Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ & ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ ΝΟΥΘΕΤΗΡΙΑ ΔΙΔΑΧΗ ΣΕ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΥΠΟΛΗ

 

Στο συντελεσμένο και εισέτι συντελούμενο «ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» στοιχεί ασφαλώς -ή τουλάχιστον πρέπει να είναι στοιχημένη- κάθε εκκλησιαστική ιερουργία. Στην μοναδικότητα της διά του Κυρίου εγκαινιασμένης εσχατολογίας.

Πόσες φορές ακούσαμε αυτές τις μέρες να αναφέρεται τούτο το προεγνωσμένον και δεδομένον παρά Θεού «ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών», που σημαίνεται υμνολογικά με το «Θεός Λόγος επεφάνη εν σαρκί τω γένει των ανθρώπων…». Η βασιλεία των ουρανών μας «έχει προ πολλού προφθάσει», κι εμείς την «φθάνουμε», την εισδεχόμεθα, την ζούμε ενεργούμενη εν ημίν (με την διττή ερμηνεία αυτού του «εν ημίν»: στην βαθειά καρδιά μας και ανάμεσά μας, στην πληρωματική ποιότητα του «είναι» και του «συνείναι»).

***

Με αυτήν την αίσθηση αποστολής πορεύεται η Εκκλησία του Χριστού, συνεσταυρωμένη με τον Κύριο, και διά τούτο αναδεχόμενη σταυρικά επάνω της την εκάστοτε επικαιρότητα της ενιστορίας του κόσμου, έκτυπης στα ποικίλα θετικά και τα πάμπολλα αρνητικά του, στις έλλογες συννομίες και στις παράλογες ανομίες του.

Γνωρίζει η Εκκλησία να μην καταφρονεί, αλλά και να μην ειδωλοποιεί (αποκλειστικοποιεί) τον κόσμο της συνιστορίας της.

Τον περιμένει στον Ιορδάνη της θεοκλησίας της, πρόθυμη να του θυμίσει την «ετυμολογία» της θεόκτιστης ουσίας του. Και τον αναδέχεται υπομονετικά «βαπτιζόμενον βάπτισμα μετανοίας».

Έχουσα ανθρώπινα και θεοικονόμητα εκφραστική την χριστολογημένη της ακεραιότητα, πίστης και διδαχής, προσευχής και λατρείας, ανθρωπιάς και ευσπλαχνικότητας, θεόληπτου ήθους και φιλανθρωπότατου ύφους.

***

Σε αναδοχή και υπεύθυνη «υπόδυση» μιάς τέτοιας προοπτικής, ημείς ως Ποιμενάρχης και οι συλλειτουργοί μας και το συνεκκλησίασμα, εχάρημεν τον νέο κληρικό μας, τον χειροτονηθέντα Διάκονο π. Χαράλαμπο, διότι σήμερα η πρόνοια του Θεού θέλησε να οδηγήσει τα βήματα ενός πολύτεκνου πατέρα, από πολύτεκνη οικογένεια, να έρθει να προσκομίσει την καρδιά του στον Κύριο της δόξης. Από κηποτέχνης στη βιοπάλη ποθούσε ζωηρά, από μικρό παιδί, να ενδυθεί το μέλανα ένδυμα της ιερωσύνης. Ουδέποτε αυτή του η επιθυμία ξερριζώθηκε από την καρδιά του. Ανέμενε όμως κάποιος να του κάνει την πρόταση. Έτσι μετετέθη, διά της χειροτονίας του, στον αμπελώνα του Κυρίου στην αρχή να καλλωπίσει ψυχές, “αίματι Χριστού εξαγορασμένες”. Και αργότερα, στην εις πρεσβύτερον χειροτονία, να περιβληθεί εζωσμένος και το «λέντιο», ακολουθώντας την «άκραν ταπείνωσιν» του Δεσπότη Χριστού.

Ο νέος Διάκονος, γεννημένος στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης, προερχόμενος από πολύτεκνη οικογένεια, το 2013 νυμφεύθηκε την Αξιουπολίτισσα Ραχήλ ποντιακής καταγωγής, με την οποία απέκτησαν ήδη τρία παιδιά. Διακονούσε παιδιόθεν την Εκκλησία, ήταν ευλαβέστατος, φιλομαθής, φιλακόλουθος, πορευόμενος ανεπιτήδευτα «την οδόν του Κυρίου», εργατικός και πάντοτε χαρούμενος.

