kilkis web tv: ΑΝΕΛΥΣΑ, ΠΡΟΕΒΛΕΨΑ, ΤΗΝ… ΠΑΤΗΣΑ

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Συνεχίζουμε σήμερα με την ανάλυση των… αναλύσεων.

Πάμε σε άλλο ιστορικό γεγονός, το οποίο μάλλον θα επηρεάσει τη διεθνή ειρήνη.

Την Κέϊτι Πέρι την ξέρετε; Και αν δεν την ξέρατε δεν γίνεται να μη την έχετε ήδη μάθει.

Διαβάζω στην ιστοσελίδα iefimerida: «Η Κέιτι Πέρι είχε πριν από λίγες ημέρες ένα αποκαλυπτικό στιλιστικό ατύχημα, όταν το σουτιέν της άνοιξε επί σκηνής στο Λας Βέγκας κατά τη διάρκεια της περιοδείας της Lifetimes Tour.

Η 40χρονη τραγουδίστρια ερμήνευε την επιτυχία της από το 2010 «Part Of Me», ενώ έτρεχε πάνω στη σκηνή φορώντας ένα μικροσκοπικό σετ, όταν το μεταλλικό τοπ της άνοιξε στο πίσω μέρος. Η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα βρίσκεται σε μια τεράστια περιοδεία 84 εμφανίσεων, η οποία ξεκίνησε μετά την κυκλοφορία του έβδομου άλμπουμ της με τίτλο «143». «Ωχ, σ@@@ά, θα φύγει το σουτιέν μου!» είπε, αλλά ως επαγγελματίας συνέχισε να χορεύει, μέχρι που ένα μέλος του τεχνικού της επιτελείου έτρεξε στη σκηνή για να τη βοηθήσει. «Πάτρικ, βάλε μου το σουτιέν», του είπε, καθώς εκείνος ανέβηκε στη σκηνή και προσπαθούσε με επιμονή να ξανακλείσει το κούμπωμα, με το κοινό να επευφημεί. Στη συνέχεια, αστειεύτηκε λέγοντας στο κοινό ότι «δεν πληρώσατε αρκετά για να με δείτε τόπλες», προτού συνεχίσει ανενόχλητη το σόου της»

Αυτά τα φοβερά και τρομερά συνέβησαν σε σόου της Κέϊτι Πέρι. Κάθε νουνεχής άνθρωπος θα σκεφτόταν: «Ωραία, ήταν ένα γεγονός από αυτά που συμβαίνουν στις ζωντανές παραστάσεις, που δεν έχεις και τη δυνατότητα του μοντάζ, ώστε να τις κόψεις».

Κούνια που σας κούναγε.

Ρε αυτό ήταν πιο σοβαρό από τη συνάντηση Πούτιν-Τραμπ-Ζελένσκι και Μπριτζίτ Μακρόν, η οποία αντικαθιστούσε τον σύζυγό της που αδυνατούσε να παραστεί, διότι από το πολύ γέλιο (διάβασε προηγουμένη παράγραφο) του ‘φυγε το νεφρί. Ρε εδώ έφυγε το σουτιέν της Κέϊτι Πέρι κι εσείς ασχολείστε με τρίχες, συγγνώμη κιόλας.

Όμως τα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, ακόμα και οι εκπομπές γνώμης, τρομάρα τους, είναι εδώ για να δουν και να αναλύσουν το θέμα από όλες του τις πλευρές κοινωνική, πολιτική και δώστου νάχει.

Τα ερωτήματα πολλά. Οι απαντήσεις με το σταγονόμετρο. «Η ράφτρα ήταν σπιούνα της Ριάνα;». «Ο Πούτιν έβαλε το χέρι του;». «Ο κ. Μητσοτάκης της ευχήθηκε καλή επιτυχία;». «Ποια είναι η γνώμη του Μεντιλίμπαρ;» «Ο Κωστούλας και ο Ιωαννίδης θα πιάσουν στις καινούργιες τους ομάδες;» Αυτό το τελευταίο φαίνεται λίγο άσχετο, αλλά απασχολεί την κοινή γνώμη.

Και ερχόμαστε τώρα σε μία άλλη κοινωνική μάστιγα που δεν είναι άλλη από τα Γκάλοπ, ελληνιστί Δημοσκοπήσεις.

