ΤΑ ΚΟΥΡΕΙΑ – 2

 

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Βρισκόμαστε στο μακρινό και ξορκισμένο 1982. Εδώ και 8 μήνες το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό και ροκανίζει τα θεμέλια της δύστυχης Πατρίδας. Στρατιές πρασινοφρουρών, πρώην Νεοδημοκράτες, πρώην χουντικοί και γενικώς πρώην, μύρισαν τον τενεκέ με το λάδι και βουρ στον πατσά, που ήταν πάρα δίπλα.

Αυτά δεν έχουν μεγάλη σχέση με την ιστορία μας, αλλά, κατά πως το λένε  οι κουλτουριαραίοι, μας βάζει στο κάδρο της εποχής…

Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με τα κουρεία. Ο ευτυχής θνητός «Φίγκαρο», στον οποίο θα εμπιστευτώ το τριχωτό της κεφαλής μου, θα πρέπει να πληροί ορισμένες προϋποθέσεις. Κάτι σαν τους απαράβατους όρους, που λένε και στους δημόσιους διαγωνισμούς και οι οποίοι έχουν εφευρεθεί, ακριβώς για να ανατίθενται οι διαγωνισμοί στους ημετέρους…

Εγώ βέβαια ζητώ λίγα πράγματα από τον υποψήφιο κουρέα μου. Πρώτον, να είναι σχετικά γρήγορος και δεύτερον να μιλάει όσο γίνεται λιγότερο.

Βρέθηκα λοιπόν εκείνη τη εποχή, σε μία όμορφη κωμόπολη της Κεντρικής Μακεδονίας, το όνομα της οποίας δεν έχει σημασία. Κάποιο απόγευμα, θέλησα να κάνω έρευνα αγοράς, για να επιλέξω και το κουρείο, το οποίο θα με καλλώπιζε για τα επόμενα 2 ή 3 χρόνια και βγήκα στη γύρα.

Το πρώτο κουρείο που συνάντησα, ήταν από αυτά που λέμε υπερπολυτελείας. Τζαμαρίες, άνετες πολυθρόνες και 2 ωραιότατες κομμώτριες και έναν (ο Θεός να τον κάνει ‘’έναν’’) κομμωτή. Το απέρριψα ασυζητητί, διότι εγώ έψαχνα μπαρμπέρικο  και όχι Haute coiffure (= υψηλή κομμωτική, πα να πει αυτό). Λίγο πάρα κάτω πέφτω στο εντελώς αντίθετο. Μία τρύπα και απ’ όξω να κάθεται ένας γεράκος, προφανώς ο ιδιοκτήτης, ο οποίος μάλλον είχε ποθάνει, αλλά δεν του το είχαν πει ακόμη να μη στενοχωρεθεί.

Ώσπου δύο στενά πιο πέρα νάτο πετιέται, νάτο νάτο! Ένα συμπαθητικό μαγαζάκι όχι πολύ μεγάλο, αλλά ούτε και να σε πνίγει, με το μεγάλο πλεονέκτημα να είναι τίγκα στις φωτογραφίες από ποδοσφαιρικούς αγώνες. Σηκώνω τα μάτια μου και διαβάζω στην τεμπέλα: «Κουρείον η φιλία» και το όνομα του μαγαζάτορα, το οποίο παρέπεμπε σε πασίγνωστο τότε διεθνή διαιτητή ποδοσφαίρου, που ήταν από την περιοχή. Η επιλογή, αν σε αυτό προσθέσετε και το ότι η ομάδα της γειτονικής πόλεως έπαιζε στην Α΄Εθνική (τότε δεν είχαμε εξευρωπαϊστεί ακόμη κι δεν τη λέγαμε super league…) δεν ήταν δύσκολη.

Ο κύβος είχε ριφθεί. Μπαίνω μέσα και καθώς δεν υπήρχε άλλος πελάτης κάθομαι στην πολυθρόνα. Ο κουρέας άρχισε την προβλεπομένη «ανάκριση».

