kilkis web tv: Η ΑΡΛΟΥΜΠΟΛΟΓΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟΝ (ΜΗ) ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Του Χρήστου Μπολώση

Να αρχίσουμε με ένα ανεκδοτάκι: Τις Άγγλος τουρίστας αποφάσισε να μάθει Ελληνικά και μετά τα yes και τα no, ξεκίνησε να ρωτάει τυχαία ανθρώπους, πώς λέγεται στα Ελληνικά η φράση φράση «very fast». Πήρε τις εξής απαντήσεις: Στα γρήγορα, Τάκα-τάκα, Αμέσως, Στο άψε σβήσε, Μάνι μάνι, Πατ κιουτ, Σε χρόνο Ντε-τε, Στο λεπτό, Στο πι και φι, Τσάκα-τσάκα, Μονοκοπανιά, πολύ γρήγορα, Εν ριπή οφθαλμού, Μονορούφι, Λάχα λάχα, Στο πιτς φυτίλι, Μέχρι να πεις κύμινο, Άρον άρον, Τσακ μπαμ.

Μετά από όλα αυτά, άλλαξε γνώμη. Αποφάσισε να μάθει Κινέζικα…

Μάλλον με αυτό ως δεδομένο, κάποιος κατήρτισε έναν πίνακα για να μας διευκολύνει. Ο πίνακας, είναι αυτός που βλέπετε παραπάνω, και που είχε τον τίτλο «Πώς να μιλάτε, χωρίς να λέτε τίποτα». Κάθε στήλη είχε διάφορες λέξεις και παίρνοντας μία λέξη από κάθε στήλη, σχημάτιζες φράσεις, σαπουνόφουσκες μεν, πομπώδεις δε. Ένα – δυό παραδείγματα:

α. 1^η στήλη: «Κατά τον τρόπο αυτό» – 2^η στήλη: «το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών» – 3^η στήλη: «παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε» – 4^η στήλη: «ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης». Σούμα: «Κατά τον τρόπο αυτό, το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών, παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης». Όποιος το κατάλαβε κερδίζει δερμάτινη μπάλα ποδοσφαίρου, χωρίς κορδόνι.

β. 1^η στήλη: «Και ταυτόχρονα» – 2^η στήλη: «ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης» – 3^η στήλη: «αποτελούν μια πολύ σημαντική βάση για» – 4^η στήλη: «τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες». Σούμα: «Και ταυτόχρονα ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης, αποτελούν μια πολύ σημαντική βάση για τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες». Όποιος το κατάλαβε αυτό, κερδίζει το κορδόνι της προηγούμενης μπάλας…

Πέραν των παραπάνω, διάφοροι περίεργοι με μυστηριώδεις τίτλους, όπως ΒΑ, ΡΜΙ, πανεπιστημιακός υπότροφος και ό,τι άλλο κατεβάσει ο νους του ανθρώπου, παρατίθενται για να εντυπωσιάσουν το κοινό.

Κάποιος μεγαλόσχημος και γνωστός καθηγητής δημοσιεύει σε περιοδικό: «…αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο έπρεπε πάση θυσία να βρίσκεται σε κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. Αυτό θα γινόταν μέσω του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, της εξυπηρέτησής του σε συνδυασμό με τη μεγιστοποίηση της απόδοσής του, εις βάρος των δημοσίων οικονομικών σε εθνικό επίπεδο, αλλά και εν κατακλείδι των παραγωγικών χωρών, που μπορούσαν να παράγουν προϊόντα της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας» και συνεχίζει «Το χρηματιστικό κεφάλαιο και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, παραγόμενο και αναπαραγόμενο, στη σημερινή παγκόσμια αλλά και ελληνική συγκυρία, παράγει ασύγκριτα περισσότερες εισοδηματικές προσόδους που εκτρέφουν αργούντες αποταμιευτές, εισοδηματίες και χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους απ’ ό,τι παραγωγικά επιχειρηματικά εισοδήματα και εργατικούς μισθούς». Συγγνώμη κ. καθηγητά, αλλά δεν καταλαβαίνω λέξη.

Κάπου αλλού, διαβάζω: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Συγγνώμη κύριε αυτέ μου, αλλά είστε μεγάλη μπούρδα.

