ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

 

Αυτές τις μέρες, δηλαδή λίγο μετά την λήξη του εορταστικού 12ημέρου, καθώς περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, συναντώ τις συνήθεις θλιβερές μεθεόρτιες εικόνες.

·        Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Δηλαδή χριστουγεννιάτικα δέντρα πεταμένα δίπλα σε κάδους απορριμμάτων περιμένουν να περάσει το απορριμματοφόρο του Δήμου για να πάρουν τον δρόμο προς την χωματερή.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο που ήταν στο επίκεντρο όλα αυτές τις ημέρες, ακολουθεί τώρα κι’ αυτό τον φυσικό κύκλο της ζωής.

Αυτή η εικόνα έρχεται στο νου μου κάθε χρόνο από τα τέλη Νοεμβρίου, που αρχίζει ο κόσμος να στολίζει τα δέντρα του. Μου θυμίζει έντονα τον κύκλο της ζωής. Σήμερα γεννιέται με γέλια και χαρές και αύριο πεθαίνει παρατημένο σε μια γωνιά του δρόμου.

Αλλά δεν είναι μόνο τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Είναι και τα γλαστράκια με τα «νεκρά» Αλεξανδρινά. Είναι και τα στραπατσαρισμένα κουτιά μεγάλων ζαχαροπλαστείων. Είναι και οι σχισμένες τσάντες που κάποτε  φιλοξενούσαν στα σπλάχνα τους, πολύτιμα ή λιγότερο πολύτιμα δώρα.

Άλλο θλιβερό θέμα παρουσιάζουν τα καταστήματα, πάσης φύσεως που ενώ το καλοκαίρι σφύζουν από ζωή, τον χειμώνα σου πλακώνουν την ψυχή. Εστιατόρια, καφετέριες, ζαχαροπλαστεία, που το καλοκαίρι έβαζες μέσον για να βρεις ένα τραπέζι να κάτσεις (και για να θυμηθούμε τον Γιάννη τον Μπρίλη στις καρέκλες να κάτσεις καθόσον – και πολύ σωστά –  δεν κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι…).

Ακόμα κι εκείνα τα περίπτερα που πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς, από παγωτά μέχρι σωσίβια και από εφημερίδες μέχρι στρώματα θαλάσσης και από τσιγάρα μέχρι φίλτρα αέρος για τα αυτοκίνητα. Αυτά τα περίπτερα που έχουν και 3-4 ηλεκτροκίνητα αυτοκινητάκια ή άλογα ή ελικόπτερα   κούνιες και… μασάνε τους ευτυχείς γεννήτορες (Έλα μπαμπά, άλλη μία, φωνάζουν οι μπόμπιρες). Όλα αυτά δραχμοβόρα ή μάλλον ευρωβόρα… μηχανοκίνητα, τώρα έχουν τυλιχθεί με νάιλον και περιμένουν υπομονετικά (τι άλλο να κάνουν άλλωστε;) το καλοκαίρι

Ακόμα και τα σουβλατζίδικα, έχουν κατεβάσει ρολά  και έχουν ανανεώσει το ραντεβού με την αξιότιμη πελατεία τους για το καλοκαίρι. Φέτος μάλιστα προμηνύονται αληθινές πιένες, αφού από στις 11 Ιουνίου και μέχρι τις 19 Ιουλίου, διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο (Μουντιάλ) οπότε θ’ αναστενάξουν τα… κρεμμύδια

Θα έχετε παρατηρήσει βεβαια  άλλη μία μελαγχολική εικόνα, που εμφανίζεται με το τέλος μιάς αποκριάτικης, ειτε χοροεσπερίδας είτε παρέλασης. Στοίβες οι σερπαντίνες, στρώματα τα κομφετί και εδώ κι’ εκεί τσαλαπατημένες μάσκες ή αποκριάτικα καπέλα, απομεινάρια μιάς τρελής αποκριάτικης βραδιάς που λένε και οι ποιητές.