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Γκαλοπατζήδων ήταν το αποτέλεσμα των Αμερικανικών εκλογών. Εκεί προέβλεπαν νικήτρια, με τα τσαρούχια, την κυρία Κάμαλα Χάρις. Γιατί και πόθεν προέκυψε αυτό, μόνον αυτοί γνωρίζουν. Ένα από τα δυνατά χαρτιά της, κατά τους Γκαλοπατζήδες, ήταν ότι ήτανε ολίγον Τζαμαϊκανή και ολίγον Ινδή και επομένως και ολίγον σκούρη. Τι άλλο χρειάζονταν για να την ψηφίσουν όλης της γης οι κολασμένοι.

Και όχι μόνο αυτό παρασούρθηκαν και μεγάλοι φωτεινοί ηγέτες (ονόματα δε λέμε. Βρείτε πιά και κάτι μόνοι σας) και εκδήλωσαν άρον άρον (μη χάσουν) τον θαυμασμό τους για την κυρία Καμάλα και εκτέθηκαν, όπως τότε που στάθηκαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Φαίνεται όμως ότι η ιστορία αποφάσισε να αλλάξει πλευρά. Δικαίωμά της Ιστορίας είναι να κάνει ό,τι θέλει.

Μέχρι πριν λίγο, σύμφωνα με τους γκαλοπατζήδες, η ΝΔ πάλευε να ξεφύγει από τη θανάσιμη αγκαλιά της κας Κωνσταντοπούλου, που την ακολουθούσε, κατά τις δημοσκοπήσεις πάντα, κατά πόδας. Ξαφνικά η ΝΔ είναι μπροστά αέρα πατέρα. Τι συνέβη και έγινε αυτό; Ουδείς γνωρίζει. Ούτε οι μισθοί αυξήθηκαν, ούτε προσλήψεις έγιναν (εκτός από αυτές που αναγγέλλει καθημερινώς η γνωστή φιλοκυβερνητική εφημερίδα), ούτε οι τιμές στα σούπερ μάρκετ έπεσαν, ούτε καν στο Μουντιάλ έχουμε προκριθεί.

Το θέμα είναι σοβαρό και θέλει ψάξιμο, όμως ένας σοβαρός αναλυτής βρίσκει την αιτία της αναστροφής αυτής.

Καταφέραμε να βρούμε την απόρρητη έκθεση που υπέβαλε στην κυβέρνηση ο αναλυτής αυτός και παρουσιάζουμε ορισμένα στοιχεία της.

α. Γνωρίσαμε την εκλεκτή κοινωνία των χημικών, οι οποίοι όμως, όπως ακριβώς και κατά το παρελθόν οι σεισμολόγοι, οι μετεωρολόγοι, οι συγκοινωνιολόγοι, οι επιδημιολόγοι, οι ειδικοί επί των πυρκαγιών, οι πολιτικοί αναλυτές, οι στρατιωτικοί αναλυτές, συμφώνησαν σε ένα πράγμα. Ότι διαφωνούν!!!

Ο ένας αρπάζει φωτιά το ξυλόλιο, ο άλλος δεν αρπάζει, ο τρίτος αρπάζουν και τα δύο υπό ορισμένες συνθήκες, ο τέταρτος αρπάζει μεν δεν αρπάζει δε. Ο κόσμος αρπάζει το βρομόξυλο. Μύλος.

β. Ειδήμων, έτσι έχει αυτοπροσδιορισθεί, με μόνιμο στασίδι στα κανάλια, δηλώνει: «Αυτές τις ημέρες διαβάζω το θαυμάσιο βιβλίο ‘’Ο κόσμος μέσα από τη Γεωπολιτική και τη ρευστότητα της παγκοσμίου νήσου’’ (παντελώς άγνωστο) του κορυφαίου Άγγλου αναλυτή G.J.Foklant (αυτός κι αν είναι άγνωστος).