Ένας άλλος σοφός δημόσιος ανήρ γράφει: «Το ‘’κάτι’’ ως λογικά αναγκαίο υπόστρωμα της έννοιας, ακόμη και της έννοιας του ‘’είναι’’, είναι η εσχάτη, αλλά διόλου καταργήσιμη από την παραπέρα πορεία της σκέψης αφαίρεση του αντικειμενικού περιεχομένου, που δεν ταυτίζεται με τη σκέψη. Χωρίς το ‘’κάτι’’ δεν μπορεί να νοηθεί η τυπική λογική. Δεν μπορεί να καθαρθεί από το μεταλογικό υπόλειμμα. Είναι αυταπάτη ότι με τη μορφή του ‘’γενικώς’’ η σκέψη θα μπορούσε να αποσείσει το αντικειμενικό περιεχόμενο: Να προϋποθέσει την απόλυτη μορφή. Συστατική για τη μορφή ‘’αντικειμενικό περιεχόμενο γενικώς’’ είναι η καθ’ ύλην εμπειρία του αντικειμενικού περιεχομένου». Συγγνώμη κύριε αυτέ μου, αλλά θα σας το πω καθαρά και δημόσια: «Είστε για δέσιμο».

Και κάτι τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: «Ωστόσο οι αποφάσεις που έχει λάβει δείχνουν να υπακούουν σε μία αρχή του ντετερμινισμού, ο οποίος συνδέεται ευθέως με τη γεωγραφία της χώρας του, την οποία εργαλειοποιεί προς όφελος του οράματός του».

Τώρα, όλοι εσείς μπορείτε να μου πείτε τι συμβαίνει;

Να βοηθήσω. Δύο πράγματα. Ή ότι όλοι αυτοί είναι εντελώς άσχετοι με τα αντικείμενα, πράγμα που δεν δέχομαι για τον κ. καθηγητή, ή ότι πράγματι έτσι είναι τα πράγματα αλλά δεν μπορούν να μας τα πουν να τα καταλάβουμε κι εμείς, οπότε αναρωτιόμαστε τι σόϊ καθηγητής είναι. Εγώ θα προτιμούσα τη ντόμπρα ρητορική του Νίκου Αλέφαντου (γνωστός προπονητής και αναλυτής ποδοσφαίρου και μαθητής του διασήμου αυστριακού ποδοσφαιριστού και προπονητού Έρνστ Χάπελ, που έφυγε από τη ζωή το 2020), ο οποίος ό,τι ήθελε να πει, μας το κοπάναγε κατακέφαλα σε απλά Ελληνικά. Ξέρω ότι πολλοί καθηγητόπληκτοι θα αντιδράσουν και θα με κατατάξουν στην κατηγορία των διανοητικώς απροσαρμόστων, αλλά, πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, θέλω να καταλαβαίνω όταν μου μιλάνε.

*******************

Ο καλός μου φίλος Ηρακλής από τη Σύρο μου έστειλε το παρακάτω κείμενο το οποίο δημοσίευσε στις 15 Ιαν. 2016 και αναφέρεται στην περίοδο της ΣΥΡΙΖοκρατίας.

Όμως και σήμερα αχνοφαίνεται η επαναφορά στα ίδια, αφού πολλοί βουλευτές, ακόμα και του κυβερνώντος κόμματος πηγαίνουν στη Βουλή με… κάζουαλ ντύσιμο του στυλ «Πάμε λαϊκή».

Γι’ αυτό τον λόγο θεωρώ ότι το κείμενο του Ηρακλή, διατηρεί τη φρεσκάδα του, αλλά – δυστυχώς – και την επικαιρότητά του:

