ΠΟΙΟΙ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Ήταν σαν προχθές πριν από 93 χρόνια. Το βράδυ της 10ης  Μαΐου του 1933, 70.000  άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών Γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν. Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία και κατέληγε: «Παραδίδω στην πυρά ό,τι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος. Η φωτογραφία είναι από εκείνη την συγκέντρωση.

Οι Εκδόσεις «Ψυχογιός» το 1998, κυκλοφόρησαν το βιβλίο του Βρετανού συγγραφέας Λουί ντε Μπερνιέρ (Louis de Bernières), με τίτλο «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι»

Τότε ο Γιάννης Μαρίνος έγραψε ένα άρθρο που υπεστήριζε ότι η Αριστερά μάχεται και θορυβεί για τη διάδοση μόνο της δικής της «αλήθειας» και καμίας άλλης. Διότι την ίδια περίοδο και με πολλές απειλές, δεν άφησαν να μεταφραστεί ως έχει το βιβλίο όπου περιγράφει τους ΕΛΑΣίτες της Κεφαλονιάς ως στυγνούς εγκληματίες. Ο εκδοτικός οίκος εν Ελλάδι, λογόκρινε το βιβλίο γράφοντας καλά λόγια για τον ΕΛΑΣ και παρόλα αυτά επανειλημμένα στον τύπο και στα κανάλια ουρλιάζουν οι αριστεροί διότι… δεν λογοκρίθηκε περισσότερο, ενώ έτσι όπως είναι γραμμένο «συκοφαντεί την Εθνική Αντίσταση του ΕΛΑΣ». Καθηγητής πανεπιστημίου μάλιστα πού κόπτεται δήθεν για την ελευθερία στη γνώση είπε «ότι καλώς λογοκρίθηκε διότι δεν έγραφε την αλήθεια». Ρε κύριε καθηγητά, ποια είναι η αλήθεια; Αυτή πού θέλεις να επιβάλεις εσύ στους άλλους;

Αυτό βέβαια δεν είναι κάψιμο είναι όμως σοβαρή προσπάθεια για στυγνή λογοκρισία.

Ας επανέλθουμε όμως στο κάψιμο και ας δούμε αν συνέβησαν παρόμοια γεγονότα και εδώ στην Ελλάδα

Επειδή έχω πολλά στοιχεία για το κάψιμο βιβλίων στην Ελλάδα θα τα αναφέρω όλα και μυαλό έχουμε και βγάζουμε τα συμπεράσματα μας:

α.  Βιβλία έκαψε ο Μεταξάς τα έτη 1936-1940. Η νεολαία του, κατευθυνόμενη βέβαια από αυτόν, έκαιγε σε δημόσιες τελετές βιβλία κομμουνιστικού, αντιοικογενειακού, αντιθρησκευτικού και αντιπατριωτικού περιεχομένου. Την εποχή εκείνη υπεύθυνος της κομμουνιστικής διεθνούς για την αντιθρησκευτική και αντιοικογενειακή εκστρατεία διεθνώς ήταν ο Ισπανοεβραίος Μοσέ Πιγιάντε (αργότερα τον βρίσκουμε δίπλα στον Τίτο και για τη δράση του ονομάστηκε δίκαια: χασάπης του Μαυροβουνίου).Υπό την καθοδήγησή του και τη χρηματοδότησή του έβγαιναν τέτοια βιβλία σε όλον τον κόσμο. Στην Ελλάδα έρχονταν από διάφορες χώρες ιδίως τη Γαλλία. Αλλά μεγάλος αριθμός εκδιδότανε από εκδοτικούς οίκους του ΚΚΕ. Ένα βιβλίο που κάηκε εν χωρώ είχε τίτλο «θρησκευτική χολέρα», και έχει ως εξώφυλλο έναν αγριεμένο εργάτη που πατάει ένα πανάσχημο φίδι στο κεφάλι.

Για να είμαι ειλικρινής συμφωνώ απόλυτα με το κάψιμο του συγκεκριμένου βιβλίου. Τα βιβλία που έκαψαν ήταν ανάλογου περιεχομένου, που σκόρπιζαν το μίσος στους ανθρώπους Ίσως βέβαια στην ορμή τους οι της ΕΟΝ το παράκαναν λιγάκι και να έκαψαν και κάποια αριστερά φιλοσοφικά βιβλία και πάλι κάτι τρέχει στα γύφτικα, ο κόσμος ξέρει την «πνευματική» προσφορά των αριστερών βιβλίων και την «ποιότητά» τους. Αυτά τα βιβλία τα έβρισκε η ασφάλεια σε αποθήκες του παράνομου τότε ΚΚΕ. Σημειωτέον ότι φανατικά στελέχη της ΕΟΝ τότε ήταν και οι Γλέζος, Θεοδωράκης, Νικ. Βρεττάκος. Πλάκα θα έχει να βρεθεί κάποια φωτογραφία τους δίπλα σε καιγόμενα βιβλία κομμουνιστικού περιεχομένου.