Ο συγγραφέας γράφει κάπου (αυτό το «κάπου» σημαίνει «άμε ψάξε και άμα το βρεις δείχτο μου κι εμένα»): «Η πρόσβαση αποκτά με τρόπο ευνόητο και αυτονόητο τα χαρακτηριστικά τού απόμακρου και τού δύσβατου όταν η περιοχή προς την οποία τείνει είναι η περιοχή τού απρόσβατου, ή τού εξ ορισμού δύσκολα προσβάσιμου, όπως είναι εκείνη των οντολογικών άκρων, των συνειδησιακών απολήξεων, των πνευματικών κορυφώσεων, αλλά και των καλλιτεχνικών και ποιητικών στοχεύσεων.

Πρόκειται για περιοχές όπου όντως δεν επιτρέπεται η πρόσβαση παρά υπό προϋποθέσεις, και μάλιστα αδέκαστες: απαιτείται μία ριζική τόλμη, μία απόλυτη ανάγκη, ένας χρόνιος μόχθος, προκειμένου να επανέλθει ο άνθρωπος, κάθε φορά που το επιχειρεί, σ’ αυτό που συνιστά το συγχρόνως πιο κοινό και το πιο σπάνιο στοιχείο του, στην κατάκτηση τού ανέκφραστου, στη διατύπωση τού ανείπωτου.

Χιλιετίες τώρα η προσπάθεια επιτυγχάνει και αποτυγχάνει σ’ αυτήν την αρχέγονη και εγγενή ανθρώπινη έφεση προς το άγνωστο, προς το αφανές, προς το μη ακόμη λεχθέν, προς αυτό που εκτείνεται πέρα από τα κατακτημένα εδάφη και τα προσεγγισμένα όρια, προς το πέραν όλων αυτών, με την πρόθεση να φέρει στην ἐμφάνεια κάτι από την απροσδιόριστη και ακατονόμαστη έκταση τού ασύλληπτου.

Σήμερα, η προσπάθεια αυτή, έπειτα από αιώνες σχεδόν μονομερούς στόχευσης προς τα άνω και προς το πέραν, καλείται να αναλάβει ένα έργο ανάλογης αλλά αντίστροφης στόχευσης: σήμερα το πραγματικά απρόσβατο, το αληθινά ανοίκειο, το όντως απόμακρο και δύσβατο, το άνω και το πέραν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος

Οι ατελεύτητες προσεγγίσεις τού ίδιου τού ανθρώπου από τον άνθρωπο, μολονότι απέδωσαν μέχρι τώρα κάθε άλλο παρά αμελητέα αποτελέσματα, εντούτοις, εκεί όπου έφτασαν σήμερα, εξαιτίας ιστορικών συγκυριών και συμβάντων, είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος εμφανίζεται, αυτή τη στιγμή, περισσότερο ανοίκειος από ποτέ, λιγότερο προσβάσιμος από ποτέ, αποτελώντας έτσι, το σημείο αυτό, ένα όριο το οποίο η προσπάθεια τού ανθρώπου καλείται να το κρούσει για να το υπερβεί, ώστε αυτό το όριο, που είναι ολόκληρος ο σημερινός άνθρωπος, σώμα-αισθήσεις-συναισθήματα, να παραδοθεί στον άνθρωπο ως πεδίο γνώσης και αυτογνωσίας.

Η σημερινή, πανταχού σοβούσα, διανθρώπινη εμπλοκή, ενισχυμένη στη δημόσια εικόνα της από τα πολιτικά τερατουργήματα, τα εγκληματικά εγχειρήματα, τις εξόφθαλμες δηώσεις και τίς εκκωφαντικές καταρρεύσεις όπου γης, έχει φέρει τον άνθρωπο στο σημείο τού Μη-Είναι, είτε μόνος το βιώνει είτε ως συνάνθρωπος.

Οι άνθρωποι, ως σώματα, αρσενικά και θηλυκά, δεινοπαθούν από το άγος τού συν-υπάρχειν, δοκιμάζονται από αυτό το συν, ακόμα και με τον ίδιο τον εαυτό τους, σε βαθμό ανυπαρξίας, οριακής αδυναμίας να καταλάβουν και να αναλάβουν το μη τού είναι τους, το σώμα ως φορέα δυνάμεων τις οποίες η παγκόσμια παράδοση απέδωσε σε εκτός ανθρώπινους φορείς, σε μη ανθρώπινες οντότητες, σε κάτι μη ανθρώπινο το οποίο όμως είναι δημιούργημα τού ίδιου τού ανθρώπου, τού πνεύματός του και των αισθήσεών του.

