ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Επέλεξε τον κατευνασμό, ξέχασε (;) την Εθνική Στρατηγική

 

«Η διακήρυξη των Αθηνών», «τα ήρεμα νερά» και ο περιορισμός της Ελλάδας στα έξι μίλια είναι οι άξονες για την ρευστοποίηση της Εθνικής Κυριαρχίας

Γράφει η Άγρια Μέλισσα

Τον Σεπτέμβριο του 1938, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν επέστρεψε από το Μόναχο ανεμίζοντας γεμάτος περηφάνια ένα υπογεγραμμένο χαρτί. Είχε μόλις θυσιάσει τη Σουδητία στον Αδόλφο Χίτλερ, πιστεύοντας ότι ικανοποιώντας αυτό το «μικρό» αίτημα, θα εξημέρωνε το θηρίο και θα εξασφάλιζε την ειρήνη. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ωστόσο, του απάντησε με την ιστορική, αμείλικτη αλήθεια: «Επιλέξατε την ατίμωση και θα έχετε τον πόλεμο». Η ιστορία απέδειξε πως η υποχώρηση ποτέ δεν φέρνει ειρήνη, απλώς ανοίγει την όρεξη του αναθεωρητιστή.

Ογδόντα πέντε χρόνια μετά, τον Δεκέμβριο του 2023, το φάντασμα του Μονάχου περπάτησε ξανά στην Αθήνα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θυσιάζοντας την εθνική στρατηγική στον βωμό της οικονομικής σταθερότητας, των εσόδων του τουρισμού και της εύνοιας των συμμάχων, έπαιξε το ίδιο ολέθριο άνοιγμα. Υπέγραψε με τον Ερντογάν τη «Διακήρυξη των Αθηνών», βαφτίζοντας τη συνθηκολόγηση «ήρεμα νερά». Κλείδωσε τις κινήσεις μας αυστηρά στα 6 μίλια και πίστεψε, όπως ο Τσάμπερλεν, ότι ένα διπλωματικό χαρτί θα χαλιναγωγήσει τον επεκτατισμό.

 

Ας είμαστε ξεκάθαροι: Αυτό που βιώνουμε δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι ένας μεταμοντέρνος, διαχειριστικός συμβιβασμός τεχνοκρατών, που ρευστοποιούν την εθνική κυριαρχία σαν να πρόκειται για οικόπεδο. Στο γεωπολιτικό σκάκι όμως, όποιος παίζει διαρκώς παθητική άμυνα, χαρίζοντας τα κεντρικά τετράγωνα για να μην συγκρουστεί, είναι μαθηματικά καταδικασμένος. Η Τουρκία το ξέρει, βρίσκει και τα κάνει, και στήνει ήδη, ανενόχλητη, το τελικό εθνικό «ματ».

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: Οι Αρχιτέκτονες της Υποταγής 

 

Η σημερινή, εθελούσια ακινησία της χώρας δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι η απόλυτη, πιστή εφαρμογή του δόγματος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος θεωρούσε την υπεράσπιση των 10 μιλίων του εναέριου χώρου μας «ελληνική τρέλα» και πίστευε κυνικά ότι «η υφαλοκρηπίδα θα μοιραστεί». Το νομικό όχημα για αυτή την παράδοση το έδωσε ο μέντορας του Πρωθυπουργού μας, Κώστας Σημίτης, αναγνωρίζοντας από το 1997 τα «ζωτικά συμφέροντα» της Άγκυρας στο Αιγαίο υπογράφοντας την διαβόητη συμφωνία της Μαδρίτης. Με «λαγό» την αδελφή του Πρωθυπουργού, Ντόρα Μπακογιάννη, να αναλαμβάνει το σπάσιμο των εθνικών ταμπού («το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη», «κανένα ταμπού στη συνεκμετάλλευση»), ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε το τελικό σύνθημα. Δήλωσε έτοιμος για υποχωρήσεις από τις θέσεις αφετηρίας και, σε ένα ρεσιτάλ ιστορικής αναισθησίας, μίλησε από την Τουρκία για την ανάγκη να τιμήσουμε την «παρακαταθήκη του Ατατούρκ»!

