ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗ
ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΡΟΥΚΑ!
Η γιαγιά μου, η Μαρούκα, γεννημένη στη
Μικρά Ασία, δεν είχε δει ποτέ της την AEK από κοντά. Ούτε είχε παρακολουθήσει
ποτέ ποδοσφαιρικό αγώνα σε γήπεδο.
Κι όμως, η ΑΕΚ ζούσε βαθιά μέσα στην ψυχή της. Ήταν κάτι περισσότερο από μια
ομάδα. Ήταν η μνήμη της πατρίδας, η συνέχεια της ζωής που χάθηκε, η περηφάνια
και η δικαίωση των ξεριζωμένων ανθρώπων της Μικράς Ασίας.
Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε τηλεόραση,
ούτε διαδίκτυο.
Στον Εγρηγόρο της Χίου, τα απογεύματα της Κυριακής, μαζευόμασταν όλοι γύρω από
ένα μικρό τρανζίστορ και ακούγαμε με αγωνία τις ποδοσφαιρικές μεταδόσεις. Οι
φωνές των εκφωνητών έσκιζαν τη σιωπή του χωριού και μαζί τους ταξίδευαν οι
ελπίδες μας.
Όταν τελείωναν οι μεταδόσεις, η γιαγιά
πλησίαζε πάντα διστακτικά και ρωτούσε με λαχτάρα:
«Η ΑΕΚ μας τι έκανε;»
Και όταν της λέγαμε πως κερδίσαμε, το
πρόσωπό της φωτιζόταν. Ένα χαμόγελο γλύκαινε τα κουρασμένα μάτια της, σαν να
έβρισκε για λίγο ξανά την πατρίδα που έχασε.
Το καταλάβαμε όλοι εμείς τα εγγόνια της. Έτσι, ακόμη κι όταν η ΑΕΚ έχανε, δεν
είχαμε καρδιά να της το πούμε.
«Νικήσαμε, γιαγιά…»
Κι εκείνη έλαμπε από χαρά.
Γιατί για εκείνη η ΑΕΚ δεν ήταν ένα αποτέλεσμα. Ήταν οι άνθρωποί της, οι μνήμες
της, οι χαμένες γειτονιές της Σμύρνης, οι φωνές και οι ζωές που κουβαλούσε μέσα
της μέχρι το τέλος.
Αυτό το πρωτάθλημα είναι αφιερωμένο στη
γιαγιά μου τη Μαρούκα και σε όλες τις γιαγιάδες της Μικράς Ασίας, που
ξεριζώθηκαν βίαια από τις
πατρίδες τους, αλλά κράτησαν ζωντανή την ψυχή
τους μέσα από μια ιδέα, μια ανάμνηση, μια ομάδα.
Σωτήρης
Χατζημανώλης, Δημοσιογράφος από Αυστραλία


















Δεν υπάρχουν σχόλια