Χρειάζεται, σήμερα, όλο αυτό το εκτός να γίνει, ή να ξαναγίνει, αν κάποτε έγινε, πάλι ένα εντός: η κλειστή πύλη των σωμάτων να παραδώσει τα κλειδιά και την κλειδαριά της στα ανθρώπινα χέρια προκειμένου να ανοιχτεί και να αποκαλύψει το περιεχόμενό τους στη δημόσια θέα και κρίση. Είναι, όχι για πολλούς, σαφές ότι η πύλη αυτή είναι η πύλη ενός ψυγείου, ότι το άνοιγμά της θα εκπέμψει δυσβάστακτες ποσότητες ψυγμένου περιεχομένου, έναν εσωτερικό παγετώνα ο οποίος σχηματίστηκε εκεί από αιώνες και χιλιετίες συμπαγούς εσωτερικής λειτουργίας η οποία έχει φτάσει σήμερα να είναι σε μέγιστο βαθμό το μέσα τοπίο τού κάθε ανθρώπου.

Αυτήν την έσω παγίωση στοχεύει να πλήξει κάθε προσπάθεια πρόσβασης. Αυτή που αφορά στον ίδιο τον άνθρωπο είναι η πιο επίπονη επειδή τίποτα δεν είναι πιο κοντά στον άνθρωπο από έναν άλλον άνθρωπο, κι αυτή η εγγύτητα, αντί να βοηθά, εμποδίζει την πρόσβαση, σχεδόν την απαγορεύει.

Το τιτάνιο αυτό έργο θα πρέπει να αναλάβουν οι ερχόμενες χιλιετίες, ώστε η ομίχλη των βουνών να μην είναι τόσο αδιαπέραστα και ανυπόφορα πυκνή ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως έχει φτάσει να έχει γίνει σήμερα αυτή, μετατρέποντας τον ανθρώπινο κόσμο ολόκληρο σ’ ένα ερμητικά κλεισμένο και απρόσβατο ψυγείο».

Φαντάζομαι ότι τα καταλάβατε όλα και δεν χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις ή… αναλύσεις…

§. Κοίταξα το ημερολόγιο μπας και ήταν φάρσα, αλλά είχαν περάσει ήδη 27 ημέρες από την πρωταπριλιά. Άρα ήταν αλήθεια, αυτό που διάβασα σε πρωτοσέλιδο φιλοκυβερνητικής εφημερίδος: «Υποχώρησαν οι τιμές σε ντομάτες και αγγούρια». Παιδιά να προσέχουμε. Δεν τα πετάμε έτσι ξαφνικά αυτά τα πράγματα. Και μάλιστα πρωτοσέλιδα, διότι σούρνονται και καρδιακά. Προετοιμάζεται πρώτα η κοινή γνώμη. Πρώτα βγαίνουν μερικοί υπουργοί και αφού υμνήσουν το έργο του πρωθυπουργού, αναγγέλλουν ότι σε λίγες μέρες ο πρωθυπουργός θα προβεί σε βαρυσήμαντες ανακοινώσεις, που θα ανακουφίσουν σχεδόν το σύνολο των Ελληνικών νοικοκυριών. Μετά διοργανώνονται συζητήσεις σε κανάλια (στα γνωστά) όπου αναλύεται η σημερινή οικονομική κατάσταση και μάλιστα μετά τα τελευταία μέτρα, που έδωσαν ανάσα στους νοικοκυραίους (ιδίως εκείνα τα 50 ευρώ εφάπαξ ως ενίσχυση για τη βενζίνη, μας έσωσαν…). Είναι δυνατόν να ακολουθήσει και κάνα φόρουμ κατά προτίμηση στους Δελφούς (προς Θεού μη μας ξεφύγει και κληθεί η Κοβέσι) και μόλις ωριμάσουν εντελώς τα πράγματα, τότε και μόνον τότε, να αναγγείλει σε Εθνικό Δίκτυο ο κ. πρωθυπουργός ότι τα αγγούρια υπεχώρησαν και μάλιστα ατάκτως. Έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα. Όμορφα, νοικοκυρεμένα. Διότι αγγούρια είναι αυτά. Μπορεί να υποχωρούν μεν, αλλά δεν ξέρεις πού θα καταλήξουν…