 

Πόσο μικραίνει η χώρα όταν την συγκρίνεις με εποχές αληθινής πολιτικής ευθύνης. Ένας Στρατηγικός Νους, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, δεν θα διανοούνταν ποτέ να υποβαθμίσει την κυριαρχία του Αιγαίου σε «ελληνική τρέλα», ούτε θα διευκόλυνε την ευρωπαϊκή πορεία ενός πειρατή. Για τον πραγματικό Ηγέτη, δεν υπάρχουν «διεθνή ύδατα προς συνεκμετάλλευση» εκεί που ανασαίνει η ιστορία του Έθνους· υπάρχουν μόνο αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές, τις οποίες υπερασπίζεσαι, χτίζοντας συμμαχίες ισχύος, όχι διακηρύξεις υποταγής. Αλλά όπως είπαμε: όταν η μετριότητα αναλαμβάνει τη διαχείριση, το «ματ» είναι απλώς θέμα χρόνου.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: Το «Πριν» (2019-2023) 

 

Η πορεία προς την επαίσχυντη Διακήρυξη των Αθηνών δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα καλής θέλησης, όπως αρέσκεται να φαντασιώνεται η εγχώρια διπλωματία. Η Τουρκία δοκίμασε κάθε όριο ανοχής του ελληνικού κράτους από το 2019 έως το 2023, διαπιστώνοντας –δυστυχώς– ότι απέναντί της είχε μια ηγεσία πρόθυμη να καταπιεί κάθε ταπείνωση στο όνομα της αποφυγής ενός θερμού επεισοδίου.

 

Η κλιμάκωση ήταν καταιγιστική. Ξεκίνησε με το νομικό έκτρωμα του Τουρκολιβυκού Μνημονίου (2019). Ακολούθησε η ασύμμετρη εισβολή στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020, οι μαζικές κυβερνοεπιθέσεις, και φυσικά, το θέατρο του παραλόγου με το Oruc Reis, το οποίο αλώνιζε ανενόχλητο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα συνοδευόμενο από τον τουρκικό στόλο. Και παράλληλα τα τουρκικά μαχητικά έκαναν χαμηλές υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά, όσο ο Ερντογάν απειλούσε ανοιχτά ότι «θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα».

 

Πώς αντέδρασε η ελληνική πλευρά σε αυτή την καταιγίδα; Με την πρώτη μεγάλη υποχώρηση στο πεδίο. Τον Αύγουστο του 2020, η κυβέρνηση υπέγραψε τη Συμφωνία Μερικής Οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Για να επιτευχθεί αυτή η υπογραφή, η Ελλάδα δέχθηκε αδιαμαρτύρητα μειωμένη επήρεια για τη ναυαρχίδα της, την Κρήτη. Ακόμα χειρότερα, η οριοθέτηση σταμάτησε δειλά και ενοχικά στον 26ο μεσημβρινό, αφήνοντας το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου νομικά ακάλυπτο, «ορφανό» και έτοιμη βορά στις τουρκικές ορέξεις. Δημιουργήσαμε μόνοι μας το γεωγραφικό κενό που σήμερα σπεύδει να γεμίσει η Άγκυρα.

 

Εκεί ακριβώς φάνηκε το έλλειμμα ηγεσίας. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπέγραψε τη Διακήρυξη των Αθηνών, προσφέροντας στον Ερντογάν το απόλυτο, αστραφτερό «διπλωματικό πλυντήριο» που χρειαζόταν για να πείσει την Ουάσιγκτον να του αποδεσμεύσει τα πολυπόθητα F-16. Εμείς υπογράψαμε δηλώσεις υποταγής, και εκείνοι εξοπλίστηκαν.

 

Ένας πραγματικός Στρατηγικός Νους δεν εκλιπαρεί για την εύνοια των συμμάχων παραχωρώντας κυριαρχία. Ο Αντώνης Σαμαράς, όταν αντιμετώπισε ανάλογες γεωπολιτικές πιέσεις εν μέσω της βαθύτερης οικονομικής κρίσης, δεν έτρεξε να υπογράψει σύμφωνα αυτοπεριορισμού, για να χαϊδέψει τα αυτιά των πρεσβειών. Χάραξε εθνική γραμμή, ύψωσε το ανάστημα της χώρας και απαίτησε σεβασμό, αρνούμενος να βάλει την υπογραφή του σε οτιδήποτε «γκρίζαρε» το Αιγαίο. Η σημερινή ηγεσία, αντίθετα, επέλεξε τον δρόμο της μικρότερης αντίστασης, παραδίδοντας τα κλειδιά της εξωτερικής μας πολιτικής στις ορέξεις των τρίτων