β. Αφήνω τα έτη 1940 εως1963 και έρχομαι στο 1964, που την εξουσία πήρε ο Γ. Παπανδρέου με δεκανίκια τους κομμουνιστές. Κατά την προηγούμενη περίοδο γράφτηκαν και πολύ ορθώς πολλά αντικομουνιστικά βιβλία από πολύ σοβαρούς επιστήμονες. Διαβάστε ένα οποιοδήποτε τέτοιο βιβλίο της εποχής και ένα κομμουνιστικό της τότε εποχής ή και της σημερινής και θα πειστείτε για τη διαφορά. Οι σημερινοί αριστεροί καθηγητάδες έγιναν καθηγητές διότι τραμπούκικα τους διόρισε η εξουσία η δική τους, όχι η αξία τους. Έζησα τα γεγονότα και τα γνωρίζω. Πάντα βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις

Το 1964 λοιπόν μόλις πήραν την εξουσία οι «δημοκρατικές» δυνάμεις ετέθησαν υπό διωγμό τα αντικομουνιστικά βιβλία. Όχλοι αριστερών μπήκαν στον δήμο Καβάλας έδειραν τους υπαλλήλους της βιβλιοθήκης, πήραν τα βιβλία και «εν επισήμω τελετή» έκαψαν τα βιβλία, ουρλιάζοντας συνθήματα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Δεν μπορεί, κάποιος θα το θυμάται εκείνο το γεγονός, το έγραψαν και οι εφημερίδες. Ποιος να το πει όμως στους αριστερούς των καναλιών;

Την ίδια περίοδο το τότε συγκρότημα Λαμπράκη άλλαξε «γραμμή», ως συνήθως, και δεν υπεστήριζε τον Γ. Παπανδρέου. Ύστερα από αυτό και μετά από συγκέντρωση «δημοκρατικού» όχλου, οι ομιλητές κάλεσαν «τον Λαό» να κάψει το συγκρότημα. Έκαψαν εκεί μπροστά στους ομιλητές τόνους εφημερίδων, φωνάζοντας το σύνθημα «ό,τι πει ο αρχηγός», δηλαδή ο Γ. Παπανδρέου.

Την ίδια εποχή «δημοκρατικοί φρουροί» – ξέρουμε πολλοί καλά ως λαός τι σημαίνει ο όρος – μπήκαν στο Υπουργείο Αμύνης βράδυ, έκαναν έρευνες σε γραφεία αξιωματικών και σε όσους βρήκαν στα γραφεία τους αντικομουνιστικά βιβλία – σκοταδιστικά τα είπαν – έστω και αν δεν είχαν απαγορευτεί τους αποστράτευσαν αμέσως. Βρήκαν τέτοια βιβλία στο ΓΕΑ και τιμωρήθηκαν ο Εξαρχάκος, τότε αρχηγός αεροπορίας και κάποιοι άλλοι αξιωματικοί, σμήναρχοι, σμηναγοί κτλ. Από το ΓΕΕΘΑ τότε για τον ίδιο λόγο απεστρατεύθη και ο στρατηγός Ξένος. Στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού μόλις είχαν εκτυπωθεί χάρτες του συμμοριτοπόλεμου και πολτοποιήθηκαν όλοι! Γιατί άραγε; Επειδή περιέγραφαν με λεπτομέρειες τις μάχες του συμμοριτοπόλεμου; Το έχετε ξανακούσει αυτό σε πολιτισμένη και δημοκρατική, υποτίθεται, χώρα; Εννοείται ότι βγήκαν και διαταγές και όλες οι στρατιωτικές μονάδες έκαψαν αντικομουνιστικά βιβλία ή πολτοποιήθηκαν, όσοι δε το αμέλησαν ή το «αμέλησαν» τιμωρήθηκαν.

γ. Το 1981 ήρθε «ο λαός στη εξουσία και το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση». Θα διαβάσατε βέβαια τότε στον «προοδευτικό» τύπο που καλούσε την κυβέρνηση να κάψει πολλά «σκοταδιστικά» βιβλία. Πολύ καλά βιβλία κατεστράφησαν, όπως ακόμα και αρχεία για να σβήσει κάθε ίχνος της κομμουνιστικής προδοσίας. Στις στρατιωτικές μονάδες πήγε διαταγή, μαζεύτηκαν τα βιβλία και πολτοποιήθηκαν στις υψικαμίνους της χαλυβουργικής, μαζί με τους… φακέλους κοινωνικών φρονημάτων. Την πολύ καλή σειρά (που και σήμερα την ψάχνει το ΚΚΕ) του ΓΕΣ με τίτλο «Αντισυμμοριακός Αγών» αποτελούμενη από αρκετά βιβλία την κατέστρεψαν. Κατέστρεψαν δε ακόμα και τις μίτρες εκτυπώσεως με ιδιαίτερο μίσος, ώστε αν στο μέλλον έρθει άλλη κυβέρνηση να μην ξανατυπωθούν. Αυτόν τον σεβασμό δείχνουν οι «προοδευτικοί» της Αριστεράς στα βιβλία και τη γνώση. Ευτυχώς κάποια γλίτωσαν και βρέθηκαν στα παλαιοβιβλιοπωλεία, τα οποία οι αριστεροί μόλις τα αντίκριζαν, τα αγόραζαν όσο – όσο και τα εξαφάνιζαν. Έμειναν κάποια σε ιδιωτικές βιβλιοθήκες και σήμερα, βοηθούσης της τεχνολογίας εύκολα βρίσκονται σε όσους τα αναζητούν, αλλά όμως δεν είναι σε κοινή θέα για όλον τον κόσμο. Αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα οι νεολαίοι θα μάθαιναν καλύτερα την ιστορία. Εννοείται ότι κάηκαν και από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, σε κάποια μάλιστα που έμεινε ένα αντίτυπο για αρχείο είχε ξυστεί ο τίτλος ώστε να μη φαίνεται και βρουν τον μπελά τους!