Για το Πάσχα βέβαια, οι εικόνες είναι τελείως διαφορετικές και εμπίπτουν στην αρμοδιότητα όχι μελαγχολικών ποιητών, αλλά αυτή των ιατρών. Τούτο το μαρτυρά η σούβλα που στέκεται κενή περιεχομένου σε κάποια γωνιά (αυτή κι’ αν είναι μελαγχολική…)αφού πλέον εξεπλήρωσε και μάλιστα κατά τον καλύτερο τρόπο, την αποστολή της, ενώ δίπλα της υπάρχουν κασόνια ολόκληρα με κενά μπουκάλια μπύρας, σόδας και λοιπών αναψυκτικών.

Και έτσι περνάει ο καιρός και τον σπρώχνουμε κι’ εμείς («πότε νάρθουν τα Χριστούγεννα» , «αργεί ακόμα τοκαλοκαίρι» κ.λπ.) και ξυπνάμε ένα πρωί και δεν έχουμε όρεξη ούτε για δέντρα, ούτε για μάσκες. Για αρνιά και για σούβλες έχουμε, αλλά εδώ και χρόνια έχει δογματίσει ο καρδιολόγος(«κομμένα τα αρνιά, τα κοκορέτσια και τα σπληνάντερα»). Και δεν έχουμε όρεξη, επειδήβρισκόμαστε σ’αυτή τηνηλικία, που οι ίδιοι πλέον αποτελούμε «θλιβερή εικόνα» ή μάλλον για να το πούμε πιο ανώδυνα και πιο κομψά, βρισκόμαστε στην ηλικία του «Μπράβο μπράβο. Για την ηλικία σου καλά κρατιέσαι…», διότι ως γνωστόν υπάρχουν τρεις κλιμακώσεις της ηλικίας:

Η πρώτη: Συναντιόνται δυό φίλοι και θυμούνται έναν κοινό φίλο. Η κουβέντα είναι: «Βρε τι γίνεται ο Γιώργος τον βλέπεις;»

Η δεύτερη: Οι ίδιο φίλοι μετά από λίγα χρόνια: «Ρε συ ο Γιώργος τι κάνει. Είναι καλά;» (Αρχίζουν τα όμορφα)

Η τρίτη: Οι ίδιοι και να μη τα ξαναλέμε: «Ρε τι γίνεται εκείνος ο Γιώργος; Ζει;». Τέλος.

---

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο με θέμα «Η Μάχη της Κόνιτσας», ο φίλος γιατρός Θ.Σ., μου έστειλε το παρακάτω κείμενο:

Χριστούγεννα στην Κονιτσα

Φίλε καλημέρα.

Πρόσφατα βρεθήκαμε μέσα στις γιορτές στα άγια χώματα της Κόνιτσας, στο Μπουραζάνη στη Μολυβδοσκέπαστη, στην Πυρσόγιαννη, στο Πληκάτι, στη Βούρμπιανη, στο Καλπάκι, στη γέφυρα λοχαγού Βήττου.

Κοίταζε ο Μανώλης μου το έρημο φυλάκιο – σκοπιά και ρωτούσε «πού είναι ο σκοπός;»

 

Συγκίνηση αλλά και απογοήτευση.

Μέρες γιορτών δόθηκε η μάχη της Κόνιτσας…

Σκεφτόμουν αυτούς, που βάλανε πλάτη δώσανε αίμα… χάθηκαν ελληνοπούλα, για να μην είμαστε Αλβανία… Μέρες Χριστουγέννων… Στη γέφυρα σκοτώθηκε όλη διμοιρία. Μείναν εκεί. Δεν έφυγε κανένας…

Πού ακούγεται;

Πού φαίνεται;

Ούτε ένα τρισάγιο. Ούτε μια αναφορά. Σαν να μην έγινε τίποτα…. από τους ελληνάρες κρατούντες φιλελεύθερους ερμαφρόδιτους λαδέμπορες. Γαργάρα. Ούτε λέξη. Μόνο γκλαμουριές και μεταξωτές κορδέλες. Κατά τα άλλα πάμε καλά.