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Το «Μετά» (2024-2026) 

 

Αν ο Τσάμπερλεν χρειάστηκε έξι μήνες για να δει την αυταπάτη του να συνθλίβεται από τα γερμανικά τανκς, η κυβέρνηση των Αθηνών βιώνει τη δική της διάψευση σε πραγματικό χρόνο. Μετά τη Διακήρυξη Φιλίας, η Τουρκία δεν εγκατέλειψε απολύτως κανέναν στόχο της. Πήρε τα F-16, εξασφάλισε τη σιωπή μας και, διαβάζοντας τον πανικό της Αθήνας για ένα θερμό επεισόδιο, πέρασε ανενόχλητη στη στρατηγική του μεθοδικού ακρωτηριασμού.

 

Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε τον Ιούλιο του 2024, στην περιβόητη Κρίση της Κάσου. Τουρκικά πολεμικά πλοία περικύκλωσαν το ιταλικό ερευνητικό «Ievoli Relume» μόλις 6,1 μίλια από τις ελληνικές ακτές. Το αποτέλεσμα της διπλωματικής μας δειλίας; Το ιταλικό σκάφος υποχρεώθηκε να ζητήσει τουρκική άδεια για να ολοκληρώσει τις έρευνές του εντός της δικής μας, ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ! Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, που υποτίθεται ότι είχαμε ακυρώσει, επιβλήθηκε de facto στο πεδίο.

 

Επειδή, όμως, η κυβέρνηση αδυνατεί να προβάλει εθνική ισχύ, έχει εφεύρει ένα νέο, θλιβερό αφήγημα: τη χρησιμοποίηση ξένων πολυεθνικών ως γεωπολιτικών σωματοφυλάκων. Παλαιότερα, οι επικοινωνιακοί βραχίονες του Μαξίμου πανηγύριζαν ότι η σύμβαση με την αμερικανική Chevron για έρευνες νότια της Κρήτης θα ακύρωνε στην πράξη το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Τώρα, τον Αύγουστο του 2026, μας σερβίρουν το ίδιο ακριβώς άλλοθι: πανηγυρίζουν για την είσοδο του γαλλικού κολοσσού Meridiam στο καλώδιο Κρήτης-Κύπρου (Great Sea Interconnector), διαρρέοντας ότι «έτσι θα παρακάμψουμε τις αντιδράσεις της Άγκυρας».

 

Είναι να απορεί κανείς με την κατάντια: Σε αυτό το σημείο έχει εκπέσει η Ελληνική Δημοκρατία; Κάθε φορά που αγχωνόμαστε μην θυμώσει η Τουρκία, αντί να στείλουμε το Πολεμικό Ναυτικό να προασπίσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα καλούμε έναν ξένο εργολάβο να μας κρατάει το χέρι; Έχουμε καταντήσει να κάνουμε εξαγωγή την εθνική μας άμυνα σε εταιρικά διοικητικά συμβούλια;

 

Και εδώ έρχεται η μόνιμη, εξοργιστική δικαιολογία που πιπιλίζει διαρκώς το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο: η δήθεν «αμυντική μας υπεροπλία». «Έχουμε τα Rafale και τις Belharra», διαλαλούν στα κανάλια. Όμως, τι να την κάνεις την υπεροπλία, όταν ο αντίπαλος έχει διαγνώσει τον φόβο σου;

 

Στην πράξη, η περιβόητη υπεροπλία λειτουργεί αποκλειστικά ως εσχάτη ασπίδα για την αποφυγή ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Δεν λειτουργεί όμως καθόλου ως εργαλείο ανάσχεσης του τουρκικού επεκτατισμού. Η Τουρκία, πανέξυπνα, μεταφέρει την αντιπαράθεση ακριβώς κάτω από το ραντάρ του ανοιχτού πολέμου: στο επίπεδο του «γκριζαρίσματος», των παράνομων NAVTEX, των ψαράδων και των δικών της θαλάσσιων πάρκων. Πεδία, δηλαδή, στα οποία η Ελλάδα, λόγω του αυτοευνουχισμού της Διακήρυξης των Αθηνών, επιλέγει συνειδητά να μην απαντά επιχειρησιακά.