δ. Τη δεκαετία του 1980 ένας Ελληνοαμερικανός, ο Νικόλαος Γκατζογιάννης έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Ελένη», που περιγράφει την κατάσταση στο χωριό του Λιά της Μουργκάνας Ηπείρου, επί καταλήψεως του από τους συμμορίτες το 1948 (λαοκρατία). Τη μητέρα του την τουφέκισαν διότι έδιωξε τα παιδιά της, μεταξύ αυτών και τον ίδιο τον συγγραφέα για να γλιτώσουν το μαχαίρι του κομμουνιστή και το παιδομάζωμα. Ποιος δεν θυμάται το εμπάργκο σε αυτό το βιβλίο από τα αριστερά βιβλιοπωλεία. Και όσα τόλμησαν να το έχουν για πούλημα οι «προοδευτικές» δυνάμεις τα έσπαγαν και έκαναν γύρω από το βιβλιοπωλείο «αλυσίδες κατά του διχασμού», ώστε να μη μπορεί κανείς να το αγοράσει, ενώ όσοι τολμηροί προσήρχοντο γιουχαϊζόντουσαν και κάποτε προπηλακιζόντουσαν. Μεταξύ αυτών και εγώ στον κινηματογράφο  «Άστρον», των Αμπελοκήπων.

Θα θυμόσαστε ασφαλώς ότι γυρίστηκε και ταινία με το ίδιο θέμα νομίζω στην Ισπανία. Ο παραγωγός ήθελε να γυριστεί η ταινία στον χώρο που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο χωριό Λιά. Αλλά η «προοδευτική» διανόηση δεν άφησε να γυριστεί η ταινία. Έτσι οι κάτοικοι της περιοχής έχασαν εισόδημα 8 εκατομμυρίων δολαρίων, την εποχή εκείνη, διότι τόσα έδινε ο παραγωγός. Γυρίστηκε η ταινία και όταν ήρθε στην Ελλάδα να παιχθεί σε ελάχιστους κινηματογράφους οι κνίτες και άλλοι αριστεροί εμπόδιζαν με συνθήματα, φτυσίματα και ξυλοδαρμούς, όσους ήθελαν να δουν την ταινία γελοιοποιώντας την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς αυτή είναι η Αριστερά. Σκοταδιστική που κρατάει την Ελλάδα χιλιάδες χρόνια πίσω. Έστω και αν της αρέσει για λόγους προπαγανδιστικούς να αυτοαποκαλείται «προοδευτική» δεν έχει απολύτως καμία σημασία τι δηλώνει η ίδια, σημασία έχουν οι πράξεις της. Και οι αριστεροί «διανοούμενοι» μόνο διανοούμενοι δεν είναι.

ε. Φτάνουμε στο 1998. Το ΠΑΣΟΚ απεφάσισε να γράψει τη δική του «προοδευτική ιστορία» του συμμοριτοπόλεμου. Έστειλε η ΔΙΣ/ΓΕΣ πολλές φορές επιστολές στο ΚΚΕ να τους δώσει αρχεία ώστε να γίνει διασταύρωση. Το ΚΚΕ αρνήθηκε και έτσι άρχισαν μόνοι τους. Ειδοποίησαν τον υπουργό ότι η ιστορία δεν «βγαίνει» υπέρ του ΚΚΕ με τα υπάρχοντα στοιχεία και έτσι αυτός απεφάσισε να τα δώσει όλα τα αρχεία στη δημοσιότητα. Άρχισε η επιλογή των εγγράφων και μιλάμε για 1,5 εκατομμύρια έγγραφα. Οι ίδιοι υπάλληλοι της υπηρεσίας για να μην έχουν προβλήματα με τους «προοδευτικούς φύλακες της δημοκρατίας» υποθέτω πως αυτολογοκρίθηκαν. Πάνω όμως από αυτούς υπήρχε «επιστημονική» επιτροπή καθηγητών πανεπιστημίου που τόσο θετικά διατυμπανίστηκε, η οποία θα έκανε νέο ξεκαθάρισμα: «μη μας ξεφύγει και τίποτα». Ήταν για καλό αυτοί οι (αριστεροί φυσικά) καθηγητές πανεπιστημίου; Τέλος πάντων η δουλειά τελείωσε και γράφτηκε ένας πρόλογος ο οποίος κουτσουρεύτηκε τόσο πολύ που έγινε αγνώριστος. Αυτός ο πρόλογος υπεγράφη τον Αύγουστο 1998 από τον υπουργό Αμύνης, Άκη Τσοχατζόπουλο. Στις 30-10-1998 θα γινόταν παρουσία του προέδρου της δημοκρατίας και ξένων στρατιωτικών ακολούθων, η παρουσίαση των Στρατιωτικών Αρχείων.

Τρεις μέρες πριν όμως «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι, δημοσιεύουν αποσπάσματα της Ιστορικής Επισκοπήσεως του Στρατηγού και κατηγορούν τον συντάξαντα αξιωματικό ως «φασίστα». Τη βρομοδουλειά την έκανε ένας δημοσιογράφος της εφημερίδος ΕΘΝΟΣ που μισεί σε όλες του τις ενέργειες τον Στρατό. Ξεσηκώνεται ο αριστερός τύπος και ο αξιωματικός αμέσως αποστρατεύτηκε (τον φουκαρά τι έφταιξε; Κανείς δεν πρόσεξε ότι είχε υπογραφές του Υπουργού;). Έτσι ματαιώθηκε η παρουσίαση των αρχείων για «καλύτερη μελέτη». Τα τυπωμένα βιβλία και CD κατεστράφησαν δια πυρράς. Ο πατριωτικός τύπος βέβαια διαμαρτυρήθηκε για τη βαρβαρότητα αυτή, αλλά οι «δημοκρατικές – προοδευτικές» δυνάμεις κώφευσαν. (Εδώ είναι υπέρ δολοφονιών των «εχθρών του λαού» στην καταστροφή βιβλίων θα έκαναν πίσω;) Τελικά μετά από τρίμηνο νέο ξεκαθάρισμα, παρουσιάστηκε το έργο χωρίς πρόλογο αλλά με κάποια έγγραφα ντοκουμέντα. Οι αφελείς νομίζουν ότι πάντα θα κρύβεται η αλήθεια, δεν βλέπουν το παράδειγμα της Ρωσίας; Τέλος πάντων εκ των παρουσιαστών της όλης τελετής ήταν και ο καθηγητής ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κολλιόπουλος, παλιός αριστερός, που μόλις όμως διάβασε αρχεία άλλαξε γνώμη και έχει αναμφίβολα πλέον σταθεί με την αλήθεια. Ομίλησαν διάφοροι αριστεροί, στην παρουσίαση ομίλησε και ο Κολλιόπουλος και διάβασα στις αριστερές εφημερίδες «μοναδική παραφωνία στην παρουσίαση των αρχείων ήταν ο Κολλιόπουλος»! Από ό,τι έμαθα παρασκηνιακώς δεν ήταν το ΚΚΕ που διαμαρτυρήθηκε για την όλη ιστορία. Ίσως να είναι και έτσι. Όμως μπορεί να έβαλε κάποιον μη δικό του αλλά αριστερό δημοσιογράφο του ΕΘΝΟΥΣ – διότι από εκεί ξεκίνησε η διαμαρτυρία – και έτσι έκανε τη δουλειά του. Δυστυχώς κανείς σοβαρός ερευνητής δεν έχει εμπιστοσύνη στα δημοσιευθέντα αρχεία με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να πάει στο Υπουργείο που η πρόσβαση είναι κοπιαστική.

Στο λεύκωμα που πριν δυο χρόνια εξέδωσε το ΓΕΑ για την Ελληνική αεροπορία δεν υπάρχει η πολύ πλούσια δράση της τα έτη 1946-1949. Ο δε τότε υφυπουργός Αποστολάκης είπε το αμίμητο: «Η αεροπορία πρέπει να ντρέπεται για τη δράση της τα έτη εκείνα». Δηλαδή κατά τη γνώμη του υφυπουργού να μην πολεμήσει υπέρ της νομίμου κυβερνήσεως του Ελληνικού λαού και να προδώσει. Στο δε ΓΕΝ εκδώσανε λεύκωμα πεσόντων και έβαλαν μέσα ως ήρωες 4 ναυτικούς που πρόδωσαν την πατρίδα τους καταστρέφοντας πολεμικά πλοία κατά τη διάρκεια κομμουνιστικής εξεγέρσεως στην Αλεξάνδρεια το 1944. Φώναζαν οι απόστρατοι αλλά οι φύλακες του Μαρξισμού τους απαντούσαν ότι είναι… φασίστες.

Κλείνουμε με ένα δημοσίευμα του περιοδικού «Τότε» της 12 Σεπτεμβρίου του 2009 και με ένα πίνακα, των ιστορικών τόμων του ΓΕΣ που – δημοκρατικά – αποσύρθηκαν…

Στον πίνακα που ακολουθεί, βλέπουμε ότι επί ΝΔ (28-7-76), με την υπογραφή του Ευ. Αβέρωφ, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του τόμου: «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα 1944-1945». Ο λόγος προφανής. Να μη στενοχωρήσουμε το ΚΚΕ. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και του λαού στην εξουσία, το έγκλημα ολοκληρώθηκε.

Το βρήκα στο διαδίκτυο και φέρει την υπογραφή  Παύλος Κωνσταντινίδης και είναι ένας ύμνος στην Ελληνική γραφειοκρατία, ακόμα και στη σύγχρονη, την  τεχνολογική.

Ο αποβιώσας εν ζωή

Ο κύριος Γιάννης περίμενε τρεις ώρες μέχρι να έλθει η σειρά του. Πλησίασε στο γκισέ. Τα δάχτυλά του έτρεμαν ελαφρά. Λίγο τα γηρατειά, περισσότερο η αγωνία και ο φόβος.

Η σύνταξη για δεύτερο μήνα δεν μπήκε και πλησίαζαν Χριστούγεννα. Κι αυτό δεν ήταν μια καθυστέρηση. Ήταν ρήγμα στη ζωή του. Από αυτήν ζούσε. Από αυτήν αγόραζε το φαγητό του και τα χάπια του και πλήρωνε και τους λογαριασμούς του. Δεν υπήρχε δεύτερη πηγή. Υπήρχε μόνο ο μήνας και στο τέλος του η σύνταξη.

Κι αν αυτό το τέλος χανόταν, χανόταν κι εκείνος.

Κοίταξε την κοπέλα στο γκισέ με αγωνία. Ένιωσε τον εαυτό του να μικραίνει. Πήρε ανάσα. Ακόμα μπορούσε. Άρα ήταν ζωντανός. Έτσι νόμιζε!!!!!

-Καλημέρα σας, είπε. Δεν πληρώθηκα τη σύνταξή μου.

Η υπάλληλος δεν σήκωσε το βλέμμα. Έκλεισε ενοχλημένη το κινητό. Πάτησε ένα πλήκτρο στον υπολογιστή. Το μηχάνημα έκανε έναν ξερό ήχο. Το σύστημα άνοιξε πριν καν ολοκληρωθεί η πρόταση. Η οθόνη γέμισε κωδικούς, αριθμούς, πεδία. Δεν είχε πρόσωπα. Μόνο δεδομένα. Ψυχρά, τακτοποιημένα, σίγουρα για τον εαυτό τους. Εκεί μέσα ήταν γραμμένες οι ζωές όλων. Από την πρώτη ανάσα μέχρι την τελευταία παύση. Πότε γεννηθήκαμε, σε ποιο ληξιαρχείο,

σε ποιο τετράγωνο του χάρτη είναι το σπίτι μας. Πώς ζούμε, αν ζούμε μόνοι ή αν κάποιος μας αντέχει ακόμα. Τι χρωστάμε στην εφορία, ποια φάρμακα παίρνουμε.

Πόσα παιδιά έχουμε, αν τα δηλώσαμε σωστά, αν ποτέ κάναμε υπεύθυνη δήλωση και πότε και γιατί. Το σύστημα δεν ρωτούσε. Ήξερε τα πάντα για όλους. Δεν αμφέβαλλε. Κατέγραφε. Κι αν κάτι ήταν γραμμένο εκεί, τότε ήταν αλήθεια. Όχι επειδή συνέβη, αλλά επειδή καταχωρήθηκε.

-Όνομα;

-Γιάννης Παπαδόπουλος.

Η υπάλληλος πληκτρολόγησε αδιάφορα. Η οθόνη γέμισε κουτάκια. Κοίταξε την οθόνη με απορία.

-Εδώ γράφει ότι έχετε αποβιώσει.

Ο κύριος Γιάννης ένιωσε ένα ρίγος. Σταυροκοπήθηκε.

-Τι πράγμα;

-Αποβιώσας στις 9 τον προηγούμενο μήνα. Γι’ αυτό δεν πληρωθήκατε.

-Μα… είμαι εδώ.

Η υπάλληλος τον κοίταξε με κατανόηση. Σχεδόν τρυφερά. Όπως κοιτάς κάποιον που δεν έχει καταλάβει ακόμα.

-Κύριε, το σύστημα δεν κάνει λάθος.

-Δηλαδή… τι είμαι;

-Σύμφωνα με το σύστημα, νεκρός.

Ο κύριος Γιάννης άνοιξε το στόμα, το έκλεισε. Έβαλε το χέρι στο στήθος του. Η καρδιά χτυπούσε δυνατά. Ευτυχώς.

-Και τότε ποιος σας μιλάει τώρα;

-Εσείς, είπε η υπάλληλος. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τα δεδομένα.

-Ποια δεδομένα;

-Τα ηλεκτρονικά. Του συστήματος.

