Γράφει ο Κιλτίδης Κώστας - Ιατρός, π. Βουλευτής, π. Υφυπουργός ...
Στη συνέχεια των αναταράξεων της συγκλονιστικής ομιλίας του υπουργού των ΗΠΑ , Μάρκο Αντόνιο Ρούμπιο στην Πνύκα , επιχειρώ αυτή την ανάλυση. Όχι μόνον επειδή προκάλεσε συζητήσεις η σχετική του αναφορά περί εθνικισμού ,αλλά κυρίως επειδή το όλο θέμα επί δεκαετίες αλλοιώνεται, διαστρεβλώνεται και εντέλει κακοποιείται μαζί με την δεινοπαθούσα ελληνική γλώσσα. Οι έχοντες ελληνική παιδεία , στην αλλοδαπή δεν δηλητηριάστηκαν από την παραποίηση και κακοποίηση των εννοιών και νοημάτων , που συνέβη στη χώρα μας. Έχουν την απευθείας γνώση από την αρχαιότητα στη νεοελληνική. Γνωρίζουν επομένως, ότι το θέμα Έθνος, έχει την γλωσσική επέκταση σε εθνισμό, εθνικός και στην ενεργητική έκφραση εθνικισμός -εθνικιστής . Έτσι όπως το διδαχθήκαμε με γραμματική Τζαρτζάνου ή Τριανταφυλλίδη. Το γλωσσικό περιεχόμενο , το απέδωσε παραστατικά ο τέως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης . Απευθυνόμενος σε δημοσιογράφο όταν τον χαρακτήρισε εθνικιστή, «μακάρι να μπορούσα να είμαι αγωνιστής του έθνους μου». Καταθέτω σήμερα με μέγιστο σεβασμό στον φιλόσοφο σοσιαλιστή και πατέρα της προεδρευόμενης Ελληνικής Δημοκρατίας, Αλέξανδρο Παπαναστασίου ,την άγνωστη πνευματική συνεισφορά του . Το 1916 , τεκμηρίωσε στην μελέτη του «ο Εθνικισμός» , το περιεχόμενο της έννοιας . Περιληπτικά είναι : « η αγωνιστική προσπάθεια ομογενοποίησης της πολιτισμικής παρακαταθήκης των γενεών στη συλλογική κοινότητα εντός της και της αγωνιστικής άμυνας απέναντι σε κάθε επιβουλή από κινδύνους κάθε μορφής». Δηλαδή πιό απλά , να αγωνίζονται όλοι στο έθνος για πολιτισμική ομογενοποίηση και να αμύνονται προς κάθε ξένη επιβουλή στην υπόσταση του έθνους (εδαφική, γλωσσική ,παράδοσης και γενικώς πολιτισμική ). Η ταυτότητα του έθνους έχει θεμέλιο κατά Αριστοτέλη την κοινή καταγωγή (προς ούς φύσει συγγένεια εστί) και την συνείδηση ένταξης στη συλλογικότητα των «ομοίων». Ο υπουργός των ΗΠΑ, επανέλαβε με συγκλονιστικό τρόπο την επιτομή του Ίωνα Δραγούμη για τον σεβασμό όλων των εθνών , ως συστατικά της ανθρωπότητος. Λέει στα προσφάτως αδημοσίευτα τετράδιά του : «Από άνθρωπος μιάς τάξης με ορισμένα συμφέροντα, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατειά έννοια και θέλω μιά καινούργια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος». Με την πάροδο των χρόνων,η εργαλειοποίηση στην πολιτική και ιδίως ο κομματικός διχασμός , δυστυχώς ακύρωσαν μια πνευματική συνέχεια από την αρχαιότητα έως τις γενιές του μεσοπολέμου , που αγγίζουν την μεταπολίτευση. Μέρες που είναι, ακούμε ότι πολεμήσαμε τον φασισμό ή τον ναζισμό. Η απλή καταγεγραμμένη ιστορική αλήθεια λέει, ότι πολεμήσαμε Γερμανούς , Ιταλούς και Βουλγάρους. Η έννοια του εθνικισμού και η ταυτότητα του αγωνιστή του έθνους του δεν μπορεί να κομματικοποιείται. Ανήκει στον κάθε ενσυνείδητο πολίτη, μιας εθνικής πολιτείας. Όσοι σφετερίστηκαν την ταυτότητα με κομματική ιδιοτέλεια έβλαψαν διπλά τα εθνικά ιδεώδη. Στον γράφοντα ανήκει η φράση « αν για τον Λένιν , η παιδική ασθένεια του μαρξισμού-κομμουνισμού , είναι οι αριστεριστές , για τον εθνικισμό ο χειρότερος εχθρός και ασθένεια , είναι η μίμηση ξένων προτύπων». Οι διαταραχές συμπεριφοράς και η ανάδειξη αθεράπευτων συμπλεγμάτων , είναι ιεροσυλία να ταυτίζονται με τον εθνικισμό.Η υγειής προσπάθεια κάθε εθνικιστή είναι , να εφαρμόσει αυτά που προσδιόρισε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και στην πράξη εφάρμοσε ο Ιωάννης Μεταξάς το 1940 . Τότε έμπρακτα μπήκαν στην πρώτη γραμμή ,ως αγωνιστές του έθνους και της Πατρίδος εκατοντάδες καλλιτέχνες , λογοτέχνες, επιχειρηματίες . Δυστυχώς η υλιστική κοσμοθεώρηση του μαρξισμού και του φιλελευθερισμού εκφυλίζουν την εθνική συνείδηση σήμερα. Πέραν της κλασικής γραμματείας και της πνευματικής παρακαταθήκης της , πολύ κοντά στις γενιές μας είναι η περίοδος του μεσοπολέμου, όπου η ολότητα του πνευματικού κόσμου διακατεχόταν από την εθνική αγωνιστική έμπνευση έως θανάτου. Σεφέρης, Ελύτης, Παλαμάς Μαβίλης, Καζαντζάκης κ.ά. ύμνησαν την καταγωγή και την πολιτισμική υπόσταση του έθνους. Η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη που διακρίνει την βιολογική θεμέλιο ουσία του έθνους , από την καθαυτό πολιτισμική ταυτότητα του έθνους . Φυλή , Γένος , σηματοδοτούν την καταγωγή και το έθος, έθιμο , έθνος την πολιτισμική οντότητα, ως ύψιστη ανθρώπινη τελείωση. Με σαφήνεια ο Μάρκο Ρούμπιο έθεσε το ζήτημα των διεθνών οργανισμών, που κατέστησαν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί ακύρωσης της εθνικής και κρατικής υπόστασης λαών. Γιαυτό και κατά την ελληνική παράδοση, «το έθιμο νικά τον νόμο» . Πάνω από το διεθνές δίκαιο , υφίσταται το πρόταγμα του εθνικού δικαίου. Οι δε στίχοι του Παλαμά θα μας βασανίζουν, όσο θα παραγνωρίζουμε την νομοτέλεια του ελληνισμού. «Χρωστάμε σ όσους ήρθαν , πέρασαν , θα ρθούνε θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου