O ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΚΑΝΕ ΔΕΚΤΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΝΕΤΑΞΕ ΣΤΗΝ Ν.ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ

 

Απορώ με την σημερινή επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη κατά του Αντώνη Σαμαρά. Αφορμή στάθηκε η τηλεοπτική συνέντευξη στην εκπομπή του ΣΚΑΙ «Ρεπορτάζ στις 10» του Νίκου Τσιούτσια, Διευθυντή Γραφείου Τύπου του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους, ξεκαθάρισε πως το σημερινό κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ΝΔ «κατ’ όνομα». Οπτικοποιώντας γλαφυρά τον ιδεολογικό αχταρμά της σημερινής κυβέρνησης, δήλωσε ότι απαρτίζεται από «παλιό Σημιτικό ΠΑΣΟΚ, με ολίγον παλιό ΛΑΟΣ». Συμπλήρωσε, μάλιστα, το πλέον ουσιώδες: ότι στο κυβερνών κόμμα θυμήθηκαν όψιμα τους δεξιούς και κεντροδεξιούς, ενώ «τόσα χρόνια ήταν απαγορευμένη η λέξη….ειδικά δεξιός αν έλεγες ήταν απαγορευμένο».

Μιλάμε, προφανώς, για μία αμιγώς πολιτική και δομική κριτική. Κι όμως, εντελώς αιφνιδίως, ο Άδωνις Γεωργιάδης προέβη σε ένα παντελώς άκυρο και παράξενο ξέσπασμα στο Χ (πρώην twitter), αντιλαμβανόμενος το «ολίγον παλιό ΛΑΟΣ» ως προσωπική ύβρι. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να προειδοποιήσει τον κατεξοχήν πολιτικό ευεργέτη του Αντώνη Σαμαρά, τον άνθρωπο για τον οποίο διαρρήγνυε τα ιμάτιά του πως τον αντιμετωπίζει «πάντα με τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη που του αρμόζει», σημειώνοντας με ύφος χιλίων καρδιναλίων πως «προσωπικές επιθέσεις σε μένα μάλλον δεν θα είναι καλή ιδέα».

Προφανώς αυτό που τον πείραξε στην συνέντευξη ήταν η φράση «ολίγον παλιό ΛΑΟΣ». Πάντως είναι αντιφατικό να ενίστασαι για το πολιτικό σου παρελθόν και να επιτίθεσαι στον πρώην Πρωθυπουργό, ο οποίος σου έδωσε χείρα βοηθείας για να μην βουλιάξεις σε αυτό το παρελθόν. Στην αγωνιώδη του προσπάθεια δε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, έγραψε ότι ο Σαμαράς ήταν εκείνος που τον «προσκάλεσε και ενέταξε» στη ΝΔ.

Το ότι τον ενέταξε, βεβαίως, ουδείς το αμφισβητεί. Το αφήγημα, όμως, περί της υποτιθέμενης «πρόσκλησης» αποτελεί μια μικρή ιστορική ακροβασία. Ας είμαστε, όμως, κομψοί και ιστορικά ακριβείς: Δεν επρόκειτο ακριβώς για πρόσκληση σε δεξίωση με χρυσοποίκιλτη κάρτα. Τον Φεβρουάριο του 2012, ο Γιώργος Καρατζαφέρης τον διέγραψε εν μία νυκτί επειδή ψήφισε «Ναι», και πολύ σωστά, στο 2ο Μνημόνιο. Ευρισκόμενος προ του φάσματος του απόλυτου πολιτικού αφανισμού, καθώς το κόμμα του καταποντιζόταν, ο κ. Γεωργιάδης πρακτικά αυτοπροσκλήθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Η ΝΔ με πρόεδρο τον Αντώνη Σαμαρά προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις και αποτελούσε τη μοναδική σανίδα σωτηρίας για το πολιτικό του μέλλον. Ο Σαμαράς, ως ο πολιτικός που δεν κλείνει ποτέ τις πόρτες της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, έκανε δεκτό το αίτημά του και τον ενέταξε.