Ο κύριος Γιάννης ακούμπησε στο μάρμαρο του γκισέ για να μη πέσει. Τα πόδια του έτρεμαν.

-Κυρία μου, αν δεν πληρωθώ, δεν έχω να φάω.

Η υπάλληλος τον κοίταξε με συμπόνια, που δεν επιτρεπόταν να γίνει φανερή.

-Το καταλαβαίνω. Αλλά αν το σύστημα λέει ότι έχετε πεθάνει, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι.

-Ποιος το είπε στο σύστημα;

-Κάποιος υπάλληλος. Κάπου σε κάποια άλλη πόλη ίσως. Δεν έχει σημασία.

-Έχει για μένα.

-Για το σύστημα όχι.

Η υπάλληλος σηκώθηκε.

-Να φωνάξω την προϊσταμένη μου.

Η προϊσταμένη ήρθε με ύφος ανθρώπου που δεν του αρέσουν οι εκπλήξεις. Κοίταξε την οθόνη. Μετά τον κύριο Γιάννη.

-Εδώ φαίνεστε αποβιώσας.

-Ζω, είπε ο κύριος Γιάννης.

Η προϊσταμένη χαμογέλασε αμήχανα.

-Δεν αμφιβάλλω ότι το αισθάνεστε έτσι.

-Όχι, ζω πραγματικά.

-Κύριε, αν δεχθούμε ότι το σύστημα έκανε λάθος, ανοίγουμε θέμα.

-Τι θέμα;

-Ασφάλειας.

Ο κύριος Γιάννης σήκωσε τα χέρια.

-Εγώ είμαι το θέμα.

-Το καταλαβαίνω. Αλλά σκεφτείτε. Αν ένας νεκρός μπορεί να είναι ζωντανός, τότε μπορεί να υπάρχουν και άλλα λάθη. Και τότε τα πάντα καταρρέουν.

Ο κύριος Γιάννης την κοίταξε. Κατάλαβε. Φοβότανε το λάθος. Τα πάντα στη χώρα εξαρτιότανε από την ακρίβεια των στοιχείων του συστήματος.

-Δηλαδή δεν μπορείτε να γράψετε ότι ζω;

Η προϊσταμένη έκανε πίσω.

-Δεν έχω αυτή την αρμοδιότητα.

-Ποιος την έχει;

-Πιθανά ο ανώτερός μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη γι΄ αυτό.

Τον φώναξαν. Ήρθε κι εκείνος. Κοίταξε την οθόνη με σοβαρότητα.

-Αποβιώσατε. Εδώ φαίνεται καθαρά.

-Είμαι ζωντανός, είπε ο κύριος Γιάννης. Αυτή τη φορά πιο δυνατά.

Ο ανώτερος σήκωσε το φρύδι.

-Κύριε, δεν μπορούμε να βασιστούμε σε μαρτυρίες.

-Μα είμαι μπροστά σας.

-Το σύστημα δεν βλέπει.

-Να το φέρετε εδώ. Να μου το πει το ίδιο.

Σιωπή.

-Αν δεχθούμε ότι το σύστημα έκανε λάθος, είπε ο ανώτερος, τότε ακυρώνουμε τη λογική του κράτους.

-Κι αν δεχθείτε ότι είμαι νεκρός, ακυρώνετε εμένα.

Κανείς δεν απάντησε. Ο κύριος Γιάννης ένιωσε τον φόβο να γίνεται θυμός.

-Δηλαδή τι να κάνω;

-Να περιμένετε.

-Τι;

-Να διορθωθεί.

-Πότε;

-Όταν το σύστημα το επιτρέψει.

-Κι εγώ μέχρι τότε;

Ο ανώτερος σήκωσε τους ώμους.

-Να προσέχετε.

-Μα θα πεθάνω από ασιτία.

-Τότε θα επιβεβαιώσετε ότι το σύστημα δεν κάνει λάθος.

Ο κύριος Γιάννης σηκώθηκε. Τα πόδια του λύγιζαν. Περπάτησε προς την έξοδο. Στο βάθος, σε ένα γραφείο ξεχασμένο, καθόταν ένας ηλικιωμένος υπάλληλος. Χωρίς οθόνη μπροστά του. Με χαρτιά. Τον κοίταξε.

-Τι έχετε κύριε;

-Είμαι νεκρός, είπε ο κύριος Γιάννης.

Ο υπάλληλος χαμογέλασε.

-Κάτσε.

Άκουσε. Έλεγξε χαρτιά. Τα ξεφύλλισε με την ηρεμία ανθρώπου που δεν τον κυνηγά το σύστημα, γιατί το σύστημα τον έχει ήδη ξεχάσει. Πήρε το τηλέφωνο.

-Εδώ έγινε πάλι μπέρδεμα.

Άλλος Παπαδόπουλος πέθανε και άλλον δήλωσαν. Πάλι βασανίζουν ανθρώπους, τέτοιες μέρες κιόλας. Ναι. Περιμένω. Το διόρθωσες; Ευχαριστώ. Καλά Χριστούγεννα. Έκλεισε το τηλέφωνο και αναστέναξε.

