Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης
Σήμερα, η στήλη αφήνει το τελείως σοβαρονοσταλγικολαογραφικό της ύφος και
θα ασχοληθεί με κάτι πιο ανάλαφρο.
Πρόκειται για το περιοδικό «Χτυποκάρδι». Όλοι το θυμόμαστε. Ήταν το
περιοδικό, το οποίο με την ύλη του τάραξε όχι μόνον τα νερά του εγχωρίου τύπου,
αλλά και τα ήθη της εποχής.
Στο μπλογκ Seleo.gr News, διαβάζουμε σχετικώς τα εξής πολύ
ενδιαφέροντα:
«Στις αρχές του 1957 συνέβη κάποιο παράξενο -ιατρικώς- γεγονός: Μεγάλη
μερίδα του (ανδρικού) πληθυσμού της χώρας, παρουσίασε συμπτώματα έντονης
ταχυκαρδίας! Αιτία ήταν ένα εβδομαδιαίο περιοδικό της εποχής, το πρώτο
πραγματικά ερωτικό έντυπο, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Είχε εξώφυλλα
με ημίγυμνα μοντέλα σε προκλητικές στάσεις, κάτι που ανέβαζε τους
καρδιακούς παλμούς των αναγνωστών, και 84 σελίδες με ιδιαίτερα
τολμηρό περιεχόμενο που ανέβαζαν ακόμα περισσότερο τους χτύπους της
καρδιάς! Το «Χτυποκάρδι», με εκδότη τον Μιχάλη Σαλίβερο (γνωστό για
τις «λαϊκές» εκδόσεις του), εμφανίστηκε στα περίπτερα αρχές του 1957
δημιουργώντας πάταγο! Είχε το προνόμιο, βλέπετε, να εισάγει στα εγχώρια
(αυστηρά, σε βαθμό ασφυξίας) ήθη τη μόδα των ερωτικών περιοδικών, που ήδη
αποτελούσαν… καθεστώς σε πολλές άλλες χώρες.
«Το “Χτυποκάρδι” θέλει να ξεχωρίζει από τ’ άλλα περιοδικά», έγραφε το εισαγωγικό σημείωμα του πρώτου τεύχους. «Τον Έρωτα θα τον
υπηρετήσει, χωρίς την προσποιητή σεμνοτυφία των αρσακειάδων της παλιάς εποχής.
Η ύλη του, διαλέγεται από τα αριστουργήματα της παγκοσμίου ερωτικής φιλολογίας
και ελέγχεται με σύγχρονο πνεύμα». Από τις σελίδες του περιοδικού παρέλασαν
νουβέλες όπως «Η καμαριέρα μου η Ροζίνα» του Γκυ Ντε Μοπασάν
(«Η Μαργκώ γνώρισε απ’ το απαλό χάδι μιας κοπέλλας, τη μεγαλύτερη ερωτική
συγκίνηση»).
Δημοσιεύονταν, επίσης, κείμενα κάποιων διεθνώς… αγνώστων συγγραφέων (συχνά,
Έλληνες συνεργάτες του περιοδικού με ξενικά ψευδώνυμα). Όπως ο Λέο Στίβενς, που
ανέβαζε την ταχυκαρδία των – αρρένων – αναγνωστών με περιγραφές όπως η
ακόλουθη: «… Με το πρόσωπο βυθισμένο μέσα στις πτυχές της μεταξωτής
νταντέλας, ανάσαινα, μαζί με το άρωμα του γαρύφαλλου, την άχνα που ανάδινε το
κορμί της κι ένιωθα τα ζωντανά παλλόμενα και σφιχτά στήθη της κάτω από το
μετάξι. Ξαφνικά, τα δυο της χέρια γαντζώθηκαν στους ώμους μου κι άρχισε να
κολλάει μικρά γρήγορα φιλιά στο σβέρκο μου, στ’ αυτιά μου, στο πηγούνι μου…
Ξεκούμπωσε μόνη τα κουμπάκια στις μανσέτες της. Ύστερα, για να φτάσει τις
κόπιτσες στην πλάτη, σήκωσε τα δυο της μπράτσα κι ανάγειρε έτσι, που αναπήδησαν
και…
|
Αυτολογοκρισία. Είπαμε αλλά να μην το
παρακάνουμε! |
Την ύλη του περιοδικού συμπλήρωναν αναγνώσματα σε συνέχειες («Ο άνδρας που έγινε γυναίκα – Η αληθινή ιστορία της ζωής του Δανού
ζωγράφου Εϊναρ Βέγκενερ που άλλαξε φύλο»), σκανδαλιστικά άρθρα («Ανταλλαγή
συζύγων», «Μπορεί μια κοπέλλα να πάρει πρωτοβουλία στον έρωτα;»),
εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες («Ξέρετε ποιός είναι ο εφευρέτης του φιλιού;»),
«Οι ωραιότερες ερωτικές επιστολές των αναγνωστών μας» κ.λπ.
