Ανθρώπινα, έχω κάθε καλή διάθεση να
πιστέψω ότι η κοπέλα είναι αθώα και ότι είναι θύμα δικαστικής πλάνης, όπως
λέγεται στη νομική αργκό. Με άλλα λόγια, είναι εξαιρετικά πιθανό το δικαστήριο
πρωτόδικα να έκανε λάθος. Και γι’ αυτό υπάρχει η ασφαλιστική δικλείδα του
δεύτερου βαθμού, ώστε τέτοια λάθη να διορθώνονται, αν διαπιστώνονται. Συνεπώς,
αν η αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης ήταν πλημμελώς τεκμηριωμένη, τότε
το Εφετείο μπορεί να άρει την αδικία. Βέβαια, κανείς δεν θα δώσει πίσω στην
Ηριάννα τα χαμένα χρόνια της και κανείς δεν θα μπορέσει να απαλείψει από την
ψυχή και τη μνήμη της την εμπειρία της φυλακής.
Μέχρι εκεί όμως. Κατανοώ την κριτική στις
αποφάσεις της δικαιοσύνης. Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής σε αυτή τη ζωή,
άλλωστε και οι κρίνοντες κρίνονται. Και κατανοώ την κριτική όταν γίνεται επί
κάποιας συγκεκριμένης βάσης, η οποία πηγάζει είτε από γνώση της δικογραφίας
είτε από γνώση αντίστοιχων δικονομικών διαδικασιών. Και, μπορεί η δημοσιότητα
της υπόθεσης να τη βγάζει από τα στενά δικονομικά πλαίσια, αλλά ο ένθεν
κακείθεν φανατισμός, δεν κάνει καλό. Δεν προσφέρει καμία απολύτως υπηρεσία,
αντίθετα δυναμιτίζει το κλίμα ακόμα και για πράγματα που θα έπρεπε να είναι
πεδία συναίνεσης, όπως για παράδειγμα η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.
Είναι, όμως, εξοργιστικό κάποιο να μιλάνε
για πραξικοπήματα. Σαν να λένε ότι οι δικαστές διάλεξαν την Ηριάννα για να
τιμωρήσουν την τρομοκρατία στο πρόσωπό της. Γιατί αυτή; Τι θα προσέφερε;
Τεκμηριωμένες απαντήσεις σε αυτά δεν υπάρχουν. Αλλά, δικάζοντας τους δικαστές,
ορισμένοι νομίζουν ότι θα ξεσπάσουν την οργή τους για την απόφαση. Δεν πάει,
ευτυχώς ή δυστυχώς, έτσι στις ευνομούμενες πολιτείες. Κι εγώ δεν βλέπω τη
δικαιοσύνη ως «απέναντι». Θέλω να κάνει τη δουλειά της, όπως την έχει κάνει
τόσες και τόσες φορές αυτά τα χρόνια, όταν στάθηκε ως ισχυρό θεσμικό ανάχωμα,
προκειμένου να μην αποσυντεθεί ολοκληρωτικά η χώρα. Η δικαιοσύνη κάνει λάθη. Η
δικαιοσύνη, όπως και όλοι οι κλάδοι σε αυτή τη χώρα, περνά κρίση, κρίση
ευθυκρισίας και ταχύτητας. Αλλά, τα προβλήματά της δεν διορθώνονται με διάλυση
και αναδόμησή της κατά τις βουλές της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.
Οι ίδιοι οι δικαστικοι ξέρουν πολύ καλά τι
πρέπει να κάνουν για να αποκαταστήσουν το κύρος της δικαιοσύνης. Δηλαδή, τη
δουλειά τους. Όσο για τους δικαστές του καναπέ, κάποια στιγμή ας ξεμπερδέψουν
τη θεμιτή κριτική από τις συνθηματολογικές παρόλες που απλά πολώνουν την
κατάσταση.
ΠΗΓΗ:http://www.rizopoulospost.com
Δεν υπάρχουν σχόλια