-Σήμερα σας αναστήσαμε. Μικρό θαύμα.

Ο κύριος Γιάννης ένιωσε τα μάτια του να υγραίνονται.

-Θα πληρωθώ;

-Ναι.

-Πότε;

-Σύντομα. Γιορτές είναι.

Τα θαύματα καθυστερούν λίγο, αλλά έρχονται. Ο υπάλληλος τον κοίταξε πιο σοβαρά, αλλά το χαμόγελο δεν έσβησε.

-Να ζεις. Και να προσέχεις. Αν σε ξανασκοτώσουν, έλα σε μένα.

Ο κύριος Γιάννης τον κοίταξε απορημένος.

-Γι’ αυτό με έχουν εδώ, απομονωμένο.

Γιατί ποτέ δεν πίστεψα στο σύστημα. Το σύστημα, φίλε μου, προτιμά να σου στείλει συλλυπητήρια παρά να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος. Ιδίως στις γιορτές. Χαλάει το κλίμα. Σταμάτησε για λίγο.

-Εμείς οι παλιοί κάναμε μια άτυπη ομάδα. Μας λένε γερόντους. Όχι γιατί είμαστε σοφοί. Αλλά γιατί ζούμε ακόμη στις εποχές, που τα λάθη διορθώνονταν χωρίς εγκρίσεις και πλατφόρμες. Χαμογέλασε πονηρά.

-Όλα διορθώνονται.

Απλά αυτοί δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι συμβαίνουν και λάθη.

Ο κύριος Γιάννης σηκώθηκε. Αυτή τη φορά τα πόδια του τον κρατούσαν.

Βγαίνοντας, σκέφτηκε πως τελικά το μεγαλύτερο δώρο των γιορτών είναι να σε αφήνουν να ζεις. Και αυτό, σκέφτηκε, δεν είναι αστείο. Είναι απλώς τραγικά κωμικό.

§. Προχθές η ΑΕΚ στέφθηκε και επισήμως πρωταθλήτρια Ελλάδος 2026. Θα περίμενε κανείς την απονομή του τροπαίου να την κάνει ο πρόεδρος της διοργανώτριας αρχής, όπως γίνεται σε όλον τον κόσμο και ενίοτε κι εδώ στην Ελλάδα, αναλόγως ποιος είναι ο πρωταθλητής… Όμως όχι. Το κόμπλεξ έναντι της πρωταθλήτριας, το μίσος και η μικροπρέπεια επικράτησαν. Ο πρόεδρος δεν εμφανίστηκε. Ίσως να φοβήθηκε τις τυχόν αποδοκιμασίες. Όμως και αυτές είναι μέσα στο πρόγραμμα. Προ καιρού, συναντήθηκα με τον πρώην Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Φλώρο, ο οποίος μου είπε: «Κάνα δυο φορές μου τα ψάλατε» για να σπεύσει να συμπληρώσει «όμως γι’ αυτό ήμουν Αρχηγός, για να δέχομαι και την κριτική». Με τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής, δεν συνέβη το ίδιο. Μετά πώς θέλει, αν θέλει, να έχει κλίμα συνεργασίας το μαγαζί του όταν ο ίδιος χωρίζει τους υποτακτικούς τους σε άσπρα ή μάλλον ασπροκόκκινα αρνιά και μαύρα, ή μάλλον κιτρινόμαυρα αρνιά; Η ηγεσία είναι πολύ δύσκολο πράγμα και απορώ πώς δεν το γνωρίζει αυτό ο κ. πρόεδρος, που αναμφισβήτητα διαθέτει ηγετικά προσόντα. Αυτό φαίνεται από την  επαγγελματική του  πορεία. Επομένως κάνατε το, αναμενόμενο άλλωστε, λάθος κ. πρόεδρε. Έπρεπε να παραστείτε και να κάνετε την απονομή. Η φυγή είναι αποδοχή ενοχής. Κρίμα.