– Τώρα ήρθατε στη  πόλη μας; Έχετε ξανάρθει και όλα τα σχετικά.

Μετά ήρθε η σειρά μου:

– Τον τάδε τον διαιτητή τι τον έχετε;

– Αδελφός μου.

Και τα τελευταία σύννεφα διελύθησαν. Ο Ντίνος, ας τον πούμε έτσι, θα ήταν πλέον ο κουρέας μου.

Να σημειωθεί ότι ήταν ημέρα Δευτέρα, διότι έχει σημασία για τις περαιτέρω εξελίξεις. Ο Φίγκαρο λοιπόν κούρευε, αλλά τον έβλεπες ότι πήγαινε να σκάσει για κουβέντα.

Βεβαίως, δεν έτρεφα φρούδες ελπίδες ότι μπορούσα να βρω μπαρμπέρη, που να έχει ως πιστεύω του το αρχαίο ρητό «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», διότι οι κουρείς ως γνωστόν φιλοσοφούν μεν, δεν… λακωνίζουν δε.

Τώρα, έπρεπε και ο κουρέας να με γραδάρει για να καταλάβει τι καπνό φουμάρω. Θυμίζω ότι ήμουν καινούργιος στην πόλη.

Δεν άργησε να αντιληφθεί (οι κουρείς έχουν μια σπάνια ικανότητα φυσιογνωμιστού και αντιλαμβάνονται αμέσως με ποιόν έχουν να κάνουν) τα ενδιαφέροντά μου και έτσι να σπάσει ο, όποιος, πάγος υπήρχε μεταξύ μας.

Φρόντιζα να πηγαίνω για κούρεμα Δευτέρα, ώστε να είχε προηγηθεί η αγωνιστική Κυριακή και να υπήρχε έτσι υλικό για σχολιασμό.

Αυτό, όπως απεδείχθη αργότερα, ήταν και το λάθος μου.

Ένα κούρεμα διαρκεί περί το ένα τέταρτο.

Στον κουρέα μου όμως, ας τον πούμε Ντίνο, διαρκούσε κάτι λιγότερο από όσο ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Με το υποτιθέμενο σφύριγμα της λήξεως, ακουγόταν και η χαρακτηριστική ευχή «με τις υγείες σας»…

Τα πράγματα εξελίσσονταν κάπως έτσι:

– Γειά σου Ντίνο

– Γειά σας κύριε Χρήστο

Τι έχουμε;

– Μια χαρά τα πήγαμε χθες. Αυτή η νίκη ήταν βάλσαμο. Και να σκεφθείτε ότι μας έλλειπε και ο Δημητρίου, που αυτή τη στιγμή είναι το καλλίτερο χαφ στην κατηγορία.

– Ε καλά μην έχετε και παράπονο, 3-0 νικήσατε.

– Σωστά και το ένα γκολ καλλίτερο  από το άλλο.

Και εδώ γίνεται το μοιραίο λάθος.

– Κι όχι μόνο αυτό, παίξατε και καλό ποδόσφαιρο;

– Καλό δε λες τίποτα. Να σκεφτείτε σε μια στιγμή η μπάλα φεύγει από τον τερματοφύλακά μας και με πασούλες έφτασαν στη μικρή περιοχή, αλλά η μπάλα βρήκε το δοκάρι. Τα δε γκολ, όπως σου είπα ήταν χάρμα. Το πρώτο, που ήταν και το καλλίτερο, μπήκε στο 12^ο λεπτό και έτσι λύθηκαν και τα πόδια των παικτών μας.

– Σοβαρά τόσο ωραίο ήταν; Συνεχίζω να συντηρώ το λάθος. Οπότε η κατάληξη είναι μοιραία.

– Μα είναι να το συζητάμε; Η πρώτη μπαλιά είναι από τον τερματοφύλακά μας στον αμυντικό χαφ, ο οποίος ….