Γιατί λοιπόν αυτή η παράδοξη, σπασμωδική αντίδραση; Και επειδή, ως γνωστόν, τρέφει μια ιδιαίτερη αδυναμία στα αρχαία ελληνικά, ας αναζητήσουμε την εξήγηση στη γλώσσα που τόσο αγαπά. Την απάντηση, λοιπόν, ίσως τη δίνει ο αγαπημένος του Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια: «...ὁ δὲ κακὸς οὐδέποτε ταὐτά· στασιάζει γὰρ αὐτῶν ἡ ψυχή, πάντα γὰρ ὑποπτεύει». Πώς να μη στασιάζει, άλλωστε, μια ψυχή που παλεύει μονίμως να ισορροπήσει σε δύο βάρκες; Όταν ο πολιτικός σου βίος είναι γεμάτος αντιφάσεις, η εσωτερική ανασφάλεια σε κυριεύει και γίνεσαι υπερβολικά καχύποπτος. Ειλικρινά δεν ξέρω αν ο Άδωνις της περιόδου 2023 – 2026 είναι όντως ο πραγματικός Άδωνις ή αν οι απόψεις του είναι αυτές που διατύπωνε στο ΛΑΟΣ αλλά και την περίοδο 2012 – 2019.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ ο ίδιος στο παρελθόν συνέγραφε πύρινα βιβλία κατά της ομοφυλοφιλίας, το 2024 έκανε φροντιστήρια στους βουλευτές της ΝΔ για να ψηφίσουν τον νόμο για τον γάμο ομοφυλοφίλων. Ενώ κάποτε ξιφουλκούσε κατά της λαθρομετανάστευσης, κατέληξε να καταθέτει ως αρμόδιος υπουργός τροπολογία για τη νομιμοποίηση χιλιάδων παράτυπων μεταναστών. Ενώ στα συλλαλητήρια για τη Συμφωνία των Πρεσπών και ως αντιπολίτευση αναφωνούσε «δεν θα πω ποτέ Βόρεια Μακεδονία τα Σκόπια» υποσχόμενος ότι θα την ακυρώσουν, όταν γίνουν κυβέρνηση, κατέληξε ως υπουργός να χρησιμοποιεί κανονικότατα τον όρο επικαλούμενος τη «συνέχεια του κράτους». Ενώ άλλοτε υπερθεμάτιζε για την επιτακτική ανάγκη μείωσης του ΦΠΑ και κατακεραύνωνε τον ΣΥΡΙΖΑ που τον αύξησε, σήμερα υπεραμύνεται της διατήρησής του στα ύψη, ανακαλύπτοντας αίφνης τη μαγεία των επιδομάτων. Ενώ το 2011 ειρωνευόταν τον σημερινό πρωθυπουργό ως «βαθύπλουτο γόνο», πλέον κατέστη ο φανατικότερος υμνητής του. Και βεβαίως, ενώ παλαιότερα δήλωνε «δεν θεωρώ ότι η πολιτική μου εμβέλεια δικαιούται να αντιδικεί ή να απαντά στον Αντώνη Σαμαρά», έφτασε σήμερα στο αμετροεπές να «συμβουλεύει» τον Σαμαρά ότι «δεν θα είναι καλή ιδέα» να τα βάλει μαζί του.

Προσωπικά μου είναι δύσκολο να γράφω ενάντια στον Άδωνι, διότι υπήρξαμε φίλοι και τον στήριξα στις εσωκομματικές του 2015 – 2016 και δεν μπορώ να το κρύψω, καθότι είναι γνωστό τοις πάσι. Την φιλία μας και την στήριξή μου την οφείλει βέβαια στον Αντώνη Σαμαρά που μας έφερε σε επαφή τότε. Πλην, όμως, πιστεύω ότι το άκυρο αυτό ξέσπασμά του προδίδει κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή παρεξήγηση γύρω από το παρελθόν. Πίσω από τα μεγάλα λόγια, κρύβεται ένας έκδηλος και διάχυτος εκνευρισμός στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Ένας εκνευρισμός για το τι θα σημάνει – για τις καρέκλες των ίδιων των νυν υπουργών και βουλευτών της ΝΔ – το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου κόμματος από τον μοναδικό αυθεντικό εκφραστή της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, τον Αντώνη Σαμαρά. Μπορεί να κάνει η κυβέρνηση την αδιάφορη και να υποβαθμίζει το ενδεχόμενο ενός τέτοιου κόμματος, ωστόσο, γνωρίζουν ότι αυτό θα τους στείλει στα τάρταρα του εκλογικού βάθρου.

Μήπως, τελικά, το ελατήριο αυτής της σφοδρής επίθεσης δεν είναι η δήθεν θιγμένη τιμή του υπουργού, αλλά ο καθαρός πανικός μπροστά στην απειλή της πολιτικής επιβίωσης μίας κυβέρνησης που καταρρέει;

Αν δεν είναι έτσι, καλό θα είναι να ακουστεί μία συγγνώμη. Στην πολιτική οι συγγνώμες, όταν είναι ζεστές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο νόημα και καταδεικνύουν μεγαλείο αντρός. Αν έρθουν πολύ αργότερα, ομοιάζουν με κωλοτούμπα