Γύριζα με τα παιδιά μου και τους μιλούσα και μου είπαν: «Καλά μόνο εσύ τα ξέρεις; Κανένας άλλος  δε μιλάει;  Δόθηκαν μάχες, έγινε χαλασμός χρονιάρες μέρες, ήρθε η ιδία  η βασίλισσα Φρειδερίκη μέσα στο χαλασμό  και δεν ξέρει κάνεις τίποτα;»

Παρένθεση, η νονά του Μανώλη στρατιωτικός  η ίδια,  γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κόνιτσα, αγνοούσε την ιστορία της μάχης. Είμαστε μαζί στις βόλτες με τα παιδιά και δεν με πίστευε γι’ αυτά που εξιστορούσα. Δεν άκουσε, δεν της είπαν ποτέ τίποτα. Κοίταζε τις ιστορίες στο… Google!

Το τάγμα που βρίσκεται σήμερα στην Κόνιτσα, μόνο τάγμα δεν είναι. Ελάχιστη δύναμη στο στρατόπεδο πλέον. Έτσι μου μετέφεραν.

Ερημιά. Το βράδυ ένα φωτάκι στο λόφο, μέσα από τα κτήρια του στρατοπέδου – φάντασμα, στην είσοδο της πόλης. Τοπίο Αγγελόπουλου. Εννοείται ότι δεν υπάρχει ελληνικό φυλάκιο επανδρωμένο σε όλη τη μεθοριακή….

Στο Πληκάτι, εικόνες far  west.  Μόνο ταμπέλες  κίτρινες…

Στο Καλπάκι,  στο Πολεμικό Μουσείο ένας ντόπιος στρατιώτης φύλακας και ξεναγός,  παπαδοπαίδι,  μας κοίταζε σαν  να είμαστε ufo. Να μιλάμε για το Έπος του ’40, εννοείται ότι εγώ μίλαγα και εξηγούσα στα παιδιά και αυτός δεν ήξερε για την σπηλιά του Κατσιμήτρου, στην βόλτα του δρόμου, στα 800 μέτρα….κοίταζε το κινητό…

Η  ιστορική  8η Μεραρχία, καλύτερα να μη τα λέμε…. Και ο Ράμα να μας λέει προχτές οτι δεν είμαστε Έλληνες και δεν τον ξέσκισαν ,  δεν πέταξαν χαμηλά τα rafal  να τον λιώσουν. Πού είσαι   ρε Δένδιααααα;  Σε καμμιά δεξίωση με τη μινιφορούσα  Κίμπερλι   και τον επόμενο βουλευτή αοιδό Αργυρό;

Θυμήθηκα τον Βασίλη Αυλωνίτη: «Ωρε που πάμεεεε;»

Άντε και καλούς απογόνους

Το αποκηρύσσω

Προσέξτε τον βαθμό

Υποκλίνομαι στα παλικάρια!

·        . «Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα», λέει η παροιμία. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, τα οποία, καλύτερα να τα πάρουμε απ’ την αρχή. Η Cosmoteκαι ηNova, είχαν μοιρασθεί την μετάδοση των αγώνων Α΄ Εθνικής. Αργότερα, για το καλό μας αλλά και την καταπολέμηση της λειτουργία παράνομων αποκωδικοποιητών , άρα και την διαφυγή κερδών, τα αθλητικά κανάλια ενώθηκαν και με μία συνδρομή είχες στο σαλόνι σου, όλους τους αγώνες. Αμ δε, αφού τα πράγματα δεν έγιναν για το καλό μας. Και αυτή η γωνιά, αλλά και πολλές αθλητικές εφημερίδες και ιστοσελίδες, έχουν αναφερθεί στον κακό, έως ανύπαρκτο, συντονισμό των καναλιών, αφού πολλές φορές, την ίδια ώρα μεταδίδουν δύο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Για παράδειγμα, το Σάββατο10 Ιανουαρίου, είχαμε ταυτόχρονη μετάδοση των αγώνων Παναιτωλικός – ΠΑΟΚ και Ατρόμητος – Ολυμπιακός, οι οποίο βεβαίως δεν ενδιέφεραν μόνο τους φίλους των τεσσάρων ομάδων. Αυτό δεν μπορούν να το καταλάβουν οι αρμόδιοι για τον συντονισμό των ασυντόνιστων; Παλιά έλεγαν ότι το έκαναν για λόγους τηλεθέασης, άρα και διαφημίσεων. Τώρα όμως θα πρέπει να εξέλειπε αυτός ο λόγος λόγω της ενοποιήσεως. Μπα δε βαριέσαι! Πάντως εμείς, με παροιμία αρχίσαμε και με τέτοια θα κλείσουμε:  «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω».