§. Διαβάζω στη «δημοκρατία»: «Σε τροχιά θεσμικής παρέμβασης για τον πλήρη έλεγχο του ψηφιακού χώρου εισέρχεται η κυβέρνηση, με τους Δημήτρη Παπαστεργίου και Παύλο Μαρινάκη να ζητούν την οριστική κατάργηση της ανωνυμίας το διαδίκτυο στο Φόρουμ των Δελφών». Αφού εκφράσω την (μπορεί και αφελή) απορία μου, από ποιόν ακριβώς ζητάει η κυβέρνηση την άρση της ανωνυμίας, να υπερθεματίσω και να συνηγορήσω ασμένως. Έχει καταστεί αληθινή μάστιγα. Γράφεις ωραία ωραία ένα άρθρο και βάζεις από κάτω ευθαρσώς φαρδειά πλατειά την υπογραφή σου. Ακολουθούν από κάτω τα σχόλια από τον «Αετό» τη «Δανάη» τον «Μπολσεβίκο», τον «Αντίθετο», από τα οποία, τα περισσότερα, σε λούζουν πατόκορφα, χωρίς όμως να έχουν τα θάρρος να βάλουν την υπογραφή τους. Δεν ξέρω αν αυτό θα ζητήσουν (από ποιόν άραγε;) να εξαφανίσουν οι κ.κ. Παπαστεργίου και Μαρινάκης, αλλά αν είναι αυτό, κομματάκι δύσκολο μου φαίνεται. Έτσι όπως το βλέπω, θα είναι σαν τα μέτρα για την προστασία των ανηλίκων από τη χρήση του διαδικτύου ή σαν την έφιππη και την πανεπιστημιακή αστυνομία. Δηλαδή φούμαρα. Και μάλλον κατά ‘κει πάμε…

§. Η (πραγματική πέρα για πέρα) σκηνή σε σχολείο της Αττικής. Η καθηγήτρια λέει σ’ ένα μαθητή ν’ αλλάξει θέση. Χωρίς αιτία, τον λόγο παίρνει ο… νταής της τάξης και σε έξαλλη κατάσταση αρχίζει ένα υβρεολόγιο προς την καθηγήτρια, που άρχισε από προσκλητήριο αγίων, πέρασε σε κτιριακές εγκαταστάσεις (σπίτι κ.λπ.) και κατέληξε σε όλο το σόι τής, άφωνης βέβαια, καθηγήτριας. Φυσικά το μάθημα διακόπτεται και οι μαθητές… κάνουν διάλειμμα μακράς διαρκείας. Αμέσως συγκαλείται Συμβούλιο καθηγητών, στο οποίο συμμετέχουν μέλη του 15μελούς του Σχολείου και μέλη του 5μελούς της τάξης του δράστη. Ακολουθεί σύσκεψη, στην οποία βέβαια έχουν βαρύνουσα γνώμη τα μέλη του 15μελούς και του 5μελούς και μετά από σχεδόν μία ώρα βγαίνει η απόφαση καταπέλτης. Τρεις μέρες αποβολή! Δεν θα πω ότι στις μέρες μας, 3 μέρες αποβολή και χωρίς συμμετοχή… 15μελούς έτρωγες, όταν έκανες θόρυβο στο Διάλειμμα. Απλώς να επιστήσω την προσοχή όλων των εμπλεκομένων, συμπεριλαμβανομένης και της Αστυνομίας, να επιδείξουν την απαιτούμενη υπευθυνότητα και να προασπίσουν την ακεραιότητα και τη ζωή της καθηγήτριας, μήπως έχουμε πάλι κανένα θάνατο όπως η άτυχη καθηγήτρια Σοφία Χρηστίδου από τη Θεσσαλονίκη. Στην κα υπουργό δεν απευθύνομαι διότι αυτή τα βλέπει όλα πολύ ωραία στη σχολική κοινότητα. Πού συνέβησαν όλα αυτά; Ε ας βρούνε και οι αρμόδιοι κάτι…