Δημοσιογράφοι… (ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ)

Υποθέτω ότι πολλοί λίγοι θα βρεθούν να υποστηρίξουν, ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, βρίσκεται σήμερα σε ζηλευτά επίπεδα.

Χρήστος Μπολώσης

Υποθέτω ότι πολλοί λίγοι θα βρεθούν να υποστηρίξουν, ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, βρίσκεται σήμερα σε ζηλευτά επίπεδα.

Εκεί που κάποτε ασκούσαν το λειτούργημα ένας  Γ.Α. Βλάχος (ο περίφημος ΓΑΒ), ένας Δημ. Λαμπράκης, ένας Γεράσιμος Λίχνος, ένας Πάνος Κόκκας, ένας Αθανάσιος Παράσχος, ένας Άδωνις Κύρου και τόσοι άλλοι, σήμερα βλέπουμε – πάντα βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα – κακέκτυπα των παραπάνω κολοσσών, που δυστυχώς πιστεύουν ότι είναι οι παραπάνω, επιβεβαιώνοντας την παροιμία «κι’ η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες». 

Αυτά τα κακέκτυπα λοιπόν,  συχνά-πυκνά φιλονικούν μεταξύ τους «on camera» (και για όσους δεν καταλαβαίνουν τον όρο, σημαίνει «μπροστά στα μάτια μας»), και θεωρώντας τους εαυτούς τους εξουσία, απαξιώνουν εντελώς τους θεσμούς, χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα για την δόλια την «αποκλειστικότητα» (κρυφές κάμερες κ.λπ.), οδηγώντας πολλές φορές τα θύματά τους στην αυτοκτονία ή στην τρέλα (έχουμε αρκετά παραδείγματα).

Από την κατηγορία αυτή των δημοσιογράφων (ή «δημοσιογράφων»), δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς αντικειμενικότητα και αυτό που λέμε «δημοσιογραφική δεοντολογία».

Έτσι διαβάζουμε στρεβλωμένες, κατά πως τους συμφέρει, ειδήσεις, ανακριβείς δηλώσεις, ασεβή κείμενα με την ανόητη δικαιολογία ότι τα πάντα υπόκεινται σε κριτική (τα πάντα, πλην βεβαίως των δημοσιογράφων ή «δημοσιογράφων»).

Έτσι η περίφημη ώρα των «Ειδήσεων των οκτώ», δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ποταμός τιποτολογίας, ασχετοσύνης και κοινοτυπίας. Είναι δε απελπιστική η έλλειψη πρωτοτυπίας, έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε άσχετος (πόσο άραγε πιο άσχετος από αυτούς) να φτιάξει ένα δελτίο ειδήσεων, αφού, για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μας βομβαρδίζουν με το πασίγνωστο κλισέ «Απλησίαστο κι φέτος το χριστουγεννιάτικο (πασχαλινό, αποκριάτικο κατά περίπτωση και γενικώς τα πάντα όλα) τραπέζι. 30% πιο πάνω οι τιμές από πέρσι» ή «Σάπια κρέατα στην αγορά» (εδώ, εμφανίζεται κατά παράδοση ο Πρόεδρος των κρεοπωλών της Βαρβακείου αγοράς και δίνει εξηγήσεις).

Οι πιο ευφάνταστοι δε ρεπορτερίσκοι και ρεποτρτερίτσες, δημιουργούν και σκηνικό βγάζοντας και κάποιον «αγανακτισμένο πολίτη», του οποίου συνήθως η κοιλιά δεν χωράει στην μικρή, έτσι κι’ αλλοιώς, οθόνη,  ο οποίος δηλώνει με στόμφο «όχι μόνο για αρνί (γαλοπούλα, λαγάνα, ταραμοσαλάτα και γενικώς τα πάντα όλα), δεν έχουμε  (προσέξτε τον πληθυντικό) λεφτά, αλλά θα την βγάλουμε με φακές», και μόλις κλείσει η κάμερα και  αφού εισέπραξε το κατά τον Άντυ Γούργουολ μερίδιο της διασημότητας, ρωτά την συνάδελφο του  Λάρυ Κίγκ, «πότε θα το παίξει;», υπερήφανος ότι έκανε το καθήκον του έναντι την κακούργας κοινωνίας, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα!

Όλα αυτά βέβαια ασχέτως αν ανήμερα της γιορτή σε κάθε αυλή ψήνονται 1-2 οβελίες (γαλοπούλες, γαλατόπιτες και γενικώς τα πάντα όλα).

