Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΔΙΕΒΗ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ

 

Του Lemmy

Η ομιλία Σαμαρά στη Βουλή για τη συνθήκη της Chevron, ήταν ουσιαστικά η άτυπη ανακοίνωση ίδρυσης του κόμματός του. Είναι τόσο ριζική η κριτική του που δεν δικαιολογείται πλέον καμία άλλη επιλογή, παρά μόνον η αυτόνομη κάθοδός του στις εκλογές, απέναντι στη ΝΔ του Μητσοτάκη.

Ωστόσο, αυτό δεν θα γίνει άμεσα. Διότι προφανώς ο Σαμαράς δεν θέλει να προηγηθεί και εν συνεχεία να ακολουθήσει ο Τσίπρας τον Απρίλιο και η Καρυστιανού τον Ιούνιο. Θα χάσει το μομέντουμ, τα φώτα θα πέσουν πάνω σ΄ αυτούς και η δική του κίνηση θα έρθει σε δεύτερο πλάνο. Προτιμάει λοιπόν – και σωστά – να ανακοινώσουν πρώτα αυτοί τα κόμματά τους και εν συνεχεία αυτός να έρθει την κατάλληλη στιγμή, λίγους μήνες προ των εκλογών, ως η μόνη εναλλακτική διακυβέρνησης, καλώντας σε συσπείρωση όλους τους Έλληνες πατριώτες.

Το σχέδιο αυτό δεν είναι κακό. Διότι, τα πολιτικά επιχειρήματα του Σαμαρά είναι σχεδόν αυτονοήτως σωστά και ολοκληρωμένα και επιπλέον επιβεβαιωμένα από τις εσωτερικές και διεθνείς εξελίξεις. Η κυβέρνηση έχει παραχωρήσει όλα της τα ατού στην Τουρκία, έχει καταστεί προδήλως ακραία ενδοτική, ετοιμάζεται να παραχωρήσει εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο και πρακτικά να το μοιράσει στα δύο, ενώ αυτό το προβλέπει κιόλας ως πιθανότητα με την υπογραφή της στη σύμβαση Chevron.

Στις σχέσεις της με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ η κυβέρνηση δείχνει πλήρη αφοσίωση, δεν εκφράζει κανένα αίτημα, καμιά ανησυχία, δεν έχει εναλλακτικές, δεν ακολουθεί τις θέσεις των χωρών του ευρωπαϊκού νότου και κυριολεκτικά σύρεται πειθήνια πίσω από τις αποφάσεις των Τραμπ και Νετανιάχου, προσδοκώντας ως αντάλλαγμα την πολιτική στήριξη. Πρόκειται καθαρά για μια προσωπική στρατηγική του Κυριάκου, ενάντια στα εθνικά συμφέροντα.

Ωστόσο, αυτή η τακτική του Κυριάκου δεν πρόκειται να τον σώσει πολιτικά. Οδεύει προς βέβαιη και μεγάλη εκλογική ήττα, παρά τις απίθανες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται και τον δείχνουν σχεδόν αυτοδύναμο.

Αυτή τη στιγμή η επιρροή της ΝΔ βρίσκεται λίγο πάνω από το 20%, το σώμα των αναποφάσιστων, το οποίο αποτελείται κατά 80% από ηλικίες 17-55, είναι εναντίον της και δεν αναμένεται να ξεπεράσει ούτε και το όριο του 25% που δίνει το μπόνους εδρών, ώστε να ελέγξει τις μετεκλογικές εξελίξεις. Όταν δε εμφανιστεί το κόμμα Σαμαρά, απέναντι σε μια κυβέρνηση που θα κολυμπάει μέσα στην ακρίβεια, τον ενδοτισμό και τα πάσης φύσεως σκάνδαλα και δικογραφίες, η πολιτική κατάσταση θα πάρει την οριστική της μορφή.  

Και τότε, ο Κυριάκος θα έχει δύο επιλογές: είτε θα δώσει σε άλλον την ευκαιρία να συντριβεί στις εκλογές , είτε θα πάει ο ίδιος στη μάχη και θα πέσει μαχόμενος.

Έχω την αίσθηση πως δεν είναι τόσο ηρωϊκός πολιτικός. Και θα ακολουθήσει μάλλον το παράδειγμα ενός άλλου γενναίου, του φίλου του Κώστα Σημίτη, ο οποίος έφυγε τρέχοντας, παραδίδοντας τη… βέβαιη νίκη στα χέρια του ελπιδοφόρου Γιώργου.