Είναι πρόδηλο ότι, ημείς ως άνθρωποι αισθανόμεθα αδύνατοι έναντι της
δύναμης του Θεού, ήτοι του γεννήτορος και δημιουργού μας, καθότι επί
καθημερινής βάσεως ερχόμεθα, εκόντες άκοντες, εις επαφήν με σωρεία καθημερινών
προβλημάτων τα οποία τιτρώσκουν εκ βάθρων, την δομή της προσωπικότητάς μας
ανακόπτοντας την τυχόν πορείας μας, προς την ζωή μας.
Φρονούμε, ορισμένες φορές, ότι είμεθα αλώβητοι ή μικροί θεοί, περιπίπτοντας
εις την πλάνη ότι δήθεν είμεθα αιώνιοι, επειδή τυγχάνει να έχουμε επιτύχει την
συσσώρευση υλικών αγαθών, την διαμόρφωση ενός γυμανσμένου σώματος ή την
εξασφάλιση πανεπιστημιακών πτυχίων.
Η ματαιότητας του ανθρώπου εξαντλείται περιοριστικά ως προς την διασφάλιση
του εαυτό του και την αναγόρευσή του ως
υπερ άνω των πάντων, εκτρέφοντας τοιουτοτρόπως υπερφίαλα αλαζονικώς και
εγωπαθείς τάσεις, ικανές και πρόσφορες να του καλλιεργηθεί η πεπλανημένη
αναληθής και κίβδηλος πεποίθησης ότι ελέγχει τα πάντα.
Βούλομαι ειπείν δηλαδή βάσει των ανωτέρω, ότι ότε είσαι νεαρός, θεωρείς
αυθαίρετα ότι η ζωή σου δεν καθίσταται θνησιγενής και ότι έκπαλαι θα είσαι σφριγηλός και
γενναίος, προπαρασκευασμένος αείποτε, να
κατανικήσεις
τους πάντες.
Όμως έρχεται μία ημέρα ένθα δια διαφόρους λόγους, κλυδωνίζεται η υγεία του
φαινομενικά παντοδύναμου ωσεί κοσμο-εξουσιαστή με αποτέλεσμα, μετά ταύτα, να
ικετεύει το Μεγαλο-δύναμο, δια την αρωγή του.
Είναι πρόδηλο, εν προκειμένω, ότι η
ανθρώπινη φύση καθίσταται ιδιαίτατα αδύναμη, ως προς τα ζητήματα υγείας αλλά
και εν γένει με την ορθή και λυσιτελή αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων,
λόγω της συνθέσεως και της περιπλοκότητάς τους.
Εν πάση περιπτώσει, η ιδρυθείσα σχέση μεταξύ πολίτου και θεού καθίσταται
ιδιαίτατα σπουδαία και αδηρίτως αναγκαία δια την ψυχική και ουσιαστική
ισορροπία του ανθρωπίνου προσώπου, ως εκ τούτου λοιπόν, επιτυγχάνεται τούτο, με
την αρωγή του πνευματικού οποίος
στηρίζει και χαράσσει την ορθή κατευθυντήρια γραμμή ως προς τον ορθό τρόπο
τηρήσεως της παρακαταθήκης του Θεού.
Η μοναδική απαρασάλευτη αρχή και θεμελιώδη σταθερά της ανθρώπινης φύσεως
καθίσταται η Πίστη προς τον Θεό, καθότι μας κατευθύνει προς μία ορισμένη πορεία
του ανθρώπου, αφενός καθόλη την διάρκεια του θνησιγενούς βίου τους και εξ
ετέρου ενόψει της αιωνίας Ζωής, δια της χαράξεως της κατευθυντήριας εκ της
Θυσιαστικής Αυταπάρνησης του θεανθρώπου.
Το Εκούσιον Πάθος, η κατάλυση του Θανάτου δια τον Θάνατο και η ενσυνείδητη
κατάδυση του Υιού του Θεού του Μονογενούς εις τα μνήματα και μετά ταύτα, η
ανάστασή Του εκ του Άδου, συντρίβοντας εκ βάθρων τον θάνατο, αφότου τον
αντιμετώπισε ενώπιον ενωπίω, και τον κατανίκησε, μεταλαμπαδεύοντας ούτως το
ανέσπερο, το ζείδωρο και το ζώπυρο Φως της Αναστάσεως και εν γένει της
Αληθείας.
Είναι λοιπόν πρόδηλον, ότι το καταφύγιο του πεπερασμένου βίου της,
πολυβασανισμένης ανθρώπινης φύσεως καθίσταται ανυπερθέτως ο Θεός, η καταφυγή
και η οντολογική ανακούφιση δια της Θείας Προσευχής και διαρκούς αρωγής.
Το μεγαλείο της Πίστης καθάπερ, της συνειδητής μετοχής προς τα θεία
Μυστήρια εξασφαλίζει μία ορισμένη θέαση προς την ανθρώπινη φύση με στόχο, την
ειρήνη, την νηφαλιότητα και την αγάπη.
Η αγάπη δε, προϋποθέτει συγκεκριμένη μορφή ασκήσεως, και οικοδομείται μόνον
από μυημένους και δια μέσου της χάριτος του Κυρίου μας η οποία επιτυγχάνεται
δια της συνδρομής της Εκκλησίας μας και της προσευχής των Αγίων μας προς την
Θεομήτωρ και τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστού.
Εν κατακλείδι, φρονώ, ότι ουδεμία ημέρα, δεν πρέπει να ρέει, άνευ της
προσευχής προς τον Κύριο, καθότι η Ζωή
μας άνευ της Παρουσίας του Θεού, δεν έχει ορθή κατεύθυνση, αγόμεθα και φερόμεθα
άνευ ουδεμίας πνευματικής και ουσιαστικής πυξίδας, καθότι εν προκειμένω, ο
ενδόμυχος οντολογικός νόστος προς τον Κήπο της Εδέμ, μας δημιουργούν πέραν από
την δίψα δια την αιώνια Ζωή, την διαρκή συνέχεια, τον ομφάλιο δηλαδή λώρο.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Δεν υπάρχουν σχόλια