Άλλο φοβερό ρεπορτάζ που ξεχειλίζει πρωτοτυπία, είναι αυτό του Αυγούστου, που μιλάει για την έρημη Αθήνα συνοδευόμενο με εικόνες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου. «Άδεια η Αθήνα και γεμάτες οι παραλίες και τα νησιά»,  κραυγάζει η ρεπόρτερ συνάδελφος της Όπρα (τι φταίει αυτή η άμοιρη; Έτσι της είπαν να κάνει, έτσι κάνει). Βέβαια δεν έχει σημασία,  ότι η προηγούμενη ακριβώς είδηση, αναφερόταν στην κρίση και μάλιστα πλήρως τεκμηριωμένη, που μαστίζει τον οικογενειακό προϋπολογισμό κ.λπ. κ.λπ.

Αλλά το σπουδαιότερο (και το πιο φαιδρό, ίσως όμως και πιο επικίνδυνο), είναι η πολυπραγμοσύνη των αφεντάδων της ενημέρωσης (ή «ενημέρωσης»). Οι γνωστοί αναλυτές.

Αυτοί πια δεν είναι κοινοί άνθρωποι. Είναι πάνσοφοι, παντογνώστες και τα πάντα πληρούντες. Τι θέλετε; Για αεροπορικά δυστυχήματα; Ποιοι εμπειρογνώμονες και πράσινα άλογα. Αυτοί. Για πυρκαγιές; Ποιός Αρχηγός της Πυροσβεστικής και τρίχες. Τι ξέρει αυτός. Αυτοί. Για στρατιωτικές επιχειρήσεις; Ποιος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και σαχλαμάρες. Αυτοί. 

Αφού κάποιος από τους ειδήμονες αυτούς, κραύγαζε κάποτε, με αφορμή την έλλειψη μέσων δασώσεως και εγκαλούσε την Ηγεσία του Στρατού αλλά και όλη την Κυβέρνηση, γιατί δεν διασκευάζονται 3-4 Ελικόπτερα Απάτσι σε μεταφοράς ασθενών για να λυθεί το πρόβλημα!!! Εγώ θα πρότεινα να διασκευασθούν και τα άρματα μάχης έτσι ώστε να τους «κοτσάρουμε» και υδροφόρες για να μπορούν να συμμετέχουν στην δασοπυρόσβεση αξιοποιώντας έτσι την αναρριχητική ικανότητά τους.

Κάποιος τους είπε δημοσιοκάφρους…

…………………………………………………………………………………………………………….

Να και ένα θαυμάσιο κείμενο του κυρίου Δημήτρη Βόγγολη, Προέδρου της Παγκόσμιας Ακαδημίας της Ρωμιοσύνης.

«Τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη»

Η αρχαία φράση «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη» έχει βαθιά σημασία: να μιλάμε καθαρά, να ονομάζουμε τα πράγματα όπως είναι, χωρίς υπεκφυγές. Τα σκάρφη ήταν τα φραγκόσυκα με τα αγκάθια τους, και από εκεί προέρχεται το «σκαρφίζομαι» — δηλαδή επινοώ κάτι, βρίσκω λύση, συχνά με κόπο ή πονηριά.

Η νεότερη παραλλαγή «και η σκάφη σκάφη» είναι απλοποίηση, σχεδόν παρανόηση. Στην ουσία, χάθηκε η εικόνα και η ετυμολογική δύναμη της αρχικής φράσης. Οι αρχαίοι δεν μιλούσαν για σκάφη, αλλά για φραγκόσυκα, και το νόημα ήταν πιο αιχμηρό: να μην ωραιοποιούμε ούτε τα δύσκολα ούτε τα «αγκαθωτά» πράγματα.

Ο Σοφός κάθεται κάτω από μια συκιά. Οι μαθητές τον περιτριγυρίζουν. Στο χέρι του κρατά ένα φραγκόσυκο.

Μαθητής Α: Δάσκαλε, γιατί οι αρχαίοι έλεγαν «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη»; Εμείς ξέρουμε μόνο το «και η σκάφη σκάφη»…

Σοφός: (χαμογελώντας) Α, παιδιά μου… η σκάφη είναι απλώς ένα ξύλινο δοχείο. Χρήσιμο, μα άψυχο. Δεν έχει αγκάθια, δεν κρύβει μυστικά.

Μαθητής Β: Και τα σκάρφη;

Σοφός: (σηκώνει το φραγκόσυκο) Να, δείτε. Αυτό είναι σκάρφη: το φραγκόσυκο. Γλυκό μέσα, μα γεμάτο αγκάθια απ’ έξω. Για να το γευτείς, πρέπει να το καθαρίσεις με προσοχή.

 Μαθητής Γ: Δηλαδή οι αρχαίοι μιλούσαν για αλήθεια με αγκάθια;

Σοφός: Ακριβώς. Όταν λέμε «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη», σημαίνει: να μιλάμε καθαρά, να μην κρύβουμε ούτε τα εύκολα ούτε τα δύσκολα. Να δείχνουμε την πραγματικότητα όπως είναι — ακόμη κι αν τρυπάει.

Μαθητής Α: Και γιατί χάθηκε η φράση;

Σοφός: Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν την απλοποίηση. Έκαναν το σκάρφη σκάφη. Μα έτσι χάθηκε η εικόνα, η μνήμη, η σοφία.

(Σιωπή. Οι μαθητές κοιτάζουν το φραγκόσυκο με δέος.)

Σοφός: Να θυμάστε: η αλήθεια δεν είναι πάντα λεία σαν σκάφη. Συχνά είναι αγκαθωτή σαν σκάρφη. Μα μόνο αν την αγγίξετε, θα γευτείτε τη γλύκα της.

(Φως χαμηλώνει. Ο Σοφός δίνει το φραγκόσυκο στους μαθητές. Αυλαία.)

·        . Φίλος Νεοδημοκράτης (το «φίλος» το εννοώ) λίγο πιο φανατικός από τον κ. Μητσοτάκη, με αφορμή δύο «Ριπές» μου, με μάλωσε διότι η «δημοκρατία»  δεν γράφει ούτε μία καλή κουβέντα για την κυβέρνηση  και επίσης διότι χρησιμοποίησα τον όρο  «οι επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού κατά του λεγομένου ΔΣΕ» και όχι «Συμμοριτοπόλεμος». Δειγματοληπτικά σε κάθε μία από τις  τρεις τελευταίες  κυριακάτικες εκδόσεις της εφημερίδας (20/9, 27/9 και 4/10) και στην δημοφιλέστατη στήλη «Ο έλεγχος της κυβέρνησης», έχουν βαθμολογηθεί με 8 επτά  υπουργοί. Καθόλου άσχημο σκορ για κάποιον που… μισεί την ΝΔ. Βέβαια δεν νομίζω να έχει την απαίτηση ο φίλος να πούμε καλά λόγια για τον κ. Κουλκουδίνα που μας συνέστησε να βάλουμε 10 ευρώ βενζίνη για να πάμε στη δουλειά μας,  ειδάλλως να πάρουμε λεωφορείο, αγνοώντας ότι με 10 ευρώ βενζίνη, δεν πάμε ούτε στο… διπλανό δωμάτιο. Τουτ’ αυτό ισχύει και για τον και για τον κ. Θεοχάρη που αποκάλεσε μερίδα πολιτών «κακομοίρηδες», αλλά και για τον κ. Φλωρίδη σύμφωνα με τον οποίο: «όσοι μιλούν για μπάζωμα στα Τέμπη είναι για τα μπάζα». Όσο για τις «Επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού» είναι αλήθεια ότι… φοβάμαι λίγο να χρησιμοποιήσω το όρο «Συμμοριτοπόλεμος». Ίσως αν ο φίλος πήγαινε στο γραφείο κάποιου υπουργού και παρουσία τρίτων χρησιμοποιούσε τον όρο ή αν παρακινούσε υπουργούς να παραστούν στις «γιορτές μίσους» στο Γράμμο και στο Βίτσι, να έπαιρνα λίγο θάρρος…

 

·        . Οι παλιότεροι θα θυμόσαστε τις σοβιετικές κινηματογραφικές ταινίες, αυτές που έδειχναν ροδαλές Ρωσίδες, να τραγουδάνε μέσα σε ανθισμένα χωράφια κραδαίνοντας δρεπάνια και γεροδεμένα παλικάρια να χτυπάνε τα σφυριά στα αμόνια  σφυρηλατώντας έτσι τον … σοσιαλισμό. Κάτι τέτοιο μου θυμίζουν οι αφίσες στο μετρό με τις ευτυχισμένες λεχώνες «Ευθυμίες», που πήραν το επίδομα και έλυσαν το πρόβλημα της ζωής τους. Το επόμενο προπαγανδιστικό βήμα των κυβερνώντων προτείνω να είναι μία  διασκευή του «περίφημου» ποιήματος – λιβανωτού του Γ. Ρίτσου, για τον Στάλιν. Για να βοηθήσω, ρίχνω μερικές ιδέες: «Είναι παρών ο Μητσοτάκης στο παγκόσμιο πόστο του και ετοιμάζει  με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου, ένα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας /  Όταν σβήνει η φωτιά κάτω απ’ το τσουκάλι, είναι ο Μητσοτάκης  που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν΄ ανάψει / όταν χτυπάει το τηλέφωνο στις  3 τα ξημερώματα, είναι ο Μητσοτάκης που το σηκώνει /   κι΄ αν δεν σε φτάνουν τα μιστά, πάλι είναι ο Μητσοτάκης που θα σε σώσει με το επίδομα / γιατί ο Μητσοτάκης είναι ο πρωτογιός των προλεταρίων /…..». Αυτά για αρχή. Πάντως αν δεν τους αρέσει αυτό μπορούν να χρησιμοποιήσουν το «Σήκω χόρεψε κουκλί μου». Έτσι κι΄ αλλιώς μας χορεύουν (στο ταψί…).

