Αυτή η μέρα ανέκαθεν μου δημιουργούσε ανάμεικτα συναισθήματα..και θα
εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ.
Δέχομαι το "Πολυτεχνείο" (Νοέμβριος 1973) ως μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Παιδιά 18-25 ετών που διψούσαν για ελευθερία,εξεγέρθηκαν και κατάφεραν να κλονίσουν το καθεστώς, στο οποίο είχε περιέλθει η πατρίδα μας από το 1967. Δεν είναι μικρό πράγμα. Αλλά μέχρι εκεί.
Από εδώ και πέρα όμως, ξεκινά ο μύθος. Ένας μύθος που πλάστηκε μετέπειτα, σαν να ήταν απαραίτητο θεμέλιο για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Ή μάλλον για την "εγκαθίδρυση" αυτών που ήθελαν να οικειοποιηθούν το συμβάν.
Το "Πολυτεχνείο" σίγουρα δεν ήταν αυτό που ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς. Όπως ανέφερα παραπάνω, το κλόνισε οδηγώντας σε εσωτερικές διασπάσεις. Αλλά η δικτατορία (επί Ιωαννίδη πλέον) έπεσε στις 24 Ιουλίου του 1974, γλιστρώντας πάνω στο αίμα της Κύπρου, όχι το 1973 λόγω του "Πολυτεχνείου".
Από τότε και έπειτα, γέμισε ο τόπος με ήρωες Πολυτεχνείου...είτε ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, είτε ανθρώπους που απλά δεν έκαναν τίποτα και ύστερα εμφανίστηκαν ως πρωταγωνιστές. Πάντως, όλοι αυτοί φρόντισαν να το εξαργυρώσουν σε ψήφους, χρήμα, δόξα,και φήμη, χτίζοντας πολιτικές -και όχι μόνο- καριέρες. Ταυτόχρονα, μπόρεσαν και επέβαλλαν τη δική τους λογική παντού:στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ..παντού! Όποιος αμφισβητούσε τα ψεύδη περι "Πολυτεχνείου" στιγματιζόταν -και συνεχίζει να στιγματίζεται μέχρι και σήμερα- ως φασίστας.
Παρόλ' αυτά, τους πραγματικούς πρωταγωνιστές είναι πολύ πιθανό να μην τους γνωρίζουμε καν!!!
Το "Πολυτεχνείο" θα λέγαμε ότι ξεκίνησε με ενωτικά μηνύματα ως ιδέα. Δυστυχώς με όλα αυτά τα γεγονότα, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι λειτούργησε και λειτουργεί διχαστικά για τον ελληνικό λαό.
Με κάτι διχαστικό προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να συγκριθούν με την 17η Νοεμβρίου. Θεωρώ γελοίο να το τονίζω...όμως δεν μπορώ να διανοηθώ οτι υπάρχουν Ελληνες που επιδιώκουν την κατάργηση παρελάσεων στις εθνικές μας εορτές αλλά συμμετέχουν σε τριήμερες επετειακές εκδηλώσεις για το "Πολυτεχνείο"!
Προσωπικα, ως Ελληνίδα, με εκφράζει και με συγκινεί μόνο οτιδήποτε έχουμε καταφέρει ενωμένοι για την πατρίδα μας, ελπίζοντας και σε μελλοντικές συγκινήσεις.
Δέχομαι το "Πολυτεχνείο" (Νοέμβριος 1973) ως μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Παιδιά 18-25 ετών που διψούσαν για ελευθερία,εξεγέρθηκαν και κατάφεραν να κλονίσουν το καθεστώς, στο οποίο είχε περιέλθει η πατρίδα μας από το 1967. Δεν είναι μικρό πράγμα. Αλλά μέχρι εκεί.
Από εδώ και πέρα όμως, ξεκινά ο μύθος. Ένας μύθος που πλάστηκε μετέπειτα, σαν να ήταν απαραίτητο θεμέλιο για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Ή μάλλον για την "εγκαθίδρυση" αυτών που ήθελαν να οικειοποιηθούν το συμβάν.
Το "Πολυτεχνείο" σίγουρα δεν ήταν αυτό που ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς. Όπως ανέφερα παραπάνω, το κλόνισε οδηγώντας σε εσωτερικές διασπάσεις. Αλλά η δικτατορία (επί Ιωαννίδη πλέον) έπεσε στις 24 Ιουλίου του 1974, γλιστρώντας πάνω στο αίμα της Κύπρου, όχι το 1973 λόγω του "Πολυτεχνείου".
Από τότε και έπειτα, γέμισε ο τόπος με ήρωες Πολυτεχνείου...είτε ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, είτε ανθρώπους που απλά δεν έκαναν τίποτα και ύστερα εμφανίστηκαν ως πρωταγωνιστές. Πάντως, όλοι αυτοί φρόντισαν να το εξαργυρώσουν σε ψήφους, χρήμα, δόξα,και φήμη, χτίζοντας πολιτικές -και όχι μόνο- καριέρες. Ταυτόχρονα, μπόρεσαν και επέβαλλαν τη δική τους λογική παντού:στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ..παντού! Όποιος αμφισβητούσε τα ψεύδη περι "Πολυτεχνείου" στιγματιζόταν -και συνεχίζει να στιγματίζεται μέχρι και σήμερα- ως φασίστας.
Παρόλ' αυτά, τους πραγματικούς πρωταγωνιστές είναι πολύ πιθανό να μην τους γνωρίζουμε καν!!!
Το "Πολυτεχνείο" θα λέγαμε ότι ξεκίνησε με ενωτικά μηνύματα ως ιδέα. Δυστυχώς με όλα αυτά τα γεγονότα, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι λειτούργησε και λειτουργεί διχαστικά για τον ελληνικό λαό.
Με κάτι διχαστικό προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να συγκριθούν με την 17η Νοεμβρίου. Θεωρώ γελοίο να το τονίζω...όμως δεν μπορώ να διανοηθώ οτι υπάρχουν Ελληνες που επιδιώκουν την κατάργηση παρελάσεων στις εθνικές μας εορτές αλλά συμμετέχουν σε τριήμερες επετειακές εκδηλώσεις για το "Πολυτεχνείο"!
Προσωπικα, ως Ελληνίδα, με εκφράζει και με συγκινεί μόνο οτιδήποτε έχουμε καταφέρει ενωμένοι για την πατρίδα μας, ελπίζοντας και σε μελλοντικές συγκινήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια