Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

 

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις.

Στην πολιτική ζωή, η πελατειακή λογική έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα. Ρουσφέτια, κομματικές εξυπηρετήσεις, διορισμοί, «δικά μας παιδιά», μηχανισμοί προστασίας, άνθρωποι που επιβιώνουν όχι επειδή είναι ικανοί, αλλά επειδή γνωρίζουν ποιον πρέπει να πάρουν τηλέφωνο.

Δεν είναι όλοι έτσι. Και αυτό πρέπει να λέγεται…

Υπάρχουν πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστικοί, γιατροί, εκπαιδευτικοί, και επαγγελματίες που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους.

Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα πολύ συχνά δεν προστατεύει αυτούς.

Προστατεύει τον επιτήδειο! Τον καπάτσο…

Ο εργατικός και φιλότιμος γίνεται «κορόιδο». Ο ευσυνείδητος, με ανατροφή από το σπίτι,  φορτώνεται τη δουλειά του αδιάφορου.

Ο άνθρωπος που αρνείται να παρακάμψει τη διαδικασία θεωρείται δύσκολος. Εκείνος που έχει «γνωριμίες» βρίσκει λύση…

Και κάπως έτσι δημιουργείται μια κοινωνία στην οποία η αρετή γίνεται μειονέκτημα, και η εξυπνάδα ταυτίζεται με την ικανότητα να ξεγλιστράς, και να περνάς στη τούφα.

Και τώρα, βλέπουμε πως το περίφημο κράτος δικαίου, το επιτελικό, εκείνο των «αρίστων»,  συναντά την ιδιωτική υγεία, την οποία σιγοντάρει και στηρίζει παντοιοτρόπως οκτώ χρόνια τώρα.

Η υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη δεν είναι απλώς μία τραγωδία που απασχολεί τη Δικαιοσύνη. Είναι και μια αφορμή να κοιτάξουμε κατάματα ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα…

Ποιος ελέγχει εκείνους που ασκούν ιατρικές πράξεις πίσω από κλειστές πόρτες;

Οι δύο γιατροί έχουν προφυλακιστεί αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες, τις οποίες αρνούνται, και η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτά είναι τα γεγονότα που πρέπει να διερευνηθούν μέχρι τέλους.

Όχι οι υποκριτικές τηλεοπτικές κραυγές. Όχι οι πρόχειρες ετυμηγορίες ασχέτων, ή μίσθαρνών. Όχι η ανθρωποφαγία…

Η Δικαιοσύνη (λέμε τώρα) πρέπει να κάνει τη δουλειά της. Και να την κάνει μέχρι τέλους.

Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που αφορά όλους μας.

Αν ένας χώρος μπορούσε να λειτουργεί και να πραγματοποιούνται εκεί ιατρικές πράξεις για τις οποίες τίθενται σήμερα σοβαρά ζητήματα αδειοδότησης και ελέγχου, πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πριν συμβεί η τραγωδία; Χμ;

Αυτό είναι το κύριο ερώτημα.

Γιατί ο έλεγχος που έρχεται μετά τον θάνατο δεν είναι πρόληψη.

Είναι καθυστερημένη αντίδραση.

Και η καθυστερημένη αντίδραση, όσο αυστηρή κι αν είναι, δεν ξαναφέρνει κανέναν πίσω.

Το ελληνικό «δεν βαριέσαι», ή «πάμε κι όπου μας βγάλει» μπορεί να γίνει θανατηφόρο

Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η διαφθορά.

Είναι η κουλτούρα της ανοχής.

Το «έλα μωρέ».

Το «έτσι γίνεται».

Το «μην μπλέκεις».

Το «ξέρεις ποιος είναι αυτός;».

Το «βρες έναν γνωστό».

Το «κάνε τα στραβά μάτια».

Το «μην είσαι υπερβολικός».

Αυτές οι μικρές φράσεις είναι τα λιθαράκια από τα οποία χτίζεται η μεγάλη θεσμική παρακμή.

Γιατί η διαφθορά δεν αρχίζει πάντοτε με έναν φάκελο γεμάτο χρήματα.

