85 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΑΝΤΩΝ

 

Τον Απρίλιο του 1941 Η Γερμανία ελέγχει το σύνολο σχεδόν της βόρειας

και δυτικής Ευρώπης: Η Πολωνία έχει διχοτομηθεί μεταξύ Γερμανίας και

Σοβιετικής Ένωσης, η Δανία παραδόθηκε αμέσως, η Ολλανδία σε 4

ημέρες, το Βέλγιο σε 18 ημέρες, η Νορβηγία σε 2 μήνες και η Γαλλία μετά από 40 ημερών

αγώνα συνθηκολόγησε ατιμωτικά. Η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία έχουν

ενταχθεί στις δυνάμεις του Άξονα. Η Σοβιετική Ένωση μετά το τμήμα της Πολωνίας, έχει

προσαρτήσει τη Λετονία, την Εσθονία και τη Λιθουανία. Οι μόνες χώρες που

αντιστέκονται σθεναρά είναι η Αγγλία και η Ελλάδα, η οποία με την ιστορική

μαχητικότητά της ακυρώνει κάθε οργανωμένη επίθεση των Ιταλών και απελευθερώνει

τη βόρεια Ήπειρο.

Η καιροσκοπική Βουλγαρία ακολούθησε μια πορεία παρόμοια με της Ρουμανίας,

προσπαθώντας αρχικά να μείνει ουδέτερη, αλλά καταλήγοντας στον Άξονα υπογράφει

συμφωνία την 1η Μαρτίου 1941. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε τα γερμανικά στρατεύματα να

περάσουν από το έδαφός της για να επιτεθούν στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, γνωστή και ως «Επιχείρηση Μαρίτα», ξεκίνησε τα

ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί επιτέθηκαν από τα σύνορα με τη

Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, ενώ ο ελληνικός στρατός πολεμούσε ήδη επί έξι μήνες

τους Ιταλούς στην Αλβανία. Στα οχυρά, τη γνωστή «Γραμμή Μεταξά», οι Έλληνες

πρόβαλαν θαρραλέα αντίσταση, προκαλώντας τον θαυμασμό ακόμα και των Γερμανών.

Οι Γερμανοί, συνειδητοποιώντας ότι η κατά μέτωπο επίθεση στη «Γραμμή Μεταξά» ήταν

εξαιρετικά δαπανηρή σε αίμα και χρόνο, χρησιμοποίησαν μια στρατηγική κίνηση

πλευροκόπησης. Αφού οι Γερμανοί διέσχισαν το Γιουγκοσλαβικό έδαφος, έστρεψαν τις

δυνάμεις τους νότια και εισήλθαν στην Ελλάδα από την περιοχή των Ευζώνων και της

Δοϊράνης, δηλαδή από την κοιλάδα του Αξιού.

Τα ξημερώματα της 8ης Απριλίου 1941, οι γερμανικές δυνάμεις εισήλθαν στο

ελληνικό έδαφος μέσω της στενωπού της Δοϊράνης. Την περιοχή υπερασπιζόταν η 19η

Ελληνική Μηχανοκίνητη Μεραρχία, η οποία συγκροτήθηκε πριν δύο μήνες με ατελή

εκπαίδευση στελεχών και ελλιπώς εξοπλισμένη καθώς διέθετε κυρίως ελαφρά ιταλικά

άρματα που είχαν περιέλθει στην κατοχή των Ελλήνων από το αλβανικό μέτωπο. Οι

Γερμανοί της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ επιτέθηκαν με δεκάδες σύγχρονα άρματα και

πλήρη υποστήριξη από την αεροπορία. Πρότειναν την παράδοση των Ελλήνων

στρατιωτών εκείνοι όμως αρνήθηκαν και οχυρώθηκαν στα υψώματα γύρω από το χωριό

Αμάραντα και μέσα στα σπίτια. Τα ελληνικά πολυβολεία προκάλεσαν φθορές στο

γερμανικό πεζικό, αλλά μόλις εμφανίστηκαν τα γερμανικά θωρακισμένα, η κατάσταση

έγινε απελπιστική. Μετά από σκληρή αλλά άνιση μάχη, και αφού το χωριό δέχτηκε

καταιγισμό πυρών, οι ελληνικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν προς το Κιλκίς.

Κατά τη διάρκεια της μάχης φονεύθηκαν 9 ένοπλοι και 3 κάτοικοι.

Στα Αμάραντα γράφτηκε  μια ακόμη σελίδα αντίστασης και αυτοθυσίας.

Οι Έλληνες στρατιώτες, αν και ήξεραν ότι ο εξοπλισμός τους ήταν απαρχαιωμένος,

στάθηκαν απέναντι στα γερμανικά Πάντσερ για να κερδίσουν χρόνο. Πιστοί στον όρκο

τους έπεσαν υπερασπιζόμενοι την τιμή του Έθνους, την ελευθερία της Μακεδονικής γης

και την ιστορική συνέχεια της Ελλάδας. Η θυσία τους δεν αποτελεί απλώς ιστορικό

γεγονός, είναι παρακαταθήκη, είναι υπόμνηση χρέους, είναι εθνική ευθύνη.

Αιωνία τους η μνήμη.

Τιμή και δόξα στους Ήρωες των Αμαράντων