Πέρυσι, στο ενοριακό πανηγύρι της Παναγίας-Άξιόν Εστιν Αξιουπόλεως, ανεθέσαμε στον προσελθόντα Σεβ. Μητροπολίτη Δράμας κ. Δωρόθεο να τον χειροθετήσει Αναγνώστη. Είχε τελέσει εξάλλου και το μυστήριο του γάμου του. 

Λαβόντες τις απαραίτητες πληροφορίες, προτείναμε στον Χαράλαμπο να αναδεχθεί την τρισευλογημένη, αλλά και βαρύτατη κλήση της Ιερωσύνης και διαπιστώσαμε ότι παιδιόθεν το επιποθούσε και συγκατένευσε η επίσης ευλαβέστατη συζυγός του.

Διενεργήθηκαν μετ᾽ ακριβείας τα εκκλησιολογικώς και τα νομίμως απαραίτητα, και τον χειροτονήσαμε Διάκονο, το Σάββατο 10/01, μεθέορτον των Θεοφανείων, με συμπίπτουσα την μνήμη του αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Στη θεία Λειτουργία και την Χειροτονία συλλειτούργησαν μαζί μας ο πνευματικός του και άλλοι δύο κληρικοί από την Ι. Μητρόπολη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως, Ιερείς, Ιερομόναχοι και Διάκονοι παρ᾽ ημών. Έψαλαν εν χορώ μαζί με τους Ιεροψάλτες του Ναού και άλλοι Ψάλτες από το Φίλυρο, με τους οποίους συνέψαλε παιδιόθεν ο χειροτονούμενος. Συμπαρέστησαν συγκινημένοι και συνευφραινόμενοι οι οικογενείς και οι φίλοι, ο Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ο Αντιδήμαρχος Κύρος Καλαβάζης, η πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητος Αναστασία Παπαδοπούλου και πολλοί συνενορίτες.

Ο χειροθετημένος κατά τα θέσμια Υποδιάκονος Χαράλαμπος, προσαγόμενος στην Ωραία Πύλη προ της χειροτονίας, εκφώνησε ένα μεστό και απλό, σοφό και εκφραστικότατο εξομολογητικό λόγο με πολλές συγκινήσεις.

Κι εμείς στην συνέχεια, αξιοποιώντας την ευλογημένη αυτή ώρα, απευθύναμε τόσο προς τον ίδιο (άμεσα), όσο και προς τους συνεστώτες κληρικούς και λαικούς (έμμεσα) τον απαραίτητο πατρικό παραινετικό λόγο. Αμφότεροι δημοσιεύονται ενταύθα αυτοτελώς.

Άλλη μια Χειροτονία Κληρικού για την συνοριακή μας Μητρόπολη αποτελεί ευλογία και χαρμοσύνη. Ποιμενάρχης, συγκληρικοί και πλήρωμα επιδοτούμε την πορεία του νέου μας συνεργάτου στην διακονία του θελήματος του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

***

Η παρατεινόμενη αυτές τις μέρες εορτή της Εκκλησίας, αδελφοί μου,

κατενώπιον του ζώντος Θεού, είναι εξαιρετικά πολύτιμος δι᾽ εμέ.

Πριν από 50 χρόνια, στα μεθέορτα της εορτής των Θεοφανείων (και συγκεκριμένα, όταν έκλεινε ο κύκλος της εορτής), χειροτονήθηκα Πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Καβάλας από τον μακαριστό Μητροπολίτη Φιλίππων Προκόπιο.

Ναός του Τιμίου Προδρόμου, απόδοση των Θεοφανείων!

Ήταν ένα μήνυμα ζωής δι᾽ εμέ: ότι ο Ιερεύς και ο Αρχιερεύς και ο Διάκονος (όπως ο χειροτονούμενος σήμερα Χαράλαμπος) υπάρχει, για να δείχνει προς τον Αμνό του Θεού, προς τον Υιό του Πατρός, προς τον Σωτήρα του κόσμου. Ο κληρικός υπάρχει, για να ευαγγελίζεται στον κόσμο την διαρκή Θεοφανέρωση του Χριστού, τα διαρκή Θεοφάνεια της Αγίας Τριάδος, διά της Εκκλησίας.