·        . Δεν τολμάει ρε σύντροφοι να σκάσει ένα γεγονός, κακό συνήθως (π.χ. Ιράν, Βενεζουέλα, Γροιλανδία), ή μη τυχόν πέσει καμιά τουφεκιά από κυνηγό στις εσχατιές της Ασίας και αμέσως εμφανίζονται στο γυαλί οι ειδήμονες του είδους, που είναι ή απόστρατοι ή επίτιμοι ή ομότιμοι ή, γενικώς, πρώην. Και το κακό ξέρετε ποιο είναι; Ότι, σχεδόν πάντα, τα σχόλιά τους είναι υποτιμητικά για τους εν ενεργεία συναδέλφους τους, αφού αυτοί θα έκαναν «εκείνο» ή το «άλλο». Δεν έχουν δυστυχώς καταλάβει ή δεν θέλουν να το πιστέψουν, ότι από την στιγμή που έφυγαν από την υπηρεσία επέρχονται αλλαγές και τα δεδομένα που εκείνοι ήξεραν, διαρκώς αλλάζουν. Άλλωστε την στιγμή που κριτικάρουν εκ του ασφαλούς, δεν γνωρίζουν τα δεδομένα και τις προϋποθέσεις, που ισχύουν εκεί που κάποτε αυτοί υπηρετούσαν. Μπορεί να έχουν την – δικαιολογημένη ή όχι –  πικρία, που έφυγαν από την υπηρεσία, αλλά  γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι εν ενεργεία συνάδελφοί τους. Θα πρέπει επίσης να καταλάβουν ότι με την αποχώρησή τους δεν σταματάει να λειτουργεί η οποιαδήποτε υπηρεσία. Τις περισσότερες – αν όχι – όλες τι φορές, οι επιγενόμενοι έχουν πιο φρέσκα μυαλά και η κατάρτισή τους είναι – λογικό –  πιο  προηγμένη. Το «ουδείς αναντικατάστατος» είναι σοφό. Ας το καδράρουν και να το κρεμάσουν στο γραφείο τους. Θα βοηθήσει κι’ αυτούς και – ιδίως –  εμάς.

·        . Η σκηνή σε κάποια Παιδική Χαρά της Αθήνας. Η γιαγιά παρακαλεί έναν μπόμπιρα που έχει καπαρώσει εδώ και ώρα μια κούνια να κατέβει, για να κάνει λίγο και το εγγονάκι της. Απάντηση: «Δεν κατεβαίνω. Ο πατέρας μου είναι αντιδήμαρχος». Όταν σ’ ένα σπίτι ο δικαιωματισμός και η κατά παντός επιστητού δήθεν «επαναστατικότητα», αλλά και η φράση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» (ή στο πιο ευγενικό «ξέρετε ο κ. υπουργός»…), ακούγονται συχνά, τότε μοιραίως ο γόνος της οικογενείας και θα παραβεί το όριο ταχύτητας και μολότοφ θα ρίξει  και «ξέρεις ποιος είναι ο πατέρας μου ρε» θα πει. Οι αρχαίοι έλεγαν: «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα». Όταν από την πρώτη στιγμή που ξεστόμισε κάτι τέτοιο ο κανακάρης  του αντιδημάρχου, διότι σίγουρα θα το ξεστόμιζε συνεχώς, έτρωγε μια ξεγυριστή φάπα αλά καθηγητής Φλωράς στην Παπασταύρου, στο επικό «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» ή, επειδή είναι… αντιπαιδαγωγικό, παρακολουθούσε την τριώρου διαρκείας διάλεξη: «Η ψωροπερηφάνια υπό το πρίσμα του κοινωνικού αεισιχτιρισμού», τότε, μάλλον σίγουρα, δεν θα είχαμε αυτά, που διαβάζουμε συχνότατα στις εφημερίδες. Όμως οι μοντέρνες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης, ούτε φούσκους επιτρέπουν (κάποτε η μακαρίτισσα η μητέρα μου εκτόξευσε εναντίον μου καρέκλα, αλλά… αστόχησε…), ούτε διαλέξεις προβλέπουν. Εμ τότε ας τα λουστούμε..