Αντίσταση στην εξουσία με πολυχρωμισμό

Δεν έχω τίποτε με το συμπαθέστατο κατά τα άλλα παντελόνι μπλουτζίν, τα παρδαλά και πολύχρωμα πουκάμισα καθώς και τα σακίδια στην πλάτη, εκτός των περιπτώσεων που νεαροί αναρχοαυτόνομοι κουκουλοφόροι τα χρησιμοποιούν για μεταφορά των «πυρομαχικών» τους (βόμβες μολότοφ, σφυριά κ.λπ.) για να σπάσουν τα τζάμια της πολιτείας. Μου προξενεί όμως αλγεινή εντύπωση να βλέπω, ανθρώπους της δημόσιας ζωής, να κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν. Ασφαλώς και οι ενδυματολογικές προτιμήσεις είναι δικαίωμά τους. Είναι όμως και δικό μου δικαίωμα να τους κρίνω όταν ξεπερνούν την κόκκινη γραμμή. Δεν είναι δυνατόν βρε αδελφέ να πάς στη Ντάουνινγκ στρήτ ντυμένος σαν… λέτσος και με το «ταγάρι» στην πλάτη. Γενικά θεωρώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις προσαρμόζεις το ντύσιμό σου με εκείνο του οικοδεσπότη, όταν μάλιστα οι φλεγματικοί Άγγλοι είναι «τρελοί» με το πρωτόκολλο. Όταν όλοι φοράνε κουστούμι και γραβάτα εσύ δεν πηγαίνεις με πιζάμες και παντόφλες.

Αντίσταση λοιπόν στην εξουσία με τζίν και πολύχρωμα πουκάμισα. Έχω όμως την αίσθηση ότι οι ενδυματολογικές επιλογές των «αρχόντων» έχουν χάσει κάθε μέτρο σοβαρότητας. Αντισυστημικοί στην εξουσία, με τσαλακωμένα παντελόνια και πουκάμισα, ζαρωμένα σακάκια και σακίδια στην πλάτη, που σε επίσημες εκδηλώσεις δείχνουν το ποιοτικό στίγμα τους. Αγνοούν το πρωτόκολλο ακόμη και στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Το ευπρεπές ενδεδυμένοι που αναφέρεται και στον κανονισμό της Βουλής χάθηκε ανάμεσα στις ενδυματολογικές «υπερβολές» του κάθε αντισυστημικού. Το σημερινό πολιτικό σύστημα, ως επί το πλείστον, αποτελεί σταθερή απαξία στο χρηματιστήριο των πιο κακοντυμένων με αρνητικές κριτικές ανθρώπων, όπως το ταλαιπωρημένο «μαύρο πουκάμισο», που κάποιος από δαύτους φορούσε στο επίσημο δείπνο υποδοχής του Φρανσουά Ολάντ.

Βέβαια ο αντικομφορμισμός στην εμφάνιση των πολιτικών, εισήχθη στη χώρα μας από την εποχή… του ζιβάγκο. Ασφαλώς και η γραβάτα δεν είναι απαραίτητη στην εποχή μας για να τιμήσει κάποιος τον θεσμικό του ρόλο αρκεί να υπάρχουν όρια.

Ο σχεδιαστής Γιάννης Τσεκλένης θεωρεί αντιαισθητικό και αντιδεοντολογικό να μπαίνουν στη Βουλή, στο υπουργείο κ.λπ. άνδρες με κοντομάνικα πολύχρωμα που-κάμισα, με μισοανεβασμένα μανίκια, δίκην «καραγωγέως» και γυναίκες με εξεζητημένα ντυσίματα, κακόγουστα πολλές φορές. Δείχνεις ότι δεν σέβεσαι τον χώρο και απαξιώνεις τον ενδυματολογικό κώδικα.

Δεν λέω ότι στους ευπρεπώς ενδεδυμένους, τους υποκριτικά γραβατωμένους, δεν περιλαμβάνονται οι περιπλανώμενοι χρεοκόποι, οι κλέφτες, οι ανέντιμοι, οι υποκριτές, οι διεφθαρμένοι κ.λπ., κ.λπ. Θα συμφωνήσω με αυτούς, οι οποίοι σήμερα είναι θιασώτες της φιλοσοφίας ότι είδαμε που μας κατάντησαν και αυτοί που φορούσαν κουστούμι και γραβάτα, οι οποίοι κάτω από τη μάσκα του γραβατωμένου καθωσπρεπισμού… διέπραξαν εγκλήματα σε βάρος του Ελληνικού λαού. Και το λοιπόν; Τι σημαίνει τούτο; Έχει την αίσθηση κανένας ότι δεν γινόμαστε περίγελοι από τους Ευρωπαίους όταν παρουσιαζόμαστε όπως παρουσιαζόμαστε; Η εικόνα ενοχλεί και είναι δηλωτική της κενότητας και έλλειψης σεβασμού των ενδυματολογικών κανόνων του πρωτοκόλλου. Εάν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν σέβεσαι ούτε τη θέση που κρατάς και δεν εκτιμάς τους άλλους. Το ενδυματολογικό, συμβολικά και επικοινωνιακά, δείχνει την πλεγματική θέση και σχέση με τον δημόσιο χώρο-θέση.

Υπάρχουν κάποιες κλιμακώσεις ηθελημένης προκλητικότητας ως υποκατάστατο της «επαναστατικής» ουσίας. Γενικώς η εμφάνιση, πρέπει να αναθεωρηθεί εκ βάθρων γιατί οι περίεργες αμφιέσεις δεν ταιριάζουν όλες τις στιγμές. Αυτοί λένε ότι σημασία έχει η ουσία και όχι το ντύσιμο. Δεν είναι έτσι βέβαια. Θα μπορούσατε να με φανταστείτε καλεσμένο στον γάμο του παιδιού σας… με μαγιό;

Πρόσφατα κατά την ορκωμοσία ενώπιον του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας είδαμε πολιτικούς με μπλουτζίν και αθλητικά υποδήματα. Ντροπή, αλλά πού να τη βρεις. Αφού αυτή η αισθητική παράγεται σήμερα, με την ίδια λογική τους θα μπορούσαμε να φανταστούμε δημόσιο πρόσωπο σε χώρο εργασίας ή επίσημη εκδήλωση με σκελέα; (Έτσι ονομαζόταν στο στρατό το ανδρικό εσώρουχο). Προσωπικά θα ένοιωθα όχι λίγο αλλά πολύ άβολα, για να μην πω κάτι πιο βαρύ, εάν ήμουνα δημόσιο πρόσωπο και αρχηγός κράτους μου έκανε «δώρο» μια γραβάτα, έστω και αν η κίνησή του περιείχε το στοιχείο του αστεϊσμού και του χιούμορ.

Το να είσαι «μεγάλε» ευπρεπώς ενδεδυμένος, είναι ένδειξη σεβασμού απέναντι στον χώρο, την ιστορία του χώρου, τους συμπολίτες σου αλλά προ πάντων απέναντι στον λαό. Είναι ενδεικτικό της απαξίωσης απέναντι στους θεσμούς και το πολίτευμα, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά απέναντι σε εκπροσώπους άλλων χωρών. Ας σταματήσουμε πλέον εν ονόματι της αντίστασης στην εξουσία, του επαναστατισμού, του «γκρεμίσματος του τείχους του Βερολίνου» και της αλλοτρίωσης των Βερσαλλιών και του χθεσινού κατεστημένου να τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι.

Αρκετά πλέον με το θέατρο του παραλόγου.

Ηρακλής Βούλτσος

Αντγος ε.α. και τέως Γεν . Γραμ . Δήμου Ερμούπολης

********************

Κυριακή των Μυροφόρων μεθαύριο και ο φίλος κ. Φώτιος Μιχαήλ έστειλε το παρακάτω κείμενο του μακαριστού πατρός Μεταλληνού:

Κυριακή των Μυροφόρων

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.

Τό ἴδιο θάρρος καί τήν ἴδια τόλμη χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία καί στήν ἐποχή μας, γιά νά συνεχίσει τήν παρουσία της ὡς Ἐκκλησία Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο. Δέν χρειάζεται ἄλλο νά μένει σκυμμένο τό κεφάλι, γιά νά ἐκμεταλλεύονται τή σιωπή μας οἱ θρασεῖς. Δέν θά γίνουμε βέβαια ὅμοιοί τους. Δέν θά χρησιμοποιήσουμε τά μἐσα τά δικά τους. Ἀλλά ἐπιβάλλεται νά φωνάξουμε σάν τόν Πρόδρομο «Οὐκ ἔξεστί σοι». «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ΄11). Αὐτό λέγεται διαμαρτυρία. Αὐτό λέγεται ὁμολογία. Δέν καταλαβαίνουμε πώς, ἄν αὐξάνει τό κακό καί μέσα στήν Ἐκλησία ἀκόμα, ὀφείλεται καί στή σιωπή καί ἀτολμία τή δική μας;

Ἀδελφοί μου! Τόλμη χρειάζεται ὅμως ὄχι μόνο ἡ πίστη, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη. Ὅταν ὅλα ἀξιολογοῦνται μέ τό μέτρο τοῦ χρήματος, καταλαβαίνουμε πόση τόλμη ἀπαιτεῖται, γιά νά διασώσει κανείς τήν ἀγάπη του καί νά χρησιμοποιήσει τό προϊόν τοῦ τιμίου μόχθου του, γιά ἔργα διακονίας καί φιλανθρωπίας. Εἶναι παρήγορο ὅμως ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη τέτοια τόλμη.

Ὅσο ἡ τόλμη τῶν Μυροφόρων ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ καί νά φλογίζει τίς χριστιανικές καρδιές, θά ὑπάρχει καί ἡ μαρτυρία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀγάπης μέσα σ’ αὐτόν τόν ἄπιστο καί ὑλιστικό μας κόσμο!

————————————

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 26, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

§. «Δεν μπορεί ο πρώτος τυχόν δημαρχίσκος να καθορίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας». Ξαναθυμίζουμε τη ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου όταν «δημαρχικός» Ελληνικού νησιού ήθελε να απαγορεύσει την προσέγγιση πλοίων του 6^ου Αμερικανικού Στόλου στο νησί του. Πού το θυμήθηκα αυτό; Μα από τη συμπεριφορά διαφόρων δημοτικών αρχόντων, οι οποίοι ή είναι αμόρφωτοι ή επικίνδυνοι, πλην του δημάρχου Φλώρινας. Είχαμε λοιπόν πρώτο τον δήμαρχο Σοφάδων που επέτρεψε να παρελάσει ενώπιόν του χορευτικό συγκρότημα των Σκοπιανών με πανό που αυτοπροσδιοριζόταν ως «Macedonia». Τώρα έχουμε την αντιδήμαρχο Ελασσόνας, να υποδέχεται τούρκους μαθητές κρατώντας περιχαρής, σημαία με τη φωτογραφία του Κεμάλ. Και εδώ ο Δήμος Ελασσόνας όπως και εκείνος των Σοφάδων δήλωσε απλώς ότι αιφνιδιάστηκε. Και η κα αντιδήμαρχος δεν ήξερε, δεν ρώτησε, δεν έμαθε; Την αιφνιδίασε μία ανήλικη μεν, καλά μελετημένη δε μαθήτρια, όπως ελέχθη; Πολύ αιφνιδιάζονται εσχάτως οι δημοτικοί μας άρχοντες. Από την άλλη, η ανακοίνωση του Δήμου αλλά και των αντιδημάρχων που… αιφνιδιάστηκαν, δεν μας λένε κάτι για την αιφνιδιασθείσα κα αντιδήμαρχο. Έτσι στο ντούκου θα περάσει ο αιφνιδιασμός της; Και το υπουργείο Εσωτερικών; Αλλά αυτό μας μάρανε; Εδώ η κα Μενδώνη ποζάρει χαμογελαστή προ του κάδρου του Κεμάλ. Ευτυχώς πρόσεξαν, και τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν έβγαλαν καμιά φωτογραφία με τον… Βαραββά…

§. Παλιότερα, νομίζαμε ότι τα πάντα τα προμηθευόμαστε από την Ουκρανία, αφού μόλις έκανε μπραφ ο πόλεμος, τα πάντα άρχισαν να τραβάνε την ανηφόρα, όπως η «ζωή» του Μίκη («η ζωή τραβάει την ανηφόρα…»), χωρίς οι… αδελφοί μας οι Ουκρανοί να μπορούν να κάνουνε κάτι. Όμως, είμαστε ένα λαός δυστυχισμένος πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, όπως μας περιέγραψε ο Κ. Παλαμάς. Εκεί λοιπόν που νομίζαμε ότι όλα τα κακά οφείλονται στην Ουκρανία, μαθαίνουμε ότι και τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι καλύτερα. Ανοίξαμε λοιπόν χάρτες, είδαμε πού πέφτουν και αρχίζαμε να μουτζώνουμε κατά ‘κει, αφού τα πάντα πριν φθάσουνε το τραπέζι μας ή στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου μας, περνούν απ’ τα Στενά, χωρίς οι άλλοι αδελφοί μας, οι Άραβες, να μας κάνουν μιά σταλιά σκόντο, καθ’ όσον ποιος σούβγαλε το μάτι, ο αδελφός σου. Έτσι οι τιμές τραβούν και πάλι την ανηφόρα. Και μάθαμε ακόμη ότι και ο μέλισσες ακόμη περνάνε από τα Στενά του Ορμούζ, γι’ αυτό ακρίβυνε και το μέλι. Ένα βενζινάδικο είχε τη βενζίνη 2.015 και σε δύο μέρες την ανέβασε στα 2.019. Φαίνεται το τάνκερ δεν πρόλαβε να περάσει τα Στενά. Κατά τα άλλα ο κ. Χατζηδάκης ασχολείται με τις… επενδύσεις της κεφαλής του.