 

Το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό.

 

Έχουμε παραδώσει τον εναέριο χώρο μας σε πάμφθηνα τουρκικά drones που αλωνίζουν, και εμείς, αντί να τα καταρρίψουμε, σηκώνουμε πανάκριβα μαχητικά για να τα “αναχαιτίσουμε” οπτικά. Κυνηγάμε τηλεκατευθυνόμενα!

 

Βλέπουμε καθημερινά Τούρκους ψαράδες να εισβάλλουν στα 6 μίλια στο Φαρμακονήσι, αλλά δεν τους συλλαμβάνουμε, γιατί το Λιμενικό έχει πολιτικές εντολές να ρίχνει τα μάτια χαμηλά για να μην «χαλάσει το κλίμα».

 

Όταν δεν αμύνεσαι και φοβάσαι να εφαρμόσεις τον νόμο στο ίδιο σου το σπίτι, προφανώς δεν έχεις αερομαχίες και επεισόδια. Έχεις, απλώς, κατοχή.

 

Το απόλυτο κυβερνητικό non-paper απέναντι σε αυτή τη συνθηκολόγηση είναι η περιβόητη «αμυντική μας υπεροπλία». «Έχουμε τη συμμαχία με τη Γαλλία», επαναλαμβάνουν μονότονα. Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια για αυτό το «υπερόπλο». Το 2021, η συμφωνία προέβλεπε ότι η Γαλλία μπορούσε να επέμβει αν η ίδια έκρινε σκόπιμο. Όμως, η ανανεωμένη συμφωνία του Απριλίου 2026 είναι ένα ακόμα πιο ευνουχισμένο, γραφειοκρατικό χαρτί. Πλέον, η Γαλλία ακολουθεί ρητά τη λογική του ΝΑΤΟ και απαιτεί πρώτα από την Ελλάδα να εξαντλήσει κάθε διπλωματικό, νομικό και συμμαχικό μέσο, και μετά θα σκεφτεί αν θα συνδράμει. Και όλα αυτά, την ίδια ακριβώς στιγμή που η Τουρκία υπογράφει το Σύμφωνο της Μέκκας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν — μια ωμή, ξεκάθαρη και άμεση αμυντική συμφωνία στρατιωτικής συνδρομής, που σπάει τις προσβάσεις μας στον Αραβικό Κόλπο.

 

Πώς μπορεί κανείς να μην αναπολήσει το σθένος της διακυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά μπροστά σε αυτό το φιάσκο; Εκείνος δεν χρειάστηκε ούτε γαλλικές εταιρείες-ομπρέλες, ούτε νατοϊκές δικαιολογίες. Με όπλο μια ξεκάθαρη, υπερήφανη εθνική γραμμή, κατέστησε σαφές ότι τα όρια της πατρίδας χαράσσονται στην Αθήνα, όχι στα εταιρικά γραφεία των πολυεθνικών ούτε στα παζάρια των συμμάχων. Σήμερα, όμως, η ηγεσία προτιμά να αγοράζει χρόνο, πληρώνοντας με το νόμισμα της εθνικής μας ταπείνωσης.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Η Θεσμική Εισβολή 

 

Αν νομίζαμε ότι ο εθνικός αυτοπεριορισμός είχε πιάσει πάτο, η υπόθεση των Θαλάσσιων Πάρκων ήρθε να αποδείξει ότι η κυβερνητική δειλία έχει απεριόριστο βάθος. Την άνοιξη του 2024, η Αθήνα εξήγγειλε τη δημιουργία περιβαλλοντικών πάρκων στο Αιγαίο. Ήταν μια κίνηση ρουτίνας. Μόλις, όμως, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών «βρυχήθηκε» απειλώντας με συνέπειες, το Μαξίμου πανικοβλήθηκε. Σε μια πράξη αδιανόητης εθνικής ταπείνωσης, η κυβέρνηση «συμπίεσε» τα όρια των ελληνικών πάρκων αυστηρά εντός των 6 ναυτικών μιλίων. Φοβήθηκε να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, για να μην ταράξει τον Ερντογάν.

