ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΑ.

 

Γράφει ο Βαλκανίδης Δήμος εκ Κουφαλίων tamystikatoubaltou.blogspot.

Έστω και πάρα πολύ ετεροχρονισμένα σαφώς, εν μέρει όμως, νιώθω την περισσή ανάγκη, να εκφράσω τα βαθύτατα συλλυπητήρια μου, προς τους αγαπημένους οικείους της, δίκην άτυπου επικήδειου δυστυχώς. Διότι με ελέγχει κατάφωρα η Ορθόδοξη Χριστιανική μου συνείδηση, προς τιμήν, της πρώην Συμμαθήτριας μου, του Γυμνασίου των Κουφαλίων, του τμήματος Α1 εν έτη 1993. Καθώς πριν περίπου 4 συναπτά έτη, αποδήμησε εν Κυρίω, σε ηλικία μόλις 36 ετών, εις την Επουράνια Αγκαλιά των Αγγέλων, λόγω της επάρατης νόσου. Συν τοις άλλοις άφησε πίσω της, 2 ανήλικα ορφανά τέκνα, τον Αγαπημένο Σύζυγο της, την Αξιολάτρευτη Μητέρα της, και τον Πολυαγαπημένο Ιδιαίτερο Αδερφό της. Εν τω μεταξύ όπως ευλόγως αντιλαμβάνεστε όλοι σας, για προφανώς ιδιαίτερους ευνόητους τοπικούς, ευαίσθητους λόγους, του κατεξοχήν συναισθηματισμού, δεν επιτρέπεται να αναφέρω το Όνομα της. Εν συνεχεία θεωρώ ανεπιφύλακτα, ακραδάντως όμως, ότι βρίσκεται εις την Ουράνια Βασιλεία του Παραδείσου και εν γένει βλέπει Πρόσωπο Θεού. Παράλληλα όσες φορές επισκέπτομαι τα τοπικά Κοιμητήρια των Κουφαλίων, θεωρώ τον εαυτό μου, τόσο μικρό και ασήμαντο, μπροστά στο δικό της μεγαλείο, ενώ περνώ πάντοτε σεμνά ταπεινά διακριτικά, από την Τελευταία της Κατοικία, ώστε να αποκομίσω αντλώντας περαιτέρω, δύναμη ψυχικής μεγαλοσύνης, από την ανεξάντλητη αέναη δύναμη της. Εν ολίγοις πάντοτε την Θαύμαζα ενδομύχως, για τον εσωτερικό δυναμισμό του Μεγαλείου που εξέπεμπε. Εν αντιθέσει παρόλο που ήταν κορίτσι απροστάτευτο, σε νεαρή ηλικία, ώστε να καταφέρνει να αντιμετωπίζει θαρρετά, δια της εύτολμης Αξιοπρέπειας της, τα αναρίθμητα πολυποίκιλα οικογενειακά προβλήματα των δυσκολιών, που την ταλάνιζαν. Επομένως αναπολώ θέλοντας και μη, την παιδική μας ηλικία, όταν εν μέρει ανέμελα, γυμναζόμασταν παρέα, όλα τα παιδιά τα συνομήλικα μας. Ως εκ τούτου αναρωτώμενος, το πόσους Μεγάλους Σταυρούς, Σήκωσε αυτό το Κορίτσι εις τις πλάτες της, στην σύντομη πορεία της διαδρομής, της ζωής της; Θέλω να σας εξομολογηθώ το ατόπημα μου, ότι δεν παραβρέθηκα στην Κηδεία της, διότι δούλευα, αλλά και να μην εργαζόμουνα, πάλι δεν θα είχα τα ψυχικά αποθέματα, να την αντικρίσω, μέσα εις το φέρετρο της τελευταίας της κατοικίας. Εν τω μεταξύ και επειδή κανένας Φανταχτερός Επικήδειος, δεν ακούστηκε προς τιμήν της ως είθισται, εις την Τοπική Εκκλησία, βλέπετε ήταν από μη εύπορη οικογένεια, και ο νοών νοείτω, την ώρα της Εξοδίου Ακολουθίας, όπως άλλωστε συμβαίνει σε τέτοιες ιδιαίτερες περιπτώσεις, αιωνίου αποχαιρετισμού. Εν προκειμένω νιώθω την  ανάγκη ενδομύχως, να το πράξω εγώ, έστω και άτυπα, πάρα πολύ ετεροχρονισμένα, ώστε να εξωτερικεύσω τα ποικίλα συναισθήματα μου και εν γένει τα την Τιμήσω. Επιπροσθέτως ιδίως του θαυμασμού που τρέφω προς το πρόσωπο της, ένας ανάξιος πρώην Συμμαθητής της και Συναθλητής της, στα αγωνίσματα του Στίβου, δούλος του Θεού, μέσω του ταπεινού μας τοπικού blog ονόματι tamystikatoubaltou.blogspot.