Και αρχίζει να περιγράφει, με κάθε λεπτομέρεια, όλη τη φάση. Για να είναι δε πιο παραστατική η περιγραφή, τη συνόδευε και από κίνηση. Δηλαδή κάθε φάση, που είχε προηγηθεί μέσα στο γήπεδο ξαναζωντάνευε, σε αναπαράσταση, στο κουρείο. Σαν να μεταδιδόταν ο αγώνας σε… μαγνητοσκόπηση

– Και που λέτε γίνεται σέντρα από αριστερά με φαλτσάκι εξωτερικό, (και γέρνει το σώμα του ο Ντίνος για να δώσει το φανταστικό φάλτσο), και η μπάλα έρχεται στη μικρή περιοχή. Πηδάει για κεφαλιά ο αμυντικός (μικρό επιτόπιο άλμα του Ντίνου), αλλά του φεύγει και καταλήγει στον σέντερ φορ μας. Αυτός την κοντρολάρει με το στήθος (κάνει τη χαρακτηριστική κίνηση του κοντρόλ με το στήθος ο Ντίνος) και πριν πέσει στο έδαφος, πιάνει σουτ-σκρόπ  στον αέρα (εδώ πιά ο Ντίνος απογειώνεται, με τόσο πάθος, που πέφτει στη διπλανή πολυθρόνα, αλλά πλέον είναι τόσο κοντά στο… γκολ, που τίποτα – τίποτα δεν τον σταματά) και στέλνει τη μπάλα να αναπαυθεί στο βάθος της εστίας των αντιπάλων, ολοκληρώνει ο Ντίνος με ποιητική διάθεση, χρησιμοποιώντας φράσεις-κλισέ που διάβαζε στις αθλητικές εφημερίδες.

Εννοείται ότι όση ώρα ο Ντίνος περιέγραφε τη φάση, είχε βάλει στη μπάντα την πεζότητα του επαγγέλματός του, αφού εκείνη την ώρα, είχε ξυπνήσει μέσα του ο… Διακογιάννης.

Υπολογίστε λοιπόν: Τρία γκολ. Δύο τρείς ευκαιρίες για γκολ, που όμως δεν είχαν ευτυχή κατάληξη, ίσα με πέντε αμφισβητούμενες φάσεις, με την περιγραφή και την ανάλυσή τους, συν την κριτική για την ατομική απόδοση κάθε ποδοσφαιριστού και θα βγάλετε τον χρόνο που διαρκούσε ένα κούρεμα!…

Βεβαίως είχε και τα καλά της η ιστορία αυτή, διότι πληρώνοντας ένα κούρεμα, είχα πλήρη αθλητική ενημέρωση.

Όπως το δει κανείς…

§. Στις 11 με 13 Φεβρουαρίου του 1949, έγινε η Μάχη της Φλώρινας, η οποία υπήρξε  η αποφασιστική καμπή  του Συμμοριτοπολέμου και σήμανε και την αρχή του τέλους των κατά της Πατρίδος στασιαστών. Το τέλος του… τέλους γράφτηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του ιδίου έτους, στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι. Φυσικά πρόκειται για σχεδόν απαγορευμένη γιορτή, αφού δεν αναφέρεται σε έργα και ημέρες του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη, αλλά του θρυλικού Στρατηγού «Παππού» (Νικόλαος Παπαδόπουλος). Αυτές οι γιορτές ως γνωστόν «αναμοχλεύουν τα πάθη και τα μίση». Τώρα, από πότε η ιστορία είναι αναμόχλευση παθών και μίσους είναι μία άλλη ιστορία. Η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού διοργάνωσε κι εφέτος προσκυνηματική εκδήλωση στη Φλώρινα. Στο μνημόσυνο, ο ειδικός δίσκος έγραφε: «υπέρ πεσόντων». Δηλαδή υπέρ ΟΛΩΝ των πεσόντων, ανεξαρτήτως χρώματος και επιδιώξεων. Βεβαίως στα πλαίσια των εκδηλώσεων, έγινε και αναφορά στη Μάχη της Φλώρινας, κατά την οποία οι κομμουνιστοσυμμορίτες του «ΔΣΕ» στην προσπάθειά τους να… απελευθερώσουν τη Φλώρινα (από ποιόν άραγε;), αφού είχαν προηγουμένως αποτύχει να… απελευθερώνουν την Έδεσσα, το Καρπενήσι και την Κόνιτσα, συνετρίβησαν από τον Ελληνικό Στρατό. Πολλούς «πονάει» η ιστορία, ενώ θα έπρεπε απλώς να τους παραδειγματίζει. Η αλήθεια, πρέπει να λέγεται.