§. Ο Βίκτορ Όρμπαν, κυβερνούσε την Ουγγαρία επί 16 χρόνια, αλλά έχασε τις εκλογές και ευθαρσώς δήλωσε: «Τα αποτελέσματα των εκλογών, αν και δεν είναι ακόμα οριστικά, είναι σαφή για εμάς, είναι οδυνηρά, αλλά αδιαμφισβήτητα. Δεν λάβαμε την ευθύνη ούτε τη δυνατότητα να κυβερνήσουμε», και συνεχάρη το κόμμα που νίκησε. Άρα, τέλος εποχής για τον Όρμπαν. Εδώ μπορούμε να κάνουμε δύο αρχικές παρατηρήσεις. Πρώτον ο ηττηθείς, αναγνώρισε την ήττα του και δεν άρχισε τα περί βίας και νοθείας και σκοτεινών δυνάμεων. Δεύτερον, ο Όρμπαν κυβερνούσε την Ουγγαρία επί 16 χρόνια κι όμως νικητής ανεδείχθη ο αντίπαλός του Πέτερ Μαγιάρ, με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Ούρσουλα Φον ντερ Λάϊεν να δηλώνει ότι «η Ουγγαρία διάλεξε την Ευρώπη», ο δε κ. Μητσοτάκης να λέει: «Μεγάλη νίκη για την Ουγγαρία και την Ευρώπη». Αλλά και διάφοροι άλλοι πανηγυρίζουν, λες και ότι ο Μαγιάρ ανήκε στην… ΚΝΕ. Εμείς απλώς να θυμίσουμε σ’ αυτούς που, ως συνήθως γίνεται στην Ελλάδα, βιάστηκαν να πανηγυρίσουν, ότι ο νέος πρωθυπουργός, ανήκε στους θαυμαστές του Όρμπαν και ήταν στέλεχος του κόμματός του. Όμως το σοβαρότερο είναι άλλο. Οι Ούγγροι, έστω και μετά από 16 χρόνια, βρήκαν «κάναν καλύτερο» και του παρέδωσαν τα κλειδιά. Εμείς;

§. Το ξέρατε ότι η περίφημη Hellenic Train (ΗΤ), έχει στην ιστοσελίδα της ιδιαίτερο χώρο για τις… καθυστερήσεις; Ούτε εγώ το ήξερα, ώσπου ένα φιλικό μου ζευγάρι χρειάστηκε να ταξιδέψει από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα τη Μεγάλη Παρασκευή. Το εισιτήριο έγραφε: Αναχώρηση τη 16.49 και άφιξη την 21.58, δηλαδή σύνολο περίπου 5 ώρες και 9 λεπτά (αυτή η λεπτομέρεια σε σκοτώνει…), αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Η ανακοίνωση της ΗΤ μιλάει για 64 λεπτά καθυστέρηση, διότι χάλασε η μηχανή, λίγο μετά την αναχώρηση και ο συρμός επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για ν’ αλλάξουν μηχανή, ενώ οι επιβάτες αποβιβάστηκαν με τα μπαγκάζια στα χέρια και άλλες… τρενικές δυνάμεις. Στο ταξίδι είχαν και άλλες καθυστερήσεις συνολικά 25 λεπτών, που όμως δεν οφείλονταν σε βλάβες, αλλά Κύριος οίδε πού. Άρα συνολικώς 85 λεπτά. Πολύ καλή επίδοση. Την επομένη ο συρμός θα αναχωρούσε από Αθήνα τη 17.58 και θα έφθανε την 23.10 στη Συμπρωτεύουσα. Αμ δε! Και πάλι είχε 45΄λεπτά καθυστέρηση και μάλιστα χωρίς βλάβη. Συνελόντι ειπείν, βράσε όριζα. Και κάτι ακόμη. Το προσωπικό των συρμών είναι ευγενέστατο και λίαν εξυπηρετικό, σε αντίθεση με το υλικό και τη συνέπεια της ΗΤ.