Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΤΣΑΒΔΑΡΙΔΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ.

 

Σε συνέχεια παλαιότερης παρέμβασης μου.

Η αγροτική διαμαρτυρία αποτελεί διαχρονικά έναν καθρέφτη των δυσκολιών και των αδιεξόδων που αντιμετωπίζει ο πρωτογενής τομέας. Είναι αλήθεια πως οι αγρότες, σε μεγάλο βαθμό, έχουν δίκαιο στα αιτήματά τους. Αγωνίζονται για την επιβίωσή τους, για το μέλλον της παραγωγής και για την αξιοπρέπειά τους. Ωστόσο, το δίκαιο ενός αιτήματος δεν κατοχυρώνεται μόνο από το περιεχόμενό του, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο διεκδικείται.

Εδώ και περίπου σαράντα πέντε ημέρες, οι αγρότες βρίσκονται στους δρόμους, όχι μόνο ταλαιπωρώντας τους ίδιους τους εαυτούς τους, αλλά και παραλύοντας την καθημερινότητα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας – και όχι μόνο. Ο αποκλεισμός των οδικών αξόνων, η παρεμπόδιση της ελεύθερης μετακίνησης και η οικονομική ασφυξία που προκαλείται σε άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες γεννούν εύλογα ερωτήματα. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, κάθε κοινωνική ή επαγγελματική τάξη να διαδηλώνει πενήντα ημέρες τον χρόνο με τον ίδιο τρόπο. Θα μπορούσε άραγε να λειτουργήσει μια κοινωνία υπό τέτοιες συνθήκες;

Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος είναι ο σεβασμός προς τους υπόλοιπους Έλληνες, προς τις άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που επίσης δοκιμάζονται, αλλά δεν επιλέγουν να επιβάλουν τα αιτήματά τους εις βάρος των συμπολιτών τους. Η δημοκρατία, άλλωστε, θεωρείται –και δικαίως– το ωραιότερο πολίτευμα, ακριβώς επειδή στηρίζεται στο Σύνταγμα, στους νόμους και στην ισορροπία δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αναφαίρετο, αλλά δεν μπορεί να ασκείται χωρίς όρια, ούτε να καταπατά το δικαίωμα του άλλου στην ελεύθερη μετακίνηση, στην εργασία και στην καθημερινή του ζωή.

Είναι άραγε ένδειξη σεβασμού και λογικής το να κλείνουν οι δρόμοι επί σαράντα πέντε συνεχόμενες ημέρες; Και πώς μπορεί να χαρακτηριστεί η ηγεσία των αγροτών ως προοδευτική και δημοκρατική, όταν, ενώ καλείται από την κυβέρνηση σε διάλογο, αρνείται να προσέλθει σε αυτόν; Η άρνηση του διαλόγου, η εμμονή στη σύγκρουση και η πίεση μέσω της κοινωνικής ομηρίας δεν συνιστούν πρόοδο. Αντιθέτως, παραπέμπουν σε αδιαλλαξία, σε πολιτική μυωπία και, ενδεχομένως, σε μια μορφή εκβιαστικής πρακτικής που απέχει από τις δημοκρατικές αξίες.

Ο πραγματικός αγώνας κερδίζεται με επιχειρήματα, διάλογο και σεβασμό. Μόνο έτσι τα αιτήματα μπορούν να δικαιωθούν χωρίς να διχαστεί η κοινωνία και χωρίς να χαθεί το ηθικό πλεονέκτημα.

ΤΣΑΒΔΑΡΙΔΗΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