 

Θα ήθελα εν τάχει επιδερμικώς, να σας σκιαγραφήσω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα, των πολλαπλών της προσόντων. Εν γένει ήταν ξανθιά μετρίου αναστήματος, και πολύ δυναμική στον χαρακτήρα, όπως επίσης και στο σώμα, αλλιώς με τα τόσα ποικιλώνυμα ακανθώδη προβλήματα που αντιμετώπιζε καθημερινώς, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, δια της αξιοπρέπειας και να ανταπεξέλθει εν πολλοίς. Προσωπικώς όχι απλώς την σεβόμουνα διακριτικά, για τα οικογενειακά προβλήματα που αντιμετώπιζε, αλλά και την φοβούμουνα ειλικρινώς, καθώς παρόλο την παιδική αγνότητα της ηλικία της, είχε αρπάζει την ζωή από τα μαλλιά, δίχως να φοβάται κανέναν απολύτως. Αυτό που θα μου μείνει χαραγμένο ανεξίτηλα στην μνήμη μου, ως ευχάριστη αίσθηση της αναμνήσεως, από την Συμμαθήτρια μου, ήταν στο μάθημα της Γυμναστικής, πως έτρεχε πάρα πολύ γρήγορα στον στίβο, ήταν η Κορυφαία και με διαφορά από όλους μας, όχι μόνο από τα Κορίτσια της ηλικίας της, αλλά και από τα αγόρια. Εν ολίγοις ήταν ο φόβος και ο τρόμος μας, ώστε να μην μας έβαζε η Κυρία Γυμνάστρια, να αναμετρηθούμε μαζί της στην γραμμή του Στίβου της εκκίνησης, είχαμε ήδη ηττηθεί προ πολλού, πριν ακόμη ξεκινήσουμε την πορεία του τρεξίματος, για αυτό και την αποκαλούσαν ως Ταλέντο. Ας ενθυμηθώ αλγεινώς, τα πολύ δύσκολα πέτρινα παιδικά της χρόνια, διότι μόνο που τα σκέφτομαι, δεν σας το κρύβω πως λυγίζω ακόμη και τώρα, παρόλο το πολλαπλό πέρασμα των 30 ετών. Καθώς από ότι γνώριζα επιδερμικώς, την είχε εγκαταλείψει σε πολλή μικρή ηλικία ο Πατέρας της, μαζί με τον δύο χρόνων μεγαλύτερο αδερφό της, τον Κωφάλαλο όμως, και την Μητέρα της, με τα όποια προβληματάκια αντιμετώπιζε και αυτή, όπως άλλωστε όλοι μας, θέλοντας και μη, συν τοις άλλοις τα οικονομικά. Τι να πρώτο Θυμηθώ, όταν στην Πρώτη Γυμνασίου, σε αυτήν την τόσο τρυφερή και ευαίσθητη ηλικία, των 12 με 13 ετών. Επειδή όλα τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία, θέλοντας και μη, κρέμονται στην κυριολεξία, από τις αγκαλιές των πατεράδων τους, τότε τα θρανία μας ήταν δίπλα, δίπλα, πλάι, πλάι, και αυτή καθόταν μαζί με τον αδερφό της, τον ανάπηρο να ακούσει και συνάμα να ομιλήσει ώστε να συνεννοηθεί, και παρόλο που ήταν μικρότερη του, προσπαθούσε με χέρια και με πόδια εναγωνίως, να τον εξηγήσει την ανάγνωση του Μαθήματος. Εν συνεχεία σε μεγαλύτερη ηλικία του Λυκείου, δια της αναγκαστικής εφηβείας, την έχασα εξολοκλήρου τα ίχνη της, εν τάχει έμαθα πως Παντρεύτηκε και χάρηκα ιδιαιτέρως, λέγοντας ενδομύχως, πως όσα στερήθηκε στην Παιδική της ηλικία, θα τα απολαύσει ως έγγαμη μητέρα συζύγου.