§. α. Την Κυριακή στη γιορτή που διοργάνωσε η ΑΕΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, μίλησε ο ιδιοκτήτης της κ. Μάριος Ηλιόπουλος. Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας και απόλυτος γνώστης της Ελληνικής πραγματικότητας, μοίρασε σφαλιάρες δεξιά κι αριστερά για την κατρακύλα της νεολαίας, την κατάντια της οικονομίας και την απαξίωση των θεσμών γενικότερα, με τον  κόσμο να τον αποθεώνει. Ακούγοντάς τον αναρωτήθηκα: «Ρε μπας και υπάρχει κάνας καλύτερος και δεν τον βλέπουμε ή μας έχουν πείσει  ότι δεν υπάρχει;». β. Ο κ. Άδωνης Γεωργιάδης δήλωσε, μάλλον οργισμένος: «Έχω βαρεθεί να τους ακούω όλη την ημέρα: Τέμπη – Υποκλοπές Τέμπη – Διαφθορά». Θα συμφωνήσω με τον κ. υπουργό. Άλλωστε  κάποτε (δεν θα θέλει να θυμάται αυτό το ‘’κάποτε’’…) τον ψήφιζα. Για να μη βαριέται λοιπόν κάθε μέρα ακούγοντας για όλα αυτά που ανέφερε,  μία είναι η λύση. Να λύσει η κυβέρνηση αυτά τα προβλήματα ώστε να ησυχάσουν και αυτοί που του προκαλούν βαρεμάρα. Και μια απορία. Αν βαριέται αυτός που τα ακούει, πώς θα πρέπει να αισθάνονται αυτοί που τα υφίστανται, δηλαδή έχασαν τα παιδιά τους, αδικήθηκαν στις νόμιμες επιδοτήσεις διότι κάποιοι άλλοι έσπειραν στάρι στην πίστα του στρατιωτικών αεροδρομίων  ή έχασαν την αξιοπρέπειά τους με τις υποκλοπές, ασχέτως αν δεν τους ενοχλεί; Ρε και τι μας νοιάζει εμάς, μπορεί να πουν κάποιοι…

§. Θέλω δύο λεπτά από τον χρόνο σας. Ίσως είναι ο πιο σημαντικός λόγος. Είμαστε κάποιοι άνθρωποι που έχουμε επιρροή, έστω και στο 1% των ανθρώπων. Είναι τρομακτικό αυτή τη στιγμή να χάνονται νέες ζωές. Είναι ακόμη πιο τρομακτικό που μέχρι αυτή τη στιγμή τους βλέπεις λες και είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο, ότι είναι δυνατοί και ότι όλα είναι καλά, δίχως κανείς να καταλάβει πως είναι μέσα τους. Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών… Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος είναι συνδεδεμένος, αλλά μέσα του είναι φοβισμένος και εξαντλημένος για να αποδείξει ότι είναι καλά και δυνατός. Ίσως θα έπρεπε και εμείς από πλευρά μας, όταν ρωτάμε κάποιον για το αν νιώθει ή είναι καλά να το εννοούμε αληθινά και ίσως έτσι ο άνθρωπος στον οποίον αναφερόμαστε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται κανονικά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά, ίσως είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές». Αυτά δεν τα είπε ούτε κάποιος κοινωνικός λειτουργός, ούτε κάποιος υπεύθυνος υπουργός, ούτε κάποιος πανεπιστημιακός δάσκαλος, ούτε κανένας ευπαθής με τους… ευπαθείς, ούτε καν ο κ. Άδωνης Γεωργιάδης ως υπουργός υγείας. Τα είπε ο διεθνής μπακ της ΑΕΚ Λάζαρος Ρότα, όταν τον ρώτησαν πώς αισθάνεται που κατέκτησε το πρωτάθλημα. Νάναι καλά το παλικάρι. Άξιος!

§. Θέλετε μία τρανή απόδειξη ότι ο κ. Μητσοτάκης διαβάζει «δημοκρατία»  και είναι φαν των «Ριπών»; Διαβάστε: «Συνάντηση κορυφής για τον ισχυρό άνδρα της ΑΕΚ Μάριο Ηλιόπουλο, ο οποίος συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό». Στις «Ριπές» της 21 Μαΐου, αναφερθήκαμε στην ομιλία του κ. Ηλιόπουλου κατά την τελετή στέψεως της πρωταθλήτριας ΑΕΚ, λέγοντας ότι ο σούπερ Μάριο ‘’μοίρασε σφαλιάρες δεξιά κι αριστερά’’ και συμπληρώναμε «Ακούγοντάς τον αναρωτήθηκα: Ρε μπας και υπάρχει κάνας καλύτερος και δεν τον βλέπουμε ή μας έχουν πείσει  ότι δεν υπάρχει;». Αυτό φαίνεται διάβασε ο κ. πρωθυπουργός και μόλις 2 μέρες μετά θέλησε να γνωρίσει από κοντά τον κ. Ηλιόπουλο, σκεπτόμενος προφανώς: «Δε θες μετά την Καρυστιανού να μου προκύψει και ο Ηλιόπουλος; Και αυτός δεν αστειεύεται. Αυτός παίρνει πρωταθλήματα». Πάντως όπως και νάχει, οι «Ριπές» ταρακούνησαν το σύστημα και αισθάνονται λίγο Τσε Γκεβάρα, λίγο σαν παλιός καθοδηγητής του ΚΚΕ, λίγο  Ίωνας Δραγούμης, λίγο Ακύλας πριν τ’ αποτελέσματα όμως. Ακόμα οι «Ριπές» αισθάνονται σαν να ‘ριξαν τη χούντα, κάνοντας αντίσταση από τη Μαδαγασκάρη ή τα Στενά του Ορμούζ. Προσεχώς, περισσότερη αντίσταση…

Α ρε αθάνατε Αρκά!

Τι του λες τώρα…

Το αποκηρύσσω

Ακούστε και κάνα μεγαλύτερο

Ας πρόσεχες…