Αρχίζει όταν κάποιος παρακάμπτει έναν κανόνα και κανείς δεν αντιδρά.

Συνεχίζεται όταν ο αρμόδιος βλέπει και σιωπά.

Μεγαλώνει όταν ο προϊστάμενος γνωρίζει, και δεν θέλει να μπλέξει.

Και ολοκληρώνεται όταν η κοινωνία συνηθίζει τόσο πολύ την παρανομία, ώστε να θεωρεί ύποπτο εκείνον που ζητά απλώς να εφαρμοστεί ο νόμος.

Το κράτος δεν μπορεί να είναι παρόν μόνο στις κηδείες

Αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα.

Όχι ποιο κόμμα θα κερδίσει τις εντυπώσεις από την επόμενη καταγγελία.

Αλλά αν το κράτος μπορεί να λειτουργήσει πριν από την τραγωδία.

Να ελέγξει πριν.

Να πιστοποιήσει πριν.

Να απαγορεύσει πριν.

Να επιβάλει κυρώσεις πριν.

Να κλείσει μια επικίνδυνη δραστηριότητα πριν υπάρξει θύμα.

Αυτό σημαίνει κράτος.

Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.

Γιατί αν ένας πολίτης πρέπει πρώτα να πεθάνει για να ανακαλύψουμε ότι ένας χώρος δεν είχε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, τότε κάτι έχει αποτύχει πολύ πριν από τη στιγμή του θανάτου.

Και η ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται μόνο στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας.

Πρέπει να εξετάζεται ολόκληρη η αλυσίδα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «σωτήρες»

Χρειάζεται κάτι πολύ πιο πεζό και πολύ πιο δύσκολο… κανόνες που εφαρμόζονται.

Ίδιους για όλους.

Για τον πολιτικό, και τον ψηφοφόρο του.
Για τον ισχυρό, και τον ανώνυμο.
Για τον επώνυμο γιατρό, και τον άγνωστο ασθενή.
Για τον κομματικό φίλο, και τον πολίτη που δεν έχει κανέναν να τηλεφωνήσει.

Μια χώρα δεν κρίνεται από το πόσους νόμους έχει.

Κρίνεται από το αν ο ισχυρός φοβάται πραγματικά ότι θα υποστεί τις συνέπειες όταν παραβιάσει τον νόμο.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αποτυχία της μπανανίας μας.

Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία όπου πάρα πολλοί άνθρωποι φοβούνται τον νόμο, ενώ κάποιοι άλλοι  δεν φοβούνται τίποτα.

Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατική κανονικότητα, είναι θεσμική ανισότητα.

Και όσο συνεχίζουμε να ανεχόμαστε την αργομισθία, το ρουσφέτι, την ευνοιοκρατία, την κομματοκρατία, τις κλίκες, την παραβίαση των κανόνων, και τον ανεπαρκή έλεγχο, θα συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε σκάνδαλα αφού πρώτα έχουν γίνει καταστροφές.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία τριμελή επιτροπή (από 5-6 ειδικούς που έλεγε κι ο Βαμβακούλας) που θα συνεδριάσει κατόπιν εορτής.

Δεν χρειάζεται άλλη μία τηλεοπτική παράσταση δήθεν αγανάκτησης.

Δεν χρειάζεται άλλους πολιτικάντηδες, που θα δηλώσουν με στόμφο ότι «θα χυθεί άπλετο φως».

Χρειάζεται το αυτονόητο. Τι; Έλεγχο πριν από την τραγωδία, λογοδοσία μετά την παράβαση, και κανέναν υπεράνω του νόμου.

Γιατί μια χώρα όπου ο τίμιος πρέπει συνεχώς να προσέχει, ενώ ο επιτήδειος συνεχώς ψάχνει την τρύπα του συστήματος, την βρίσκει, και την εκμεταλλεύεται, δεν είναι απλώς μια χώρα με προβλήματα.

Είναι μια χώρα που θεωρεί τα προβλήματά της φυσιολογικά.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στάδιο της παρακμής… όταν η κοινωνία δεν αγανακτεί με την αδικία, αλλά μαθαίνει να ζει μαζί της.

Κι όπου την βγάλει…