·        . Η αδιαφορία που δείχνουν τα συνδρομητικά κανάλια προς τους πελάτες τους είναι πρωτοφανής. Την Κυριακή 1 Νοεμβρίου μέσα σε τέσσερις ώρες μετέδωσαν τέσσερις αγώνες της Σούπερ Λιγκ, πράγμα που σημαίνει ότι όποιος ήθελε να παρακολουθήσει όλους τους αγώνες, έβλεπε λίγο από τον ένα, λίγο από τον άλλο και τελικώς βέβαια δεν έβλεπε τίποτα. Δεν ξέρω ποιος εγκέφαλος καθορίζει έτσι τις ώρες διεξαγωγής των αγώνων, αλλά αν τους κλιμάκωνε από τις 15.00 μέχρι τις 21.00  (δηλαδή με ώρες ενάρξεως 15.00, 17.00, 19.00 και 21.00) θα υπήρχε πρόβλημα; Μάλλον υπάρχει πρόβλημα, αλλά στους εγκεφάλους κάποιων. Χώρια που μπορούσαν να μεταφέρουν έναν αγώνα της Κυριακής στο Σάββατο ή την Δευτέρα, οπότε «ξεμπούκωνε» το πρόγραμμα. Αλλά νομίζω ότι οι αρμόδιοι εμφορούνται  από την αρχή: «Έτσι γουστάρω ρε κι’ έτσι κάνω». Πάντως υπάρχουν και τα καλά. Την Κυριακή 1 Νοεμβρίου ο Σκάϊ μετέδιδε το  ντέρμπι Παναθηναϊκός – ΑΕΚ. Στη περιγραφή ήταν οι κ.κ. Σταύρος Τσώχος και Κώστας Ψάρρας. Τα σχόλιά τους ήταν  απολύτως επαγγελματικά. Σχολίαζαν τις αμφισβητούμενες κι όχι μόνο φάσεις και έλεγαν ευθαρσώς την άποψή τους η οποία, σχεδόν πάντα, ήταν  σωστή. Επί τέλους αυτή είναι δημοσιογραφία και όχι «δείτε ξανά τη φάση, βγάλτε τα συμπεράσματά σας κι’ εμένα μη μ’ ανακατεύετε». Το καλό να λέγεται.

 

·        . Περίεργη άποψη έχει για την έννοια της λέξεως «ευγένεια», ο κ. Γεωργιάδης, δηλώνοντας: «Δεν έχουμε όλοι την ίδια αντοχή στην αγένεια. Έχει απόλυτο δίκιο (αλλοίμονο!…) η κυρία Μπακογιάννη. Είναι αγένεια να διακόπτεις έναν ομιλητή». Σαφέστατο, ενώ είναι επίδειξη γαλατικής ευγένειας το «κλείσε το στόμα σου ρε πουλάκι μου». Δεν ξέρω αν η κυρία Μπακογιάννη δεν ήταν η κυρία Μπακογιάννη, αν θα απαντούσε έτσι. Σε κάθε περίπτωση ένα «σας παρακαλώ κυρία μου, μη με διακόπτετε» ήταν υπεραρκετό, αρκούντως ευγενικό και ουδόλως αλαζονικό και πάντως ξεκαβαλίκεμα από το καλάμι. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγινε και η κα Μπακογιάννη, συμφωνούντος και του κ. Αδώνιδος, θα συνεχίζει να μας αποκαλεί «πουλάκια» της ή όπως αλλιώς αυτή κρίνει, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει έστω μία απλή, αλλά ξεκάθαρη συγγνώμη και όχι «έκανα λάθος» (!), διότι «Έτσι της αρέσει» ή ακόμη καλύτερα διότι «Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;». Να τους ρωτήσω κάτι. Αν ένας κοινός θνητός, πες ότι τυχαίνει να βρεθεί σε κάποια ομήγυρη, όπου θα βρίσκονται και η κα Μπακογιάννη συνοδευόμενη από τον κ.  Άδωνη και τους αποκαλέσει «Πουλάκια μου», πώς θα τους φανεί; Αφήστε καλύτερα…

Σωστός

Οι απελευθερωτές! Για πολύ γέλιο αλλά και πολύ κλάμα

Αθάνατος Αρκάς

Πόσο δίκιο έχεις ρε γιαγιά

Πάντα πρωτοπόροι

Ε, και;

Ρε πώς περνάει ο καιρός

Δεν μπορώ να ακούω αηδίες