ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΛΕΝΑΣ (28-3-1957)

 

Γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού, το 1931 ή 1932 και πέθανε στις 28 Μαρτίου 1957, στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου μεταφέρθηκε πληγωμένος, μετά από μάχη.

·        Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Γονείς του ήταν ο Χριστοφής και η Αθηνά Λένα και μαζί με άλλα έξι αδέλφια του αποτελούσαν την οικογένειά του. Ο Στυλιανός Λένας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στην Λευκωσία.

Έδωσε τον όρκο του Εθνικού Μετώπου Απελευθερώσεως Κύπρου (ΕΜΑΚ) μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Οργάνωσης Νέων (ΟΧΕΝ). Διακρινόταν για την βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του. Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στην Λευκωσία επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά, τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέϊτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος.

Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στην Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στην συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας, τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο.

Το μεγαλύτερο μέρος των εκρηκτικών υλών της ΕΟΚΑ είχαν δημιουργηθεί από το Λένα, που θα πάρει το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ενώ οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αποκαλούσαν «Κρούπ της ΕΟΚΑ», από το επίθετο του Γερμανού βιομηχάνου.

Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του συνέστησε μάλιστα να περιορίσει την δράση του.

Τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλές καταφύγιο στη ορεινή περιοχή της Γεράσας. Κατόπιν επέστρεψε στον τομέα του με έναν από τους αντάρτες του και διευθέτησε την μεταφορά ολόκληρου του οπλισμού σε νέες κρύπτες. Στην συνέχεια επιδόθηκε πάλι σε επιθέσεις εναντίον των Άγγλων. Στις 17 Φεβρουαρίου 1957 έπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών, έξω από το κρησφύγετό του και πληγώθηκε στην μάχη που ακολούθησε. Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε μετά από 40 μέρες. Τάφηκε από τους Άγγλους στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, για τον φόβο λαϊκών εκδηλώσεων, δίπλα στον Ανδρέα Δημητρίου.

————————————————————————————————-

Ο φίλος ιατρός κ. Φώτιος Μιχαήλ μας έστειλε το παρακάτω κείμενο του πατρός Θεοδώρου Ζήση, ομοτίμου καθηγητού Πατρολογίας του Α.Π. Θεσσαλονίκης:

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

… Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις. … Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνσιμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.

Ὁ σημερινός δυτικός πολιτισμός, ὅπως τόν ἐκφράζει ἡ Εὐρώπη, δέν ἔχει σχέση μέ τήν ὀρθοδοξία. Οἰκοδομήθηκε πάνω στόν κοσμικό Ἑλληνισμό. Ὁ κοσμικός Ἑλληνισμός προσπάθησε νά μετατοπίσει τόν Χριστιανισμό ἀπό τήν ἐμπειρἰα, τήν πράξη, τή θέα τοῦ Θεοῦ, στό λόγο, στή διανόηση, στή φιλοσοφία.

… Ἀντέδρασε ὅμως ἀποτελεσματικά σ’ αὐτὀ ἡ Ἐκκλησία καί ἀπό τήν ἀντίδρασή της αὐτή προεκλήθησαν οἱ μεγάλες σύνοδοι, ἀνεδείχθησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καί διδἀσκαλοι, διετυπώθησαν τά σύμβολα καί τά δόγματα.

Οἱ ἀγῶνες ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού διεξήγαγαν μέ ἐπιτυχία οἱ μεγάλες πατερικές μορφές, δέν ἦσαν ἁπλές φιλολογικές διαμάχες γιά τήν ἔννοια αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ ὅρου, γιά τό νόημα αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ χωρίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐπεδίωκαν νά ἀφήσουν ἀνοικτούς τούς οὐρανούς πού τούς ἐκλειναν οἱ αἱρετικοί μέ τήν παρεμβολή τῶν ἀνθρωπίνων συστημάτων τους, νά διασφαλίσουν στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα νά ὑπερβεῖ τήν φύση του καί τήν κοσμική του ὀντότητα, νά μετάσχει τῆς θείας φύσεως, νά θεωθεῖ.

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ‘’ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ- ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ’’, σελ. 17, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

-Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019).

§. Διαβάζω στις εφημερίδες της 20ης Μαρτίου τ.ε.: «Το πράσινο φως έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για την αναγνώριση δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, καθώς κρίθηκε ότι αυτό ‘’δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού’’, ενώ παράλληλα έκρινε ότι ο γάμος μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ και δεν θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας σχετικά με την τέλεση γάμου και δημιουργία οικογένειας, η τήρηση των οποίων εξακολουθεί να επαφίεται στην ελεύθερη συμμόρφωση των πιστών Χριστιανών Ορθόδοξων πολιτών».