·        . Τι θα γίνει ρε παιδιά με τους διάφορους γύφτους που μας περιτριγυρίζουν; Και δεν μιλάω για τους γνωστούς ντόπιους. Μιλάω για τις… υπερδυνάμεις των Σκοπίων και της Αλβανίας. Απανωτές οι καρπαζιές που δεχόμαστε, χωρίς να βγάζουμε κιχ. Εν τάξει είμαστε υπέρ των ήρεμων νερών ή βράχων, αλλά μέχρι πού; Υπάρχει όριο; Έρχονται κάποιοι μουσικοί – και καλά – στη Φλώρινα και σε συναυλία τους αρχίζουν να παίζουν σκοπιανά. Ευτυχώς, επεμβαίνει ο Δήμαρχος και αποκαθιστά την τάξη. Από την κυβέρνηση, άκρα του τάφου σιωπή. Ο, λίγο πιο κάτω από τον… Τραμπ, Έντι Ράμα, αυτοκράτορας της Αλβανίας και βαθύς γνώστης της ιστορίας, αμφισβητεί ότι οι Έλληνες είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη με το συγκλονιστικό επιχείρημα  «όμως δεν είστε»… Κατόπιν αυτών προτείνεται να  διοργανωθεί και νέα μεγάλη ζωγραφική έκθεση του Ράμα στην Αθήνα, η οποία να τεθεί υπό την προσωπική αιγίδα του κ. Μητσοτάκη, μεγάλου θαυμαστού, ως γνωστόν, του Αλβανού Μιχαήλ Άγγελου. Ακόμα να επανεξετασθεί παλαιοτέρα πρότασή μας, περί «βλάβης» 1 ή 2 ημερών του συστήματος μεταφοράς εμβασμάτων εργαζομένων εδώ Αλβανών, προς την Αλβανία. Μα θα την πληρώσουν οι σκληρά εργαζόμενοι απλοί άνθρωποι; Μα νομίζω ότι είναι ένθερμοι υποστηρικτές του μαφιόζου πρωθυπουργού τους.

·        . Θα συμφωνήσετε φίλοι μου ότι οι γυναίκες είναι ανυπόμονα πλάσματα και μη βιαστείτε να μου αποδώσετε αντιφεμινιστικά ένστικτα (πλέον δεν μπορούμε να πούμε κάτι και να μη μας απειλεί κάποια συλλογικότητα…). Όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το βράδυ της 6 Σεπτεμβρίου και μόλις τελείωσε η ομιλία του κ. Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ, η γυναίκα μου πήρε ένα ύφος ευτυχισμένου ανθρώπου. Πρωί – πρωί σηκώθηκε, μου είπε ένα βιαστικό «γειά» και εξαφανίστηκε. Γύρισε αργά το μεσημέρι με ένα μάτσο ταξιδιωτικά φυλλάδια, με προσπέκτους αυτοκινήτων και με δύο… σάντουιτς. «Πρέπει να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε». «Τι και γιατί;». «Διάφορα. Δεν άκουσες τι είπε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη; Αυξήσεις, επιδόματα, φορολογικές ελαφρύνσεις, μέχρι και βοσκοτόπια του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μας δώσει» «Τι λες ρε γυναίκα;» «Α ναι ξέχασα ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είχε εμφανισθεί ακόμα». Έτσι η γυναίκα μου, έγραφε, έσβηνε, μελετούσε χάρτες, έκανε συγκρίσεις τεχνικών χαρακτηριστικών ακριβών αυτοκινήτων (πόρσε, μαζεράτι ξέρετε σεις…). Όλα αυτά μέχρι προχθές που «μπήκε» η σύνταξη, οπότε περίλυπη μου λέει: «Ξέρεις, η αύξηση ήταν 60 ευρώ, ίσον με 15 σουβλάκια του Παντελή». «Δεν πειράζει ρε γυναίκα την υγειά μας νάχουμε. Πετάξου πάρε δύο σουβλάκια με απ’ όλα και τα ρέστα βάλτα αύριο στην τράπεζα για τα γεράματά μας»…