Μεγάλο σουξέ είχε η σελίδα συμβουλών της «Σίβυλλας», με απαντήσεις διόλου…
σιβυλλικές σε ερωτικά ζητήματα που απασχολούσαν τους αναγνώστες, όπως: «Ατίθασο
Νεύρο (Καβάλα): Τι να σου πω νεαρέ μου φίλε, έτσι που τα κατάφερες;
Έπεσες με τα μούτρα στην απόλαυση του έρωτα και το αποτέλεσμα είναι πως την έπαθες
από το ελεεινό γύναιο που διάλεξες για να σε μυήσει στα μυστήρια της αγοραίας
Αφροδίτης! Λυπούμαι για το πάθημά σου, μα ελπίζω να σου γίνει μάθημα στη ζωή.
Στο μεταξύ, σου συνιστώ να τρέξεις αμέσως σε κάποιον καλό γιατρό, για να σε
απαλλάξει από τα “άνθη του κακού” με τα οποία σε… φιλοδώρησε η ξελογιάστρα
σου!»
Στους συνεργάτες του περιοδικού συγκαταλέγονταν γνωστοί συγγραφείς (πολλοί
δημοσίευαν τα κείμενά τους ανυπόγραφα ή με ψευδώνυμο για… ευνόητους λόγους),
όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Μανώλης Σκουλούδης, ο Θέμος Ποταμιάνος, ο Δημήτρης
Γιανουκάκης, ο Νίκος Τσιφόρος που έγραφε σε συνέχειες τη ζωή του Τζιάκομο
Καζανόβα, ο αρχισυντάκτης του αστυνομικού ρεπορτάζ των «Αθηναϊκών Νέων» του
Λαμπράκη, Νίκος Μαράκης, που έγραφε – επίσης σε συνέχειες – για τα «Κολ Γκερλ» της
Αθήνας κ.ά.
Το «Χτυποκάρδι» με τα τολμηρά εξώφυλλα (σας δίνουμε μια ιδέα),
τα προκλητικά κείμενα και τις «πιπεράτες» γελοιογραφίες από τον Αρχέλαο και τον
Βασίλη Χριστοδούλου ήταν μεγάλο αγκάθι για την υπερσυντηρητική κοινωνία της
εποχής εκείνης. Οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις το αποκάλεσαν «αισχρούργημα»
και, επικαλούμενες το σχετικό νόμο που απαγόρευε την κυκλοφορία «ασέμνων»
αναγνωσμάτων, άρχισαν να βομβαρδίζουν τον εκδότη με μηνύσεις. Έτσι, ένα χρόνο
μετά την έκδοσή του, το «Χτυποκάρδι» αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοσή του.
Πρόλαβε, ωστόσο, να ανοίξει το δρόμο σε άλλα περιοδικά όπως το… συναφές
«Καρδιοχτύπι», το «Στριπ-Τιζ», το «Μόνο για άνδρες» κ.ά.
Αυτά τα ωραία συνέβαιναν εκείνη τη μακρινή και μακάρια εποχή του 1957. Τώρα βέβαια αν το «Χτυποκάρδι» κυκλοφορούσε σήμερα, μπορεί και να το μοίραζαν στα σχολεία…
Και να κλείσουμε τη σημερινή περιήγησή μας στο «τότε» με μερικά ακόμα θέματα.
Το φανάρι, το οποίο δεν έχει σχέση με τη φράση «κρατάω φανάρι», επειδή εδώ
δεν κρατάμε φανάρι αλλά το φανάρι κρατούσε. Είναι η κατασκευή που βλέπετε δίπλα
και χρησίμευε για τη διατήρηση των τροφίμων. Κάτι σαν ψυγείο δηλαδή, αλλά
στο πολύ πολύ light.