 

Εν κατακλείδι είχα να την δω πάρα πολλά χρόνια, περίπου μίας 20ετίας, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, και την αντίκρισα να εργάζεται αξιοπρεπώς, εν μέρει σε ένα νυχτερινό χώρο εστίασης, τα λεγόμενα τοπικά Σαντουιτσάδικα. Μόλις την παρήγγειλα το σάντουιτς που επιθυμούσα, κοιταχτήκαμε θέλοντας και μη στα μάτια, με εκείνο το μελαγχολικό της βλέμμα, που σε διαπερνούσε σίδηρο στην καρδιά, ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα. Παράλληλα μου ήρθαν στην μνήμη μου, όλες αυτές οι παιδικές στιγμές, αφενός μεν, του για εμένα ανέμελων χρόνων, αλλά αφετέρου δε, για αυτήν ακανθώδη χρόνων, που περάσαμε στα σχολικά μας χρόνια. Εν τω μεταξύ λέγοντας από μέσα μου, η Συμμαθήτρια τα βάσανα δεν την εγκατέλειψαν ακόμη, όπως ευελπιστούσα, καθώς εργαζόταν αξιοπρεπώς, για τον άρτο τον επιούσιο Σάββατο βράδυ, όταν οι υπόλοιπες Συμμαθήτριες μας, την ίδια ώρα ήταν στο Κομμωτήριο, για την επικείμενη νυχτερινή τους διασκέδαση του lifestyle. Μετέπειτα έμαθα πως προσβλήθηκε από την επάρατη νόσο και είναι πολύ σοβαρά, ενώ πηγαινοέρχεται για χημειοθεραπείες, στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και στεναχωρήθηκε βαθύτατα. Παράλληλα ενημερώθηκα από έμπιστα οικείας της πρόσωπα, πως ολημερίς προσευχότανε, στο κρεβάτι του πόνου του νοσοκομείου, με το Κομποσκοίνι ανά χείρας, παρόλο που έχανε συνεχώς κιλά λόγω της ασθένειας, εις την Παναγιά μας, για να την απαλλάξει από τους αφόρητους πόνους της. Εν τέλει ο Πατέρας της στα στερνά της, προφανώς μετανοημένος, άλλωστε ουδείς αλάνθαστος παρά μόνο ο Θεός, την επισκέφθηκε στο κρεβάτι του πόνου, από όσο εν τάχει επιδερμικώς γνωρίζω. Ενώ την ζήτησε έμπρακτα συγγνώμη, όπως επίσης προσφάτως με συνάντησε την Ημέρα του ψυχοσάββατου, και μου έδωσε την πατροπαράδοτη Κουρούδα-Ψωμάκι-λέγοντας μου, για τις ψυχές των Κεκοιμημένων, εννοώντας για την αδικοχαμένη κόρη του. Υστερόγραφο Πόσους Μεγάλους Σταυρούς Σήκωσε αυτό το Κορίτσι, ας αναρωτηθούμε λιγάκι, Πρώτον σε παιδική ηλικία την εγκατέλειψε ο Πατέρας της, με ότι αυτό συνεπάγεται αλγεινώς. Δεύτερον, ο αδερφός της με την αναπηρία να ομιλήσει, προσπαθώντας αυτή αγογγύστως οικειοθελώς, ολομόναχη να τον ενημερώσει, ώστε να συνεννοηθεί, για τα καθημερινά σχολικά μαθήματα και εν γένει τον βίο. Εν ολίγοις υπήρξε η παρηγοριά του, η πολυαγαπημένη του αδερφή, το στήριγμα του εν πολλοίς, και Τρίτον, η αρρώστια που προσβλήθηκε, στερώντας θέλοντας και μη, την επιμέρους ζωή της, από τα αγαπημένα τέκνα της, και τον σύζυγο της, αλλά και εν γένει οικογένεια της. Ως ελάχιστο χρέος τιμής, αιωνίου ευγνωμοσύνης, έγραψα αυτά τα ολίγα λόγια παρηγοριάς, προς τιμήν της, της Πολυαγαπημένη Συμμαθήτριας μου. Διότι το ποθούσε η ψυχή μου, και εύχομαι, καθώς βρίσκεται σίγουρα θέλω να πιστεύω, ευελπιστώντας στο Έλεος της Φιλευσπλαχνίας του Οικτίρμων Θεού, στις αγκάλες του Ουράνιου Θεού Πατέρα μας, δια της Σταυρικής Αναστάσιμης Αγάπης, του Ιησού Χριστού, να μνημονεύει για όλους μας, εκεί που βρίσκεται. Αιωνία της η μνήμη.

 

Ένας ανάξιος δούλος του Θεού ο Βαλκανίδης Δήμος εκ Κουφαλίων tamystikatoubaltou.blogspot.