Δεν βαδίζουμε στα “τυφλά”. Δεν προχωράμε στο “άγνωστο”. Δεν εξιχνιάζουμε με αγωνία “το σύμπαν”. Αυτά τα διερευνά η επιστήμη, οι πιθανότητες και οι σταδιακές βεβαιότητες της επιστημονικής έρευνας, που είναι χρήσιμα “εργαλεία γνώσης” και “επιβίωσης” και “οργάνωσης” της κοσμικής πορείας.

Εμείς όμως, βαδίζουμε προ πολλού “εν τω φωτί” της θείας Αποκαλύψεως. «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». «Θεός [είναι ο] Κύριος, [ο οποίος] και επέφανεν ημίν…».

Οπότε, τι έχουμε πλέον να πράξουμε εμείς; Δεν έχουμε να ερευνήσουμε με αγωνία το άγνωστο “μυστήριο” της γένεσης του κόσμου. Δεν έχουμε να ερευνήσουμε με απορία το άγνωστο “μυστήριο” της αιτίας της ζωής. Δεν έχουμε να ερευνήσουμε το άγνωστο “μυστήριο” της δωρεάς της ύπαρξής μας.

Αυτά είναι δεδομένα θεολογικά δώρα.

Τα τιμούμε και προχωράμε πιο πέρα, να διπλασιάσουμε «το τάλαντο της ύπαρξης» σε «τάλαντο θεομετοχής», σε «τάλαντο θεοσωτηρίας».

Προσευχόμεθα, ζητούμε τον Θεό, που «διψά την σωτηρία μας», και Του λέμε προσευχητικά, λατρευτικά, λειτουργικά, δοξολογικά, εκκλησιαστικά: «Σώσον ημάς, Υιέ Θεού, ο εν Ιορδάνη υπό Ιωάννου βαπτισθείς…».

«Σώσον ημάς εσύ που φανερώθηκες την ώρα της Βαπτίσεως ότι είσαι Θεός και άνθρωπος, ο προαιώνιος Θεός και εγ-χρονισμένος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος της αιωνιότητος».

Ενώπιόν σας σήμερα το ανθομολογώ άλλη μια φορά ―δημόσια, δοξολογικά, ευχαριστιακά, λατρευτικά― προς τον Χριστόν μας, τον Θεό και Σωτήρα μας μεθ᾽ ιεράς συγκινήσεως.

Πέρασα πολλά, πάρα πολλά ως Κληρικός.

Αν παρέμενα Καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, ίσως να χαιρόμουν μια ήρεμη διδακτική πορεία. 'Ως Κληρικός, πέρασα μαρτυρική πορεία. Αλλά δεν μετανοώ, που προτίμησα το ευσπλαχνικό δι᾽ εμέ θέλημα του παναγάθου Θεού και έγινα κληρικός. Όχι, επειδή κάποια στιγμή πριν 36 χρόνια έγινα και Επίσκοπος. Όχι, απλώς γι᾽ αυτό το ιερότατο. Αλλά δοξολογώ τον Κύριο, και για τα πολλά αφόρητα πλήγματα επί της μαρτυρικής ιερατείας και της μαρτυρικής Αρχιερατείας…

Ο Κληρικός ―για να ευαρεστήσει στον Κύριο― πρέπει να είναι αποφασισμένος να αποδεχθεί μόνο το μυστήριο του θείου θελήματος, για την ζωή του και για την ζωή της εκκλησιαστικής αποστολής του. Πρέπει να είναι απόλυτα ενταγμένος και αφομοιωμένος από την Εκκλησία.

Όχι να «αφομοιώσει»… όχι να «καταπιεί» (κατά κάποιον τρόπο)… την Εκκλησία, ώστε να δημιουργήσει μια ατομική εκδοχή θρησκευτικότητος, μια ατομική εκδοχή αυτοδοξασμού, μια ατομική εκδοχή εξασφάλισης, μια ατομική εκδοχή αρετής και ποιότητος, μια ατομική εκδοχή περιβάλλοντος.

Εάν βάλει (είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα) ως κίνητρο τον ατομισμό, τότε είναι ένα… «πλαστικό» δείγμα κληρικού, ένα «πλαστικό δείγμα θρησκευτικού υπηρέτη», δηλαδή ένα «ψευτισμένο δείγμα», για τις ανακυκλώσεις της φθειρομένης επικαιρότητος.

Η αγωνία μας ως κληρικών δεν είναι για τον… εαυτό μας, αλλά για τον Χριστό της Εκκλησίας, για τον Χριστό διά της Εκκλησίας, για τον Χριστό μετά της Εκκλησίας.