§.Την περασμένη Κυριακή, είδαμε άλλη μία θλιβερή εικόνα στους τηλεοπτικούς δέκτες μας. Το άδειο γήπεδο της ΑΕΚ, όπου διεξήχθη ο αγώνας ΑΕΚ – Λεβαδειακός 4-0 και τούτο διότι είχε τιμωρηθεί η γηπεδούχος να παίξει χωρίς τον κόσμο της, λόγω επεισοδίων στον προηγηθέντα αγώνα της με τον Ολυμπιακό. Αλήθεια μέχρι πότε σκοπεύουν οι αρμόδιοι να συνεχίσουν αυτή την ηλίθια τακτική; Την ανικανότητά τους θα την πληρώνουν οι ομάδες και οι φίλοι τους;  Διότι ανικανότητα είναι να μη μπορούν  στο πλέον σύγχρονο Ελληνικό γήπεδο με άρτιο δίκτυο καμερών να βρουν 2-3 αλήτες που πέταξαν μερικά μπουκάλια μέσα στον αγωνιστικό χώρο και να τους κόψουν εφόρου ζωής το γήπεδο. Όμως η λύση που προτιμούν οι ανεγκέφαλοι είναι η εύκολη. «Κεκλεισμένων των θυρών». Δεν φταίνε όμως μόνο αυτοί. Αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν. Φταίνε και οι ομάδες. Πώς οι ΠΑΕ εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη παρακολούθηση των αγώνων στους οπαδούς τους; Διότι πέραν του ρομαντικού, υπάρχει και το έννομο συμφέρον αφού οι κάτοχοι διαρκείας έχουν προπληρώσει για να δουν όλους τους αγώνες και όχι όσους θα επιτρέψουν οι εγκέφαλοι. Ουδείς είχε το φιλότιμο να τους επιστρέψει το ποσό που αντιστοιχεί στο παιχνίδι, που τους απαγορεύτηκε η είσοδος. Ντροπή σε όλους.

Η επιστημονική θεώρηση του αιωνίου προβλήματος «Πού κατουράνε οι περιπτεράδες» συνεχίζεται.  Έτσι μετά τον φίλο μας κ. Ηρόδοτο Χρυσάνθου, έρχεται και ο αγαπητός Γιάννης Φουρλής από τη μαγευτική Ρόδο, μας έστειλε  τεχνικοοικονομική μελέτη επί του θέματος. Μας γράφει: «Επιθυμώντας να συμβάλλω στο διαχρονικό ερώτημα για την ούρηση των περιπτερούδων, αποστέλλω κατάλληλο δοχείο. Δεν θα ήταν δυνατόν να μην έχουν ασχοληθεί με το θέμα οι Κινέζοι. Κόστος 5.5 €».

Κάτι θα ήξερε ο Μέγας Ιεράρχης ( Από την ‘’Ελεύθερη Ώρα’’ της 21-2-26)

Ο τηλεοπτικός σταθμός στον οποίο εργάζονταν οι κοπέλες της φωτογραφίας τις απέλυσε. Μήπως μπορείτε να μαντέψετε γιατί;

(Τα Κουρεία – 1)