ΟΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΔΗΜΗΓΟΡΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΝΤΩΝ

 

Σε όλα τα θέματα η ίδια συνταγή: στα Ελληνοτουρκικά, στους 89χρονους πιστολέρο, στην ενεργειακή κρίση και τις κυβερνητικές λοβιτούρες πρέπει να ακούμε παρουσιαστές εκπομπών να απεραντολογούν!

Του Παναγιώτη Λιάκου

Πρέπει να είναι πάααααρα πολύ μεγάλο το (έμμεσο ή άμεσο) οικονομικό όφελος από μια εμφάνιση στην τηλεόραση. Δεν εξηγείται αλλιώς η υπομονή πάμπολλων καλεσμένων* σε εκπομπές, που εμφανίζονται από την ΕΡΤ μέχρι τα ιδιωτικά κανάλια, παρκάρονται σε άβολες καρέκλες και περιμένουν υπομονετικά μήπως και μιλήσουν. Οι πιο τυχεροί εξ αυτών, που είναι απελπιστικά λίγοι, κατορθώνουν όχι μόνο να μιλήσουν αλλά και να αρθρώσουν μια δυο ολοκληρωμένες σκέψεις. Το πολύ το μπούγιο, όμως, καταδέχεται και πάει εκεί για να παραμένει παρκαρισμένο στις άβολες καρέκλες (οι πιο σαδιστές σκηνοθέτες τοποθετούν υπερυψωμένα καθίσματα, όπου η σαβούρδα είναι εύκολη) επί μισή ώρα και βάλε για να φτάσουν στο τέλος να πουν δυο προτάσεις. Σε όλα τα θέματα η ίδια συνταγή: στα Ελληνοτουρκικά, στους 89χρονους πιστολέρο, στην ενεργειακή κρίση και τις κυβερνητικές λοβιτούρες καλεσμένοι και τηλεθεατές πρέπει να ακούν παρουσιαστές εκπομπών να απεραντολογούν!

Η ψυχολογική και συμπεριφορική συχνότητα που εκπέμπεται από τα τηλεοπτικά στούντιο είναι αβυσσαλέα χαμηλή και εντελώς ακατάλληλη για σκεπτόμενους ανθρώπους, με στοιχειώδη καλλιέργεια και αίσθημα αυτοσεβασμού. Ο οικοδεσπότης σχεδόν πάντοτε νιώθει την ακατανίκητη ανάγκη να πετάγεται σαν την @#$##! (λέξη που κόπηκε από την αυτολογοκρισία) κάθε λίγα δευτερόλεπτα για να διακόψει τον ειρμό της σκέψης του καλεσμένου / των καλεσμένων, βγάζοντας ένα λογύδριο εμποτισμένο στο πάμπικρο δηλητήριο της κοινοτοπίας, της πολιτικής ορθότητας και των φτωχούλικων ελληνικών που κουτσόμαθε κατά τη διάρκεια της ενδόξου σταδιοδρομίας του στον χώρο των ΜΜΕ.

Οι προσκεκλημένοι δεν προλαβαίνουν να σταυρώσουν λέξη. Οι παρεμβάσεις του εκπομπάρχου τούς υποχρεώνουν να πετούν από το ένα θέμα στο άλλο σαν τα κολιμπρί που αλλάζουν ανθό μόλις τελειώσει το νέκταρ του λουλουδιού, που τρυγούσαν. Επίσης, με τον τρόπο τους ενθαρρύνουν και το ξέσπασμα ομηρικών, ανούσιων και χαμηλοτάτου επιπέδου σκυλοκαβγάδων μεταξύ των καλεσμένων. Ο ένας μιλάει πάνω στον άλλον. «Αφήστε με να ολοκληρώσω», «σας παρακαλώ επιτέλους!», «να ανακαλέσετε!» είναι οι ιαχές από το πεδίο της τηλεοπτικής μάχης στο οποίο ουδείς στέφεται νικητής (μια και η ξεφτίλα δεν είναι δα και κάνα σπουδαίο τρόπαιο). Μεγάλος χαμένος είναι το κοινό, που έχει σκοτώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά την ώρα του παρακολουθώντας θεάματα που το εκβαρβαρώνουν.   

Στη συνέχεια υποχρεωτική διακοπή για διαφημίσεις. Παντόφλες (προσφορά, δύο ζευγάρια στην τιμή του ενός), φίλτρα νερού, συστήματα αυτόματου ποτισμού, αντικολλητικά τηγάνια, στόκοι για τις διαρροές ύδατος, συμπληρώματα διατροφής και δεν συμμαζεύεται. Κι οι διαφημίσεις μεγαλώνουν. Όσο μικραίνει η απήχηση της παραδοσιακής τηλοψίας, μεγαλώνουν οι διαφημίσεις, γαρ. Μετά τις διαφημίσεις του στιλ τηλεμάρκετινγκ, επιστροφή στα ληγμένα προϊόντα της πολιτικής και της ραγδαία παρακμάζουσας καλλιτεχνίας. Κι οι οικοδεσπότες, αντί να ερωτήσουν και να περιμένουν μήπως και ακούσουν καμιά απάντηση, συνεχίζουν να εκφωνούν λόγους επί παντός επιστητού: πολιτική, θέατρο, ιατρική, σεισμολογία, «γεωπολιτική» (άλλο ανέκδοτο τούτο, είναι λέξη που χρησιμοποιείται αντί των διεθνών σχέσεων), αθλητισμός και διεθνή. Πολλά διεθνή. Έχουν αναγορευτεί σε «διεθνείς» ειδήσεις μικρά χαζά βίντεο με γατάκια, σκυλάκια, τούμπες και γκάφες που κυκλοφορούν σε ψηφιακές ρουφήχτρες χρόνου σαν το TikTok. 

Μόλις τελειώσουν τις δημηγορίες τους οι επιφανείς της τηλοψίας, τελειώνει κι η εκπομπή. Καληνύχτα σας κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούργια ημέρα για να τη χαραμίσετε κι αυτήν βλέποντας αηδίες στην τηλεόραση. 

*Ο λόγος δεν γίνεται για υπουργούς, πρωθυπουργό και αρχηγούς κομμάτων (τουλάχιστον των μεγάλων). Αυτοί βρίσκονται στο στούντιο μόνοι τους με τους δημοσιογράφους και αερολογούν με σχετική ελευθερία. Κι αυτοί διακόπτονται από τις νερόβραστες και άχρηστες παρεμβάσεις των οικοδεσποτών, αλλά κατά τι λιγότερο από την «πλέμπα».