Γράφει ο Γιάννης Τσογγίδης
πρώην πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς
Στις 11 Δεκεμβρίου 1937 ο λαϊκός κομισάριος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΣΣΔ Νικολάι Γιεζόφ υπέγραφε το διάταγμα υπ’ αριθμ. 50215 που αφορούσε τους Έλληνες της χώρας.
Στις 15 Δεκεμβρίου ξεκίνησε η εφαρμογή
του διατάγματος. Οι μαζικές φυλακίσεις και εκτελέσεις πήραν την επίσημη
ονομασία «Ελληνική Επιχείρηση».
Ό,τι είχε σχέση με τον ελληνικό
πολιτισμό απαγορεύτηκε. Έκλεισαν όλα τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα
(πρωτοβάθμια και ανώτατα), θέατρα και εκδοτικοί οίκοι. Η ίδια η ελληνική γλώσσα
δεν αναγνωριζόταν πια ως μία από τις επίσημες γλώσσες της Σοβιετικής Ένωσης.
Το πρώτο κύμα των φυλακίσεων ξέσπασε
στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων τότε θεωρήθηκαν
απομεινάρι του παλαιού καθεστώτος, με την «ετικέτα» των λεγόμενων κουλάκων.
Πολλοί Έλληνες τότε εξορίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε ειδικές
ζώνες κατοίκησης στη Σιβηρία και την Άπω Ανατολή.
Οι διώξεις του 1937-38 δεν είχαν ταξικό
χαρακτήρα. Οι Έλληνες φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν επειδή ήταν Έλληνες. Οι
αρχές δεν εκτίμησαν ούτε πολιτικές πεποιθήσεις ούτε συμμετοχή στους αγώνες του
Κομμουνιστικού Κόμματος.
Η «Ελληνική Επιχείρηση» ήταν η πιο
αιματηρή από τις εθνικές επιχειρήσεις της περιόδου της Μεγάλης Τρομοκρατίας. Το
90% από τους περίπου 22.000 Έλληνες που φυλακίστηκαν από τις 15 Δεκεμβρίου του
1937 μέχρι τον Μάρτιο του 1938, εκτελέστηκαν.
Ακολούθησαν και άλλες μέχρι τη δεκαετία του 1950 - 1960.
Δεν υπάρχουν σχόλια