Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Κανονικά, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της
επιστροφής στην «κανονικότητα». Φέτος όμως φαίνεται ότι δεν θα ‘χει τίποτα το
κανονικό. Ούτε στην πολιτική ούτε στην κοινωνία ούτε στο Μέγαρο Μαξίμου και στα
κομματικά επιτελεία. Για την ακρίβεια, πιο πολύ για… πολιτική φουρτούνα μιλάμε.
Ήδη είναι φανερό ότι, αν και έξω οι
θερμοκρασίες υποχωρούν, μέσα επικρατεί γενική κουφόβραση. Οι αμέσως επόμενες
εβδομάδες θα κρίνουν εάν -και σε ποιο βαθμό- το καζάνι που βράζει θα τιναχτεί
στον αέρα ή το καπάκι θα κρατηθεί…
Πρώτη φορά τα νερά είναι τόσο
αχαρτογράφητα για την κυβέρνηση αλλά και για την αντιπολίτευση. Το ίδιο ισχύει
και για την κατάσταση της οικονομίας, αλλά και για τη συμπεριφορά των επιμέρους
δυνάμεων που απαρτίζουν το κοινωνικό σώμα. Τα φθινοπωρινά μέτωπα, πάντως, θα
είναι οξυμένα όσο ποτέ.
Στη ΔΕΘ σε λίγες ημέρες ο Κυριάκος
Μητσοτάκης θα πάει όχι για να ανακοινώσει ένα «restart», αλλά για να παίξει την
τελευταία του ζαριά στο παιχνίδι του φρεναρίσματος της πτώσης. Δεν είναι βέβαιο
πόσο το αντιλαμβάνεται ο ίδιος, καθότι κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του. Το
μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος τελείωσε. Το φθινόπωρο αυτό ήταν το deadline
για να γυρίσει αλλιώς τα πράγματα. Το στοίχημα χάθηκε. Μόνο η διαχείριση της
φθοράς έχει απομείνει.
Ακόμη και η προχθεσινή δήλωση του κυβερνητικού
εκπροσώπου Π. Μαρινάκη, ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027, δεν ελήφθη τοις
μετρητοίς από κανέναν – ούτε καν μέσα στη Ν.Δ. Όχι γιατί οι πρόωρες εκλογές,
κλασικά, δεν προαναγγέλλονται ποτέ. Αλλά κυρίως επειδή το ενδεχόμενο αυτό
παραμένει ανοιχτό – και, μάλιστα, για λόγους που δεν εξαρτώνται (αποκλειστικά)
από τη βούληση του κ. Μητσοτάκη.
Με αφετηρία τη ΔΕΘ, αυτός ο Σεπτέμβριος θα
είναι τεστ και για τη δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων που αναμένεται να
αναπτυχθούν. Η οργή και ο θυμός μεγαλώνουν καθημερινά. Όμως, το μεγάλο ερώτημα
είναι: Θα βγει ο κόσμος στους δρόμους;
Ψηλά μπαίνει ο πήχης και για την
αντιπολίτευση – ένθεν κακείθεν. Ταυτόχρονα, τίθεται το ερώτημα αν ο μήνας που
αρχίζει θα φέρει νέα κομματικά γεννητούρια ή, έστω, την έναρξη κυοφορίας. Και
το ζητούμενο είναι εάν αυτές οι διεργασίες θα αλλάξουν τους συσχετισμούς – και
σε ποιο βαθμό…
Κι όλα αυτά σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης
αστάθειας και ρευστότητας, επηρεασμένο έντονα και από τη διεθνή αβεβαιότητα –
γεωπολιτική, ενεργειακή, οικονομική.
Ο Σεπτέμβριος που έρχεται δεν μοιάζει με
κανέναν προηγούμενο. Δεν είναι ούτε του «restart» ούτε του «ελέγχου ζημιών».
Είναι ένας άγνωστος Σεπτέμβριος. Από αυτούς που γράφουν πολιτική Ιστορία. Κι αν
όχι με εκλογές, σίγουρα με εξελίξεις και ανακατατάξεις. Και οι πιο έμπειροι
ψιθυρίζουν μόνο ένα πράγμα: «Κράτα θέση. Θα γίνει χαμός».
Δεν υπάρχουν σχόλια