Μια αγωνία που είναι πιο μεγάλη και πιο συναρπαστική από την (κατ᾽ άτομον) αγωνία περί μετοχής και μέθεξης της σωτηρίας.

Ο απλός πιστός πορεύεται με περισσότερη ασφάλεια την οδό της σωτηρίας. Ενώ ο Ιερεύς «ζει» βεβαίως καθημερινά μέσα στο εκκλησιαστικό «μυστήριο της σωτηρίας», αλλά κινδυνεύει να εθιστεί, να ξεχαστεί, να χάσει το νόημα του «εκκλησιαστικού μυστηρίου» και της «εκκλησιαστικής ποιότητος».

Ο Ιερεύς πορεύεται μεταξύ αφθαρσίας και… φθοράς. Αθλείται μεταξύ αγιασμού και… απωλείας.

Κρίνεται σε κάθε λειτουργία του και με κάθε λειτουργία του.

Ζυγίζεται επίσης με κάθε μεταλειτουργία της λειτουργίας, για όλη την διάρκεια της ζωής του.

Για ένα πολύ απλό λόγο! Που είναι τόσο βαρυσήμαντος!

Χειροτονούμεθα, για να «εικονίζουμε» τον Χριστό.

Πόσο «εικονίζουμε» τον Χριστό και πόσο «εικονίζουμε» τον εαυτό μας;

Πόσο «λατρεύουμε» τον Χριστό και πόσο «λατρεύουμε» τον εαυτό μας;

Πόσο «αποβλέπουμε» στον Χριστό και πόσο «αποβλέπουμε» στον εαυτό μας;

Να «εικονίζουμε» τον Χριστό όχι με ακραίες πρακτικές. Όχι με εξεζητημένες μεθόδους. Αλλά έτσι… απλά, καθημερινά, προσγειωμένα, ανθρώπινα, ταπεινά, φιλότιμα, υπομονετικά, γενναία, αποφασισμένα, τίμια, λεβέντικα, διακριτικά, θεάρεστα, με ιεροπρέπεια και ταπείνωση…

…εκφράζοντας μόνον αυτό που είναι η Εκκλησία (σώμα Χριστού, ενσωμάτωση στο Χριστό, συσσωμάτωση με τον Χριστό). Όπως τα παιδιά που ξεπετάγονται από την οικογένεια, και όμως «εικονίζουν» την γονεική τους οικογένεια. Και πολύ-πολύ παραπάνω (διότι με τον Χριστό μας συνδέει το  Άγιο Πνεύμα, με τον Χριστό μας συνδέει η χαρίτωση, η ένθεος συσσωμάτωση και ενσωμάτωση).

Πόσο τέλεια και πόσο απλά τα λένε όλα αυτά, οι καθημερινές Ευχές του Εσπερινού, του Αποδείπνου, του Μεσονυκτικού, του Όρθρου, της θείας Λειτουργίας και κάθε ιερού Μυστηρίου. Είναι προσευχές θείας λαχτάρας, προσευχές ταπεινής εξομολόγησης, προσευχές «μελισμού» του Ιερέως χάριν του Χριστού και χάριν της Εκκλησίας.

Σε κάθε Ευχή, ο Ιερεύς τρόπον-τινά βιώνει τον «μελισμό» ενώπιον του καρδιογνώστου Θεού, για χάρη όλων των πιστών. Κι εκεί «βρίσκει» τον εαυτό του «αφομοιωμένον τω Υιώ του Θεού». Αφοσιωμένο και αφομοιωμένο με τον Χριστό.

 

Λίαν αγαπητέ μου υποδιάκονε Χαράλαμπε

με την ευλογημένη οικογένειά σου,

(και από σήμερα, με την νέα μεγάλη σου οικογένεια της εισαγωγικής Ιερωσύνης) είθε να ευαρεστήσεις στον Κύριο, που σε προσκαλεί σε μια ηλικία ωριμότητος.

αγαπητοί μου συλλειτουργοί και αδελφοί χριστιανοί,

εθαύμαζα τον προσαγόμενο σήμερα ενώπιον του Χριστού και ενώπιόν μας,

τον υποδιάκονο Χαράλαμπο, που υπηρετούσε τόσο πρόθυμα, με φιλότιμο, με χαρά, με χαμόγελο, με απλότητα και γνησιότητα την ενορία της Παναγίας-Άξιόν Εστιν, όπου διαμένει.