 

Και ο Ερντογάν, διαβάζοντας άριστα την απόλυτη παράδοσή μας, προχώρησε στο τελειωτικό χτύπημα και δημιούργησε τα δικά του «Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα». Το ένα εξ αυτών, στην Ανατολική Μεσόγειο, περικυκλώνει νομικά και γεωγραφικά το Καστελλόριζο. Η Άγκυρα επιβάλλει το εσωτερικό της δίκαιο πάνω στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, εγκλωβίζει τον ζωτικό μας χώρο, και η «υπερήφανη» ελληνική διπλωματία απαντά στέλνοντας… ρηματικές διακοινώσεις.

 

Όμως, το έγκλημα έχει και συνέχεια. Η θεσμική εισβολή της Τουρκίας είναι πλέον ολοκληρωτική. Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν είναι απλώς ένας προκλητικός χάρτης για εσωτερική κατανάλωση. Ήδη από το φθινόπωρο του 2024 αποτελεί επίσημη διδακτική ύλη στα τουρκικά σχολεία και το φθινόπωρο του 2026, η κλοπή του μισού Αιγαίου γίνεται τουρκικός νόμος, και η Αθήνα παρακολουθεί αμήχανη, επαιτώντας για άλλη μια φορά την «κατανόηση» των Ευρωπαίων.

 

Για να καλύψουν αυτό το ιστορικό ξεπούλημα, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι διαρρέουν την πιο αισχρή από όλες τις δικαιολογίες: Μας λένε ανερυθρίαστα ότι ο Ερντογάν δήθεν «θύμωσε» και αντέδρασε έτσι επειδή η Ελλάδα έστειλε τη φρεγάτα «Κίμων» στην Κύπρο.

 

Ποια φρεγάτα ακριβώς; Αυτήν για την οποία ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός, τρέμοντας μήπως φανεί «εθνικιστής» στα μάτια της Άγκυρας, έσπευσε από τις Βρυξέλλες να διευκρινίσει ότι εστάλη υπό την ιδιότητα του Ευρωπαίου παρατηρητή; Διέγραψαν με μια φράση το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Έσβησαν την ιστορική μας ιδιότητα ως Εγγυήτριας Δύναμης. Υποβάθμισαν τον ιερό, αδελφικό δεσμό του Ελληνισμού. Δεν πήγαμε για να υπερασπιστούμε τα αδέρφια μας· πήγαμε ως μία απλή χώρα μέλος της Ε.Ε.. Αλλά τουλάχιστον ήμασταν οι πρώτοι, όπως δήλωσε ο Μητσοτάκης από τις Βρυξέλες.

 

Ένας αληθινός ηγέτης, της στόφας και της διορατικότητας ενός Αντώνη Σαμαρά, δεν ζητάει άδεια από τις Βρυξέλλες για να σταθεί δίπλα στην Κύπρο. Ούτε βαφτίζει την αδράνειά του «ευρωπαϊκή νομιμότητα». Ξέρει ότι η Κύπρος δεν είναι απλώς ένα «εταίρος», αλλά το αναπόσπαστο, ματωμένο κομμάτι του Ελληνισμού. Αλλά για τους σημερινούς διαχειριστές του Μαξίμου, η ιστορία, οι Πρέσπες, η Κύπρος και το Καστελλόριζο δεν είναι παρά ενοχλητικά αγκάθια στους ισολογισμούς των «ήρεμων νερών»

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: Το Μέτρο της Ιστορίας 

 

Για να δικαιολογήσουν το απόλυτο αδιέξοδο και την ασύδοτη επιθετικότητα της Τουρκίας, οι κυβερνητικοί κύκλοι ανασύρουν τις τελευταίες μέρες μια ακόμη φαιδρή δικαιολογία. Μας λένε ότι η Άγκυρα, δήθεν, «εξοργίστηκε» λόγω του στρατηγικού μας άξονα με το Ισραήλ. Ψεύδονται συνειδητά. Η Τουρκία δεν αντιδρά σπασμωδικά ούτε «θυμώνει», απλώς εκμεταλλεύεται το σημερινό ελληνικό κενό εξουσίας.