Δηλαδή ρε παιδιά για να καταλάβω. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι δεν θίγονται οι κανόνες και οι παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας; Και η καθ’ ύλην αρμόδια Εκκλησία; Αυτή δεν έχει γνώμη; Μάλλον όχι. Κι΄ εγώ πώς νόμιζα ότι η Εκκλησία ρυθμίζει τα του Οίκου της; Επλανήθην πλάνην οικτράν… Τούτων δοθέντων δεν αποκλείεται την Μεγάλη Εβδομάδα να δούμε και να ακούσουμε συμβούλους του ΣτΕ να ψάλουν τα «Εγκώμια» και Δεσποτάδες να αποφασίζουν αν το «ντου» στα δημοσιογραφικά της Τούμπας ήταν γιούργια για φάπες ή απλώς φραστική επίθεση…

§. Από τον Μάρτιο του 1967 είχε καθιερωθεί η τέλεση μνημόσυνου για τα 12 θύματα της επίθεσης των κομμουνιστών στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου στις 31 Μαρτίου 1946. Μετά την μεταπολίτευση και με την… συνδρομή του ΠΑΣΟΚ, η τελετή καταργήθηκε, αλλά συνέχισε να την πραγματοποιεί η ΤΟ της ΝΔ, η οποία στα πλαίσια του εκδημοκρατισμού απεσύρθη (έπεσα απ’ τα σύννεφα…) σεμνά και ταπεινά για να φθάσει η διοργάνωση στην Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Χωροφυλακής (ΕΑΑΧ), που για φέτος, είχε προγραμματισθεί για την Κυριακή 29 Μαρτίου.

Όμως το ΚΚΕ αιφνιδίως ανακοίνωσε ότι την ίδια μέρα και ώρα θα πραγματοποιήσει εκδήλωση επίσης στο Λιτόχωρο, για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του «ΔΣΕ», ο οποίος σημειωτέον ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1946, δηλαδή 7 μήνες μετά… Θα περίμενε κάποιος, τόσο η Αστυνομική Διεύθυνση Πιερίας όσο και το τοπικό συμβούλιο του Δήμου Λιτοχώρου να απευθυνθούν στο ΚΚΕ και να ζητήσουν να μετατεθεί η ημερομηνία της εκδήλωσής τους Και όμως η Αστυνομική Διεύθυνση Πιερίας, μάλλον περιδεής ή κατόπιν «άνωθεν εντολών», πίεσε την ΕΑΑΧ να μεταθέσει την ημερομηνία της εκδήλωσης. Οι άνθρωποι επειδή είναι νομιμόφρονες, με βαριά καρδιά πήγαν την ημερομηνία του μνημοσύνου μια ημέρα ενωρίτερα, το Σάββατο 28 Μαρτίου. Ποιος είπατε ότι κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ελλάδα 2.0. Βλέπετε κάναν καλύτερο;

§. Για να δούμε μερικά πράγματα αγαπητοί μου φίλοι πριν τρελαθούμε εντελώς. Όταν με ένα ξύλο δέρνεις κάποιον τι του δίνεις; Ξυλιές. Όταν χτυπάς με μαχαίρι κάποιον τι του δίνεις; Σαφώς μαχαιριές. Θυμάστε και το σίριαλ «Της αγάπης μαχαιριά;» Όταν πας κυνήγι με το τουφέκι και πατάς την σκανδάλη σ’ ένα κοπάδι πέρδικες τι έχεις; Σίγουρα μία τουφεκιά. Όταν τις Απόκριες με τα πλαστικά ρόπαλα χτυπάς τα κεφάλια των φίλων σου τι έχεις; Βεβαιότατα ροπαλιές.

Γιατί λοιπόν οι αγαπητοί αθλητικοί συντάκτες έχουν καθιερώσει τις «μεγάλες μπάλες»; «Διεκδικούν όλες τις στημένες μπάλες» ή «προσπαθεί με ψηλές μπάλες» ή «μακρινές μπάλες». Πολύ τα βρήκαν όλα αυτά; Είναι βέβαιο ότι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το παιχνίδι παίζεται με μία μπάλα, η οποία δεν είναι ούτε ψηλή, ούτε μεγάλη, ούτε στημένη, ούτε μακρινή. Είναι η γνωστή μας διαμέτρου περίπου 70 εκατοστών. Μάλιστα όταν μερικοί έξυπνοι για να κάνουν καθυστέρηση και να κερδίσουν χρόνο ρίχνουν και δεύτερη μπάλα μέσα στο γήπεδο, το παιχνίδι διακόπτεται αμέσως για να απομακρυνθεί. Άρα ΜΙΑ μπάλα. Είναι βέβαιον ότι ουδείς θα συγκινηθεί από το σημείωμα αυτό και ο όλοι θα συνεχίσει το χαβά τους και θα μιλούν για… μπάλες. Ε τι να πούμε. Καθένας κάνει κακό των… κεφαλιών του.

—————————————————————————————————-

Φίλοι μου σας εύχομαι Χαρούμενη Ανάσταση και Καλό Πάσχα.
Ξανά μαζί, την Δευτέρα 20 Απριλίου