Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΠΑΧΤΗΣ

 

Η «βροχή» παραιτήσεων υπουργών, βουλευτών, κομματαρχών, γενικών γραμματέων υπουργείων και λοιπών «γαλάζιων» για σκάνδαλα, όπως το πρόσφατο με τις πολεοδομίες, αποδεικνύει ότι το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη πόρρω απέχει από το να αποτελεί μοντέλο διοικητικής αποτελεσματικότητας. Στην ουσία υπήρξε, από την πρώτη στιγμή, μηχανισμός παγίωσης ενός φαύλου καθεστώτος. 

Η «δημοκρατία», σε προχθεσινό άρθρο της σχετικό με το θέμα, σημείωνε ότι «ο αριθμός των “αρίστων” που έχουν βρεθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε σκανδαλώδεις υποθέσεις, είτε οδηγώντας τους στην έξοδο από την κυβέρνηση είτε στέλνοντάς τους στη Δικαιοσύνη κ.λπ., έφτασε τους 46! Σχεδόν επτά κάθε χρόνο, αν γίνει ο υπολογισμός της επταετίας για το σύνολο των κυβερνητικών στελεχών, αιρετών και μη».

Σήμερα, η κυβερνητική ομήγυρις δεν κρίνεται τόσο για τις πολιτικές της αστοχίες, που αφθονούν, αλλά για το γεγονός ότι μετέτρεψε τη διαφθορά σε ημιεπίσημο τρόπο άσκησης εξουσίας. Γραμματείς, σύμβουλοι, διοικητές και παρατρεχάμενοι συνθέτουν μια μεγάλη λίστα υπόδικων και παραιτηθέντων, επιβεβαιώνοντας πως η σήψη αποτελεί το… καύσιμο αυτού του συστήματος.

Όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις σε αυτή τη χώρα, από κάτω θα βρεις κρυμμένο έναν «άριστο». Έναν εκλεκτό, διορισμένο με προσωπική σφραγίδα του ίδιου του πρωθυπουργού. Αυτή η δήθεν αριστεία των τεχνοκρατών αποδείχθηκε μια χυδαία επικοινωνιακή απάτη, μια βιτρίνα για να στελεχωθεί ο κρατικός μηχανισμός με πιστούς αυλικούς, έτοιμους να λειτουργήσουν ως αναλώσιμοι «αυτοφωράκηδες» όταν η μπόχα των σκανδάλων φτάνει στο Μαξίμου.

Η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία έρχεται πλέον να διαψεύσει με πάταγο τη λαϊκίστικη και βαθιά κυνική σοφιστεία που καλλιεργήθηκε συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια: το πολυφορεμένο αφήγημα ότι «μπορεί κάποιοι να τα παίρνουν, αλλά τουλάχιστον είναι ικανοί και παράγουν έργο». Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Η διαφθορά δεν ισοφαρίζεται με κάποια διαχειριστική «ικανότητα». Η διαφθορά νομοτελειακά εκμηδενίζει την ικανότητα. Όταν το κριτήριο ανέλιξης είναι η συνενοχή και η τυφλή υποταγή, η αξιοκρατία πεθαίνει και η ανικανότητα θριαμβεύει.

Η γενικευμένη σήψη δεν κοστίζει μόνο σε χρήμα αλλά και σε μέλλον! Η μαφιοζοποίηση του κράτους είναι ένας αρκετά ισχυρός παράγοντας για να οδηγήσει μια χώρα σε βαθιά κοινωνική και οικονομική οπισθοδρόμηση. Όταν οι θεσμοί διαβρώνονται, η οικονομία μετατρέπεται σε κλειστό ολιγαρχικό παραμάγαζο, η δικαιοσύνη χειραγωγείται, διαλύεται πρώτα το κράτος κι έπειτα η κοινωνία. Η καταστροφή επεκτείνεται πολιτισμικά, καθώς εκμαυλίζεται η δημόσια σφαίρα, αλλά και γεωπολιτικά, αφού μια χώρα βυθισμένη στο εσωτερικό της σκοτάδι καθίσταται ευάλωτη, αδύναμη και εκβιάσιμη στη διεθνή σκηνή.

Η χώρα δεν αντέχει άλλη «σταθερότητα» της αρπαχτής. Η αφαίρεση της εξουσίας από πρόσωπα που επιβιώνουν πολιτικά λόγω της σήψης αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης, πριν η κατάσταση καταστεί μη αναστρέψιμη.

Πηγή: dimokratia.gr