Νόμιζα ότι είναι άλλος ένας αποκλειστικός καρπός της χριστοτερπούς διακονίας του Σεβασμιωτάτου Δωροθέου και του φιλοτιμότατου και ευπρεπέστατου π. Ιγνατίου, με την ευχή μας και την ευλογία μας.

Διαπίστωσα τελικά ότι είναι «καρπός πολλών», «καρπός της Εκκλησίας», «καρπός της θείας Πρόνοιας», καρποφορούμενος με εκκλησιαστικό φρόνημα.

Χάρηκα, που πήγε και έλαβε την ευχή του Μητροπολίτου Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως Βαρνάβα, διότι γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί, στο Φίλυρο.

Πέρυσι, στην εορτή του “Άξιόν Εστιν”, ανέθεσα στον άγιο Δράμας να τον χειροθετήσει εδώ Αναγνώστη, χωρίς αυτή η χειροθεσία  να φαινόταν ότι προμήνυε την σημερινή  εξέλιξη. Είδα με πόση χαρά περιβλήθηκε το ευλογημένο ράσο της συγκεκριμένης εκκλησιαστικής υπηρεσίας και από τότε ενδιαφέρθηκα να διεισδύσω διακριτικά στην εν γένει ζωή και πολιτεία του. 

Ομολογώ ότι εχάρην από αυτά που έμαθα και χάρηκα ιδιαίτερα για το ήθος, το φρόνημά του και την πνευματική του καλλιέργεια. Και του πρότεινα να αναδεχθεί τον ζυγό της Ιερωσύνης, να προχωρήσει στους αναβαθμούς του επιγείου θυσιαστηρίου. Έχοντας ως όραμα ψυχής και ζωής το επουράνιο θυσιαστήριο, την ζωντανή εσχατολογία της Εκκλησίας.

Το δέχθηκε με φιλοτιμία, όπως και η ευλογημένη σύζυγός του Ραχήλ και τα καλά τους παιδιά Γιώργος, Άγγελος και Μαρία. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, διότι αποδέχθηκε το κάλεσμα, λέγοντάς μου ότι από μικρός είχε μέσα του ζωηρή επιθυμία να γίνει κληρικός. Ποτέ δεν έφυγε αυτή η επιθυμία και η λαχτάρα να διακονήσει την Εκκλησία. 

Και –με την αμοιβαιότητα στοργής των καρδιών– αυτήν την επιλογή ζωής του υποδιακόνου Χαραλάμπου την χαίρονται και η ευλογημένη γυναίκα του και τα τρία ευλογημένα παιδιά τους, και οι γονείς και τα πεθερικά, όπως επίσης το χαίρεστε όλοι εδώ σήμερα. Δηλαδή έχουμε ένα «στενό» κι ένα «ευρύτερο» γεγονός συμμετοχής.

Επέλεξα την σημερινή μέρα, διότι εορτάζει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, (θεολόγος Πατήρ της 2ας Οικουμενικής Συνόδου, «Πατήρ Πατέρων» κατά την 7η Οικουμενική Σύνοδο!)

 Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης εγκωμιάζει τον προεξάρχοντα της χορείας των Διακόνων πρωτομάρτυρα και αρχιδιάκονο Στέφανο με αυτά τα λόγια: «Μέγας [ο] Στέφανος, πρώτος τον στέφανον της ομολογίας αναδησάμενος, πρώτος τω χορώ των μαρτύρων οδοποιήσας την είσοδον» (P.G. 46, 704B).

(α) Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, «ανήρ πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου» (Πραξ. 6:5), είχε τέλεια την καθαρή φλόγα της πίστεως και ήταν μόνιμος «ναός του Παρακλήτου». Οι συμπατριώτές του δεν μπορούσαν να αντιστρατευθούν στη σοφία του και στην έμπνευση του κηρύγματός του (Πραξ. 6:10).

(β) Αυτό ΔΕΝ ήταν κατόρθωμα ατομισμού, αλλά κατόρθωμα τελειότητος, άθλημα τελειότητος, αναβαθμός τελειότητος. Ήταν «πλήρης σοφίας και Πνεύματος Αγίου», είχε «χάρισμα σοφίας και λόγου» -προσέξτε- υπέρ των άλλων, υπέρ του κόσμου, υπέρ των χριστιανών, ακόμη και υπέρ των αντιπάλων!