 

Λησμονούν –ή μάλλον προσπαθούν να διαγράψουν από τη συλλογική μνήμη– ότι αυτή την κομβική γεωστρατηγική συμμαχία (το σχήμα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ) δεν την έχτισαν οι σημερινοί τεχνοκράτες της υποταγής. Την έχτισε, δεκατρία ολόκληρα χρόνια πριν (το 2013), με ατσάλινη θέληση, οξυδέρκεια και εθνικό όραμα, ένας αληθινός Στρατηγικός Νους: ο Αντώνης Σαμαράς.

 

Τότε, με μια χώρα ρημαγμένη από τα μνημόνια και κοινωνικά γονατισμένη, η Ελλάδα μεγαλούργησε γεωπολιτικά. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν παρακάλεσε κανέναν σύμμαχο για «κατανόηση», ούτε έψαξε ξένες πολυεθνικές για να κρυφτεί από πίσω τους. Πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Θεσμοθέτησε τη «μέση γραμμή» ως το εξωτερικό όριο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (προσδίδοντας πλήρη επήρεια σε όλα τα νησιά μας) και προκήρυξε διεθνείς διαγωνισμούς νότια της Κρήτης. Παρήγαγε εθνικά, νομικά τετελεσμένα στο πεδίο, χωρίς να ρωτήσει κανέναν Ερντογάν, αγνοώντας επιδεικτικά τις απειλές του. Καμία συζήτηση για «γκρίζες ζώνες», καμία υπογραφή «συνθηκών φιλίας».

 

Εκεί ακριβώς αναδεικνύεται το ιστορικό μέγεθος του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος στέκεται ως ο απόλυτος καθρέφτης της εθνικής μας συνείδησης. Είναι ένας σύγχρονος πολιτικός ηγέτης που δεν έβαλε ποτέ τα πιστεύω του –ιδανικά που ταυτίζονται με τον αδιαπραγμάτευτο πυρήνα κάθε Έλληνα, ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης– στο ζύγι του προσωπικού πολιτικού κόστους. Προειδοποιούσε διαρκώς, δυνατά και δημόσια, για τη δυστοπία των «ήρεμων νερών» και την επικίνδυνη ουτοπία της ελληνοτουρκικής φιλίας.

 

Γι’ αυτό, άλλωστε, τον διέγραψαν. Η αποπομπή του δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου δήθεν «πειθαρχικού παραπτώματος». Ήταν η απροκάλυπτα εκδικητική πράξη ενός συστήματος που λειτουργεί με την πρωτόγονη, ολοκληρωτική λογική του «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι Φοβήθηκαν τη φωνή της αλήθειας, επειδή αυτή η φωνή ξεσκέπαζε τον διαχειριστικό συμβιβασμό τους.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Πριν την Οριστική Παράδοση

 

Το παραμύθι των «ήρεμων νερών» έληξε με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Η εθελούσια ακινησία και η υποχωρητικότητα δεν εξημέρωσαν το θηρίο, αντίθετα, το έφεραν μέσα στο σπίτι μας. Η Τουρκία έχει διεισδύσει νομικά, θεσμικά και επιχειρησιακά στον ζωτικό μας χώρο, περικυκλώνοντας την εθνική μας αξιοπρέπεια.

 

Η χώρα βρίσκεται πλέον στο πιο κρίσιμο, οριακό ιστορικό της σταυροδρόμι. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει με τεχνοκράτες της παράδοσης στο τιμόνι της. Με διαχειριστές που βλέπουν την πατρίδα ως εταιρικό περιουσιακό στοιχείο προς διαπραγμάτευση.

 

Απαιτείται η εθνική αφύπνιση και η επιστροφή στο δόγμα της υπερηφάνειας και της ισχύος. Στον δρόμο της αξιοπρέπειας και του πατριωτικού ρεαλισμού που χάραξε, και συνεχίζει να φωτίζει, ο Αντώνης Σαμαράς — ο μόνος πολιτικός ηγέτης που ξέρει να διαβάζει τη σκακιέρα χωρίς να υποκύπτει στους εκβιασμούς του αντιπάλου.

 

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα έθνη δεν σώζονται με ρηματικές διακοινώσεις, πολυεθνικές εταιρείες και «ευρωπαϊκές αποστολές». Σώζονται όταν ηγούνται άνθρωποι που είναι έτοιμοι να πουν το μεγάλο «Όχι», ορθώνοντας το ανάστημά τους στην ιστορία, λίγο πριν η χώρα δεχτεί το οριστικό, ατιμωτικό εθνικό ματ.