλήθεια…

Θα δείξει…

ΥΓ- Και όπως λέει ο Roger Water σε ένα τραγούδι των Pink Floyd, «I got thirteen channels of shit on the T.V. to choose from…».