Φυσικά η διάρκεια διατήρησης των τροφίμων δεν έφθανε σε… ζηλευτά επίπεδα,
αλλά αυτό είχαμε με αυτό βολευόμαστε.
Εκείνο όμως για το οποίο παρείχε 100% προστασία το φανάρι, ήταν οι μύγες.
Κάτι ήταν κι΄ αυτό εκείνους τους δύσκολους χρόνους.
Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.
§. Διαβάζω σε απογευματινή φιλοκυβερνητική
εφημερίδα: «Εάν ο Αντώνης Σαμαράς είναι τόσο ιδεαλιστής και πατριώτης, λέγοντάς
μας ότι ένας πολιτικός που νοιάζεται για τον τόπο του δεν βγαίνει ποτέ στη
σύνταξη, θα μπορούσε κάλλιστα να αποποιηθεί όλα τα προνόμια που του προσφέρει η
Πολιτεία όσο συμμετέχει στα κοινά. Και να αποδείξει στον κόσμο ότι όντως δεν
ζει από την πολιτική, αλλά πολιτεύεται ανιδιοτελώς και για την… ψυχή της
φουκαριάρας της Ελλάδος. Εφόσον με τη δραματική έγνοια που προβάλλει,
παριστάνει τον άγρυπνο φρουρό της πατρίδας, θα περίμενε κανείς και τον μισθό
του να τον προσφέρει στις Ένοπλες Δυνάμεις ή σε οικογένειες που φυλάνε
Θερμοπύλες στα ακριτικά νησιά. Ο δόλιος ο Ντε Γκολ, τον οποίο επιχειρεί να
μιμηθεί, ακόμη και ως πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας, έπαιρνε μόνο τη
στρατιωτική του σύνταξη, ενώ η ιστορία τον έχει καταγράψει ως ‘’φτωχό πλην
τίμιο’’». Με τη λογική της εφημερίδας, να υποθέσω ότι όλοι οι υπουργοί,
βουλευτές και ο πρωθυπουργός έχουν ήδη αποποιηθεί των προνομίων τους, αφού ΟΛΟΙ
δηλώνουν «πατριώτες» (τα εισαγωγικά μην ξεχάσουμε κ.κ. διορθωτές…). Συμβαίνει
αυτό; Μάλλον όχι. Και κάτι ακόμα. Η οποιαδήποτε σύγκριση των δικών μας με το
μέγεθος που ονομάζεται «Στρατηγός Ντε Γκωλ», είναι καθαρή ιεροσυλία και πιθανόν
να επισύρει και ποινικές ευθύνες…
§. Με τον κίνδυνο να χαρακτηρισθώ άκρως σωβινιστής,
ενώ δεν είμαι «άκρως»… θα πω ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα είχαν πει όλα. Ένα
απ’ όλα είναι και το «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη», που θα πει «έκαστος εις το
είδος του», που θα ξαναπεί ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του. Όμως ο Εμπαπέ
ως Γάλλος, με καταγωγή από Αλγερία και Καμερούν, αντί να περιορισθεί στις
γνωστές δηλώσεις «κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε
ταμείο», θέλησε να το παίξει πολιτικός αναλυτής και δήλωσε: «Ξέρω τι
σημαίνει και τι συνέπειες μπορεί να έχει για τη χώρα μου όταν άνθρωποι σαν κι
αυτούς έρχονται στην εξουσία», εννοώντας την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν
Λεπέν. Ο αντιπρόεδρος του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά άφησε αιχμές κατά του
Εμπαπέ: «αποχώρησε από την Παρί Σεν Ζερμέν το 2024 για να αγωνιστεί στη Ρεάλ
Μαδρίτης, με την ομάδα του Παρισιού να κατακτά το Champions League την επόμενη
κιόλας χρονιά». Πάντως και η Ρεάλ δεν είναι καθόλου ενθουσιασμένη από
την απόδοση του Εμπαμπέ, που τον πήρε για σέντερ φορ και της βγήκε…
αναλυτής. Μάλιστα οι οπαδοί της ομάδας μαζεύουν υπογραφές (έχουν ξεπεράσει το 1
εκατομμύριο) για να φύγει από τη Μαδρίτη. Πώς το είπαμε λοιπόν; «Έκαστος εφ’ ω
ετάχθη»! Α, ναι. Τον φίλησε και η κα Μακρόν. Καλό Μουντιάλ…
§. Κυριαρχεί η άποψη ότι ο λαός μας είναι πάνσοφος
(εκτός από όταν ψηφίζει), η δε σοφία του απεικονίζεται στις λαϊκές
παροιμίες. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Θέλετε απόδειξη; Αμέσως. Τι λέει ο «σοφός»
λαός; «Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι΄ ο Θεός». Και ξανά ουδέν
ψευδέστερον τούτου. Διαβάζω στη «δημοκρατία» μας: «Διπλασίασαν τον μισθό τους,
ενώ οι απλοί ιερείς παίρνουν ψίχουλα, Αυξήσεις πρόκληση στους αρχιερείς. Οι
αποδοχές τους είναι πλέον υψηλότερες και από ανωτάτους δικαστικούς και
στρατιωτικούς…». Τώρα τι λέτε; Μάλλον το πολύ το «Κύριε ελέησον» αποδίδει.
Βέβαια εξαρτάται ποιος το λέει. Αν το λέει ο παπά Γιώργης της Άνω Κάτω
Ραχούλας, με το τριμμένο ράσο, μάλλον δεν πιάνει. Αν το λέει όμως κάποιος
αρχιερέας, τότε το πράγμα αλλάζει. Τώρα το Ευαγγέλιο λέει ο «ἔχων
δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι». Από τη άλλη πάλι
λέει: «Tα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Διλλήματα. Βέβαια
εδώ τον ρόλο του Θεού παίζει ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος, πρωθυπουργός είναι,
έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι και μάλλον παρά τα όσα του είπε η ΑΙ
(τεχνητή νοημοσύνη), πάμε για εκλογές; Συνεπεία τούτου, ο Κύριος ελέησε…
§. «Μετά είκοσι έτη», λέγεται το μυθιστόρημα
του Αλεξάνδρου Δουμά, μετά ενάμιση έτος λέγεται το… έργο του ΕΣΡ, αφού αυτά,
μόνο στην Ελλάδα μπορούν να συμβούν. Διαβάζω: «Ενάμιση χρόνο μετά τον τραγικό
θάνατο του Τζορτ Μπάλντοκ το ΕΣΡ κατέληξε σε επιβολή προστίμου 20.000 ευρώ στον
ΑΝΤ1 για την εκπομπή «Το Πρωινό» του Γιώργου Λιάγκα και ακόμη 20.000 ευρώ στο
Star για την εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» της Ζήνας Κουτσελίνη. Η απόφαση
κάνει λόγο για «μετάδοση γεγονότων χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», για
προβολή στοιχείων που δεν χρειάζονταν για την ενημέρωση του κοινού και
καταλήγει ότι όλα έγιναν για εντυπωσιασμό και αύξηση της τηλεθέασης. Αυτό που
προκαλεί εντύπωση είναι ότι για την εκπομπή «Το Πρωινό» η ψηφοφορία ήταν 4 προς
4 ισοπαλία (!) αλλά πέρασε με την ψήφο της προέδρου, ενώ για τις «Αλήθειες με
τη Ζήνα» η απόφαση πέρασε με 5 υπέρ και 3 κατά». Δηλαδή το ΕΣΡ χρειάστηκε
ενάμιση χρόνο για να καταλάβει ότι οι δύο εκπομπές μετέδωσαν το γεγονός
«χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», τη στιγμή που αμέσως μόλις βγήκαν στον
αέρα, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών, αφού αντί ν’ ασχοληθούν με αυτό καθ’ αυτό
το τραγικό συμβάν του θανάτου του ποδοσφαιριστού, ασχολήθηκαν με το διαμέρισμα,
στο οποίο διέμενε. Δε βαριέσαι το Αιγάλεω να κερδάει, που έλεγε και κάποιος…
Ε ρε γλέντια…
«…Να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός, κουμπάρος και κουμπάρα (δις)…»
Θα περιμένεις πολύ ακόμα…
Τι θέτε;
Το αποκηρύσσω. Όχι εγώ ο Άδωνις
Όμως η προσπάθεια συνεχίζεται…
Το χαμόγελο της Τζοκόντας
Τα… προηγούμενα:
Δεν υπάρχουν σχόλια