Ανεξίκακος! «Όμοιος με τον Κύριο»! «Αφωμοιωμένος» με τον Κύριο! Μια ιστορική «εικόνα» του αιωνίου παραδείσου. Λιθοβολούμενος γονάτισε και με δυνατή φωνή είπε: “Κύριε μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην” (Πραξ. 7:60).

(γ) Η αποστολική παρακαταθήκη του αξιοθαύμαστη. Η θεία Πνευματική εμπειρία του είναι μέρος της Καινής Διαθήκης, τότε και πάντοτε. Ο άγιος Στέφανος υπήρξε μια «ανθρώπινη βεβαιότητα Πεντηκοστής». «Είδε δόξαν Θεού [Πατρός] στον ουρανόν και Ιησούν [τον Υιόν της ενανθρωπήσεως] εστώτα εκ δεξιών του Θεού [Πατρός]» (Πραξ. 7:55).

Δηλαδή τι είδε και τι ομολόγησε; Την ΑΓΙΑΝ ΤΡΙΑΔΑ (όπως μας αποκάλυψε το ανέκφραστο μυστήριό Της ο Κύριος, ενανθρωπήσας). Ο πρώτος Διάκονος Στέφανος ήταν θεόπτης, έφθασε την θεοπτία, είχε την θεοπτία, ήταν εμπειρικά θεολογικός «άμβωνας ομολογίας Ιησού Χριστού».

Και ο αγαπητός υποδιάκονος Χαράλαμπος προσάγεται σήμερα, για να «ομοιάσει» σ᾽ αυτούς τους Αγίους, Βασίλειο Μέγα, Γρηγόριο Νύσσης, πρωτομάρτυρα Στέφανο, μαζί και στον άγιο Χαράλαμπο (που είναι επίσης πάρα πολύ αγαπητός μου Άγιος)…

Και –μοιάζοντας στους Αγίους– να αξιώνεται να ομοιάζει τελειότερα στον Χριστό μας, ο οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ. 10:45).

Προσάγεται σήμερα ο υποδιάκονος Χαράλαμπος για κάτι φαινομενικώς εγκόσμιο και για κάτι πολύ μεγάλο και πολύ ιερό και θείο. Για να αντέξει, τον ενδυναμώνουμε ικετευτικά, ώστε ο Παράκλητος που ζωοποιεί τα σύμπαντα, ο Παράκλητος που συγκροτεί την Εκκλησία, να συγκαταβεί επάνω του.

Να τον καταστήσει «όμοιο» με τους αγίους Διακόνους όλης της ιστορίας και τελικά με τον Κύριο, που ήλθε να διακονήσει την σωτηρία μας, μέχρι σήμερα και μέχρι συντελείας και αιωνίως. Διότι –και τότε– θα περιβληθεί «λέντιο» και θα υπηρετήσει την «ατέλεστη τελειότητα των τελείων» και την σωτηρία πάντων ημών. 

Σε λίγες μέρες «σαββατίζει» ο φετινός εορτασμός των Θεοφανείων.

Έπειτα θα εισέλθουμε εορτολογικά στον κύκλο της Υπαπαντής.

Του εύχομαι πατρικά –όπως εύχεται μακρόθεν, συμμετέχοντας νοερά και ο άγιος Δράμας– και όλοι οι συλλειτουργοί και όλοι οι πιστοί:

–να ζει διαρκώς την Υπαπαντή του Κυρίου στην οικογενειακή και ιερατική του ζωή,

–για να διακονεί διαρκώς τα Θεοφάνεια του Κυρίου.

Με την σκέπη και προστασία της Παναγίας μας.

Με τις ικεσίες του αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου και του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Χαραλάμπους του θαυματουργού.

Με τις δεήσεις όλων των Αγίων της ενορίας και των αγίων Γρηγορίου Νύσσης, Δομετιανού Μελιτηνής και Μαρκιανού του πρεσβυτέρου. 

Εύχομαι εκ καρδίας, όταν έλθει η ημέρα, η ώρα και η στιγμή να αντικρίσεις τον Δικαιοκρίτη Κύριο, να ακούσεις την ευκταία φωνή “ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ! επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω· είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου”. 

Από σήμερα, με την χειροτονία σου, προγεύεσαι, έστω και στο απειροελάχιστο, την χαράν του Κυρίου μας, εισερχόμενος εντός του ιερού Θυσιαστηρίου και ασπαζόμενος το άκρον της αγίας Τραπέζης, λαμβάνοντας τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. 

“Είσελθε, λοιπόν, εις την χαράν του Κυρίου σου!” 

☩ Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος